NOVAS E COMUNICACIÓNS INTERNACIONAIS comunistasdagzpcpe.blogspot.com comunistasdagaliza@gmail.com

Entrevista ao Secretario Xeral do PCPE

2010-06-10T16:09:00.000-07:00

Entrevista ao Secretario Xeral do PCPE

Carta de Insurxente.org
Boas,

Mándovos a entrevista que desde insurxente fixemos ao Secretario Xeral do PCPE,

insurxente continúa coa rolda de entrevistas a dirixentes de partidos de esquerda. Tras Nines Mestre de Corrente Vermella, no día de hoxe entrevistamos a Carmelo Suárez, Secretario Xeral do PCPE.

1. Como definiría a situación política

Para o PCPE trátase dunha crise do sistema. Na que se solapan a crise financeira, enerxética, ecolóxica- Unha crise de sobreproducción, fundamentalmente ligada á crise estrutural do sistema capitalista, onde o capitalismo é incapaz de manter o ciclo de reprodución ampliada do capital. Ten capacidade para producir mercancías, pero non se dan as condicións para vendelas. Existen vivendas, vehículos, equipos do fogar, etc. pero non se poden vender. Trátase dunha crise de caída tendencial da taxa de ganancia. A análise que o marxismo fai consiste na incapacidade do capitalismo como sistema socio histórico que na medida en que se desenvolve máis agudiza as súas contradicións e a súa incapacidade para manter a lóxica de acumulación do capital. Neste sentido, compárase coa crise do 29, porque é unha crise de longo percorrido. Non é unha crise que se resolva con inxección de diñeiro ao capital financeiro, nin con políticas keynesianas de investimento público para con iso tratar de crear emprego e relanzar a demanda interna. Non é unha crise que se vaia resolver con certo movemento táctico do capitalismo, senón que vai necesitar o que todo o sistema capitalista recorre como táctica: a destrución de forzas produtivas, para volver reiniciar o ciclo de reprodución ampliada do capital.

A estratexia do sistema para a unha destrución masiva das forzas produtivas é o que aínda non está claro. Evidentemente, hai tendencias. Hai episodios que se están dando, que poden ser indicativos de por onde poden ir as cousas. Pero estamos no principio da crise, e aínda non se sabe como van operar os suxeitos que interveñen e que grao de violencia vai desenvolver a superestructura do sistema de dominación para tratar de recompor a situación. O grao de violencia máis extrema sería a guerra imperialista a unha escala brutal. Pero é difícil facer unha previsión de como sería ese escenario de guerra. Por agora hai unha guerra difusa estendida por diversos lugares do planeta, que pode seguir ampliándose como tal guerra difusa, pero non hai que descartar episodios máis violentos, máis concentrados de guerra imperialista que tratasen de crear esa condición e unha destrución masiva de forzas produtivas.

Independentemente do recurso á guerra, que agora aparece desde un punto de vista incerto sobre como podería desenvolverse ese escenario. O que si é certo, é que hai un proceso de exclusión social, de marxinalidade, de sacar do mundo da produción a moitos millóns de traballadores e traballadoras. Unha intervención que desde o punto de vista da xeopolítica, condena a países enteiros á miseria máis absoluta. Condenándoos a ser países non viables, países errados. Sacándoos da lóxica do sistema. Por exemplo no caso de Haití, ponse de manifesto pola coincidencia do terremoto, a situación desesperada que vive a poboación, sendo unha das partes do planeta con máis recursos naturais e riquezas máis abundantes. Sendo hoxe un país que a 50 anos vista vai carecer de calquera recurso vexetal e de auga.

Hai unha parte do capitalismo que se desenvolve nesa clave, nesa liña tamén se sitúa a situación de Somalia, algunha parte dos países subsaharianos; excluídos de toda lóxica do sistema de relacións internacionais. Países aos que se condena á miseria, ao decrecimiento da esperanza de vida da súa poboación. Aínda que permanentemente se dea en África, nese escenario o capitalismo central aparte de seguir as políticas de espolio e saqueo nos países neocolonizados, recorre ao único elemento flexible que ten a lóxica do capitalismo central: a explotación da forza de traballo, reducir o prezo que se paga por esa forza de traballo, e con ese mecanismo tratar de recompor o proceso de acumulación de forza do traballo. Cunha contradición interna que provoca esa liña política. Ao diminuír a cantidade que se paga pola forza de traballo, diminúese a capacidade adquisitiva e a demanda interna. Nos países do capitalismo central isto é sempre un elemento determinante do crecemento do PIB. O factor fundamental da acumulación capitalista non opera. O que queda como elemento fundamental é o espolio e o saqueo da periferia do sistema.

Así, a gran maioría das multinacionais españolas como Telefónica, Banco Santander, Repsol, etc. a porcentaxe de ganancias é maior cando procede de países exteriores que o procedente de España. Esta é unha tendencia histórica por ese fracaso do sistema capitalista, produto ademais da lóxica neocolonial imperialista que desenvolve con distintos gobernos do país: a posición socialdemócrata, a visión neoliberal franquista do PP. Xa sexa que uns basculen máis cara ao leste europeo, cara a América Latina, e tratando de meter algo a man en África. Xa que logo, esa situación vén configurar un escenario mundial co centro capitalista que converte ao conxunto do planeta ao saqueo das súas materias primas, dos seus recursos capitais, e á imposibilidade de calquera esperanza de desenvolvemento no escenario do sistema capitalista mundial.

Cando se fala de países subdesenvolvidos, non é porque non teñan a posibilidade de desenvolverse, senón que o seu subdesenvolvemento é consecuencia do desenvolvemento dos outros. Esa é unha ruela sen saída para os pobos. A única esperanza é cando eses pobos inician procesos de liberación nacionais. Procesos autónomos con respecto ao centro imperialista. Aí é onde aparece a contradición e no caso dos países que se colocan nesa lóxica, a agresión imperialista, é dicir, a guerra. Así o caso de Iraq, Afganistán, os procesos involucionistas en América Latina, os procesos de golpes de estado e outras tácticas que se poden inventar no próximo período para ter a eses países subordinados.

Nese escenario, o capitalismo central configúrase e perde a súa careta de capitalismo de rostro humano capaz de ofrecer unhas capacidades de consumo a sectores amplos da poboación. Aparece o capitalismo depredador para a súa propia clase obreira e a súa propia base social. Os elementos de consenso e lexitimación social que puideron funcionar anteriormente baixo a base expansiva última do sistema capitalista, sofren unha quebra e empeza a aparecer a evidencia da loita de clases, cunha claridade que no ciclo anterior non existía, e que era máis difícil de apreciar no conxunto da base social. Nesa agudización das contradicións de clase, é onde corresponde que o destacamento revolucionario interveña con resposta política. Colocando á clase obreira en condicións de dar unha batalla pola defensa do seu benestar. A clase obreira senta unha clase diferenciada da oligarquía e da burguesía acomodada. A disxuntiva entre o benestar e os seus dereitos, e os da oligarquía reducida a esas 1.500 persoas que neste país controlan o 80% do PIB. Unha oligarquía que tivo un proceso de concentración brutal na operación de transición democrática, que chaman eles, e que hoxe se expresa nun grupo reducido de persoas que representan a un grupo máis reducido aínda de persoas que controlan, practicamente, a totalidade da economía do país.
2. Cal é a opinión do PCPE en relación ás reformas expostas polo Goberno de Zapatero?

Nesta situación, calquera Goberno que ocupe a sede da Moncloa, sexa do PP ou do PSOE, a única posibilidade que teñen de xestionar o sistema é aplicar as prácticas que impón e dita esa oligarquía española, ao mesmo tempo que o proxecto imperialista europeo. Resulta gráfico que o decretazo de Zapatero leva ao Congreso logo dunha reunión en Bruxelas, onde se atopaba a Ministra de Economía, e tras unha chamada directa de Obama. Neste sistema non hai flexibilidade para consensos sociais. Certa repartición dalgunha parte do excedente capitalista e as políticas únicas que o sistema pode aplicar, son as políticas de axuste brutal das condicións de vida e de traballo dos sectores populares. Iso é o que fai hoxe o PSOE, fíxoo o PP, se lles tocou, ou o fixo un goberno de concentración nacional, se avanzase esa hipótese de consenso social.

Fronte a iso, a estratexia é de mobilización e de articulación da clase obreira ao redor dun proxecto político, que non teña como obxectivo reestablecer os consensos dentro do capitalismo. Senón avanzar na articulación da unidade da clase e da capacidade de loita da clase obreira para articular unha proposta, que loxicamente ten que mirar cara ao socialismo. Desde o PCPE, pensamos que seguimos vivindo nunha etapa histórica que se inaugurou coa Revolución de Outubro de 1917, que é a etapa de transición do capitalismo ao socialismo. Os períodos históricos van máis aló dos procesos biolóxicos, desenvólvense con todas as súas contradicións internas, os seus procesos de avances e de retrocesos. Os procesos vividos a finais do s.XX e principios do s.XXI podería levar a alguén a pensar que realmente esa caracterización da etapa histórica como unha etapa de transición entre o capitalismo e o socialismo foi unha expresión excesivamente optimista.

Pero nós, consideramos que esta etapa histórica segue a estar caracterizada por unha transición do capitalismo ao socialismo. O obxectivo da loita de clases é colocar ese horizonte á clase obreira, sobretodo dos países centrais que non quedan en ningunha marxe para as burguesías nacionais. O que quedan delas transita nun certo período democrático, de revolución democrática que aínda que puidesen producir unha alianza da clase obreira e sectores populares con sectores da burguesía para transitar esa etapa de cubrir o reinado democrático. Consideramos hoxe, o proceso de concentración de capital e de conformación da oligarquía afastado fora do bloque do poder. Aparte da burguesía que progresivamente vai quedando excluída e vai ata sendo en parte proletarizada. Obxectivamente vai ter os seus intereses ao lado do bloque antioligárquico e antimonopolista. Quen debe exercer a dirección política, a proposta hexemónica é a clase obreira. Porque proxecta un novo modelo de sociedade libre da explotación capitalista e como dicía Marx "ofrece unha perspectiva de igualdade e de xustiza social para as grandes maiorías das sociedades do capitalismo central".

3. Ante esta situación, cal é a proposta do PCPE?

A proposta que hoxe coloca o PCPE é articular ese bloque político social liderado pola clase obreira. Para colocar un programa político antimonopolista e antiimperialista que vertebre a loita e que expoña no seu momento, e na medida do desenvolvemento da contradición e da acumulación de forzas, a solidariedade socialista ao sistema de dominación. Nesas coordinadas, a posición do PCPE diferénciase, substancialmente, das posicións reformistas que non expón o obxectivo do socialismo, nin a crítica ao carácter do proxecto imperialista da UE. Escenario da actual crise e a agudización da loita de clases, están expondo unha serie de políticas paliativas que o que tratan é de orientar á clase obreira e sectores populares cara a un consenso social no marco do capitalismo. Tratando de docificar algunhas das súas expresións máis violentas contra a clase obreira e sectores populares. Esa liña política que está defendendo o partido de Esquerda Europea é unha liña funcional ao sistema de dominación que nunca vai ter un problema porque exista parte do sistema que reclame algúns espazos dentro do sistema. O capitalismo ten a capacidade de concepción táctica para nun determinado momento facer algún tipo de concesión e evitar o conflito social porque ao final o que prevalece, e o que domina, son os seus intereses oligárquicos.

A disxuntiva histórica, exposta no seu momento, entre reforma ou revolución. Segue sendo a disxuntiva actual da loita de clases e da pugna ideolóxica polo reformismo e as posicións revolucionarias do PCPE. Situándose ao lado das posicións dos que defendemos unha saída revolucionaria desta situación. Entendendo que son procesos de certo percorrido, de articulación de forzas e, loxicamente, de crear as condicións para que a clase obreira poida expor eses obxectivos superiores. Hoxe non se poden expor pola situación de despolitización que non permite mobilizarse e articularse con esas capacidades. Na medida en que se volve máis explícita nas contradicións de clase, a clase obreira pode facer un percorrido máis rápido dos seus procesos de toma de conciencia e do proceso de asimilación dos seus intereses. Nese momento, si pode avanzar cara a unha articulación de forzas que poida provocar a crise revolucionaria e, xa que logo, a disxuntiva da desaparición da oligarquía e os intereses dominantes.

4. Sería posible un programa de mínimos con outras organizacións populares e forzas revolucionarias no estado español?

Nese concepto temporal de desenvolvemento, ata chegar a provocar a crise revolucionaria. Hai toda unha concepción de alianzas. Algunhas das cales van realizarse de forma táctica, nunha certa parte do percorrido. Outras con todo serán a nivel estratéxico, con aquelas forzas e sectores sociais que realmente aspiren a un desenlace revolucionario da situación. Neste sentido, acabamos de acordar con Union Proletaria, CR, Alianza de Intelectuais Antiimperialistas, e algunhas organizacións máis, un manifesto de apoio á Folga do día 8 de xuño da función pública. Chamando ao mesmo tempo a que este sexa un primeiro paso para unha estratexia de mobilización sostida cara á Folga Xeral. Estamos esperando a resposta doutras forzas coas cales falouse e compartiuse esta proposta conxunta. Expresamos a nosa vontade e compromiso de traballar con todas aquelas forzas políticas, sindicais e sociais que estean pola mesma orientación.

No programa de mínimos a compartir e a acordar tería os seguintes puntos:

1. A nacionalización da banca, un elemento que hoxe se entende na sociedade polo saqueo brutal e o roubo que a banca esta realizando ás economías familiares dos traballadores
2. Medidas de protección á clase obreira; traballo ou seguro de paro indefinido
3. Saída da UE, porque as políticas que están ocorrendo neste país corresponde a unha disciplina imposta desde a UE, desde o Tratado de Lisboa. A UE está demostrando unhas contradicións internas brutais e onde o eixo absoluto París-Berlín ponse de manifesto. A UE maniféstase como un proxecto imperialista que nada ten que ver coa soberanía dos pobos, nin cos intereses da clase obreira. Algunhas forzas seguen clamando por unha Europa de carácter social , onde se pensa que ese proxecto imperialista pode volver cunha expresión máis social, para o PCPE isto é un feito imposible.
4. Desaparición de todo o gasto parasitario, a Casa Real e o gasto militar, o financiamento multimillonario da Igrexa católica, e o abandono polo Goberno español, de todas as misións militares imperialistas, onde se atopan hoxe as tropas mercenarias.
5. Dereitos iguais para toda a clase obreira, negando a discriminación entre inmigrantes e non inmigrantes. Acabar coas leis de estranxeiría e de calquera tipo de discriminación.
6. Procesos constituíntes cara á Terceira República, como un elemento de democratización. É necesario que este estado monárquico herdado polo franquismo, siga sendo unha cuestión pendente polas forzas populares e revolucionarias no estado español.

Este programa de mínimos, con todos eses contidos, ou a súa maior parte, é un programa que estamos dispostos a acordar cun amplo abano de forzas políticas, sindicais e sociais. Escoitaremos outras propostas con moito respecto e interese. As forzas políticas que queiran levar a cabo un proceso destas características, colocarán a súa proposta para poder dialogala e chegar a un acordo. É un reto que chama a todas as forzas revolucionarias, actuando na práctica para facer viables os discursos. Articular hoxe no estado español un polo político dese calado, con eses contidos e con eses suxeitos, cambiaría radicalmente a correlación de forzas á loita de clases no estado español.

É posible, é necesario e o PCPE chama aos responsables de cada forza política e sindical. O PCPE vai estar empuxando con todas as súas forzas e todas as súas capacidades para tratar de que isto avance, aínda que outros tomen a iniciativa imos ir tamén, coa vontade de escoitar e de sumar a nosa proposta. Danse as condicións, e non hai que descartar prazos. Coa formulación de Bloque Popular, Bloque de Esquerdas, ou outro nome. Unha alianza político e social que represente un discurso e unha proposta política distinta ao que estamos escoitando hoxe por parte do conxunto das forzas do sistema.

5. Cales son as relacións do PCPE a nivel internacional? E cales considera que son as novas forzas emerxentes antiimperialistas, e as posibles alianzas?

Empezando en grao sumo concreto e ideolóxico, todo o máis xeral e o máis amplo. A nivel internacional trátase da Revista Comunista Internacional, na que a día de hoxe, estamos 13 Partidos Comunistas, marxistas-leninistas, que traballamos con unidade política e ideolóxica ao redor desta revista. Desde unha mesma concepción da loita revolucionaria e do marco ideolóxico no que nos definimos, unindo esas forzas.

É un paso extraordinariamente importante, desde o punto de vista da recuperación da unidade dos revolucionarios que deu como resultado o primeiro número desa revista, estando en preparación o segundo número. Esa vai ser unha ferramenta moi importante para avanzar na recuperación da unidade dos revolucionarios a nivel internacional.

Doutra banda, están os encontros de Partidos Comunistas e obreiros que levan máis de 15 anos producíndose e que son un avance importante doutro nivel. Hai correntes e tendencias distintas, posicións claramente revolucionarias e outras que se instalan máis no campo do reformismo, pero onde se mantén un diálogo, un nivel de encontro e de comunicación de distintas análises políticas que axudan a avanzar procesos de unidade, sen que os encontros consoliden unha estrutura organizativa concreta, máis aló do encontro anual.

O PCPE mantén unha serie de relacións bilaterais sobre a base da coincidencia nos proxectos políticos que traballamos dun xeito especial. A ese nivel, hai partidos comunistas ao longo do planeta cos cales nós compartimos amplamente a posición ideolóxica e o proxecto político, como o Partido Comunista de Grecia, o Partido Comunista de Cuba, o Partido Comunista de Venezuela, por citar algúns exemplos. A expresión de todo isto, é o comunicado de 21 partidos comunistas europeos en relación ás eleccións europeas.

A outro nivel, o PCPE impulsa unha estratexia de alianzas máis ampla, antiimperialista, con encontros a nivel internacional. Entendemos que é unha necesidade para aglutinar a unha base social moito máis ampla que pode crear un amplo bloque de masas, enfrontado ao imperialismo internacional. Hai distintos foros e encontros sen que isto se consolíde como unha estrutura organizativa clara.

En relación á formulación de Hugo Chávez da V Internacional, entendemos que é unha proposta excesivamente voluntarista, xa que non hai condicións. Aínda que cremos que esa proposta deberíase orientar cara á creación da Fronte Popular Antiimperialista. Cando Chávez fala da V Internacional, polos contidos e os suxeitos aos que se dirixe ten máis unha correspondencia cunha Fronte Popular Antiimperialista que coa recuperación dunha Internacional Comunista Revolucionaria. Hai moitos partidos que están traballando nesta dirección, e que están facendo este tipo de reflexión. Van haber reunións nos próximos meses e moitas organizacións cren que o lugar cara ao que hai que conducir esa iniciativa é cara a ese proceso e cara aos elementos fundamentais de internacionalismo proletario no que o PCPE está absolutamente comprometido pola súa posición ideolóxica coa clase obreira, como clase única internacional. Onde o tema da solidariedade con Cuba, a loita contra o bloqueo pola liberdade dos 5, a loita polo pobo palestino e polos seus dereitos nacionais e o dereito a formar un estado propio, ou a loita doutros pobos de América Latina ou de África, forman parte do acervo político do PCPE.

A nosa práctica internacionalista é absolutamente comprometida, na cal ao PCPE non lle para ningunha restrición que desde os aparellos de poder pódese intentar pór. O PCPE é solidario coas FARC e con calquera destacamento revolucionario que estea actuando en calquera lugar do mundo e que utilice a táctica de loita que considere máis adecuada ás súas condicións particulares de opresión e dominación. Independentemente de que estea estigmatizada polo imperialismo e de que se trate de colocalos nun cerco no conxunto da escena internacional. Sempre imos actuar de xeito consecuentemente revolucionario e a manter o noso compromiso con todas aquelas forzas políticas naqueles procesos populares, nacionais e revolucionarios. Caracterizamos as accións militares do imperialismo como accións de agresión aos pobos. As accións de terrorismo de estado, servizos secretos, espionaxe, crimes e asasinatos selectivos, do Mossad, da CIA, e do CNI, caracterizámolas como unha denuncia clara e directa na cal cremos que o internacionalismo proletario está por encima de calquera restrición que as forzas dominantes poidan facer. Un elemento fundamental do PCPE, é a independencia e a soberanía do noso proxecto. Consideramos este como un dos elementos imprescindibles ao conxunto do movemento revolucionario internacional para non quedar domesticado dentro dos límites que a democracia burguesa, cada vez máis diminuída, trata de impor aos movementos revolucionarios.

6. Que lles dirías aos traballadores e traballadoras, en relación á situación de crise que estamos vivindo e a súa permanencia no tempo?

As primeiras explicacións da crise á clase obreira nos barrios obreiros nestes tres anos, fixémola utilizando unha expresión moi gráfica. Sobretodo ao principio, cando calaba máis o discurso como "en 6 meses saímos da crise", "vese a luz ao final do túnel", "hai brotes verdes", etc. diciámoslles aos traballadores e traballadoras, "se vostedes queren axudar a que o capitalismo remonte aguantando un pouco, suxerímoslles que acepten baixarse o salario á metade, e verán como o capitalismo remonta rápido a crise. Pero cunha cousa clara, tras a crise non recuperarán o salario perdido senón que seguirán traballando nesas condicións"

Esta ilustración gráfica do que estaba pasando, hoxe podémoslles dicir que aínda non lles rebaixan á metade, pero a algunha xente si lle baixou o salario, por exemplo no sector da construción. O Goberno vai rebaixando o salario coordinado coa patronal e o capital financeiro, e este é o momento de loitar, de convencerse de que o capitalismo non ten nada que ofrecerlle á clase obreira. Nos seus inicios, tivo determinados avances históricos que supuxeron cambios significativos para a clase obreira, pero que ese proceso inicialmente revolucionario, posteriormente modernizador, xa se esgotou historicamente na súa totalidade. Hoxe o capitalismo o que pode ofrecer á clase obreira é cada vez máis opresión, máis violencia e máis control. O reto é construír unha nova sociedade onde os dereitos da clase obreira sexan protagonistas dese novo modelo social.

En relación a esta crise hai dous escenarios posibles:

1. O capitalismo remonta a crise, que como dicía Lenin "é capaz de remontar calquera crise". Remonta a crise sen a loita dos traballadores e traballadoras, polo cal a clase obreira irá ao posto de traballo con grilletes fisicamente.
2. A clase obreira decídese a loitar, enfronta ao poder, e coloca propostas políticas alternativas que se sustenten nos intereses das grandes maiorías. Entón a saída da crise, será dunhas condicións mellores para a clase obreira.

Se se queren os grilletes, a domesticación absoluta e a renuncia aos dereitos e liberdades e á realización persoal do individuo, condenaranse á ditadura do capital. Pero se se queren mellorar as condicións de vida, as liberdades, unha sociedade que se aproveite do gran desenvolvemento científico técnico para resolver o benestar da humanidade enteira. Nese caso, hai que loitar. Hai que facerse revolucionario ou revolucionaria, e hai que sumarse a un proxecto pola constitución da sociedade socialista. Esa é a disxuntiva que hoxe ten a clase obreira, ser libre ou escrava. E nós chamamos á clase obreira a ser libre.

RESPOSTA MASIVA DA CLASE OBREIRA Á PLUTOCRACIA

2010-05-08T16:35:00.001-07:00

Respuesta masiva de la clase obrera a la plutocracia

y a la política antipopular del gobierno socialdemócrata,

de la Unión Europea y del Fondo Monetario Internacional

Participación sin precedentes de decenas de miles de gente en las concentraciones del PAME en Atenas y en 68 ciudades
El KKE denuncia los provocadores para la muerte de tres personas con el fin de socavar las luchas populares

El 5 de mayo, con la huelga general del Frente Militante de Todos los Trabajadores (PAME) se congeló cualquier actividad productiva en Grecia. Se detuvo el trabajo en las fábricas, en los lugares de construcción y en las tiendas, en los puertos y aeropuertos, en las universidades y las escuelas. Desde muy temprano, miles de trabajadores y jóvenes estaban fuera de los centros de trabajo defendiendo su derecho a huelga, contra la intimidación de los patrones. Cientos de miles de personas protestaron participando en las concentraciones y manifestaciones organizadas por PAME en 68 ciudades de Grecia.

Al mismo tiempo grupos de provocadores intentaron socavar la manifestación. Aleka Papariga, la Secretaria General del KKE, destacó la importancia de la lucha política organizada y denunció desde el parlamento los esfuerzos de los provocadores que causaron la muerte de 3 jóvenes que murieron de asfixia por bombas molotov en el banco.

La concentración en el marco de la huelga y la manifestación en Atenas

En Atenas la concentración del PAME se realizó en la plaza Omonia, donde el orador principal, G. Perros, miembro del Secretariado del PAME, señaló entre otros:

“Basta ya los sacrificios en favor de los banqueros, los industriales, los monopolios. Si es necesario vamos a hacer cualquier sacrificio para defender, todos unidos, nuestros derechos, nuestra vida. Para defender la vida de nuestros hijos, para no entregarles atados de pies y manos para la explotación más dura. No vamos a entregarles nuestras conquistas.

Su afirmación de que se trata de un paquete de rescate del país es una mentira. Es un paquete de rescate para los patrones, los banqueros, los armadores que han sido los únicos que se beneficiaron de los anteriores paquetes de ayuda, así como para los acreedores extranjeros que junto con los plutócratas griegos durante décadas quitan de nuestro pueblo la riqueza que produce.

Han diseñado estas medidas muchos años antes y ahora las van aplicando gradualmente. Se mencionan en el Tratado de Maastricht, en el Libro Blanco. Se incluyen en todas las resoluciones de las Cumbres de la Unión Europea. Formaban parte del programa del PASOK y de la ND. Se incluían en los 9 puntos del acuerdo entre la Confederación de trabajadores en el sector privado y la Federación Griega de Empresas”.

G. Perros mencionó que: “Es nuestro derecho y vamos a luchar por tener nuestra Grecia que va a ser infinitamente mejor que la suya. Incluso si votan esta medidas no las van a legitimar en nuestras conciencias, no vamos a obedecer a las leyes que utilizan para imponérnoslas. Día tras día, mes tras mes vamos a reunir fuerzas para impedir la realización de estas leyes, hasta derrocar estas propias leyes y a ellos mismos.”

El representante del PAME concluyó su discurso señalando que: “Nosotros, los trabajadores, los autónomos, los artesanos, los pequeños comerciantes, los pequeños y medianos campesinos, los jóvenes somos la mayoría.

Y a medida que construimos nuestro frente, nuestra coalición, más fuertes vamos a ser. Y cuando construyamos nuestro frente no vamos a ser simplemente fuertes sino poderosos. Porque habríamos construido el mecanismo de nuestro poder. Habríamos construido el mecanismo para planificar y producir teniendo como criterio nuestras necesidades. Habríamos construido el mecanismo básico para impedir la minoría de usurpadores y parásitos que viven con la riqueza que nos han privado que es el resultado de nuestro trabajo y basta para que construyamos nuestra vida y la vida de nuestros hijos y de las generaciones futuras.

Este es nuestro deber patriótico y nuestra gran responsabilidad. Esta es la vía de sentido único para nosotros y no vamos a rendirnos no importa cuantos sacrificios serán necesarios.”

Siguió una gran marcha masiva de los sindicatos de clase, que se unen en el PAME, contra la línea del consenso de las confederaciones de los trabajadores en el sector privado (GSEE) y en el sector público (ADEDY) que todo esto tiempo facilitan con su actitud la política antipopular. En la concentración y en la manifestación aparte de las fuerzas de PAME participaron fuerzas del Frente Panhelénico Antimonopolista de los autónomos y los pequeños comerciantes (PASEVE) y del Frente de Lucha de los estudiantes (MAS).

En la cabeza de la marcha de PAME estaba una delegación del CC del KKE, encabezada por la SG del CC del KKE, Aleka Papariga.

Los manifestantes de PAME se dirigieron a través de calles centrales de Atenas fuera del parlamento donde el gobierno socialdemócrata había promovido con un plan de medidas anti-laborales. Intenta que se vote con el procedimiento de urgencia. Hay que señalar que el grupo parlamentario del KKE utilizó el reglamento del parlamento, pidiendo que se mantenga el artículo que prevé una mayoría aumentada (180 diputados de los 300), y no simple mayoría, para la aprobación de la ley antipopular.

La posición del KKE en cuanto a los episodios

La multidinaria y protegida concentración y manifestación del PAME dio una respuesta fuerte contra la provocación organizada por grupos y mecanismos provocadores con el fin de centrar la atención en otro lugar, de reducir la importancia de la huelga y de la manifestación masiva, de desacreditar el KKE, de detener la dinámica de las luchas e intimidar a los trabajadores.

Aleka Papariga, en su discurso en el parlamento justo después de la noticia de la muerte de las 3 personas, hizo la siguiente declaración: “Los trabajadores que están enfrentando un ataque sin precedentes, el peor que ha sucedido desde 1974, son capaces de distinguir la lucha política sistemática para la defensa de sus derechos, para expresar su protesta, y realizar una lucha que puede tomar varias formas dependiendo de las condiciones.

Pueden entender claramente la diferencia entre esta lucha y los planes que intentan socavar estas luchas, las provocaciones que causan víctimas inocentes y crean un escenario para los que quieren calumniar las luchas.

El pueblo debe desafiar las provocaciones y tomar medidas para proteger sus luchas, luchas que deben tener como punto de partida los centros de trabajo. Porque es allí donde más les “duele”. La lucha debe empezar en el centro de trabajo y volver a ser lucha a nivel nacional.

También quiero decir lo siguiente: ¡Dejen de echar la culpa al pueblo! Le echan la culpa de la crisis, le implican en todo. No pueden criminalizar el movimiento popular organizado y responsable, no lo pueden implicar en cualquier tipo de acciones. La provocación no pasará. Nosotros continuaremos nuestra lucha.”

La Secretaria General del CC del KKE dio una respuesta decisiva al presidente del partido nacionalista de LAOS, que desató un anticomunismo fuerte y un ataque de provocación contra el KKE.

Yo propongo que todos los reporteros y los canales que estaban fuera del Parlamento cuando llegó la demonstración del PAME que vengan como testigos. Allí había miembros de “Jrisí Avgí” (grupo nacionalista), conocidos-desconocidos (encapuchados) que en 1994 quemaron el edificio de la Universidad Politécnica, así como un grupo de personas que decía “¡a quemarlo, a quemar el parlamento!” y fuimos, les desarmamos, y les quitamos las varillas con las banderas del PAME. Les denunciamos, marchamos cogidos de los brazos y cuando estabamos en la plaza Sintagma no ocurrió ningún incidente. Tal vez los que estaban fuera del Parlamento tengan lazos de sangre permanentes o temporales con señor Karatzaferis, no sé, pero la verdad es que señor Karatzaferis desempeña el papel de provocador al servicio dictado para realizar su tarea.

El pueblo tiene derecho de crear las precondiciones desde cambiar algo o hasta que cambie radicalmente la Constitución.

No habíamos comprendido tantos años que la Constitución no cambia. Rechazabamos a la gente que es una mala Constitución y que debe luchar para cambiarla. Sin embargo, es otra cosa decir abiertamente que esta Constitución es anti-obrera y anti-popular, y otra cosa ser un provocador no emocional sino profesional.”

5/5/2010

NOVAS MANIFESTACIÓNS EN GRECIA CONTRA A DESTRUCIÓN DAS CONQUISTAS POPULARES

2010-05-08T07:45:00.001-07:00

PC de Grecia, Nuevas manifestaciones del PAME contra la destrucción de las conquistas populares, el 6 de mayo [Sp.]

-------------------------------------------------

From: Communist Party of Greece, Friday, 07 May 2010

http://inter.kke.gr , mailto:cpg@int.kke.gr

==================================================

Nuevas manifestaciones del PAME contra la destrucción de las conquistas populares, el 6 de mayo

El jueves 6 de mayo, un día después de las masivas manifestaciones de la huelga, el PAME organizó nuevas poderosas manifestaciones por todo el país.

Las medidas que masacran las conquistas obreras y populares fueron aprobadas por el PASOK y LAOS. Sin elevar ninguna crítica sustancial, ND votó contra las medidas, únicamente para aparecer como partido de la oposición, mientras llamaba al PASOK y a LAOS a emprender acciones unitarias contra el KKE.

La única solución es el aumento de la lucha de clases de los trabajadores y los pequeños agricultores pobres, de las mujeres y la juventud por la ruptura y el derrocamiento de la política y el poder de los monopolios, declararon las miles de personas que participaron en las manifestaciones del PAME.

Nuevamente, los medios internacionales y griegos emitieron las acciones de provocación y los disturbios preparados, tratando de evitar la participación masiva en las manfiestaciones del PAME y de ocultar el contenido de las consignas.

“Para nosotros la única garantía de la democracia es el pueblo organizado y con un programa de lucha que tenga un dirección específica y la capacidad de lucha para un cambio de la clase en el poder.

Es la mayoría del pueblo quien puede cambiar las leyes. Sin embargo, el establecimiento de leyes requiere el cambio de las leyes en la sociedad, las leyes no se cambian desde arriba. Y no nos amenacen. Debo decirles que estamos acostumbrados a luchar bajo tales condiciones.

También me gustaría aclarar lo siguiente: tenemos más experiencia que nunca y seguimos extrayendo lecciones de nuestra contribución, nuestros errores y nuestros fallos. Hay una cosa que ustedes nunca serán capaces de hacer: ponernos contra la pared, ocultar nuestra acción. No se les ocurra pensar en ello. Será un boomerang. Estén seguros. Después de 92 años sabemos muy bien contra quién estamos luchando", recalcó Aleka Papariga, Secretaria General del CC del KKE en su intervención durante la sesión parlamentaria sobre las medidas fiscales.

1º de Maio de 2010: Mensaxe do CC do KKE

2010-05-01T16:37:00.000-07:00

Camaradas, trabajadores, griegos e inmigrantes, jóvenes, pensionistas, parados,

El KKE os llama a convertir los eventos de este 1º de Mayo, en un homenaje a las luchas y los sacrificios de nuestra clase, en un nuevo avance de la conciencia política de clase y del aumento del compromiso militante, para repeler y derrocar la criminal política del gobierno y de la plutocracia que conduce a la clase obrera, a nuestras familias e hijos a la más salvaje y brutal explotación, a la permanente pobreza y desempleo.

Es nuestro deber, especialmente ante los jóvenes trabajadores, hombres y mujeres, ante los hijos de los trabajadores y el pueblo, defender las conquistas por las que las generaciones anteriores han derramado su sangre. Que nadie tema hacer sacrificios por la lucha, que nadie sucumba a los días oscuros, al resultado de esta política que sirve al beneficio y el fortalecimiento de los monopolios. Es hora de levantar la unidad de la clase y la movilización popular frente a la guerra contra nuestros derechos. De luchar por nuestros derechos y por el futuro de nuestros hijos. Nuestra clase tiene el poder y la capacidad de dirigir la formación de un gran frente antimonopolista, antiimperialista y democrático que derribará el poder de los monopolios y luchará por el poder popular.

Que el pueblo no confíe en los partidos de la plutocracia ni en la UE.

Las brutales medidas antiobreras del gobierno PASOK, con el apoyo de los partidos ND y Laos, se mantendrán y aumentarán mientras los trabajadores y el pueblo no muestren su verdadera fuerza. La subversión de los derechos de seguridad social, el aumento dramático de la edad jubilatoria, los drásticos recortes de las pensiones y prestaciones, la supresión de las restricciones sobre los despidos en masa, la eliminación de los convenios colectivos, incluso la supresión del sueldo base y la generalización del empleo temporal y flexible son medidas predeterminadas años atrás.

Su objetivo es abaratar aún más la fuerza de trabajo, privar a los jóvenes de derechos fundamentales como los derechos laborales, educación y servicios sanitarios. Las mismas medidas son promovidas en todos los países de la UE tal como exigen los intereses de los capitalistas. Ellos quieren que los trabajadores paguen la crisis capitalista y el estancamiento de su senil y superado sistema capitalista.

El capitalismo no puede humanizarse, ni puede evitar las crisis. No es un camino de sentido único. Cuanto más poderosos se hagan monopolios , más sufrirán los trabajadores y el pueblo, mayores serán el parasitismo, la corrupción y la barbarie .

Hoy más que nunca, existen realmente las premisas materiales para que la gente tenga derechos actualizados y empleo estable y seguro . El tiempo de trabajo y los límites de la edad de jubilación se pueden reducir, los servicios de salud y asistencia social, educación, vivienda, actividades deportivas y culturales pueden ser gratuitos y modernos. No toleréis el deterioro de vuestras condiciones de vida.

Ya habéis experimentado el camino de desarrollo que sirve a la ganancia capitalista. Sólo colocará mayores cargas sobre vuestros hombros. Sin embargo, existe una salida. Existe una vía de desarrollo que sirve a las necesidades de los trabajadores y del pueblo. Es el camino del poder popular, de la economía popular.

Es imprescindible que nuestra clase confíe en su propia fuerza y la utilice.

La clase obrera es la fuerza social más poderosa. Ella produce la riqueza, crea y hace las fábricas, las empresas y el trabajo de infraestructura. Grecia cuenta con los recursos naturales necesarios para el desarrollo del país en favor del pueblo.

Las premisas básicas son convertir todos los monopolios en propiedad popular social, y someterles a la planificación central y al control social y obrero, y romper todo compromiso de nuestro país con las organizaciones imperialistas.

Rechacemos las calumnias y las mentiras de los partidarios del capitalismo sobre la construcción del socialismo en el siglo 20. Ha sido el primer intento de construir el socialismo que a pesar de las difíciles condiciones y errores, ha demostrado que la clase trabajadora y el pueblo pueden vivir mucho mejor sin capitalistas.

Ha probado que la producción social planificada puede traer un desarrollo integral sin crisis y en beneficio de todo el pueblo. Hemos de extraer lecciones de los logros, pero también de los errores cometidos durante este gran esfuerzo para construir el socialismo con pasos seguros, para lograr avances incomparablemente mayores y sin precedentes. .

Trabajadores, Jóvenes: Confiad en el KKE!

El Comité Central os asegura que nuestro partido va a dedicar todas sus fuerzas a la defensa inquebrantable de los derechos, el presente y el futuro de nuestra clase. Sin embargo, no podemos ganar la guerra general que la plutocracia y sus partidos han lanzado contra nuestros derechos, sin vuestra participación en la lucha.

Únete a la lucha sin demora, por un movimiento con raíces fuertes en los centros de trabajo y en los sectores, con una fuerte unidad de clase y solidaridad , libre de corporativismo, del sindicalismo amarillo, de la influencia erosiva de la aristocracia obrera que propaga el veneno de la sumisión y el derrotismo.

Confía en tu partido y apóyale en las luchas grandes que se avecinan, por el gran cambio radical, por los derechos, por el poder obrero, por el socialismo. Este es nuestro deber patriótico de clase por el presente y el futuro de nuestra clase, nuestro deber internacionalista para con los pueblos trabajadores de Europa y de todo el mundo que sufren la explotación capitalista y el saqueo por los monopolios.

Hoy en día, tenemos que luchar sin ninguna concesión, nos merecemos una vida mejor, donde las necesidades de las personas se vean satisfechas.

Honor y gloria a las víctimas de nuestra clase, a la lucha de clases; sus sacrificios han fructificado, ellos nos llaman a nuevas y victoriosas luchas. El futuro está en nuestras manos.

El Comité Central del KKE

---------- Forwarded message ----------
From: SolidNet <info@solidnet.org>
Date: 2010/4/30
Subject: CP of Greece, May Day 2010: Message by the CC of KKE [En., Ru.]
To: info@solidnet.org

http://www.solidnet.org

News, documents and calls for action from communist and workers’ parties. The items are the responsibility of the authors.

Join the mailing list: info/subscribe/unsubscribe mailto:info@solidnet.org .

CP of Greece, May Day 2010: Message by the CC of KKE [En., Ru.]

-------------------------------------------------

From: Communist Party of Greece, Friday, 30 April 2010

http://inter.kke.gr , mailto:cpg@int.kke.gr

==================================================

May Day 2010: Message by the Central Committee of KKE

GRECIA: FOLGA XERAL DE 48 HORAS

2010-04-03T14:58:00.000-07:00

Manifestación do PAME o 8 de abril contra as duras medidas fiscais

O PAME chama a unha nova folga de 48 horas os días 21 e 22 de abril

O Comité do PAME contra o Paro realizou mobilizacións coa participación de desempregados e traballadores. Levaron a cabo unha sentada no edificio do Ministerio de Traballo en Atenas e en edificios da organización estatal para o emprego en grandes cidades como Tesalónica e Volos, e organizaron unha concentración en Larissa esixindo medidas de protección para os parados e contra a política que subvenciona aos empresarios supostamente para crear novos empregos. O número de parados rexistrados na Organización de Persoal e Emprego de Grecia (OAED, siglas en grego), alcanzou os 766.159 en febreiro de 2010 (14,6% da poboación activa), mentres se estima un incremento de máis do 20% debido á crise. As cifras reais son maiores, posto que moitos desempregados non están rexistrados, e ademais, segundo as estatísticas oficiais, quen traballe unha soa hora á semana non é considerado desempregado.

O PAME esixe, para os desempregados:

* Seguro de paro equivalente ao 80% do salario mínimo (1.400?) para todo o período de desemprego
* Axuda económica urxente de 1.000? para todo desempregado
* Conxelación inmediata das hipotecas aos parados
* Atención sanitaria e farmacéutica sen condicións nin requisitos previos
* Ningún corte de electricidade, teléfono ou subministración de auga
* Recoñecemento do período de paro como tempo computable a efectos de pensións
* Contratación masiva de persoal no sector de Saúde, Benestar e Educación
* Redución inmediata das horas de traballo
* Rexistro inmediato e subvención á mocidade que empeza a traballar
* Traballo permanente e estable para todos
* Esta iniciativa foi adoptada en vista da próxima manifestación de PAME o 8 de abril contra as novas e durísimas medidas fiscais sobre a clase obreira e o resto de sectores populares pobres por parte do goberno socialdemócrata do PASOK.

A escalada da loita de clases é un camiño sen retorno. O PAME chama aos sindicatos de todo o país a manter unha folga de 48 horas o 21 e 22 de abril. Os traballadores, coa experiencia das recentes folgas, deben tomar a responsabilidade e promover a decisión de ir á folga, así como organizar a folga desde abaixo, nos centros de traballo. O PAME chama aos sindicatos sectoriais a organizar a folga por medio de asembleas xerais, reunións e iniciativas de comités de loita. A loita pode traer resultados se todos os traballadores unidos ignoran ás direccións pactistas de GSEE e ADEDY e reagrupan as súas forzas co PAME, designando aos seus propios líderes nos centros de traballo.

RESPONDER Á PRESIDENCIA ESPAÑOLA DA UNiON EUROPEA

2010-01-12T18:16:00.003-08:00

RESPONDER Á PRESIDENCIA ESPAÑOLA DA UNiON EUROPEA
INTENSIFICANDO A LOITA DE CLASES.

-DECLARACIÓN DO COMITÉ EXECUTIVO -

I. A PRESIDENCIA ESPAÑOLA DA
UNIÓN EUROPEA.
A Presidencia Española da Unión Europea, que se desenvolverá entre xaneiro e xuño de 2.010, comezou nun escenario marcado pola crise estrutural capitalista.
Durante os próximos meses as clases dominantes porán en marcha unha batería de medidas para tentar impulsar o cambio de ciclo económico e renovar a reprodución ampliada do capital, afectando ao mercado laboral e aos dereitos sociais; e desenvolveranse os plans para recolocar aos países da UE nun escenario internacional caracterizado pola agudización das
contradicións interimperialistas, froito do proceso de repartición económica do planeta que se está a desenvolver, o que ha traer graves consecuencias para os países empobrecidos. No seo da UE agudizaranse as diferenzas entre o eixo París-Berlín e o resto de países membros, situados cada vez máis nunha posición subordinada.
As masas traballadoras do noso país, dado o carácter de clase da UE, seguirán vendo como empeoran as súas condicións de vida e traballo durante 2.010 e soportarán unha dura campaña ideolóxica dirixida a lexitimar a denominada “construción europea” da man
da posta en marcha do Tratado de Lisboa, en vigor desde que foi imposto aos nosos pobos o 1 de decembro de 2.009.
O Partido Comunista dos Pobos de España, mediante a
presente declaración, alerta á clase obreira e ás maiorías populares das desastrosas consecuencias que terán as políticas deseñadas pola Presidencia Española para os seus intereses inmediatos e futuros. Fronte ás políticas explotadoras e imperialistas da UE, os
próximos meses debense caracterizar por un incremento da mobilización popular, da loita obreira polos dereitos das grandes maiorías. Trátase dun momento propicio para
desenmascarar o verdadeiro carácter da Unión Europea ante as masas, para erguer unha fronte antiimperialista capaz de opor a solidariedade entre os pobos aos intereses imperialistas, e para organizar o contraataque obreiro e popular contra o capitalismo coa
conquista da sociedade socialista como obxectivo.

II.O CARÁCTER IMPERIALISTA E REACCIONARIO DA UNIÓN EUROPEA.
O movemento comunista europeo deu pasos importantes nos últimos anos para caracterizar correctamente o proceso de construción da UE e os intereses clasistas que representa.
En marzo de 2.008 tivo lugar en Atenas, a iniciativa do Partido Comunista de Grecia (KKE), un Encontro de Partidos Comunistas baixo o título “as loitas populares”. No comunicado final conxunto do citado encontro diciamos:
“Subliñouse que o desenvolvemento da CEE e, posteriormente, da UE, é a opción das principais potencias e do capital monopolista da Europa Occidental. A UE promove medidas neoliberais a favor dos monopolios e da concentración e acumulación de capital. A UE non pode representar un verdadeiro contrapeso aos EEUU en favor do pobo. Co Tratado de Lisboa, estanse a dar novos pasos cara á mellor configuración da UE como un bloque
imperialista económico, político e militar que vai contra os intereses dos traballadores e os pobos. A soberanía e a independencia dos pobos e os estados están sendo aniquiladas. Os participantes denunciaron con firmeza a adopción do Tratado sen
consultar aos pobos”.
Na contribución do PCPE ao citado encontro comunista afirmábase:
“A Unión Europea é o proxecto do capital monopolista, da plutocracia das principais potencias da Europa Occidental. Pisotea a soberanía e a independencia dos nosos pobos e dirixe as súas políticas ao incremento da taxa de explotación que sofre a clase obreira e á transferencia constante de rendas do traballo a mans da oligarquía, tentando compensar
a tendencia decrecente da taxa de beneficios.”.

Ante as Eleccións ao Parlamento Europeo celebradas o 7 de xuñode 2.009, vinte e un partidos comunistas subscribiamos un documento que non deixa lugar a dúbidas sobre o carácter e contido de clase da Unión Europea. No comunicado conxunto afirmábase:
“A UE é unha opción do capital. Promove medidas a favor dos monopolios, da concentración e centralización do capital. Co “Tratado de Lisboa”, as súas características de bloque
económico, político e militar imperialista fortalecéronse en contra dos intereses dos
traballadores e os pobos. Estase a reforzar o armamentismo, o autoritarismo e a represión estatal.”
O PCPE ratifícase en caracterizar á Unión Europea como bloque económico, político e militar imperialista, de carácter agresivo e reaccionario, que organiza as súas políticas ao servizo dos
monopolios e da oligarquía e en contra dos intereses da clase obreira, das maiorías populares e dos pobos que loitan pola súa soberanía e emancipación.
A Unión Europea non é reformable nun sentido progresista.
Desde a súa orixe foi unha estratexia do capital monopolista dirixida contra o socialismo, dirixida contra as conquistas da clase obreira e orientada a debilitar a loita da clase obreira por todos os medios ao seu alcance.
O imperialismo tende á reacción en todos os terreos. A utopía dunha Unión Europea máis social e democrática, capaz de pór freo ao imperialismo estadounidense, é unha inxenuidade
imperdoable ou un engano consciente ás masas traballadoras.
Lenin tiña razón ao afirmar que, desde o punto de vista das condicións económicas do imperialismo, os Estados Unidos de Europa -como se dicía daquela-, baixo o capitalismo, son imposibles ou son reaccionarios; e serán aínda máis reaccionarios na medida na que
se agudice a loita de clases, na que se desenvolva a loita dos pobos contra a dominación imperialista, na que se acentúen as contradicións entre os distintos polos imperialistas pola repartición de áreas de influencia para o saqueo dos recursos naturais e humanos dos países empobrecidos.
Para o PCPE, calquera análise ou práctica política que conduza á colaboración coas estruturas da UE, ou á súa mera aceptación, ten e terá consecuencias nefastas para o movemento obreiro e popular dos nosos países, e xa que logo debe ser combatido.
Por estas razóns, o PCPE loita para que o noso país rache de forma inmediata coa Unión Europea do capital e a guerra saíndo desa alianza depredadora. Esta é a postura que defendemos no movemento obreiro e popular fronte ás organizacións e partidos
que forman parte do Partido da Esquerda Europea e fronte ás
cúpulas de CCOO e UXT, centrais sindicais españolas afiliadas á CES e defensoras da Unión Europea, á que consideran reformable.

III. PRIORIDADES DA PRESIDENCIA ESPAÑOLA: O
DITADO DOS MONOPOLIOS.
O Goberno do PSOE, ao asumir a Presidencia de quenda da UE, definiu xunto ás Presidencias de Bélxica e Hungría unha serie de prioridades
para o próximo período:
- A inmediata aplicación e desenvolvemento do Tratado de Lisboa.
- A denominada Nova Estratexia para o Crecemento e o Emprego .
- A implementación da política exterior europea.
Para o PCPE, o Tratado de Lisboa constitúe un duro ataque e unha burla á soberanía popular. As oligarquías europeas, tras fracasar no seu intento de impor a chamada “constitución Europea”, tratan de facer avanzar novamente a súa estrutura de dominación.
Tras a derrota sufrida no referendo francés e holandés tardaron case dous anos en recompor a súa estratexia para adecuar a superestructura da UE, procurando respostar ás crecentes dificultades que comezaban a se evidenciar no proceso
da reprodución ampliada do capital. O seu obxectivo, alcanzado mediante a chantaxe e as presión ao pobo irlandés -que rexeitara o Tratado de Lisboa nun referendo preceptivo- e adoptándoo sen consultar ao pobo no resto de países, continúa sendo o mesmo: avanzar na consolidación dun polo imperialista configurando á UE como bloque que trata de competir co resto de polos imperialistas, abandeirando políticas de explotación, saqueo, destrución ambiental e guerra en todo o planeta.
O Tratado de Lisboa incorpora ao ordenamento xurídico da UE os
elementos máis perniciosos da chamada “Constitución
Europea”, en síntese:
a) Prosegue a liquidación de elementos básicos dademocracia formal - burguesa -, outorgando competencias esenciais a órganos non electos por sufraxio universal. Recorta os dereitos individuais e liberdades públicas, institucionalizando unha vixilancia sen límites á poboación, o que inclúe fichas con datos ideolóxicos, políticos
e filosóficos dos cidadáns e cidadás.

b) Consagra o neoliberalismo como política económica oficial do mercado europeo, en contra dos intereses da clase obreira e das maiorías populares dos nosos
respectivos países.
c) Devalúa os dereitos sociais e os servizos públicos -denominados servizos económicos de interese xeral -, abrindo as portas á privatización de servizos esenciais, como a sanidade ou a educación, e entregando novos espazos á acumulación capitalista.
d) Profunda na integración policial e xudicial, elementos crave na represión de toda contestación obreira e popular ás súas políticas. O control da acción política e sindical dos traballadores e o intercambio de informacións policiais e de intelixencia será xeneralizado.
e) Continúa a militarización da Unión Europea e increméntase a participación nas agresións
imperialistas da OTAN e os EEUU. Asúmese o dogma da “guerra preventiva” e institucionalízase o dereito a intervir política e militarmente en calquera lugar do mundo
a través das chamadas “forzas de reacción rápida”.
f) E, para rematar, a decisión de “reforzar a dimensión exterior da Unión Europea”, no marco da “Estratexia de Lisboa”, significa e agocha un ataque de envergadura contra os dereitos laborais, sociais e de seguridade social seguindo os ditados do capital monopolista.
A denominada Nova Estratexia para o Crecemento e o Emprego “Europa 2.020” é outra das “preocupacións” do Goberno do PSOE ante a Presidencia Europea.
A socialdemocracia xoga un papel esencial no “rescate” do sistema capitalista, duramente golpeado pola crise. Tratan de presentar a crise como un mero problema de xestión do sistema, imputable aos excesos do neoliberalismo e á falla dun control
político eficaz do sector financeiro. O discurso do Presidente do Goberno e do PSOE ante a crise e a Presidencia Española, caracterízase polo subxectivismo, a negación da realidade e o constante engano ao pobo.
O PSOE, do mesmo xeito que o resto de partidos socialdemócratas da UE,
tenta convencer ás masas populares de que atoparon unha fórmula que permite combinar a xustiza social co desenvolvemento capitalista, para iso articulan o discurso baleiro do “desenvolvimento sustentable” no económico, o social e o ambiental. Menten nas tres vertentes.

O certo é que durante o presente semestre, planificarase o progresivo retorno ao Pacto de Estabilidade e Crecemento e proseguirá o proceso de concentración e centralización do capital.
O certo é que continuarán recortando os dereitos sociais e laborais conquistados pola loita da clase obreira. A Directiva de Servizos (Directiva Bolkestein), a Directiva de Retorno (Directiva da Vergoña), ou os novos intentos de adoptar a Directiva de Tempo de Traballo (Directiva das 65 horas) son un bo exemplo do futuro que a UE depara para millóns de traballadores e traballadoras.
O certo é que a denominada “economía” busca tan só entregar novos espazos ao sector privado para a reprodución capitalista e reducir a dependencia enerxética da UE -
nomeadamente de países como España -, tentando recolocarse fronte a outras potencias imperialistas nun escenario de crise internacional e de contradicións crecentes.
O tipo de compromiso ambiental da Unión Europea quedou patente no recente Cumio de Copenhague onde, da man do goberno danés, ceñíronse ao disposto polo
imperialismo estadounidense e, xuntos, asestaron un golpe demoledor ao Protocolo de Kyoto, tentaron impor un acordo aos países do Terceiro Mundo buscando ao mesmo tempo supeditar aos chamados “países emerxentes” e pervertiron miserablemente o funcionamento da ONU.
Lonxe do afirmado polo Goberno Español no seu programa para a Presidencia Española da UE, en Copenhague non se alcanzou acordo algún. Estados Unidos, aliado aos países da OTAN, tratou de impor os seus intereses. E ante os Estados Unidos e as propostas imperialistas de Obama houbo dúas actitudes ben diferentes: a de quen se axeonllaron e aplaudiron as posiciónsimperialistas, tatexando en nome dos monopolios - como o Goberno do PSOE e a UE - e as daqueloutros países que como
Cuba, Venezuela, Bolivia ou Nicaragua defenderon a legalidade, falaron polos traballadores e traballadoras do campo e a cidade, defenderon a dignidade soberana dos pobos e o futuro da humanidade.
A política exterior europea será outra das prioridades da Presidencia Española. Trátase nin máis nin menos que de colocar á Unión Europea, malia as contradicións internas que persisten e persistirán, nunha mellor posición para participar na nova vaga de devastación imperialista, saqueo e repartición económica do planeta.
Incrementarase a colaboración co imperialismo estadunidense,
o que denominan reforzar o “diálogo transatlántico”, impulsando aínda máis a entrega da soberanía dos pobos europeos ao imperio ianqui e ás súas bases militares.
Incrementarase o militarismo na perspectiva de novas guerras imperialistas. A Política Común de Seguridade e Defensa e a potenciación da Axencia Europea de Defensa serán obxectivo prioritario baixo as políticas de “guerra preventiva” e de “guerra
contra o terrorismo”.
Ampliaranse as alianzas para continuar explotando aínda con maior agresividade os recursos naturais de países empobrecidos e para o control de zonas estratéxicas. Aparece un novo escenario de guerra e de destrución no Corno da África a través dos conflitos coa Somalia e o Iemen, con argumentos diferentes, pero cun mesmo
obxectivo.
Tratarase de estender a UE ao leste, acaparando novos mercados e sobreexplotando a man de obra local. Nos vindeiros meses veremos o ingreso da Croacia na UE, a continuación das negociacións con Turquía ou o intento de asalto aos países
balcánicos.
Procuran recolonizar a América Latina e o Caribe tratando de dividir
aos pobos e de debilitar o proxecto do ALBA. Do mesmo xeito que o imperialismo fixera con éxito ante o antigo campo socialista, a UE busca establecer relacións claramente diferenciadas cos países da rexión para tratar de frear e de romper o actual proceso de unidade latinoamericana. Tratarán de pechar acordos con algúns
países de Centroamérica e con México, á vez que fortalecen as súas alianzas co goberno de Colombia e do Perú, executores dos plans imperialistas para América Latina.
Continuarán mantendo o silencio cómplice co imperialismo ianqui sobre as provocacións militaristas e a xestación de golpes de estado, principalmente contra os países membros do ALBA (Venezuela, Honduras, Paraguai), así como o intento de socavar á Cuba socialista a través da Posición Común ou de plans alternativos
coa mesma finalidade e en aberta violación das leis internacionais.
Golpearase aos pobos en loita polos seus lexítimos dereitos e reforzarase a colaboración con gobernos criminais. Así, o Goberno do PSOE tentará pechar o Tratado de Libre Comercio co criminal Álvaro Uribe, Presidente do Goberno narco - paramilitar da Colombia, responsable do asasinato de centos de sindicalistas, de traballadoras e traballadores, de campesiños e campesiñas, de estudantes e de todo aquel que se opoña á súa corrupta política. Un personaxe que debería ser xulgado e axustizado como responsable de delitos de lesa humanidade convértese en aliado estratéxico da UE,tras entregar a soberanía do seu país ao imperialismo estadounidense coa instalación de setes novas bases militares
destinadas a intensificar a guerra contra o pobo colombiano e a preparar
novas agresións contra os países do ALBA.
Igualmente, e tras os recentes acordos en materia agrícola, celebrarase un Cume con Marrocos, no marco da Política Europea de Veciñanza, para o desenvolvemento do “estatuto avanzado”, obviar os crimes cometidos contra o propio pobo marroquí
por esa monarquía corrupta e ditatorial - irmá da española -, e sepultando o dereito do pobo saharauí á súa libre autodeterminación. O Goberno do PSOE, tal e como demostrou a loita heroica da compañeira Aminatu Haidar, entrega o Sahara
Occidental á ditadura marroquí e abandona as súas obrigas legais en materia de descolonización.
Outro tanto pode dicirse da política cara a Israel. Entre as prioridades da

Presidencia Española atópase o fortalecer as relacións co goberno sionista, o mesmo réxime terrorista responsable do xenocidio de milleiros de palestinos e con quen se fortalecerá o comercio e as relacións económicas, incluída a venda das armas que serven para tratar de exterminar ao pobo irmán da Palestina.
Finalmente, a Presidencia Española fixa como prioridade
traballar polo que denominan “Unha Europa de dereitos e liberdades, unha Europa para os cidadáns”. Seguramente sexa este o aspecto máis demagóxico de cantos conten o programa da Presidencia Española. Tras expor como único
obxectivo anunciado o de “democratizar” a UE mediante a regulación da “iniciativa lexislativa cidadá”, e a habitual retórica arredor da Carta de Dereitos Fundamentais, escóndese o obxectivo real: incrementar os mecanismos de represión contra os
pobos da man do Programa de Estocolmo e da procura dun acordo para adoptar a Estratexia Europea de Seguridade Interior.
Non lembra o Goberno do PSOE os voos “segredos” da CIA; as matanzas de civís en Afganistán (co asasinato de tres nenos ao día de media no último ano); os miles de traballadores inmigrantes encarcerados sen dereitos nos Centros de Internamento;
a recente brutalidade policial contra os manifestantes en Copenhague e en cada loita que libra a clase obreira e o pobo?
Ou seica os dereitos cidadáns dos que fala teñen máis que ver coa ilegalización de organizacións políticas vascas, coas torturas a militantes nos cuarteis, co terrorismo de estado ou coa recente desaparición do militante independentista vasco Jon Anza?
O que na actualidade sucede con miles de traballadores inmigrantes
en España, onde se incrementaron expoñencialmente as ordes de expulsión, onde as vivendas dos inmigrantes son rexistradas polas forzas policiais, onde os traballadores “sen papeis” son perseguidos e reprimidos a diario, onde se levantan
Centros de Internamento -verdadeiros campos de concentración ampliando
o período de encarceramento sen dereitos mediante a Directiva da Vergoña, ou as constantes mortes no Estreito de Xibraltar ou nas costas canarias; son algúns dos exemplos da “Europa de dereitos e liberdades” que constrúe a socialdemocracia da man da dereita. Como o é a intensificación da campaña anticomunista que atravesa a
Unión Europea, empregando a manipulación ideolóxica, a revisión histórica, a criminalización e estigmatización da loita comunista, coa constante persecución e ameaza de ilegalización dos partidos comunistas nun número crecente de países, cuxos últimos episodios sitúanse na República Checa, mediante o intento de ilegalización
do Partido Comunista de Bohemia e Moravia, e no noso propio país mediante o intento reaccionario da Real Academia Española definir ao comunismo como “réxime totalitario”, seguindo os pronunciamientos anticomunistas de diferentes instancias da Unión Europea.

IV. RESPOSTEMOS INTENSIFICANDO A LOITA DE CLASES.

Ás propostas da socialdemocracia, que defenden os intereses do capitalismo monopolista, resúltanlle funcionais e de suma utilidade as posicións de sectores políticos e sindicais que operan no seo da clase obreira e das masas populares europeas.
A confianza depositada pola Confederación Europa de Sindicatos na defensa por parte do Goberno Español da “Europa social” e o seu chamamento a concertar un “Novo Pacto Social”, supón unha verdadeira traizón aos intereses da clase obreira española e europea, pois pretenden apartar ás masas do camiño da loita e subordinar os seus intereses aos da Unión Europea e os monopolios.
Esta posición é apoiada polas cúpulas sindicais de CCOO e UXT, que viven unha nova lúa de mel coa CEOE na procura da sinatura dunha nova reforma laboral que, en plena crise capitalista, continúe o retroceso de dereitos laborais da man da “FLEXISEGURIDADE”.
E na mesma posición, á marxe de matices que buscan a autoxustificación ante o pobo traballador, sitúanse as contornas do Partido da Esquerda Europea e dos seus membros españois (IU e PCE), reconvertidos en “á esquerda” da socialdemocracia europea.
As suas consignas pola “Europa Social” e pola “Europa do Pleno Emprego”, cando en todo momento se refiren á Unión Europea, docifican ante a clase obreira a intensificación da explotación
capitalista e da agresividade imperialista que realmente representa a UE, desorientando á clase coa eterna consigna dun “Capitalismo máis humano” conquistado mediante reformas graduais (banca pública, regulación estatal do mercado, Taxa Tobin, etc.) que segundo eles culminarán, algún día, no indefinido “socialismo democrático” que prometen.
Esa non é a realidade que viven os máis de catro millóns de parados que malviven no noso país nin dos máis de vinte e cinco millóns de parados da UE; nin os 1.136.500 fogares obreiros con todos os seus membros no paro en España. Tampouco de máis do 20% da poboación española excluída polo capitalismo da produción e que viven en condicións de pobreza (un 17% na UE).
O comunicado feito público pola Secretaría de Relacións Internacionais do PCE, baixo o título “O PCE aposta por intervir de forma positiva desde a presidencia española da UE”, é o mellor exemplo dos cantos de serea do reformismo, de embelecemento do monstro imperialista que é a UE, de intento de colocarse nunha posición de oposición desde o respecto ás estruturas da Unión Europea, velando os intereses de clase en xogo, xerando a falsa ilusión de que é posible unha xestión da Presidencia Española a favor dos intereses do pobo traballador ou dos países oprimidos.
A Unión Europea é un instrumento agresivo das clases dominantes levantado en contra dos traballadores e dirixido contra o socialismo, xa que logo a clase obreira debe dirixir a súa acción contra a UE, abandonando toda ilusión de ver colmadas as súas necesidades e as súas ansias de emancipación no marco da violencia organizada dos monopolios a escala europea.
A cuestión central ante a Presidencia Española da UE non é a loita por unha “UE máis social”, senón a necesaria e urxente intensificación da loita de clases, é a organización da clase obreira e dos sectores populares para o contraataque contra o capitalismo, na perspectiva da construción do socialismo, é organizar a resistencia e a desobediencia ás políticas da UE, é situar como obxectivo político da clase obreira e das grandes maiorías a ruptura coa Unión Europea do capital e a guerra.
Situámonos a favor da unidade de acción comunista, da esquerda e do movemento obreiro e popular contra a Unión Europea, para confrontar co capitalismo con vocación de masas e unha estratexia revolucionaria de insubordinación e ruptura coa UE que aglutine a amplos sectores do pobo traballador.
V.- PROPOSTA DE LOITA DO PCPE.

O PCPE chama aos traballadores e traballadoras, á mocidade, aos autónomos asfixiados pola crise, aos pequenos labregos e xornaleiros, ao movemento obreiro e sindical e á militancia de esquerdas
organizada nos movementos sociais, a loitar con contundencia contra a UE e contra os plans antiobreros e antipopulares da Presidencia Española, a erguer desde a mobilización unha frente antiimperialista que faga súas as seguintes propostas de loita:
- Pola soberanía e a democracia contra a ditadura do capital. Rachar as cadeas imperialistas da UE.
Saída do Estado Español da Unión Europea.
- Polos dereitos da clase obreira e das maiorías populares. Combater as Directivas da Unión Europea. Loitar contra calquera tentativa de impor a Directiva das
65 horas.
- Polos dereitos sociais e contra as privatizacións.
Combater pola socialización dos medios de produción e da banca. Derrotar a Directiva de Servizos (Directiva Bolkestein). Recuperar os servizos estratéxicos privatizados (enerxía, sanidade, transporte, etc.).
- Polo ensino público, científico, laico e de calidade.
Loitar contra o Proceso de Bolonia e a crecente
privatización do ensino.
- Pola solidariedade e a unidade dos traballadores fronte á . Todos os dereitos
para os traballadores e traballadoras inmigrantes. Loitar contra a Directiva da Vergoña, o Tratado de Schengen e o FRONTEX. Ninguén é inmigrante.
- Pola liberdade contra o anticomunismo, o racismo, o fascismo e a represión. Loitar contra o Programa de Estocolmo e a Estratexia Europea de Seguridade Interior.
Combater a campaña anticomunista posta en marcha pola Unión Europea, defender as experiencias de construción socialista habidas no século XX e fortalecer a loita dos partidos comunistas. Frear o avance da extrema
dereita.
- Polo internacionalismo proletario contra a guerra imperialista. Fóra tropas imperialistas de Iraq, Líbano, Afganistán, etc. Retorno inmediato das tropas españolas.
Combater contra a repartición de África entre as grandes potencias. Non á Operación Atalanta. Loitar contra a militarización da economía, a Política Común de Seguridade e Defensa e a Axencia Europea de Defensa.

- Pola paz, a amizade e a solidariedade antiimperialista.
Nin OTAN nin EURO EXÉRCITO, BASES FÓRA.
- Non á ampliación da Unión Europea. Por unha política internacionalista que defenda os intereses dos traballadores e traballadoras de todos os países fronte á alianza monopolista explotadora e depredadora que é a UE.
- Co pobo cubano e a súa Revolución Socialista contra o imperialismo. Chamamos ao movemento de solidariedade con Cuba a facerse presente na loita contra a Presidencia Española da UE e a derrotar a Posición Común e cantas alternativas contrarrevolucionarias poidan exporse. Esiximos o cesamento inmediato das provocacións do Goberno española e do PSOE ao Goberno revolucionario
e ao pobo de Cuba. Basta de inxerencias imperialistas.
- Co pobo palestino contra o sionismo. Por un estado palestino con capital en Xerusalén Este, combater pola anulación dos acordos preferentes UE -Israel. Ningún arma europea, ningún beneficio para o sionismo criminal.
- Co pobo saharauí pola autodeterminación. Non aos acordos coa Monarquía de Marrocos. Non ao espolio dos recursos naturais e dos bancos pesqueiros da República Árabe Saharauí Democrática, anulación dos acordos pesqueiros asinados. Basta de represión criminal nos territorios ocupados. Ningunha arma europea á ditadura marroquí. Referendo de autodeterminación xa.
O Partido Comunista dos Pobos de España chama ao movemento
obreiro e popular a defender as anteriores posturas en defensa dos
dereitos das maiorías, mobilizándose ante os principais cumios e eventos que prepara a Presidencia Española.
Comité Executivo do PCPE. Xaneiro de 2.010.

CUBA: 0% DE DESNUTRICIÓN INFANTIL , CONFIRMADO POR UNICEF

2009-12-22T19:30:00.000-08:00

A existencia
no mundo en desenvolvemento de 146 millóns de nenos menores de cinco anos
baixos de peso, contrasta coa realidade dos infantes cubanos,
recoñecidos mundialmente por ser alleos a ese mal social.

Esas preocupantes cifras apareceron nun recente reporte do Fondo das
Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF), baixo o título de Progreso para
a Infancia, Un balance sobre a nutrición, divulgado na sede da ONU.

De acordo co documento, as porcentaxes dos nenos con baixo peso son
de 28 por cento en África Subsahariana, 17 no medio Oriente e África do
Norte, 15 en Asia oriental e o Pacífico, e sete en Latinoamérica e o
Caribe. A táboa complétana Europa Central e do Leste, co cinco por cento,
e outros países en desenvolvemento, con 27 por cento.

Cuba non ten eses problemas, é o único país de América Latina e o Caribe
que eliminou a desnutrición infantil severa, grazas aos esforzos
do Goberno por mellorar a alimentación do pobo, especialmente a daqueles
grupos máis vulnerables.

As crúas realidades do mundo mostran que 852 millóns de persoas
padecen de fame e que 53 millóns delas viven en América Latina. Só
en México hai cinco millóns 200 mil persoas desnutridas e en Haití tres
millóns 800 mil, mentres en todo o planeta morren da fame cada ano máis
de cinco millóns de nenos.

De acordo con estimados das Nacións Unidas, non sería moi custoso acadar saúde e nutrición básica para todos os habitantes do Terceiro Mundo.
Chegarían para alcanzar esa meta 13 mil millóns de dólares anuais
adicionais ao que agora destínanse, unha cifra que nunca se logrou e
que é exigua se se compara co millón de millóns que cada ano se inviste na publicidade comercial, os 400 mil millóns en drogas
estupefacientes ou mesmo os oito mil millóns que se gasta en Estados
Unidos en cosméticos.

Para satisfacción de Cuba, a Organización das Nacións Unidas para a
Alimentación e a Agricultura (FAO) tamén recoñeceu que esta é a
nación con máis avances en América Latina na loita contra a desnutrición.

O Estado cubano garante unha canastra básica alimenticia que permite a
nutrición da súa poboación polo menos nos niveis básicos- mediante a rede
de distribución de produtos normados.

De igual forma, levan a cabo reaxustes económicos noutros mercados e
servizos locais para mellorar a alimentación do pobo cubano e atenuar
o déficit alimentario. Especialmente mantense unha constante vixilancia
sobre o sustento dos nenos, as nenas e adolescentes. Así, a atención á
nutrición comeza coa promoción dunha mellor e natural forma de alimentación
da especie humana.

O tema da desnutrición cobra gran importancia na campaña da ONU
para lograr en 2015 as Metas de Desenvolvemento do Milenio, adoptadas no
Cume de xefes de Estado e de Goberno celebrada en 2000, e que teñen
entre os seus obxectivos eliminar a pobreza extrema e a fame para esa data.

Non exenta de deficiencias, dificultades e serias limitacións por un bloqueo
económico, comercial e financeiro imposto por Estados Unidos fai máis de catro
décadas, Cuba non mostra desesperantes nin alarmantes índices de desnutrición
infantil. Ningún dos 146 millóns de nenos menores de cinco
anos baixos de peso que viven hoxe no mundo é cubano.

PC da Federación Rusa, Sobre o 130 aniversario do nacemento de I.V. Stalin

2009-12-22T19:24:00.000-08:00

O 21 de decembro, co obxecto de conmemorar o 130 aniversario do nacemento de I.V. Stalin, celebrouse un acto no que se depositaron flores na tumba de Stalin no muro do Kremlin. Máis de 5.000 moscovitas e invitados da capital acudiron a homenaxear ao dirixente da Unión Soviética. O Presidente do Comité Central do PCFR, G.A. Zyuganov asistiu á cerimonia.

O mesmo celebrouse unha gala dedicada ao aniversario nun abarrotado auditorio do complexo Izmailovo.

Participaron no acto moscovitas e invitados de moitas rexións rusas. Todos eles unidos por I.V. Stalin e non só veteranos, a xeración de máis idade, senón tamén xovenes, quen coñecen a época de Stalin só polo que lles contaron.

O Secretario do Comité Central do PCFR, D.G, Novikov, abriu a velada. Sinalou que a loita entre o capitalismo e o socialismo comezou no século XX. O renacemento das ideas socialistas e a súa vitoria final son inevitables. Xa que logo, o 130 aniversario do nacemento de Stalin é unha nova fase da loita polo noso futuro común.

O documental "O construtor do poder soviético" foi proxectado no auditorio. Os espectadores puideron ver noticieros únicos e ouvir a voz de Stalin.

Posteriormente, o Presidente do Comité Central do PCFR, G.A. Zyuganov, tomou a palabra.

Dirixíndose aos participantes, o dirixente do PCFR dixo que o século XX fora o século de Lenin e de Stalin. "V.I. Lenin foi o primeiro na Historia en propor a teoría do socialismo, para construír un "paraíso na terra", onde o obreiro puidese ser o verdadeiro dono. Logrou crear un partido de novo tipo, o cal, baixo circunstancias incriblemente difíciles logrou tomar o poder como resultado, efectivamente, dunha revolución sen sangue. En cinco anos propuxo catro opcións políticas: do comunismo de guerra, o sistema de apropiación de plusvalía e a taxa agrícola en especie á NEP, que levantaron ao país. Lenin propuxo o plan de electrificación, o verdadeiro paso á máis alta tecnoloxía da época.

Stalin tomou a posta de Lenin e, como o seu verdadeiro discípulo, deu un gran paso adiante. Nos últimos anos vinte, case non fabricabamos avións, coches, tanques e tractores. Con Stalin, a través do primeiro plan quinquenal, a Unión Soviética construíu 1500 factorías e 100 novas cidades. Na época eran as mellores factorías, que utilizaban a mellor tecnoloxía e as máis avanzadas solucións de enxeñería.

Chegamos ao tráxico e crucial ano de 1941 co mellor tanque, o T-34, o mellor sistema de foguetes, o BM-13, e o mellor avión de combate, o Il-2. O noso pobo gañou porque xurdiu unha nova xeración de xóvenes. A escola soviética logrou facer xurdir o soldado que con fereza e valor loitou en todas as frontes. Gañamos, principalmente, pola amizade dos pobos. Non estabamos divididos en rusos, ucraínos, bielorrusos, tártaros. Gañamos porque estabamos unidos. ¡Viva a amizade entre os nosos pobos, forxada por Lenin e Stalin!"

Para concluír, Zyuganov dixo: "nós, os comunistas, ¡xuramos ante todos os pobos do noso país que continuaremos as mellores tradicións de Lenin e Stalin no fortalecemento da amizade e irmandade baixo a Bandeira de Outubro Vermello! ¡Rusia volverá ser grande e socialista!"

A culminación da solemne velada foi a entrega de carnés do partido a xóvenes comunistas. Entre eles había habitatnes de Moscova e as rexións de Saratov, Tver e Tula. Ao entregar os carnés, G.A. Zyuganov dixo que este ano, por primeira vez, durante o "chamamento de Stalin", máis de 10.000 persoas uníronse ao partido. Posteriormente, o dirixente do PCFR entregou a medalla de honra do 130 aniversario de I.V. Stalin a militantes do partido e o Komsomol.

Grupos musicais moi coñecidos, actores e compañías actuaron para os participantes no solemne acto.

Celebráronse conmemoracións en todas as rexións do país.

Encontro dos Balcáns, Declaración de denuncia do dinamitado do monumento antifascista en Xeorxia

2009-12-22T19:17:00.000-08:00

Encontro dos Balcáns, Resolución de Partidos Comunistas dos Balcáns contra o anticomunismo

2009-12-22T19:13:00.000-08:00

-------------------------------------------------

From: Communist Party of Greece, Tuesday, 22 December 2009

http://inter.kke.gr , mailto:cpg@int.kke.gr

==================================================

Resolución de Partidos Comunistas dos Balcáns contra o anticomunismo

Os Partidos Comunistas que participaron no Encontro de Partidos Comunistas dos Balcáns condenan o novo ataque anticomunistas lanzado nunha serie de países da UE. Denunciamos os seguintes ataques:

- Na República Checa, o intento de ilegalización do PC de Bohemia e Moravia. Protagonizan este ataque varios senadores que no pasado xa actuaron para ilegalizar á Unión da Mocidade Comunista da República Checa.

-En Polonia, o novo ataque anticomunista combinado coa recente prohibición de símbolos comunistas.

-En Romanía, a lei 51/1991, cuxo artigo 3, relativo á "seguridade nacional", impón graves penas de prisión e multas a quen forme parte ou apoie ao partido comunista.

-En Letonia, Lituania, Estonia, Hungría e outros países da UE nos que se realizaron unha serie de operacións anticomunistas para crear un estado de histeria e persecucións en Europa. As resolucións da UE, as resolucións do Parlamento Europeo e da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa e da OSCE contribuíron significativamente a estas operacións; distorsionan a verdade histórica e tratan de igualar comunismo e fascismo, eliminar da conciencia obreira e popular os grandes logros da construción socialista que demostran as vantaxes do socialismo por encima do capitalismo, este sistema explotador.

Todos estes plans anticomunistas revelan a natureza imperialista e profundamente clasista da UE, a hipocrisía dos que apoian a democracia burguesa así como o medo da burguesía cara ao movemento comunista e obreiro. O ataque anticomunista é parte da estratexia imperialista que quere eliminar da conciencia obreira e popular, especialmente das xeracións máis novas, a única saída real á barbarie capitalista: o derrocamento do capitalismo e a construción do socialismo.

¡Esta nova provocación anticomunista non quedará sen resposta!

Trátase dun asunto que require a reacción de todos os traballadores en Europa. O anticomunismo non ten como obxectivo só aos comunistas, senón tamén a conciencia popular e os dereitos da clase obreira, fomentando o fatalismo, o derrotismo, a aceptación das medidas antipopulares decididas polas insitituciones da UE para cargar o peso da crise sobre as costas dos traballadores.

Os Partidos Comunistas dos Balcáns esixen:

-A inmediata derrogación da ilegalización da Unión da Mocidade Comunista da República Checa.

-A finalización das persecucións anticomunistas, das ilegalizacións e as ameazas promovidas pola UE e os respectivos gobernos.

Partido Comunista de Bulgaria

Partido dos Comunistas Búlgaros

Partido Comunista de Grecia

Partido Socialista Obreiro de Croacia

Partido Comunista de Macedonia (FYROM)

Partido Comunista de Romanía

Novo Partido Comunista de Iugoslavia

Partido Comunista de Turquía

Partido do Traballo de Turquía (EMEP)

Petición de axuda dos camaradas checos

2009-12-22T19:10:00.000-08:00

Praga, 16 de Decembro 16 de 2009

Queridos camaradas,

Na República Checa, o PC de Bohemia e Morávia enfróntase a un anticomunismo primitivo. Na súa 17 ª sesión o 30 de outubro de 2008, o Senado, coa participación de só 38 senadores dun total de 81 , examinou o informe final da Comisión temporal para o exame da constitucionalidade do PCBM. Esa reunión sen suficiente quórum aprobou, con só 30 votos, a resolución, pola que o Senado acha numerosos indicios de violación da Constitución da República Checa por parte do Partido Comunista de Bohemia e Moravia. Por exemplo, condenan ao PCBM por compartir a visión marxista, pola súa posición fronte ao conflito no Cáucaso, e por outras interpretacións subxectivas. A resolución do Senado pide ao Goberno levar o caso ante o Tribunal Supremo Administrativo.

O 8 de decembro de 2009, a comisión mencionada anteriormente, pide unha vez máis ao Goberno que presente ao tribunal unha proposta de suspensión da actividade do PCBM. Con todo, o caso non foi levado ao Tribunal Supremo Administrativo polo anterior goberno do señor Topolanek e polo momento, tampouco polo actual goberno do Sr. Jan Fischer.

O PCBM pídevos, queridos camaradas, que expresedes a vosa solidariedade, de acordo ás vosas posibilidades e condicións, co noso partido contra os esforzos da mencionada Comisión, mediante diversas formas, por exemplo: peticións, cartas de protesta dirixidas ao noso goberno a través das nosas embaixadas nos vosos países.

Trátase dunha violación dos principios democráticos básicos, dun intento de desviar a atención dos nosos cidadáns, que están baixo a presión da crise, cara a outra cousa.

Queridos camaradas,

Queremos agradecervos de antemán as vosas expresións de solidariedade connosco. Ao mesmo tempo, pediriámosvos que nos enviásedes información sobre as vosas accións de solidariedade.

Cos nosos mellores saúdos fraternais

Ji?í Ma?tálka
Vice-Presidente do CC do PCBM

PC de Grecia, Denegación de acceso á Franxa de Gaza á Delegación de Eurodiputados polas autoridades israelís

2009-12-11T16:36:00.000-08:00

-------------------------------------------------

From: Communist Party of Greece, Wednesday, 09 December 2009

http://inter.kke.gr , mailto:cpg@int.kke.gr

==================================================

Comunicado de Prensa

Denegación de acceso á Franxa de Gaza á Delegación de Eurodiputados polas autoridades israelís

Unha vez máis o Goberno de Israel fixo alarde do seu poder político ao negar o acceso á Franxa de Gaza á delegación de eurodiputados - entre os que se atopaba Giorgos Toussas - aínda que esta visita estaba organizada fai tempo. Esta actitude confirma o intento das autoridades israelís de ocultar todo o posible os seus crimes contra o pobo palestino; crimes que están adquirindo as dimensións dun xenocidio. Intentan ocultar a ampliación dos asentamentos israelís, así como o muro da vergoña e o constante bloqueo da Franxa de Gaza.

O KKE, expresando activamente a súa solidariedade internacionalista, apoia a loita do pobo palestino pola fundación dun Estado Palestino independente e integrado, nos territorios de 1967, con Xerusalén Este como capital.

Atenas, 9/12/2009.

Oficina de Prensa do Comité Central do KKE

PC Libanés. SOLIDARIEDADE CON PALESTINA. Traducido polo PCPE

2009-12-11T16:33:00.000-08:00

Con ocasión da Xornada Internacional de solidariedade coa causa do pobo palestino, o Partido Comunista Libanés e o Comité de Coordinación da Esquerda Libanesa organizaron o 30 de novembro un encontro ante a sede da ONU en Beirut. Representantes do movemento progresista libanés e de organizacións palestinas participaron nese encontro que durou unha hora, durante a cal o Secretario Xeral do PCL, Khaled Hadadah, anunciou que os partidos da esquerda libanesa se puxeran de acordo en organizar unha "campaña de apoio aos refuxiados palestinos", tanto sobre o plan de dereitos sociais como sobre o plan de dereito de retorno ao seu país.

Distribuír un memorándum aos representantes dos medios de comunicación libaneses no que a esquerda libanesa chama a executar as medidas da ONU relativas ao dereito de retorno dos refuxiados palestinos e a creación dun Estado palestino soberano coa o Qods (Xerusalén) como capital. Fan un chamamento á ONU para que adopte as medidas necesarias para que cesen o bloqueo e os masacres contra o pobo palestino, e tamén a construción de novas colonias en Cisxordania.

Unha delegación composta pola Secretaria Xeral adxunta do PCL, Marie Nassif-Debs, e os representantes da esquerda libanesa e palestina, remitiu o memorándum ao representante do Secretario Xeral das Nacións Unidas en Beirut.

KKE, Declaración sobre a prohibición dos símbolos comunistas en Polonia.Traducido polo PCPE

2009-12-11T16:28:00.000-08:00

O KKE condena a acción provocadora e escandalosa do goberno polaco que, utilizando a campaña anticomunista desenvolvida nas filas da supostamente democrática UE, prohibiu o uso dos símbolos comunistas en Polonia.

Esta nova prohibición anticomunista entra en flagrante contradición coas recentes celebracións dos partidarios do capitalismo ao redor da caída do muro de Berlín e as súas declaracións sobre a "democracia" e a "liberdade". Iso revela a falsidade e a hipocrisía da democracia burguesa. A prohibición dos símbolos comunistas nos países da UE demostra que os gobernos e os seus mecanismos temen unha nova contraofensiva por parte do movemento revolucionario obreiro e popular porque saben que as contradicións do capitalismo son irreconciliables e que o futuro pertence a unha sociedade sen explotación do home polo home, ao socialismo-comunismo.

O KKE exhorta ao pobo grego a condenar e esixir a abolición desta prohibición, así como das anteriores persecucións e prohibicións anticomunistas nos países da UE.

A fouce e o martelo, a estrela vermella, que, xa antes, foron perseguidos nos países bálticos e Hungría e agora sono tamén en Polonia, representan a loita pola abolición da propiedade privada sobre os medios de produción, a loita contra a explotación capitalista. Son o símbolo do sangue e o sacrificio de millóns de comunistas que estiveron na vangarda da loita antifascista, que xogaron un papel dirixente na derrota do fascismo na Segunda Guerra Mundial. Eles simbolizan as loitas pola xornada de 8 horas, pola seguridade social, a educación e atención sanitaria gratuítas, así como outros importantes logros conseguidos polo pobo traballador cos comunistas desempeñando o papel dirixente, grazas á influencia da construción socialista na URSS e noutros países da Europa Oriental e Central. Hoxe en día estes logros son abolidos debido a política antipopular que serve aos beneficios dos grupos empresariais e á crise capitalista mundial que mostra os límites históricos do capitalismo.

Os imperialistas tentan borrar os logros do socialismo da conciencia dos pobos de Europa. Por esa razón, perseguen a ideoloxía comunista en Polonia e outros países da UE, ilegalizan os partidos comunistas, distorsionan desvergoñadamente a historia, calumnian ao socialismo con enormes mentiras e tratan de impor a equiparación do comunismo e o fascismo.

O KKE expresa a súa solidariedade fraternal co PC de Polonia e con todos os comunistas polacos e declara que loitará xunto a eles para deter a loita contra o comunismo e o amedrentamento de todos os pobos que loitan polos seus dereitos e polo futuro da clase obreira.

Atenas, 3.12.2009

CC do KKE

Prohibición da simboloxía comunista en Polonia. PC de Polonia, Traducido polo PCPE

2009-12-11T16:24:00.000-08:00

A histeria anticomunista en Polonia traspasou as fronteiras do sentido común fai moito tempo. Recentemente cruzou os límites do absurdo.

Jaroslaw Kaczynski, ex primeiro ministro e líder do anterior partido político gobernante declarou publicamente que o comunismo foi o responsable de ducias de milleiros de millóns de vítimas. Se a mentira ten carácter anticomunista, non é necesario tomar medidas limitadoras. Todo vale se esperta o odio público. Tales declaracións poden ser emitidas sen ningunha consecuencia. Ninguén lle plantexa unha pregunta obvia: se coñece o número da poboación mundial.

A sociedade é tratada como unha chea de idiotas que nin saben nin queren saber, que non son capaces de contar.

Ao mesmo tempo, o presidente Lech Kaczynski, o seu irmán xemelgo, asina leis igualmente absurdas. Na súa nova redacción, o artigo 256 do código penal declara:

Art. 256 § 1. Toda persoa que publicamente faga propaganda do fascismo ou de calquera outro réxime totalitario ou promova o odio nacional, étnico, racial, relixioso ou en relación con diferenzas de crenza relixiosa, será sometido a pena de multa, restrición da a liberdade ou privación de liberdade por un prazo de ata 2 anos.

§ 2 A mesma pena será imposta a calquera persoa que, con fins propagandísticos, produza, rexistre, importe, compre, venda, regale, transporte ou envíe calquera artigo cos contidos descritos no § 1, ou porte a simboloxía comunista.

§ 3 O autor do acto prohibido non cometerá delito se o seu acto é unha actividade artística, educativa ou científica.

§ 4 En caso de condena por un delito definido no § 2, o tribunal declara a confiscación dos artigos mencionados no § 2, aínda que non fosen propiedade do autor.

A emenda á lei vixente, agregando os puntos § 2-4, entra en vigor medio ano logo da súa publicación no "Libro de artigos". Non se publicou aínda. Val a pena mencionar que a prohibición dos símbolos comunistas chegou xunto con outras emendas ao mesmo tempo. Unha delas agrava a pena por pederastia, o que apunta a xerar a impresión de que o comunismo é unha das enfermidades sociais.

Ambos os dous irmáns son adoradores do anticomunismo. Unha ideoloxía criminal, peor que os totalitarismos imaxinarios. Ideoloxía que causou un enorme número de vítimas. Foi responsable do

inferno da guerra de Hitler en Europa. Do xenocidio organizado e deliberado. Da ocupación xaponesa de China e outros países asiáticos. Da bárbara guerra en Corea. Dos plans de uso de armas nucleares nesta guerra en escala masiva. Da guerra igualmente bárbara no Vietnam, usando a guerra química e os crimes contra civís.

O capitalismo, como formación social, leva a explotación e o confinamento do ser humano, inscritos na súa bandeira. Baixo esta bandeira, colonialistas ingleses, belgas, franceses, estiveron saqueando recursos naturais e cometendo xenocidios. obrigaron á poboación de países enteiros a traballar como escravos para o seu beneficio. estiveron facendo isto abertamente e en segredo.

Algún dos partidos políticos que adoran abertamente a ideoloxía anticomunista e o capitalismo oíu algunha acusación por iso? A resposta é non, xa que só o capitalismo pode ser abertamente promovido. Calquera que o cuestione pode ser acusado de crimes imaxinarios, de intencións criminais e agora intentaráselle levar a prisión por este motivo. E todo iso mentres se segue falando de democracia.

Os funcionarios do réxime capitalista volvéronse tan insolentes e arrogantes que cambiaron o Parlamento por un tribunal de xustiza, no que xulgan aos seus opositores políticos. Desde que foi imposible demostrar que os comunistas propagasen o totalitarismo ou intentasen cometer algún delito, entón, logo de 20 anos de constantes calumnias, libelos e mentiras, descubriron que poden acusar aos comunistas de tales intencións ¡por medio dun acto xurídico!

O PC de Polonia é un partido político rexistrado no tribunal. Non se puido probar que os seus estatutos e programa incluísen contidos ilegais. O PC de Polonia actúa de acordo á Constitución de Polonia e a Lei de partidos políticos. As institucións do Estado están obrigadas a tratar a todos os partidos políticos por igual.

Con todo, non cumpren con este requisito. Case só aos partidos parlamentarios se lles permíte o debate público. O PC de Polonia é sistematicamente discriminado e nun xeito particular. A súa ideoloxía é o tema constante deste debate. houbo palabras destinadas a atizar o odio. Hai institucións do Estado que se asemellan ás institucións públicas, que son finaciadas polos fondos públicos, pero cuxo obxectivo expreso é levar a loita política a través dos medios de revisión e extrema politización da historia, a igualación do comunismo co fascismo, construíndo unha mitoloxía e mesmo ameazando con represión. Esta revisión da historia é o efecto das tendencias revanchistas das clases sociais que perderon os seus privilexios, cando as forzas populares socialistas alcanzaron o poder tras a Segunda Guerra Mundial: a burguesía e os terratenientes, así como do crecente temor das clases que alcanzaron unha posición privilexiada durante a transformación sistémica de 1989.

O Instituto da Memoria Nacional, ata antes de que se aprobase a emenda, tratou de ameazar aos gobernos locais por unha suposta neglixencia criminal no cambio de nomes de lugares públicos con forme aos imperativos da ideoloxía oficial. As institucións do Estado non só se converteron en altofalantes para promover o odio anticomunista, senón que tamén abertamente quebrantaron ou forzaron a lei en moitas formas diferentes.

O Parlamento con todo procedeu á violación dos principios básicos da lei e a orde nunha forma aberta e flagrante. Aprobouse a emenda ao código penal que apunta contra un partido político en particular. O adxectivo que describe o acto delituoso na emenda é parte do propio nome do Partido Comunista de Polonia.

Pode alguén imaxinar o que pasaría se o PC de Polonia propuxese no seu programa similares medios dirixidos contra os seus adversarios políticos? Non seriamos acusados dun delito pola mera expresión desa intención? Usarían eles o artigo 13 da Constitución polaca, que establece que "Os partidos políticos e outras organizacións cuxos programas basear en métodos totalitarios e actividades en prol do nazismo, o fascismo e o comunismo, así como aqueles cuxos programas ou actividades sancionen o odio racial e nacional, a aplicación da violencia co fin de obter o poder ou de influír na política do Estado, ou manteñan en segredo a súa estrutura ou composición, serán ilegalizados" contra o PC de Polonia, para ilegalizalo por referirse simplemente a tal práctica totalitaria?

Esta emenda é excepcionalmente totalitaria. Intervén na esfera do pensamento e os medios de expresión. A posesión de obxectos que conteñan elementos indefinidos pode ser sancionada só declarando que a súa simboloxía é portadora de pensamento politicamente incorrecto. Dado que non se definiu que é e que non é simboloxía comunista.

A emenda ao artigo 256 do Código Penal contradi a Lei de partidos políticos (de 27.06.1997), que esixe igualdade de trato e protección dos símbolos gráficos dos partidos; contradi a Constitución polaca, que garante a liberdade de conciencia , a liberdade de expresión de opinións e a difusión de información ( art. 53, p. 1 e art 54, p. 1). O Parlamento parece tamén non obedecer aos acordos internacionais, incluídos o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos (asinado o 16.12.1966 - art. 18 e 19) e o Convenio Europeo de Dereitos Humanos (art. 9 e 10).

O PC de Polonia oponse enerxicamente a estas prácticas antidemocráticas por todos os medios posibles e prepárase para a confrontación, co obxectivo de revelar o absurdo, o escurantismo, a irresponsabilidade e a mala vontade dos seus inventores.

PC de Polonia

*Fin*

ANTICOMUNISMO EN POLONIA. MOCIDADE COMUNISTA GREGA KNE. TRADUCC. DO PCPE

2009-12-11T16:15:00.000-08:00

Comunicado da KNE referido ao anticomunismo en Polonia

O CC da Mocidade Comunista de Grecia condena enerxicamente a nova involución anticomunista en Polonia. O goberno polaco, inmerso no espírito anticomunista que se desenvolve baixo o á da UE, prohibiu o uso dos símbolos históricos do movemento comunista internacional. Tras as inaceptables festas que os imperialistas europeos organizaron no 20 aniversario da caída do Muro de Berlín, demóstrase unha vez máis que as súas declaracións sobre a "democracia" e a "liberdade" non só son palabras baleiras, senón tamén a cobertura da ditadura dos monopolios.

Tras os países bálticos, Hungría e a República Checa, agora tócalle a quenda a outro país membro da UE de prohibir a fouce e o martelo e a estrela vermella, que simbolizan a loita contra a explotación capitalista. Eles utilizan todos os medios que o seu sistema de poder proporciona, o Parlamento Europeo, a Organización para a Seguridade e a Cooperación de Europa, os tribunais e ministerios nacionais, para lanzar unha guerra de acoso contra os comunistas, a vangarda da clase obreira en cada país .

Unha vez máis demostrase que o anticomunismo ten un obxectivo: presionar aos comunistas, os partidos comunistas e organizacións xuvenís, para que abandonen o seu obxectivo, o derrocamento do capitalismo e a perspectiva do socialismo, como a única resposta ás crecentes necesidades contemporáneas dos pobos.

O seu obxectivo é, sobre todo nos antigos países socialistas, arrincar de raíz e por todos os medios os éxitos do socialismo da conciencia dos pobos. Eles queren facer esquecer aos pobos o sacrificio de millóns de comunistas na guerra contra o nazi- fascismo, na derrota do fascismo na 2ª Guerra Mundial. Eles queren facernos esquecer as conquistas dos traballadores, cos comunistas como a súa vangarda, en todos os aspectos da súa vida; a xornada laboral de 8 horas, a educación e atención sanitaria gratuítas, a seguridade social, e todos os outros logros, debidos ao impacto internacional do socialismo na URSS e os demais países de Europa Central e Oriental. Conquistas que hoxe son derrubadas unha tras outra polas políticas anti-populares que serven aos beneficios das empresas monopolistas na súa desesperada necesidade de superar a crise capitalista.

Seguimos comprometidos coa loita polo socialismo e o comunismo, xa que é o único sistema onde a clase obreira e os pobos do mundo poden satisfacer as súas necesidades, onde todos os países e nacións poidan vivir en paz e en colaboración. Especialmente hoxe en día a crise económica internacional do capitalismo revela os límites históricos deste sistema socioeconómico e a magnitude da súa decadencia. Ponse de manifesto a necesidade da superación revolucionaria do capitalismo e a súa substitución por outro sistema socioeconómico que sitúe as necesidades e os dereitos dos pobos no seu epicentro, é dicir, o socialismo-comunismo.

A KNE chama aos xovenes gregos a mobilizarse e esixir a inmediata cancelación de todas as leis e regulamentos anticomunistas e antisocialistas que se adoptaron en Polonia e en todos os países da UE.

A KNE expresa a súa solidariedade coa Mocidade Comunista de Polonia e con todos os comunistas polacos e afirma que fortalecerá a loita contra o anticomunismo e a calumnia e a distorsión do socialismo, para reforzar a nosa loita antiimperialista e a cooperación internacional entre as organizacións antiimperialistas xuvenís comunistas e progresistas, a fin de responder á nova agresión imperialista contra a clase obreira e a mocidade

Departamento de Relacións Internacionais

do CC do KNE

04/12/2009

DECLARADOS NULOS OS DESPEDIMENTOS DE ENFERBUS.

2009-12-11T16:11:00.000-08:00

NOTA DO COMITÉ DE ASTURIES DO PCPE.

DECLARADOS NULOS OS DESPEDIMENTOS DE ENFERBUS.

Esta mañá facíanse públicas por parte do Tribunal Superior de Xustiza de Asturias as sentenzas polo despedimento imposto pola empresa ENFERBUS aos traballadores folguistas. A Sala estima o recurso de suplicación interposto pola representación dos traballadores e declara os despedimentos nulos, polo que a empresa verase obrigada a readmitir aos compañeiros.

Tras unha dura folga indefinida, que se estendeu durante meses, e na que a empresa recorreu a todo tipo de ilegalidades (servizos mínimos abusivos, contratación de esquirois, vulneración do dereito á liberdade sindical e do dereito á folga, coacción sobre o persoal baixo a ameaza de preitos millonarios, etc.), a vitoria novamente foi para os que loitan.

Á espera dun pronunciamiento sobre o contido da sentenza, o Comité de Asturies do PCPE saúda esta importante vitoria dos compañeiros de ENFERBUS e de toda a clase obreira asturiana. Felicitamos aos traballadores, aos seus familiares e a todo o pobo traballador da conca mineira, que co seu apoio á loita demostraron que a razón novamente está ao lado do traballo e non ao lado dos explotadores.

O persoal de ENFERBUS, do mesmo xeito que a de DURO FELGUERA no caso de Pablo Barroso e doutros compañeiros, marca a dirección a seguir para toda a clase obreira: loita consciente, sindicalismo de clase e militante, unidade, combatividad, solidariedade e mobilización popular.

O PCPE chama ao movemento obreiro e sindical, e a todo o pobo traballador, a estar alerta para garantir o cumprimento exacto dos termos da sentenza impedindo que este empresario explotador, que fixo gala de prácticas abertamente fascistas, trate de defraudar unha vez máis os lexítimos dereitos dos traballadores.

¡SAÚDE AOS TRABALLADORES DE ENFERBUS E ÁS SÚAS FAMILIAS!

¡FÓRA OS ESQUIROIS!

¡VIVA A LOITA DA CLASE OBREIRA!

Comité de Asturies do PCPE.

10 de decembro de 2.009.

REVISTA COMUNISTA INTERNACIONAL

2009-12-03T16:31:00.000-08:00

XA ESTÁ NA REDE O PRIMEIRO NÚMERO DA REVISTA COMUNISTA INTERNACIONAL en http://www.iccr.gr/site/es.html PODEDES VER UNHA SELECCIÓN DOS ARTIGOS

11º Encontro dos partidos comunistas e obreiros (20-22 de novembro 2009, Nova Deli)

2009-12-03T16:29:00.000-08:00

Discurso do Presidente do Partido Comunista Obreiro Hungaro, Gyula THÜRMER

Queridos Camaradas

No nome do Partido Comunista Obreiro Hungaro, eu quixera darlle as grazas ao Partido Comunista da India ( marxista) e ao Partido Comunista da India pola invitación e pola excelente organización da nosa reunión. O movemento comunista da India xoga un moi importante papel no movemento internacional dos traballadores e nós vemos de bo grado a súa inavaliable contribución á loita anticapitalista.

Estimados camaradas,

O ano pasado en Sao Paulo nós chegamos a algunhas novas e moi importantes conclusións.

Nós declaramos, "O mundo está a enfrontar unha grave crise económica e financeira de grande proporción. A actual crise é unha expresión dunha profunda crise intrínseca ao sistema capitalista o cal demostra os límites históricos do capitalismo e a necesidade do seu derrocamento revolucionario".

Nós pensamos que a nosa apreciación é basicamente correcta, e non debemos mudala, ao mesmo tempo, nós debemos ver que o capitalismo ten moitas posibilidades de defenderse a si mesmo, manipular ás masas e evitar ao final - e agora a revolución socialista.

Primeiro, está a propaganda das reformas capitalistas. As forzas do capitalismo non negan a existencia de serios problemas, pero eles tratan de demostrar que coas reformas poden solucionar todos os problemas.

Nós debemos convencer ás masas traballadoras de que se eles queren vivir mellor, deben destruír ao capitalismo.

Segundo, é a gradual liquidación dos partidos comunistas. As forzas capitalistas soportan politicamente e financieramente a partidos oportunistas e intégranos aos sistemas europeos. Contra nós eles utilizan o anticomunismo baixo presións legais e financeiras.

Nós debemos ter claridade ideolóxica coa forza do Marxismo Leninismo, mellorando a nosa cooperación.

Terceiro, é o uso de forzas extremistas de dereita. En Hungría e en moitos outros países de Europa as forzas extremistas de dereita poden gañar máis da crise que nós. As forzas extremistas de dereita teñen fortaleceron as súas posicións nas eleccións do Parlamento Europeo. Por que? En Hungría, as clases dominantes adoptaron aos extremistas de dereita como un factor normal da vida política. A eles non lles gustan, pero dan camiño libre aos círculos financeiro e de medios. Segundo as forzas extremistas de dereita usan as armas políticas que nós non podemos usar. Estes son antisemitas e racistas, e ante todo visceralmente antiziganas.

Cal é a solución? Nós debemos ser máis radicais, máis revolucionarios e máis anticapitalistas. A xente debe ver todos os días que nós estamos con eles.

Camaradas,

Hungría é un dos máis débiles elementos do capitalismo europeo contemporáneo. A crise está lonxe de ser solucionada e ninguén pode prever as súas consecuencias. Que significa isto?

Primeiro, Hungría depende totalmente do capital occidental. Compañías multinacionais producen cerca do 70% do PIB. O capital europeo trata de solucionar os seus propios problemas ao custo de Hungría..

Isto é porque non hai sinais de recuperación da economía Húngara. Este ano o PIB diminuíu 7-9% en comparación co ano anterior.

Segundo, a xente empeza a entender máis e máis o que significa o capitalismo. O desemprego é preto do 10%. A xente perde os seus recursos, eles aforran; máis e máis xente vive na pobreza.

De acordo ao Centro de Investigación de Datos de Estados Unidos, fai 20 anos, o 80% dos húngaros soportaban a economía de mercado. Hoxe unicamente o 46% din estar a favor do capitalismo.

Baixo estas circunstancias, nós non debemos, unicamente criticar o sistema capitalista, mais debemos demostrar plenamente á xente a posibilidade real de establecemento dun novo mundo. Nós debemos demostrar que o socialismo é unha alternativa real sobre a existencia do capitalismo.

Nós entendemos a nosa responsabilidade internacional. Se pensamos ir á revolución social en Hungría, serán seriamente influenciadas Ucraína, Rusia e os países de Europa Oriental.

Camaradas,

O Partido Comunista Obreiro Húngaro, seguirá o camiño da revolución socialista. Nós debemos demostrar que o capitalista nunca nos dará mellor vida, nunca nos dará algún lugar nos parlamentos. Nós debemos conseguir a loita seria e consecuente. En consecuencia, este camiño, é un camiño realista e nós podemos crear un novo mundo, socialista.

Nós consideramos a nosa principal tarefa, preparar ao partido comunista para semellante situación. A experiencia histórica mostra que a situación revolucionaria real permanece sen avanzar, se as circunstancias subxectivas non existen ao seu debido tempo.

Nós creamos mobilizacións de "grupos de combatentes", os que poden participar en diferentes demostracións, accións rueiras e eventos solidarios.

Nós construiremos unha nova organización con xente nova, profundamente crente na idea da revolución.

Nós comezamos a ir directamente ás fábricas a ver aos traballadores. A experiencia é moi positiva.

Nós estamos abertos a todo o anticapitalista, iniciativas antimonopólicas e participar en todas accións sociais, as cales loitan contra o grande mercado, contra a política nacional neoliberal, contra as expulsións de quen non poden pagar electricidade e gas.

Nós creamos un máis efectivo sistema de medios alternativos, usando o xornal semanal Szabadsag, a internet e outros medios. Nós construímos un amplo sistema de páxinas internas de organizacións locais, usando tecnoloxía You tube, e outras modernas tecnoloxías da internet.

Camaradas,

Nós loitamos por unha máis efectiva cooperación das forzas comunistas na área internacional.

Desde a nosa última reunión en Sao Paulo, estudamos profundamente a experiencia dos partidos comunistas de Grecia, Portugal, como se organizan e como desenvolven as súas máis grandes mobilizacións de masas.

Nós intensificamos as nosas relacións cos partidos de esquerda de Brasil, Venezuela e outros partidos do foro de Sao Paulo para impulsar o proceso revolucionario en América Latina.

Nós sostemos a idea de crear un periodico comunista "International Communist Review" e tomamos unha activa parte nela.

O Partido Comunista Obreiro Hungaro saíu do Partido Europeo da Esquerda porque non estámos de acordo coa política revisionista e oportunista do Partido Europeo.

Nós queremos liquidar o Capitalismo; a Esquerda Europea quere facelo mellor. Nós entendemos as bases do Marxismo Leninismo, teoría e práctica da loita de clases, os principios do internacionalismo proletario. A Esquerda Europea desafortunadamente, está no entendido das bases do reformismo. A esquerda europea loita contra o capitalismo unicamente, en frases, pero na práctica axuda a fortalecer a "Democrática" imaxe da Unión Europea, o Parlamento Europeo, e o sistema capitalista no xeral.

Camaradas,

O Partido Comunista Obreiro Húngaro está agora nunha situación moi complicada. A simpatía da poboación Húngara cara ao noso partido estáa erguerse. Despois de 20 anos de capitalismo a maioría da xente comeza a entender a explotación capitalista, desemprego, e o significado da inxustiza social. Eles tamén se decatan que o Partido Comunista dos Traballadores de Hungría sempre estivo ao seu lado e loitaron polos seus intereses.

Isto é unha oportunidade histórica. Probablemente non teremos outra en moitos anos. Se nós podemos utilizar esta oportunidade, poderemos chegar ao parlamento en 2010.

Con todo, e este é o noso problema principal, nós debemos ver que logo de 20 anos de loita consecuente, o noso partido ten recursos financeiros esgotados. Nós temos unha oportunidade histórica nas nosas mans, pero non temos diñeiro para publicar material e preparar os nosos candidatos. Isto pode significar, camaradas, que non podemos usar a oportunidade histórica. Neste caso o movemento comunista húngaro, pode chegar a unha moi grave situación.

Con todo, poden vostedes estar seguros que nunca nos renderemos.

Desexámoslles grandes éxitos.

Discurso de Babis Angourakis, eurodiputado do KKE

2009-12-03T16:14:00.000-08:00

ao encontro internacional polo acordo humanitario e a paz en colombia, Cali 13-15 Novembro 2009

Estimadas compañeiras, estimados compañeiros, amigas e amigos:

En nome do Grupo Europarlamentario do KKE quixera agradecer calurosamente a súa invitación e saudar o evento.

Veño dun país onde o movemento popular en toda a súa traxectoria sufriu persecucións, encarceramentos, asasinatos, execucións. enfrontou a intervención armada do imperialismo inglés e norteamericano, a guerra civil, refuxiados políticos, clandestinidade por moitos anos. Non é xa que logo estraño, que malia a longa distancia que separa os nosos dous países, en Grecia hai moita sensibilidade co movemento de solidariedade con Colombia.

Quixera desde o inicio expresar a nosa solidariedade con todas as forzas populares de Colombia que loitan en condicións moi difíciles contra o réxime uribista que ten o apoio do imperialismo, tanto dos Estados Unidos como da Unión Europea.

O papel de Colombia na estratexia imperialista

O KKE interésase activamente sobre os acontecementos no seu país e na rexión. Entendemos que Colombia ten unha importancia central nos plans do imperialismo na rexión. Non é por casualidade que o Plan Colombia/Iniciativa Rexional Andina se considera a punta de lanza da intervención norteamericana na rexión. Na medida que se intensifique a agresividade do imperialismo norteamericano no seu afán de gañar terreo na rexión, aumentará o papel de Colombia. Iso demostran o involucramento de Colombia na operación desestabilizante en Ecuador, os acontecementos agresivos contra Venezuela e as ameazas crecentes de involucramento bélico, o acordo militar asinado cos Estados Unidos o 30 de outubro (Complementation Agreement for Defense and Security Cooperation and Technical Assistance between the Governments of Colombia and the United States).

A condición para poder xogar exitosamente este papel no marco da estratexia imperialista é reprimir o movemento popular. Por iso o Estado colombiano é protagonista a nivel mundial en asasinatos de políticos, sindicalistas, xornalistas, cadros do movemento popular, en declaración de estado de urxencia como ocorreu o ano pasado, en persecucións e ameazas contra loitadores, incluído o propio Secretario Xeral do PC Colombiano, o camarada Jaime Caycedo.

Imperialismo e réxime utilizan os grupos paramilitares, que sementan o terror e a violencia entre o pobo para protexer o dominio da oligarquía. Por iso precisamente os millóns de desprazados, as masacres e desaparicións, a impunidade provocadora da cal gozan aqueles que as cometen. Non nos estrañan as revelacións sobre as relacións de Uribe e de cadros do seu partido cos grupos paramilitares, o escándalo das pirámides, os asasinatos masivos de campesiños polo exército e outras brutalidades contra as FARC.

A posición da Unión Europea

O carácter imperialista da Unión Europea exprésase tamén nas súas relacións con América Latina e no documento da estratexia rexional 2007-2013. Os asuntos políticos están nunha posición moi elevada na súa axenda: a campaña pola suposta "loita contra o terrorismo" e a chamada loita contra a droga, os asuntos de "democracia e dereitos humanos", a promoción do Plan Puebla-Panamá, a infiltración a través da chamada ?sociedade civil?, etc.

Nesta oportunidade quixera subliñar a importancia que o noso Partido dá á iniciativa que se manifestou por 22 Partidos Comunistas de países-membros da Unión Europea en maio de 2008 con ocasión do 5to Cume UE-América Latina e o Caribe.

No comunicado común que saíu menciónase que "a UE ten como obxectivo ¨abrir¨ as economías destes países para explotalos. Demanda a privatización de unidades de produción estatal e dos seus recursos naturais, mesmo da auga, a favor do capital monopolista. É unha ilusión considerar que a UE é o contrapeso aos Estados Unidos en beneficio dos pobos. Ao contrario, a UE ten os mesmos obxectivos imperialistas e neo-coloniais."

Un aspecto esencial da política da UE cara a América Latina é o apoio ás oligarquías internas fronte aos movementos populares.

Igual é a actitude da UE cara a Colombia. Típicas foron as posicións en xaneiro de 2008 do Alto Comisario da UE sobre a Política Exterior Común, Javier Solana, cando recibiu calurosamente a Uribe. Naquel entón, non só rexeitou categoricamente a proposta do Presidente Hugo Chávez que falou da non inclusión das FARC na lista coas organizacións terroristas, senón que reafirmou o apoio da UE ao réxime colombiano e a "a loita que este libra contra o terrorismo". Iguais foron as declaracións do Comisario sobre a política exterior e a política europea de veciñanza da UE.

A inclusión das FARC e do ELN na lista coas organizacións terroristas da UE coincidiu co endurecimento da represión no interior de Colombia, e serviu á aspiración de bloquear o proceso negociador e o intercambio de prisioneiros.

Estados Unidos e Unión Europea son cómplices

Os Estados Unidos e a UE apoian en conxunto a campaña difamatoria tratando de presentar que en Colombia por unha banda están os terroristas e polo outro o goberno que trata de enfrontalos. Logo de incluír ás FARC e ao ELN na lista das organizacións terroristas, tentan golpear o movemento de solidariedade para illar ás forzas populares de Colombia, utilizando as leis antiterroristas da UE.

Os datos que supostamente se atoparon nas famosas computadoras de Raúl Reyes que resultou asasinado durante a invasión aventureira do exército colombiano no territorio de Ecuador son o argumento para estender a caza de bruxas tamén a Europa, máis aló das fronteiras colombianas, un ataque xeral pola criminalización dos movementos.

Lembremos a captura en España en xullo de 2008 da loitadora Remedios García Albert, antes organizada na OSPAAAL, ben coñecida pola súa participación nos movementos de solidariedade internacional, a condena en prisión de 6 cidadáns daneses en setembro de 2008 baixo a acusasión de vender camisetas das FARC e do PFLP, que a UE considera grupos terroristas. No que se refire ao PFLP, fai falta recordar o papel que xogaron algunhas das chamadas organizacións non gobernamentais como a Amnestía Internacional e a Human Rights Watch que fortaleceron as acusacions coas súas declaracións que as FARC asasinaron a moitos cidadáns inocentes e que o PFLP está involucrado a secuestros de avións e colocación de bombas.

Así que está claro cales son os verdadeiros obxectivos da campaña antiterrorista dos Estados Unidos e da UE. Incluso, a UE cada vez máis inclúe no terrorismo ao radicalismo, é dicir a todos aqueles que cuestionan a situación existente e tentan mudala.

Á vez, por parte da grande prensa e algúns xornalistas e ONG faise un esforzo a invertir a realidade. Preséntase o conflito armado como a causa da limitación das liberdades democráticas e a represión do movemento popular en Colombia e non ao revés. Ao noso xuízo, esta idea fai a situación máis fácil para o réxime.

Na Unión Europea hai forzas do establishment que presionan para condenar e rexeitar a loita armada en xeral. Iso non ten que ver só con Colombia senón co dereito dos pobos á resistencia armada contra a ocupación, a resistencia a réximes ditatoriais e autoritarios. En realidade, piden a aceptación da legalidade e o dominio imperialistas e a renuncia por parte do movemento popular á loita polo seu derrocamento.

Nós respondemos que os terroristas son os imperialistas, non os pobos e os seus movementos.

O carácter do conflito e da solución xusta

Así vemos nós o contido da loita: Por unha banda está o réxime colombiano e o imperialismo e polo outro o movemento popular que libra unha xusta loita por todos os medios e os xeitos. O conflito é político, económico e social. Por iso o esforzo do réxime a dar unha solución militar conduce a unha ruela sen saída.

Estamos en contra do Plan Colombia, a política da Seguridade Democrática e a presenza militar norteamericana no país. Condenamos as persecucións e ameazas contra o movemento popular, a existencia de miles de presos políticos, a criminalización do accionar político do PC e dos seus aliados. Demandamos que pare calquera persecución, que se ofrezan todas as garantías para a vida dos loitadores do movemento popular, que se disolvan as organizacións paramilitares, que se liberen os presos políticos, que se rehabiliten os desprazados.

Somos solidarios coa loita do pobo colombiano pola xustiza social. Apoiamos a loita por unha nova Colombia onde serán respectadas a soberanía e a vontade populares, sen fame, con traballo, vivenda, saúde e educación para todos. Por unha Colombia na cal o pobo xestionará e gozará das riquezas do seu país.

Apoiamos o esforzo por unha solución política negociada ao conflito armado. Con todo subliñamos que a solución política non pode de ningún xeito conducir a unha rendición ao réxime, como algúns interpretan a negociación.

A solución política ten como condición recoñecer como forzas belixerantes ás Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia-Exército do Pobo e ao Exército de Liberación Nacional. Sacalos da lista da UE coas organizacións terroristas. Eliminar como tal a lista, por suposto. Que se pare calquera inxerencia dos Estados Unidos nos asuntos internos de Colombia.

A solución política ten como condición a negociación, a non extradición de presos aos Estados Unidos, que regresen a Colombia todos aqueles que están alí presos. Que se despenalice a vida e o accionar social, que se sancionen aqueles que cometeron crimes políticos por parte do exército e a policía, que remate a axuda e o apoio ás organizacións paramilitares.

O intercambio humanitario que non avanza por culpa do réxime podería ser un paso importante para o inicio do proceso.

É longa a lista de intervencións feitas polos eurodiputados do KKE no Parlamento Europeo todos eses anos: contra os asasinatos de sindicalistas, polos desprazados, contra a extradición de Simón Trinidad e as condicións inhumanas do seu arresto, contra as persecucións políticas de deputados, senadores, sindicalistas, xornalistas e outros loitadores. apoiamos e seguimos apoiando as actividades do movemento de solidariedade a nivel nacional e europeo.

Seguiremos apoiando e intensificando a nosa solidariedade coas forzas populares de Colombia e o movemento de solidariedade con todas as nosas posibilidades, a través de preguntas, visitas de delegacións das forzas populares do seu país ao Parlamento Europeo e aos nosos países, do apoio político a iniciativas de solidariedade e información a nivel bilateral e multilateral.

Moitas grazas

COLOMBIA Cuestionamentos éticos ao BBVA polos comunistas colombianos

2009-12-03T16:01:00.000-08:00

Un banco no negocio da guerra
O BBVA se lucra do endebedamento dos colombianos, da venda de armas ao Estado, pero doutra banda quere descoñecer ao sindicato, negar o petitorio dos traballadores e non financia proxectos de

desenvolvemento, aínda que reporta altas utilidades

JUAN CARLOS HURTADO FONSECA

A primeira ollada, parece redundante facerlle cuestionamentos éticos a empresas pertencentes
a un dos sectores máis parasitarios do modelo económico imposto:o sector financiero. Pero no contexto
da crise, dexeneración do sistema e guerra sufrida por moitas nacións,lucrarse da venda de armas, de converter o crédito aos máis pobres nun grande negocio e de non financiar proxectos de desenvolvemento real para as sociedades onde fan presenza, é bastante cuestionable.
O BBVA é unha multinacional española que naceu no país Vasco coa fusión do Banco Bilbao, o Biscaia e o
grupo Argentaria. Chegou a Colombia no 1996 cando mercou accións do Banco Gandeiro. Esténdese polo mundo centrando os seus negocios en dúas actividades: ser un establecemento de crédito con presenza
na maioría de países latinoamericanos,e ser fondo de pensións. Ademais, conta con negocios de seguros.
Como transnacional caracterízase por facer unha moi boa xestión de mercadotecnia mesmo convocando ás
organizacións sindicais. Máis ou menos no 2000 impulsou a coordinadora de sindicatos do BBVA, levou sindicatos a Madrid, por cada país onde tiña presenza e asinóu un acordo no cal respectaría o dereito de asociación e as lexislacións laborais dos países onde estaba. Pero polo outro lado desmantela os sindicatos. Iso tentou facelo no Brasil e non puido, saíu de alá; na Arxentina e Chile tamén o intentaron
e pola contra as organizacións creceron e fortalecéronse. Ten dúas caras para relacionarse cos seus traballadores, asegurou o dirixente da Unión Nacional de Empregados Bancarios,Uneb, Germán Santos.
Investimentosen armamento
Non só o xeito como trata aos seus traballadores é cuestionada. O portal de internet www.bbvasinarmas.org entrega unha detallada información sobre como o banco realiza investimentos na industria militar española, con accións en empresas de armas, fi nanciación de exportacións de armas e créditos a estas empresas. Segundo datos do ano 2005,teñen unha participación de 14.30% en Cesce, empresa de servizos e seguros
que fi nancia exportacións de armas; 5,65% en Ibérica do Espazo, industria aeronáutica e do espazo que desenvolve programas militares; 4.67% en Hisdesat, empresa de comunicación por satélite con aplicación
militar; 1,56% en Indra, industria electrónica que dedica entre un 40 a 60% a material militar; 65.69% en Rimsa, fabricante de sistemas de comunicación e radar que participa na construción das fragatas F-100; e o
40% en Inmize (MBDA), principal fabricante de toda clase de mísiles para avións, helicópteros e buques de combate en España e Europa.O banco ten grandes investimentos en empresas dos sectores das comunicacións, enerxía e nas empresas que producen e fi nancian a exportación de armas en España. Teñen participacións accionarias en empresas que van desde a produción de software; comunicacións militares; tecnoloxía satelital; construción de mísiles, fragatas, carros militares, naves de guerra; armas de guerra como fusís, argumentou Germán e agregou, Preocúpanos saberse ten presentación que un banco que realiza actividades de caridade cristiá e que as presenta como actividades dentro dos programas de responsabilidade social empresarial en Colombia faga iso. Regala kits escolares para os nenos
pobres en veredas retiradas e polo outro lado obtén utilidades de empresas que venden armas a un país en guerra. As balas dos falsos positivos xeraron utilidades ao BBVA, porque Colombia compra armas a empresas españolas onde ten accións este banco.
A páxina de internet do banco en Colombia
di, Para BBVA, adiante é crear produtos e servizos que lle axuden a realizar os seus soños, a súa vida, o seu hoxe e o seu mañá, adiante é o futuro

Responsabilidade social como negocio
O tema da responsabilidade social tan hábilmente utilizado polo BBVA, encobre certas prácticas: manter á
poboación endebedada nos países onde está, sen fi nanciar proxectos de desenvolvementoe o dun banco que ten investimentos en armamentismo e se lucra con ambos negocios en países como Colombia.
Pero ademais, pretende tapar esas accións con exercicios de caridade cristiá e fi lantropía, que eles chaman de responsabilidade social.
Agora din que as clases carenciadas non necesitan axudas públicas directas, nin subsidios, senón crédito.
Entón, agora prestarlle cartos aos pobres é responsabilidade social empresarial; iso é en realidade
un grande negocio.
Prestaranlles aos pobres a través de microcréditos que son de moi baixo monto pero cunha taxa de interese máis elevada, que é a que permite administrar o risco por prestarlle a xente que de súpeto non paga. Con elementos perversos como cobrar cota de administración do crédito, ver se é viable o desembolso ou non. A participación do BBVA neste negocio faise a través de Banca Mía que explota o tema do microcrédito.
Con iso fan boa imaxe ante os colombianos e permítenlles redución de impostos, explicou o dirixente
sindical bancario.
O banco nega dereitos
É con esta multinacional que a Uneb negocia o prego de peticións que foi presentado o 4 de novembro pasado, dando inicio ás negociacións o 11 do mesmo mes. O pasado 30 de novembro terminou a etapa de arranxo directo sen solucións, senón como o denuncia o sindicato, búscase desmontar aspectos normativos na convención colectiva que protexe a máis de tres mil traballadores en todo o país. No banco existe unha convención colectiva, pero se manexa o pacto colectivo que entrega -de xeito unilateral- certas vantaxes
económicas que superan o contido no código sustantivo do traballo. O banco non quere discutir o prego senón o contraprego para desmontar os puntos que fan que a convención sexa moito mellor que o pacto. Desde 2004 cando comprou a Granahorrar, impulsou o pacto e logrou adherir a unha gran cantidade de traballadores a este pero desafi liándoosdas organizacións sindicais. No marco das negociacións o banco di,
"xa funciona un pacto" con garantías benvidas para os traballadores, peronon son cláusulas obrigatorias e en calquera momento pode descoñecelas. Aínda que a entidade reportou utilidades por máisde 308 mil millóns de pesos nos primeiros nove meses de 2009, négase a recoñecer dereitos constitucionais aos seus empregados.
"O prego de peticións do sindicato ao BBVA, non é simplemente o pregoque reclama incrementos salariais,
estabilidade, auxilios para educación, saúde e cousas desas.
É en realidade o momento adecuado para evidenciar as actividades das transnacionais neste país: o xeito como se articulan coa administración de Uribe; o xeito como se benefician de políticas como a confianza inversionista, banca de oportunidades; a guerra en Colombia e pretenden venderlle aos colombianos,
a través de relacionamiento público e mercadotecnia, a imaxe de queson socialmente responsables, con actividades de caridade que esconden que a responsabilidade social empresarial é un negocio que dá bos resultados. O malo é que os colombianos aínda crenque as transnacionaIs viñeron axudarnos
a saír da pobreza", concluíu
Germán . redaccionlaboral@yahoo.es

Eleccións en Grecia

2009-10-06T13:36:00.000-07:00

O domingo pola noite, mentres aínda se contaban os votos, Aleka Papariga, Secretaria Xeral do CC do KKE, realizou a seguinte declaración:

Na nosa opinión o resultado electoral, marcado pola forte derrota de ND e a vitoria do PASOK, non reflicte os avances positivos que se deron na conciencia popular en todos estes anos, durante o goberno de ND e os anos de experiencia de goberno do PASOK. O que lle dixemos á xente, principalmente que unha tormenta de medidas antipopulares está en cernes, farase realidade pronto. O KKE declara que está listo para realizar máis iniciativas e asumir máis responsabilidades co fin de crear unha corrente de unidade no pobo, é dicir, a fronte unida de traballadores, campesiños e autónomos; unha corrente de unidade que incluirá aos traballadores e sectores populares pobres que votaron por ND e quen deron a vitoria ao PASOK.

Por suposto, o resultado electoral do KKE non coincide coa confirmada influencia que exerce sobre o pobo, nin co seu papel e posición cara ao desenvolvemento das loitas. É máis, confírmase que a indignación popular e o descontento, mesmo os avances positivos na conciencia popular, non serán capaces de chegar ás urnas e expresarse mentres o movemento obreiro e o movemento popular en xeral non se atopen nun estado de reagrupamento e contraataque. Disto son responsables as direccións das organizacións locais dos sindicatos e a gran maioría de federacións obreiras e centros obreiros.

Na nosa opinión, muda o goberno pero non a política do goberno. O barco cambiou de "capitán" pero non de rumbo. Como insistiamos no período preelectoral, o KKE tentará rematar coas liñas de demarcación que dividen ao pobo, a traballadores, campesiños e autónomos, en votantes de ND, PASOK e outros partidos; o KKE traballará para fortalecer e reforzar a verdadeira liña de demarcación, que é: ao lado os monopolios e a plutocracia ou ao lado do pobo. Isto é especialmente importante porque estamos nunha situación de crise. As consecuencias da crise están xa en marcha, aínda non concluíron. Ao mesmo tempo, existe un plan europeo - plan tamén do PASOK e ND - para a recuperación da economía, o que supón que se van a adoptar medidas reaccionarias para unha maior explotación de clase. A seguridade social será o primeiro grande branco destas medidas. A día de hoxe, o pobo ten que darse conta do seu poder. O pobo non mostrou o seu poder nas urnas. Demostrarase que o tema principal non é que haxa un goberno forte, senón a disposición do pobo para repeler a súa agresividade, que se intensificará nos próximos anos.

Queremos dar as grazas aos amigos e simpatizantes do Partido, a quen votaron ao KKE por primeira vez e aos moitos que foron ás urnas a pesar dos dilemas intimidantes. Contactaremos con quen decidiran votar ao KKE e no último momento non decidiron dar este valente e esencial paso baixo a influencia da propaganda a favor dun goberno con maioría absoluta.

O KKE é máis forte tras esta batalla. Xunto coa KNE será máis autoexixente para responder ao que o pobo espera del: estar en primeira liña da loita pola unión de forzas, pola unidade na loita, por evitar o peor que vén e loitar por solucións que alivien ao pobo".
Resultados compados Eleccións Xerais
2009 Eleccións Xerais
2007 Eleccioens Xerais
2004
Votos % Esc. Votos % Esc. Votos % Esc.
KKE 513.503 7,54 21 583.750 8,15 22 435.599 5.89 12
Pasok (socialdemócratas) 2.994.825 43,94 160 2.727.2 79 38,10 102 2.997.036 40,55 117
ND (conservadores) 2.282.828 33,49 91 2.994.979 41,84 152 3.353.295 45,37 165
Laos (extrema dereita) 383.309 5,62 15 271.809 3,80 10 161.728 2,19 0
Syriza (oportunistas) 313.024 4,59 13 361.101 5,04 14 240.907 3,26 6
Verdes 172.067 2,52 75.502 1,05 - -
Outros 156.537 2,23 144.586 2,02 - 202.684 2,74

Cuba fai fronte á gripe A sen vacinas, pero cero mortes

2009-10-06T13:28:00.000-07:00

Tomado de LaVoz.com

Cuba mostra a superioridade do socialismo no combate á gripe porcina. Nin un morto na illa

Cuba está lista para empregar todo o arsenal á súa disposición para enfrontar a gripe porcina, desde o seu ben aceitado sistema de defensa civil ata os soldados do seu sistema comunista.

As autoridades sanitarias cubanas din que apostar a unha vacina para conter unha pandemia mundial é algo arriscado e desmoralizador.

"Aínda non se sabe se (a vacina) funciona", declarou á AP o doutor Luís Estruch, viceministro de saúde pública. ¿Que seguridade vai ter? Iso non o sabe o mundo científico aínda".

Tamén mencionou o alto custo dunha vacina cuxa confiabilidade aínda non está plenamente demostrada.

O avanzado sistema de saúde cubano e o seu illamento xeográfico fixeron que se rexistrasen apenas 435 casos de gripe porcina nunha poboación de 11 millóns de habitantes, e ningunha morte. Isto representa un infectado por cada 25.000 persoas, comparado con 6.900 en Estados Unidos e 4.000 en México.

As preparacións para combater un posible brote no inverno boreal involucran a todos os ministerios e as forzas armadas. De ser necesario, o goberno illaría barrios e ata pobos enteiros, pecharía estradas e despacharía equipos médicos ás comunidades afectadas pola gripe, indicou Estruch.

Os soldados poden ir de porta en porta para asegurarse que se cumpren as ordes de corentena e de evacuación. As autoridades están dispostas a illar persoas e comunidades se o consideran oportuno.

"En cuestión de horas podemos determinar cales recursos enviar", dixo Estruch. Agregou que se contemplaron numerosas variantes: "Se hai que paralizar un pobo, se hai que paralizar o transporte público, se hai que parar as escolas, se hai que tomar outras medidas".

O virus causou polo menos 3.205 mortes a nivel mundial, segundo a Organización Mundial da Saúde. Confirmáronse máis de 250.000 casos, aínda que a maioría non requiriron tratamento.

As vacinas son o eixo central da batalla contra a gripe porcina de moitos países, incluído Estados Unidos.

Pero Cuba ten outro enfoque, e non porque non estea en condicións de producir unha vacina.

A illa ten un Centro de Biotecnoloxía e Enxeñería Xenética que fabrica un centenar de produtos, incluídas máis de tres ducias de drogas para combater enfermidades infecciosas.

E conta con 12.000 científicos, unha cifra moi alta para un país tan pequeno, pobre e bloqueado por EEUU, o que reflicte a importancia que se lle dá á mediciña e a ciencia.

"Se tivésemos confianza nunha vacina, conseguiriámola. De inmediato", dixo Estruch.

Pero agregou que non é recomendable prometer unha cura para un tipo de gripe que pode mutar en calquera momento. E recordou a campaña que fixo Estados Unidos en 1976 para vacinar a millóns de persoas en previsión dun brote de gripe porcina que nunca se deu.

Centos de persoas atribuíron á vacina outras enfermidades e houbo demandas que custaron ao goberno case 100 millóns de dólares.

Cuba ten un sistema de defensa civil que realizou evacuacións masivas e salvado moitas vidas cando furacáns azoutaron a illa.

O seu programa de resposta a urxencias, supervisado polo presidente Raúl Castro e as forzas armadas, está organizado a nivel de cuadras en cada pobo e o goberno recolle información sanitaria a diario da súa ampla rede de clínicas barriais.

"Cando hai furacáns, hai xente en cada sector responsable de estar pendente do que sucede: quen necesita asistencia, as mulleres embarazadas, os anciáns, os edificios vulnerables", dixo Wayne Smith, un ex diplomático destacado en Cuba e quen traballa co Centro para Política Internacional de Wáshington. "O mesmo sucede co sistema de saúde".

Foi así que os cubanos detectaron os seus primeiros casos de gripe porcina.

Logo de que se reportou o brote en México o 24 de abril, o ministerio de saúde observou a toda persoa proveniente dese país e logo prohibiu durante un mes as viaxes a e de México.

Dez días despois, Cuba confirmou os seus primeiros casos: tres estudantes mexicanos que chegaran recentemente do seu país.

"Detivémolos en cuestión de horas, o 15 de maio", dixo Estruch.

Os estudantes foron atendidos e permitíuselles permanecer en Cuba.

Todos dos barrios teñen clínicas gratuítas e Estruch explicou que cando unha persoa vai a un deses centros de saúde por unha influenza, investígase se ten o virus da gripe porcina.

Agregou que Cuba non volverá pechar as súas fronteiras porque xa se sabe cal é o problema. Indicou que as medidas de maio foron "totalmente necesarias" nese momento porque ninguén sabía en que consistía o brote.

Etiquetas: Cuba: Á cabeza da loita anti imperialista

VITORIA DAS MOCIDADES COMUNISTAS CHECAS

2009-09-03T15:07:00.000-07:00

Vitoria da KSM ante a Corte Administrativa Suprema da República Checa

O 1 de setembro, a Unión da Mocidade Comunista (KSM) da República Checa recibiu unha sentenza da Corte Administrativa Suprema da República Checa en relación á súa ilegalización. A Corte Administrativa Suprema, baseándose na alegación da KSM, anulou a resposta que deu a Corte Municipal de Praga en 2008, que rexeitaba a alegación presentanda pola KSM contra a decisión do Ministerio de Interior de ilegalizar á organización xuvenil. A Corte Administrativa Suprema devolveu o caso da KSM á Corte Municipal de Praga. A nulidade ditada pola Corte Administrativa Suprema da República Checa non indica ningunha razón xurídica.

A razón oficial da ilegalización da KSM polo Ministerio do Interior da República Checa en 2007 foi que os obxectivos programáticos da KSM son substituír a propiedade privada dos medios de produción pola propiedade colectiva. Tamén foi razón para ilegalizar a KSM a afirmación de que os mozos deben loitar por unha sociedade que non estea baseada en principios capitalistas.

O paso dado polo Ministerio do Interior causou a discrepancia da maioría do pobo checo. Un manifesto de apoio á KSM foi asinado por milleiros de cidadáns checos ata o momento. Tamén protestaron contra a decisión do Ministerio do Interior, por exemplo, organizacións como a de antigos combatentes contra o fascismo e do movemento guerrilleiro de resistencia. Tamén se lanzou desde o movemento estudantil unha petición que foi asinada por asociacións cívicas, denunciando a ilegalización. O apoio á KSM tamén foi impulsado por partidos políticos checos. Grazas á iniciativa dos parlamentarios do Partido Comunista de Bohemia e Moravia , a actuacion do Ministerio do Interior debateuse na Cámara de Deputados do Parlamento da República Checa.

A ilegalización tamén xerou repercusión no estranxeiro. Centenares de xóvenes, estudantes, sindicalistas e organizacións organizaron actos de protesta. Milleiros de persoas enviaron cartas mostrando a súa indignación coa decisión do Ministerio do Interior, facéndoas chegar a través das embaixadas da República Checa no estranxeiro, incluíndo a deputados en parlamentos nacionais, europarlamentarios, profesores de universidade e antigos loitadores contra o fascismo. Numerosos actos de protesta foron organizados fronte ás embaixadas da República Checa en varios países.

A nulidade ditada pola Corte Administrativa Suprema é un paso moi positivo na loita pola legalización da KSM, contra o anticomunismo e por un desenvolvemento democrático da República Checa.

Milan Krajca,

Presidente da Unión da Mocidade Comunista (KSM)

--
A mocidade á ofensiva
Construíndo revolución
www.cjc.es

QUEN AUTORIZOU A INVESTIGACIÓN SOBRE UNHA REUNIÓN DA PLATAFORMA NOTTA

2009-09-01T17:37:00.000-07:00

Adega demanda pronunciamento dos representantes das Institucións do Estado en Ourense

O pasado sábado, día 22 de agosto, celebrouse en Viana do Bolo unha reunión da Plataforma Non ao Trazado da Liña de Alta Tensión Trives-Aparecida (NOTTA). Era unha máis das diferentes reunións que mantén a Plataforma á que poden sumarse todos os apoios sociais e individuais para salvagardar o dereito á saúde das persoas afectadas por tan impactante proxecto. A Plataforma leva exercendo o dereito de reunión nos locais que ten a ben de dispor (bares, casas particulares, etc.). Esta reunión , en concreto, celebrouse no baixo do domicilio da Presidenta da Plataforma, Dª Isabel González.

A dita reunión acudiron, ademais dos diferentes afectados polo proxecto, dous membros da asociación de Adega, entre os cales me atopo eu. Non era a primeira vez que somos requeridos para participar nas reunións, levamos apoiando á Plataforma desde hai un ano aproximadamente, a solicitude dos asistentes e afectados.

O luns, día 25 de agosto, chámanos a Presidenta de NOTTA para comunicarnos que “o domingo, día 23 as nove da noite, presentáronse no seu domicilio dous axentes da Garda Civil para demandar información sobre;

1. Si se celebrara unha reunión da devandita Plataforma no seu domicilio

2. Que persoas acudiran.

3. Que temas se trataran.

A Presidenta da Plataforma non se atopaba na súa vivenda. Outro familiar, tamén membro da Plataforma, negouse a facilitar ese tipo de información, dicíndolle que quen lle dera ordes a eses funcionarios para facer ese “traballo”. Un dos axentes identificouse como Cabo da Garda Civil do posto de Viana dicindo que ninguén lle dera ordes, senón que era unha “práctica que lle ensinaran na Academia da Garda Civil”.

O luns, a Presidenta da Plataforma chama a un membro da dirección de Adega para comunicar o ocurrido que cualificou de “alucinante”. Este directivo dille que non denuncie nada ata que se fale co Sr. Subdelegado en Ourense do Goberno para pedirlle explicacións sobre o ocurrido.

O señor Subdelegado dixo non ter coñecemento sobre o ocurrido. Entón, a Presidenta de NOTTA presentou denuncia, relatando os feitos acontecidos no seu domicilio o día anterior, diante da Subdelegación do Goberno.

Desde Adega queremos mostrar a nosa cautela a respecto da investigación que se abra sobre estes feitos. A Subdelegación ten unha denuncia enriba da mesa á que debe dar unha resposta para esclarecer os feitos. Axiña se teña información oficial do máximo representante e competente do Goberno do Estado e máximo coordinador das Forzas e Corpos de Seguridade do Ministerio do Interior na provincia de Ourense, faremos as oportunas valoracións e esixiremos responsabilidades a quen corresponda sobre estes lamentabeis feitos.

Para mais informacion

gonza_bla@hotmail.com

informador ambiental

ADEGA-ourense

A plataforma Notta contra a liña de alta tensión denunciará os desmontes realizados en Trives

Autor:: La Voz
Data de publicación:: 25/8/2009

A plataforma Non ao trazado Trives-Aparecida en contra da liña de alta tensión presentará unha denuncia ante o Seprona polos desmontes realizados en Trives. «#\\\\ constancia de que Red Eléctrica xa fixo dous en Trives, e estamos mirando se tamén fixeron algún en Manzaneda, para poñer a denuncia», explica o seu portavoz, Isabel Yáñez, que xustifican no feito de que os traballos comezaron «antes de ter contestación ao recurso de alzada».

A idea de presentar a denuncia, que hoxe será interposta no xulgado de Trives, foi aprobada pola asemblea da plataforma (que contou coa presenza de dous representantes de Adega, entidade ecoloxista que lles asesora), que tamén deu o visto e prace á interposición dun recurso contencioso-administrativo contra o Ministerio de Medio Ambiente. Será antes do 30 de setembro, segundo avanzou Yáñez.

Ademais, a plataforma solicitará información á Consellería de Medio Rural «sobre a situación, porque ten que dar ou visto bo para desmóntesvos e as obras», indica.

As reivindicacións de Notta sobre os perigos que entraña a localización das torretas de alta tensión tan preto das casas serán levadas ao Parlamento europeo de man do grupo dos Verdes. «Imos entregarlles toda a documentación para que leven ou tema, que sabemos que se está dando noutros lugares tamén», engade Yáñez.

A intención dos afectados pola liña de alta tensión nas provincias de Zamora e Ourense é que as súas demandas sexan escoitadas tamén na comisión de participación cidadá da Unión Europea.

NON É UNHA CRISE FINANCEIRA

2009-08-29T17:41:00.000-07:00

Non é unha crise financeira é unha crise sistémica do capitalismo. A alienación, o terror e a persecución ao socialismo revolucionario.

*Manuel Sutherland

A crise sistémica do capital é perenne, non estalou "agora", o sistema é e foi caótico, ineficaz e ineficiente. Este modo de produción foi mergullando de xeito progresivo a non menos de 4 mil millóns de seres humanos na pobreza (PNUD). Mesmo as outras persoas que poden "gozar" dos auxes cíclicos dentro das caídas do sistema, sofren invariablemente os rigores de presións e angustias da imposibilidade da realización persoal. En períodos de menor caos no sistema, quen funcionan nel, senten como bestas de carga, que viven para comer, empregarse e durmir. Das infinitas capacidades humanas a desenvolver, o sistema asígnanos a de mulas e bois. Ante o desenvolvemento das contradicións máis agudas do sistema, a resposta inculcada radica na copia de solucións individuais a un problema eminentemente social. Vexamos.

A crise NON é financeira. O strip-tease do sistema ou o intento de explicar o todo pola parte.

Os aparellos de ideoloxía das distintas fraccións da burguesía (mal chamados Medios de Comunicación) son quen adoitan ofrecernos as explicacións básicas da realidade global, que eles insisten en fragmentar. Os aparellos ideolóxicos da burguesía constitúen un sólido vehículo da implantación da falsa conciencia e da apoloxía ao sistema. Tal aparello ten o labor fundamental de solidificar o consenso (que axuntado á violencia represiva) constitúen a hexemonía (Antonio Gramsci) que adormenta ás masas no seu accionar político e empúxaas á aceptación dócil das penurias. Agora ben, quen son os que nos explican a crise "financeira"? Os mesmos posuidores do látigo do capital, co que a Burguesía a nivel mundial azouta ao pobo traballador.

Día e noite, aparecen unha Pléiade de raivosos defensores do sistema de explotación que nos tratan de ensinar que a escravitude asalariada é o mellor que nos puido suceder na vida. Eles son quen deseñan longas consignas metafísicas relacionadas ao porque as cousas van momentaneamente mal. A idea da crise "financeira" é unha invención ideolóxica desa camarilla apoloxista do capital, que tenta procurar unha explicación capitalista á evidente bancarrota do sistema.

As finanzas non son o capitalismo, apenas son unha parte hipertrofiada na cal se recicla principalmente a plusvalía, a renda e nas últimas décadas, o diñeiro inorgánico. Michael Husson, coméntanos que a contabilidade financeira non reflicte a realidade, debido a que suma a totalidade das cantidades empregadas na especulación como "produción" de valores. Así, os billóns que din moverse ao final dun día, son só intercambios de promesas de pagos ou divisas, nas cales o que gañan uns, é o que perden outros. Non hai creación de valor.

O investido asociado a accións, depende directamente da capacidade real de valorización de capital nunha determinada rama industrial que permitiría en certo período devengar un dividendo, que proviría directamente da plusvalía xerada polos obreiros e expropiada pola burguesía. De alí, pasaría ás mans dos financistas que devengarían o interese ou custo do diñeiro, polo capital adiantado e colocado na reprodución.

Xa que logo, as finanzas son só unha porca da roda, onde a pesar de presentarse as trampas e especulación a granel, non é o elemento central do sistema, alí non se xera valor novo. Por iso, explicar as crises sistémica do capital (ética, laboral, enerxética, ecolóxica etc.) por apenas un compoñente da mesma, é propor que un fragmento do sistema representa o TODO, e que o demais é independente do desenvolvemento histórico-social dunha forma de organizar a reprodución da especie humana. Explicar a crise do sistema polas finanzas (unha fracción) é dicir que a criminalidade se debe aos xogos de vídeo onde se mercadean as fantasías máis sanguinarias do ser humano.

¡Todo estaba Ben e chegou a crise¡ ou o intento de embelecer a miseria latente

Outra das formas que ten a opresión de enganarnos é converter a decadencia da civilización capitalista nun feito incidental e contraposto a "idades de ouro", que simulan a fantasía da "competencia perfecta" que particularmente cremos, non existiu. Así, móstranse gráficos de etapas de auxe económico e contrástanse coas depresións económicas actuais, dicindo: ¡estabamos moi ben antes, recuperemos a base emprendedora do capital¡ Nada máis falso que isto. O sistema capitalista na súa captura e suxeción global veu en todas as súas épocas xerando miseria e desolación.

A burguesía como clase reitora dos destinos globais, emprendeu unha feroz loita polo mantemento da relación de opresión, sobre quen só venden a forza de traballo que xera o plusvalor, expropiado polos patróns. Nunca houbo tal harmonía entre explotadores e explotados, sempre na historia desenvolveuse unha feroz loita entre ambos. Os "idilios" que empuxan a soñar cun capitalismo cheo de empresarios agarimosos e patrióticos que enchen de riqueza a TODA a sociedade, é unha vulgaridade ideolóxica, que só existe en diminutos e malintencionados cerebriños.

Por iso, dicir que o capitalismo ten "etapas" boas e outras malas, é negar o grao de descomposición que atravesa e obviar os indicadores estatísticos máis básicos (PNUD, ONU, FAO etc.) que indican o horrendo xenocidio por razóns de miseria que devén do funcionamento lóxico do sistema. Así, as fames negras, guerras e enfermidades, empuxan a millóns a mortes evitables, se cambiásemos a dirección da construción social, por unha organización que oriente internacionalmente a produción (con menos horas de traballo e maior produtividade) á procura da satisfacción das necesidades de toda a poboación. Unha morte en calquera parte do mundo, por non ter unha vacina de 50 centavos de dólar, debe ser motivo de indignación e traxedia. Nunha sociedade salvaxe como esta, é o diario acaecer.

Os auxes e caídas cíclicas da produción dentro da Crise Sistémica do Capital

Outras das teorías que se "venden", trátannos de facer ver a crise como unha fantasía de fanáticos zurdiños. Desa forma, sacan "taboiñas" e explícannos que evidentemente hai ciclos de auxe e caída no capital, algo así como: "Ás veces crécese moi rápido e que outras veces descéndese" Iso resulta obvio, é unha parte da integralidade sistémica do capital. É dicir, os auxes e as caídas ocorren recurrentemente en períodos de tempo de disímil duración, pero iso non determina de ningún xeito, que se superen as graves contradicións do capitalismo en ningún espazo temporal ou que se transcendan estruturalmente os flaxelos que del deveñen.

O sistema nas súas caídas e auxes (medidas polas cantidades de produtos vendidos, onde se computan favorablemente: armas, pornografía infantil e drogas como "bens") non resolve ningún problema estrutural da sociedade (emprego, fame, miseria etc.) senón que os agrava. Cada Ciclo trae consigo un ronsel de maior depauperación e pobreza. Cada ciclo deixa ao seu paso millóns de produtores independentes arruinados que non teñen xa con que producir. Cada ciclo arrasa con miles de fábricas nas cales esnaquízanse inutilmente millóns de máquinas e ferramentas útiles para fabricar cousas que farían as nosas vidas máis sinxelas. Cada ciclo que pasa, empuxa a millóns á desocupación que ata lles impide seguir explotándose. Cada ciclo trae consigo unha sensible baixa salarial, que empeora os niveis de vida da poboación e relanza a acumulación capitalista, ao levar os salarios a niveis inferiores á súa produtividade. Cada ciclo que vén sementa a idea de que xamais se poderá vivir mellor que antes, nun mundo marabilloso, que a burguesía converte nun pesadelo sistémico.

A alienación, a violencia e o medo. Como funciona realmente o sistema?

O sistema capitalista é unha integralidade na cal se organíza socialmente o traballo, en relacións sociais cuxa función primordial é a acumulación ampliada de capital, baseada na explotación continua de Forza de Traballo. A arte, a política, a educación, todo está orientado especificamente a cumprir co obxectivo central de acumular capital. Así, para o sistema, todos somos mercancías violentamente obrigadas (ou se non morres ca fame) a traballar, nun proceso penoso de mercantilización plena de todas as relacións sociais da nosa vida.

Todos temos que involucrarnos coa natureza e con outros seres humanos para poder cubrir as nosas necesidades estruturais. Esa relación considerámola como: Traballo. Pero na sociedade capitalista, non está expresado desa forma, senón na modalidade do Emprego Alienado. Este, constitúese xunto á propiedade Privada e a división social do traballo como as ferramentas históricas dos opresores, de maior e máis tráxica ascendencia.

A alienación como fenómeno socioeconómico é consecuentemente potenciada co devir da crise sistémica e radica a grosso modo, na brusca separación dos traballadores dos medios de produción, do proceso produtivo e do produto do seu traballo. Estas características estruturais da alienación, fóronse agravando no transcorrer do tempo. Así, a xente cada vez sente menos a gusto no traballo, máis infeliz e abatida; ao ver como unha posibilidade afastada, unha existencia plena, na cal poida gozar da vida e dos afectos.

No desenvolver da crise, os corpos represivos perfeccionan con maior detalle as súas "técnicas" se supresión criminal da protesta. As burguesías, tratan de frear o derrube das súas ganancias traspasando as perdas a unha cidadanía adormentada por anos de socialdemocracia e esmagada pola criminalización de calquera movemento revolucionario que se tomase en serio o asunto da toma do poder.

O auxe delituoso, das drogas, do licor e da "diversión" alienada é a forma como o empresariado Lumpen valoriza o seu capital e lumpeniza aos traballadores tratando de frear calquera tipo de avance disciplinado e organizado, que poida facerlle fronte ao desastre capitalista. Por iso, os empresarios desta índole, cumpren o papel de "mercantilizar" a violencia e irrigar as condutas lúmpenes que convertan aos sepultureros do sistema, en vítimas das súas pulsións máis salvaxes e inútiles. Mester é a loita decidida contra os antivalores que embrutecen ao proletariado e afástano do camiño cara á toma de conciencia revolucionaria.

Nada de medos, o presente é de Loita e o mañá de Triunfos comunistas

A soidade e o medo que infunden os déspotas en aras de manter a dominación, ten proporcións inenarrables. O medo a perder o traballo, ou a non conseguir con que comer é moi grande. O medo á protesta pola chantaxe monetaria é moi alto, o temor a ser castigados por policías e militares armados que amedoñan á poboación é alto. O terror que producen as imaxes dos gringos coas súas torturas legalizadas e os seus cárceres dantescos é inmenso. Soñar cun amencer vestido de laranxa, cunha carapucha na cara e centos de cans asasinos, nun cárcere de calquera estado Burgués é motivo para xear o sangue. Pero, iso é o que os explotadores desexan, o medo paralizante (que con axudas dos universitarios ideólogos da postmodernidade) invítanos á apatía e a abandonar calquera hálito de dignidade que nos esixa loitar contra esta carnicería humana.

Coñecer, a historia e a realidade polo estudo das súas vítimas e non dos seus victimarios é imprescindible. A única teoría que nos achega ás causas explicativas desta desgraza capitalista é o marxismo. O único plantexamento de construción sólido dunha ferramenta política que nos permita tomar o poder e acabar coa tiranía mercantil é o Leninismo. A forma de acabar coas desigualdades, medos e miserias que arrastramos, é superando de raíz o mal que os causa, o capitalismo.

A crise do capital é só un síntoma, non é o problema. O problema é o capital mesmo. Non hai cabida a solucións intermedias, non hai reformas que deteñan o xenocidio, nin hai xeitos que o capital morra de forma natural, ao sistema hai que destruílo desde as súas bases con toda a enerxía que podamos concentrar. Non hai máis opción. Afastarse da batalla, por medo e comodidade é reforzar o sistema, axudalo por omisión a que continúe a matanza e o terror estendido. Só nos queda enterrar o temor e loitar no presente, porque o futuro perténcenos. Non bregar, é evadir covardemente a responsabilidade da toma do ceo por asalto.

* Manuel Sutherland

Asociación Latinoamericana de Economía Marxista (ALEM)

Ccs. 26/04/2008

Os pobos soviéticos necesitan reagruparse

2009-08-29T17:38:00.000-07:00

.
Fraternal unión de Pobos (cartel de 1938)

para resistir aos brutais ataques do imperialismo euro ianqui. Pero a súa unión sólida e indestructible será en base ao socialismo e non aos intereses mezquiños do capitalismo.

Osetia desexa incorporarse a unión de Rusia e Bielorrusia.

Moscova, 21 de agosto, RIA Novosti. O presidente de Osetia do Sur, Eduard Kokoiti, declarou hoxe que esta república caucasiana quixera incorporarse ao Estado de Unión formado por Rusia e Bielorrusia.

"Procurarémolo con moito gusto", afirmou Kokoiti en rolda de prensa celebrada en Moscova.

O dirixente suroseta dixo tamén que "varios países, aparte de Bielorrusia, examinan a posibilidade de recoñecer a Osetia do Sur e Abjasia".

Ata a data fixérono unicamente Rusia, en agosto de 2008, e Nicaragua, ao mes seguinte. O Parlamento de Bielorrusia ía debater este paso en abril pasado pero segue pospondo a cuestión.

Kokoiti manifestou que "o potencial militar de Xeorxia é actualmente moito maior que en agosto de 2008", cando o Exército xeorxiano lanzou un ataque contra Tsjinvali. Se Tbilisi acusa a Osetia do Sur de plans expansionistas, é "para desviar a atención do tema principal que é o rearme de Xeorxia e as súas constantes manobras coa asistencia de técnicos da OTAN", dixo.

Julio Tuñón Osoro

OS VALENTES COMUNISTAS LETÓNS

2009-08-29T17:33:00.000-07:00

A fins dos anos 80 o Partido Comunista de Letonia (PCL) tiña 180 mil candidatos a membros e candidatos a membros sobre unha poboación na RSS de Letonia de 2.681.000 habitantes.

Mentres avanzaban as forzas contrarrevolucionarias e a URSS afundíase no caos propiciado pola perestroika de Gorbachov, unha parte dos militantes comunistas entraron na Fronte Popular de Letonia (FPL) dirixida pola dereita. O PCL defendía unha Letonia soviética e socialista dentro dunha nova Federación na que gozase de soberanía. A contrarrevolución triunfou en 1991, Letonia converteuse nunha colonia alemá e yanki e os comunistas foron perseguidos pola súa lealdade ao socialismo. O Partido foi ilegalizado, os seus bens incautados e os seus dirixentes encarcerados e condenados.

En 1994 os comunistas crearon o Partido Socialista de Letonia (PSL-Latvijas Socialistiká Partija) para seguir loitando polo socialismo no medio da derrota temporal. O Partido propuxo crear unha ampla fronte de esquerdas para recuperar o poder. Seguiu defendendo a soberanía do país sen pertencer a ningún bloque e rexeitou a entrada na OTAN. Expuxo crear unha zona non nuclear no Báltico. En 1998 o Partido creou a coalición chamada "Partido polos dereitos humanos en Letonia Unida"(PCTVL en letón) xunto co Partido da Concordia nacional (TSP), grupo socialdemócrata formado polos comunistas que se foron ao FPL, e o grupo Igualdade de Dereitos liderado pola ex comunista Tatjana Zdanoka. A coalición logrou 25 dos 100 escanos do parlamento en 2002. En 2007 saíu da coalición o PSL e o PCTVL converteuse nun partido de esquerda, anti OTAN, defensor da minoría rusófona e membro do Grupo dos Verdes europeos. O PSL, o TSP e un socio menor ("Novo Centro") crearon outra coalición, "Centro de concordia"(Saskanas Centrs-SG) que nas europeas de 2009 conseguiron un gran éxito: 20 % dos votos e 2 eurodiputados, entre eles o presidente do PSL e antigo secretario do PCL, heroico camarada Alfred Rubiks, encarcerado por 6 anos pola sua defensa da URSS. Na capital, Riga, o SG gañou co 35 % dos votos. Na cidade de Dangavpils conseguiu o terceiro posto con 18,24 %.

O PSL está crecendo e en 2008 o 40 % dos novos afiliados son novos, tanto obreiros como estudantes. É un partido de unidade xa que non só o apoian as decenas de miles de rusófonos marxinados e oprimidos polo nacionalismo reaccionario no poder, senón tamén os letonófonos traballadores e campesiños que desexan reconstruír o socialismo e unha auténtica soberanía libre do xugo da OTAN e a UE.

LIGA NORTE, un dos partidos que apoia a Berlusconi, anima en Facebook a torturar aos inmigrantes

2009-08-29T17:28:00.000-07:00

Insurxente.- O líder de Liga Norte, Umberto Bossi, atópase, segundo
varios medios italianos, entre as persoas que se agregaron a un grupo de Facebook
que defende que é lexítimo torturar aos inmigrantes ilegais.
Na imaxe do perfil do grupo pódese ver o símbolo da xenófoba e
ultradereitista Liga Norte, socia no Executivo de Silvio Berlusconi, e un
lema que reza: "Inmigrantes clandestinos: ¡Tortúraos!.É lexítima defensa".

Axencias/insurxente.-

Un total de 400 nomes figuran na lista de persoas que aceptaron unirse
a este grupo e entre eles aparece un suposto Umberto Bossi, o seu fillo Renzo,
o portavoz da Liga na Cámara dos Deputados italiana Roberto Cota ou
o deputado Enzo Erminio Boso.

O grupo de Facebook espertou unha ampla polémica en Italia, e foi
criticado, entre outros, polo ex-secretario xeral do Partido Demócrata
(PD) Walter Veltroni que o considerou "inaceptable" e asegurou que pedirá ao
Ministro do Interior, Roberto Maroni, que actúe para que borre a páxina.

Esta noticia salta días despois de que se descubrise que a páxina oficial
de Liga Norte en Facebook incluíra un videoxogo que se baseaba en acumular
puntos a base de afundir o maior número de pateras que se achegasen
ás costa italianas.

Baixo o nome de "Rebota ao clandestino", o xogador conseguía máis puntos
canto máis grandes eran os barcos que afundía. Se non conseguides o número
suficiente de puntos, aparecía un aviso que dicía: "Proba de novo e verás
que a próxima vez conseguirás demostrar que es un verdadeiro membro da
Liga".

O xestor da páxina era o fillo do líder da Liga, Umberto Bossi. Tras
varias denuncias, os xestores da rede social decidiron prohibir e
eliminar a aplicación.

PARTIDO COMUNISTA DE VENEZUELA

2009-08-29T17:27:00.000-07:00

Carolus Wimmer, Secretario de Relaciones Internacionales

PCV: Urge comando unitario de la revolución para defender la paz

Caracas, 25 ago. 2009, Tribuna Popular TP.- Ahora que el imperialismo arremete contra nuestra región y nuestra revolución es urgente conformar un Comando Unitario de la Revolución que sirva como instrumento para defender la paz y el la soberanía de nuestra patria.

Así se expresó el vicepresidente del Parlamento Latinoamericano (Parlatino) y secretario de relaciones internacionales del Partido Comunista de Venezuela (PCV), Carolus Wimmer.

Wimmer agregó que este comando tiene que estar integrado por todos los sectores progresistas y revolucionarios de Venezuela para trazar líneas de defensa y llevar a cabo acciones de defensa de la patria y el proceso político que llevamos adelante.

"Desde el PCV hacemos un llamado al partido Patria Para Todos y al Partido Socialista Unido para empezar a conformar el comando y convocar a todos los sectores sociales del país y llevar a cabo las políticas de defensa política de la revolución venezolana", añadió el dirigente comunista.

Apuntó que este comando se hace necesario para profundizar la propuesta de las Bases de Paz y de esta manera sumar a todos los sectores de la población a este lineamiento del presidente Chávez.

"Estas Bases de Paz son cada vez más necesaria y ahora más que el imperialismo estadounidense se ha propuesto rodear nuestro país, no sólo con los emplazamientos en Colombia, sino que en este momento también están pretendiendo instalar una base militar en Cayena, capital de la Guayana Francesa, para terminar de cercar nuestro país", dijo el diputado latinoamericano.

Indicó que los partidos y movimientos de izquierdas tienen la responsabilidad ante Latinoamérica de impulsar la defensa de la revolución bolivariana, por ser ésta una referencia de los procesos políticos en esta región y cualquier ataque contra esta es un ataque contra todos los procesos progresistas de la región.

Asimismo apuntó que es necesario derrotar la política guerrerista de Obama a través de la unidad de los pueblos latinoamericanos y expulsar de nuestra región la cuarta flota y las bases estadounidenses.

"Es urgente construir una dirección colectiva que agrupe a todos los sectores políticos, movimientos progresistas y sectores revolucionarios para defender nuestra revolución y los procesos liberadores que se desarrollan en Latinoamérica", concluyó Carolus Wimmer.

http://www.pcv-venezuela.org/index.php?option=com_content&task=view&id=5567&Itemid=102

http://www.tribuna-popular.org

TRIBUNA POPULAR

Redacción

FSM: Conferencia Internacional da Mocidade Sindicalista

2009-08-29T17:13:00.000-07:00

FEDERACION SINDICAL MUNDIAL (FSM)
# World Federation of Trade UNIONS (W.F.T.U.)

Conferencia Internacional da Mocidade Sindicalista

Lima - Perú, 18 - 20 de novembro 2009.

O comité organizador, a Confederación Xeral de Traballadores do Perú (CGTP) e a Federación Sindical Mundial (FSM) convocan a todas as organizacións afiliadas e/ou fraternas a participar nesta 1ª Conferencia Internacional da Mocidade Sindicalista.

Compañeiros e compañeiras.

PANORAMA ACTUAL NO MUNDO DO TRABALLO

A ditadura do sistema capitalista intensificouse aínda máis desde a década do 70, e mediante os "gurús" do neoliberalismo e os seus instrumentos o Fondo Monetario Internacional (FMI), Banco Mundial (BM), Organización Mundial do Comercio (OMC) e demais organismos multilaterais, nos 80 convenceron, sen moito esforzo, aos gobernos, partidos políticos neoliberais e socialdemócratas dos países desenvolvidos e subdesenvolvidos; a non inxerencia do Estado nas políticas económicas, o mellor é a privatización dos sectores estratéxicos das nacións e a necesidade de implementar axústes de desregulación e reformas do Estado. Baixo eses principios efectuáronse privatizacións fraudulentas que implicaron a apropiación dos recursos e riquezas naturais así como das empresas estratéxicas nacionais para ser entregadas ás corporacións transnacionales, coa complicidade dos gobernos neoliberais ( conservadores e socialdemócratas) corruptos, para iso desenvolveron políticas de aniquilamento contra o movemento sindical e anulación dos dereitos dos traballadores.

Nese contexto a fins do 2008 explota no mesmo corazón do monstro imperialista, a crise financeira que xa viña arrastrando desde 2007. Esta crise que é tamén económica, política e social; agrávase coa crise enerxética, ecolóxica e moral; coas guerras imperialistas e a corrupción en todas as esferas. As consecuencias da mesma son aínda impredicibles; pero, tratándose dunha crise global, as secuelas serán moi duras para os traballadores e os pobos excluídos polo neoliberalismo. Esta crise do capitalismo deixa ao descuberto o fracaso do modelo económico neoliberal e o aumento da pobreza e a fame, presentándose un panorama para o futuro do mundo moi sombrío.

No ámbito laboral, as consecuencias da crise global maniféstanse nos despedimentos masivos que se veñen producindo, a perda brutal do poder adquisitivo dos salarios, así como o colapso das pensións de xubilacións que pasaron a ser administradas polo sector privado.

Paradoxalmente, os neoliberais e os seus banqueiros, que xeraron esta crise claman agora pola urxente intervención do Estado na salvación das súas empresas e os gobernos das maiores potencias capitalistas do mundo, co diñeiro dos seus contribuíntes apóianos tratando de lavar a cara ao sistema. En Estados Unidos, practicamente o goberno tivo que nacionalizar 9 bancos ao adquirir a maioría de accións, os denominados paquetes de rescate son para salvar aos bancos en bancarrota, o mesmo veñen facendo outros gobernos; con todo, estes mesmos gobernos non establecen ningunha medida para rescatar ou axudar aos millóns de traballadores que perderon o seu emprego e aos que o van perder.

As empresas transnacionais que se beneficiaron por mor das políticas neoliberais, amparadas polo estado burgués, a pesar de obter fabulosas ganancias coa complicidade de gobernos corruptos, están obrigando aos traballadores a renunciar aos seus dereitos laborais e sociais coa chantaxe dos despedimentos masivos. Millóns de traballadores, en capacidade de producir, logo de facer millonarias ás grandes empresas son expulsados delas para engrosar o exército de desempregados, servindo o seu empobrecimento para que o capital sobreexplote aínda máis a outros traballadores con salarios indignos, someténdoos a unha competitividade desgarradora para mendigar un emprego en condicións laborais humillantes.

Esta crise mundial do capitalismo puxo en evidencia unha vez máis, que a Loita de Clases segue vixente, porque a sociedade segue dividida en clases, nas últimas décadas, tratouse de negar esta realidade, isto conduciu ao desconcerto de grandes sectores do movemento sindical, pero cada día son máis os traballadores que se convencen que o capitalismo só trae crise, fame, miseria e explotación, por iso orientan a súa loita contra este sistema.

SITUACIÓN DA MOCIDADE TRABALLADORA

O desemprego xuvenil é un dos grandes problemas no mundo, tanto de homes como de mulleres. Segundo informes dados pola Organización Internacional do Traballo (OIT), o número de desempregados no planeta aumentou durante a década1995 -2005 de 74 millóns a 85 millóns ou sexa un ascenso de 14.8 %. E desde aí á data, segundo cifras extraoficiais, xa pasou de 100 millóns de mozas e mozos desempregados. O máis grave diso é que para os millóns de xóvenes que engrosarán a Poboación Economicamente Activa (PEA) non se albisca perspectivas de xeración de emprego se se ten en conta que na actualidade veñen producindo despedimentos masivos de traballadores en todos os países.

Respecto ao número de xóvenes desempregados en América Latina e o Caribe este aumentou de 7.7 millóns a 9 millóns 500 mil, durante os mesmos anos (1995-2005) o que significou un incremento na taxa de desemprego de 14.4 a 16.6 %. Na actualidade esas cifras aumentan aceleradamente. É así que, mentres 16 millóns 700 mil mozos, ou sexa o 35 % dos que aínda teñen emprego, en América Latina e o Caribe non logran superar o limiar da pobreza debido aos baixos salarios, 6 millóns 300 mil destes atópanse en condicións de extrema pobreza; ademais a OIT afirma no seu informe do 2006 que o 25% da poboación xuvenil do mundo, mais de 300 millóns de xóvenes, viven por baixo da liña de pobreza.

CONTRATOS LIXO - A TERCERIZACION-

A tercerización é outro dos grandes problemas da mocidade traballadora. Na actualidade son os "contratos lixo" mediante o modelo de subcontratas que alugan traballadores ás medianas e grandes empresas con salarios humillantes, sen dereitos sociais nin laborais, sen posibilidades de afiliarse nin organizarse sindicalmente e sometidos ao martirio psicolóxico da espera por un novo contrato. A tercerización está sendo institucionalizada polas leis impostas polos gobernos neoliberais, con estas políticas quérese impedir que os mozos participen en sindicatos. Se isto continúa, o futuro do movemento sindical, principalmente nos países subdesarrollados está en perigo. Depende da actitude que asumamos hoxe para reverter esta situación.

POLOS DEREITOS DOS XOVENES INMIGRANTES.

Esta situación obrigou a grandes continxentes de mozos, homes e mulleres de América Latina, Asia, África e ata dos países que integraban o bloque socialista, a emigrar cara a países desenvolvidos como Estados Unidos de Norteamérica, Xapón e a Unión Europea en busca de emprego. Estes mozos que só buscan unha oportunidade de vida e desenvolvemento persoal, atópanse con políticas xenofóbicas e de marxinación, que non respectan nin recoñecen os seus dereitos laborais, reciben salarios de fame e son considerados na maioría de casos como "ilegais" ou "indocumentados". Ultimamente os gobernos da Unión Europea intensificaron a súa persecución cara aos inmigrantes ao extremo de aprobar leis de expulsión e encarceramento, baixo o pretexto de que quitan o emprego aos europeos.

Pero isto non só pasa na Unión Europea, nos últimos anos, miles de mozos mexicanos e latinoamericanos en xeral morreron asasinados polos xendarmes estadounidenses na fronteira entre México e EE.UU e os que lograron ingresar ao territorio norteamericano son perseguidos coma se fosen delincuentes, apresados e expulsados.

Igual sucede con outros miles de xóvenes, entre eles moitos menores de idade procedentes dos países de África e de Asia. Eles morreron e seguen morrendo case todos os días afogados no océano no seu anceio de alcanzar as costas de España ou Italia, os que logran chegar son capturados pola policía e devoltos aos seus países de orixe. A razón é única: ao sistema capitalista só lle preocupa o libre tránsito das súas mercancías e capitais especulativos dentro do "libre mercado" pero prohibiu o libre tránsito dos seres humanos.

A FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL E A MOCIDADE

A Segunda Guerra Mundial quedou marcada na consciencia da humanidade como unha das traxedias máis dolorosas. Máis de 50 millóns de persoas perderon a vida, na súa maioría novas que derramaron o seu precioso sangue nos campos de batalla, aínda que finalmente se derrotase ao nazi fascismo.

Ao rematar a guerra, en 1945, foi creada a Organización das Nacións Unidas na Conferencia de San Francisco onde se adoptou a Carta das Nacións Unidas que foi recibida con beneplácito polos pobos do mundo. O obxectivo principal desta carta foi garantir a paz no mundo, aínda que este documento sexa hoxe utilizado polo imperialismo no seu beneficio.

Nun paso importante o movemento sindical, convocou a todos os sindicatos do mundo a un congreso internacional, o mesmo que se realizou na capital francesa en outubro de 1945. Ao Congreso de París chegaron sindicalistas provenientes de todos os continentes para dar paso á creación da Federación Sindical Mundial (FSM), como a única central sindical internacional do planeta. Esta foi a maior conquista dos traballadores ao termo da Segunda Guerra Mundial que dalgún xeito reflectía o sentir da súa lema: "Proletarios do mundo, unídevos". A FSM, é xa que logo, filla da unidade sindical e a portadora consecuente das bandeiras de loita contra as guerras. Debido ao feito que foron os traballadores novos os primeiros en ofrendar as súas vidas neste conflito bélico, a FSM priorizou o seu traballo na mocidade traballadora, apoiando a súa formación política, ideolóxica e sindical; impulsou toda unha xeración de dirixentes sindicais en todos os continentes e por conseguinte un movemento sindical combativo e antiimperialista que logrou grandes consquistas desde as décadas dos 50 do século XX.

Esta preocupación da FSM polo fortalecemento da consciencia de clase na clase obreira e en especial da mocidade traballadora alarmou ao gran capital imperialista. Medorento da súa unidade e a súa forza, plantexouse como obxectivo impedir a unidade da clase obreira, recorrendo a manobras sucias e inciar a Guerra Fria dispondo orzamentos fabulosos para comprar conciencias e así dividir á FSM, en 1949. Isto constituíu un duro golpe ao movemento sindical.

A FSM, nas últimas décadas, coa caída do campo socialista e ao imporse a ditadura do neoliberalismo, soportou continuas campañas de satanización financiadas por forzas prol-imperialistas, así a FSM foi golpeada novamente, no entanto, respondeu reafirmando os principios de unidade e solidariedade de clase e ratificando a súa loita contra o gran capital; hoxe a FSM recupérase e intensifica novos rumbos a partir do XV Congreso realizado na Habana-Cuba do 2005.

É nestas condicións que se realiza esta Conferencia Internacional da Mocidade Sindicalista. O futuro do movemento sindical do mundo estará en mans da mocidade traballadora de hoxe.

O FUTURO DO SINDICALISMO DE CLASE SON OS XOVENES DE HOXE

Fraternalmente,

MARIO HUAMAN GEORGE MAVRIKOS

Secretario xeral CGTP Secretario xeral FSM

Xullo 2009.

Entrevista a Vu Chi Cong. Colaboración entre irmáns

2009-08-29T17:07:00.000-07:00

ARNALDO MUSA
musa.amp@granma.cip.cu
O sacrificio do pobo vietnamita para enfrontar exitosamente a crise económica mundial, a diminución da pobreza, a extensión do ensino xeral e da cualificación obreira, así como o palpable desenvolvemento da colaboración co irmán pobo cubano, son cuestións do quefacer diario que enchen de orgullo a un pobo que sufriu o colonialismo francés e a agresión do imperialismo norteamericano.

"Porque o principal tesouro que temos é o dos recursos humanos, e grazas a iso poderemos crecer economicamente este ano un 4,3%, a pesar da caída dos prezos dos nosos principais produtos de exportación: petróleo cru, arroz, café, caucho e derivados da pesca", explica a Granma Vu Chi Cong, embaixador de Vietnam en Cuba, e destaca que xa o índice da pobreza descendeu ao 11% dun 55% antes de comezar a política de renovación en 1986.

O diplomático recorda que o 2 de setembro de 1945, Ho Chi Minh, fundador do Partido Comunista de Vietnam só 15 anos atrás, proclamou na Praza Ba Dinh, de Hanoi, a independencia dunha nación que se propuxo converter nun país próspero no seu avance cara ao socialismo.

A partir de 1986, comezouse a liberar a todas as forzas produtivas, que coadxuvaran a cumprir a meta partidista de velar pola felicidade do pobo. "Nese camiño -explica- alcanzamos un crecemento sostido, atrouxemos os investimentos estranxeiros, incrementado a exportación e aumentado o nivel de vida do pobo, especialmente na educación e a saúde, mesmo en moitas zonas rurais e montañosas".

"Contamos cunha poboación de 86 millóns de habitantes, o 50% dos cales teñen menos de 25 anos, polo que os investimentos principais realízanse na educación.

"Nos primeiros anos da renovación, a man de obra barata era unha vantaxe, pero agora hai que preparar tecnicamente ao persoal a fin de destacar na calidade do desenvolvemento que, ademais, non sacrifique o medio ambiente".

Vietnam, que sufriu ocupacións estranxeiras e guerras de agresión, ten unha parte da súa poboación con graves secuelas, incluídas as decenas de miles de vítimas do bombardeo co Axente Laranxa, realizado pola aviación de Estados Unidos, que se nega a indemnizalas.

Neste contexto o Goberno non as deixou desprotexidas e atende con esmero a outras capas da poboación con menos recursos, como son os demais discapacitados debido á agresión, así como os xubilados e veteranos da guerra.

Noutra parte da conversación, comunicou que no máis recente Pleno do Comité Central, acordouse efectuar o XI Congreso do Partido Comunista de Vietnam no 2011, onde se estudarán as experiencias e analizaranse tanto a situación internacional como as metas para o desenvolvemento ata o 2020.

Vu Chi Cong apuntou que o próximo ano celebraranse o aniversario 65 da proclamación da independencia, o 120 do natalicio de Ho Chi Minh e o 1 000 da fundación de Hanoi, así como o 50 das relacións diplomáticas con Cuba, coa que se fortalecen os nexos en todos os sentidos: político, económico, comercial e de diálogo entre os nosos principais dirixentes, como o efectuado entre os presidentes Nguyen Minh Triet e Raúl Castro en Exipto, en ocasión da máis recente Cume do Movemento dos Países Non Aliñados.

"Nesta liña da colaboración cubano-vietnamita, quero salientar na produción de arroz, que se desenvolve desde o 2002. Xa se efectuaron diversos contactos respecto diso, e nunha recente visita ás provincias de Granma, Camagüey e Sancti Spíritus notei progresos moi notables, grazas a unha intelixente política do Goberno", precisou o Embaixador, quen finalmente afirmou que a colaboración entre as dúas nacións foi beneficiosa, "estamos moi contentos, aínda que os cubanos son os elementos decisivos nese aspecto", dixo convencido.

Rexeitamento unánime a bases ianquis no cume de UNASUR

2009-08-29T17:01:00.000-07:00

Coa postura unánime de rexeitamento ao acordo de bases yankis en Colombia,
concluíu este venres na cidade balneario de San Carlos de Bariloche,
Arxentina, o Cume Extraordinario da Unión de Nacións Suramericanas
(UNASUR).
Máis de sete horas de intensos debates deixaron clara a posición da
rexión: non ao intervencionismo. Nunha denominada Decisión final, instrúese aos ministros de Defensa e Relacións Exteriores dos países
membros a deseñar unha estratexia de seguridade para garantir a paz na
rexión, durante unha reunión do Consello de Defensa que se celebrará en setembro
próximo.
Durante todo o encontro os mandatarios expresaron en conxunto a súa
preocupación ante a ameaza latente que representa a incursión de tropas
estranxeiras no territorio de calquera país da área, aínda que o
presidente Álvaro Uribe defendeu o convenio subscrito coa potencia
armamentista baixo o argumento da loita contra o narcotráfico, tratando
de "xustificar o inxustificable", ao dicir do xefe de Estado boliviano,
Evo Morales.
Mentres, de forma paralela, organizacións sociais, políticas e sindicais
celebraban tamén en Bariloche unha "asemblea dos pobos
latinoamericanos" e marcharon contra do uso de bases colombianas por parte
de tropas estadounidenses. (SE)

--------------------------------------------------
UNASUR reafirma compromiso con defensa da
soberanía rexional
BARILOCHE, Arxentina, 28 de agosto. - La Cumbre extraordinaria da Unión
de Nacións Suramericanas (UNASUR) concluíu hoxe coa aprobación dunha
resolución que condena a presenza na rexión de bases militares
estranxeiras que ameacen a soberanía dos países, informou Notimex.

Na declaración final da cita, que deixou ao espido a fraxilidade dos
argumentos sostidos por Colombia para ceder o uso de sete bases a militares
estadounidenses, os mandatarios manifestaron o seu desexo de defender
a rexión como unha zona de paz e reafirmaron o seu "compromiso de fortalecer a
loita e cooperación contra o terrorismo e a delincuencia organizada".
O presidente de Venezuela, Hugo Chávez, reclamou ao seu homólogo de Colombia,
Álvaro Uribe, esclarecer o contido do pacto con EE.UU., pois polas
informacións aparecidas na prensa e o sitio web do Departamento de Estado
norteamericano, estanse negociando 20 puntos.
En opinión de Chávez, o que necesitan os colombianos e os demais pobos
da área é o logro da paz nesa convulsa nación, no canto de máis
militarismo como prevé o convenio promovido por Uribe, e a administración
de Barack Obama.
O gobernante ecuatoriano, Rafael Correa, presidente en quenda de UNASUR,
coincidiu con Chávez, e instou a Uribe a presentar o documento do acordo
militar, tras escoitar os seus argumentos en defensa do pacto con Wáshington.
A presenza desas instalacións do Pentágono en territorio colombiano aumenta
o xa grande desequilibrio militar na rexión, manifestou Correa, quen
realizou unha detallada exposición na que fundamentou por que resulta
innecesario recorrer á axuda militar de Estados Unidos para,
presuntamente, combater o narcotráfico e o terrorismo.
Mencionou o completo fracaso do Plan Colombia, que a pesar dun desembolso
multimillonario desde o ano 2000 non logrou cumprir ningún dos tres
obxectivos que se propuxo. "É falso que esas bases estarán baixo control do
Goberno (colombiano). É imposible porque as nosas nacións non teñen os
mecanismos técnicos para monitorear ás forzas norteamericanas", agregou.
Por se isto non fose grave, subliñou, a iso súmase a extraterritorialidade
dos militares da nación norteña, que fai imposible xulgalos ante
calquera delito.
Pola súa banda, o mandatario de Bolivia, Evo Morales, propuxo realizar un
referendo sobre a presenza das bases militares de Estados Unidos nos
países de América Latina.
Evo recordou as nefastas consecuencias da presenza norteamericana na
rexión, e denunciou a participación do Comando Sur de Estados Unidos no
recente golpe de estado en Honduras.
Advertiu que o despregamento de soldados estadounidenses en Colombia para
supostamente loitar contra o narcotráfico, non é máis que un pretexto do
imperialismo para o dominio e control das nacións suramericanas.
Nese sentido, a dignataria arxentina, Cristina Fernández, quen dirixiu
o debate, subliñou que da lectura do Libro Branco do comando de mobilidade
aérea de Estados Unidos, citado antes por Chávez, inférese que
o establecemento de bases militares parece máis un dispositivo para guerras
convencionais que para combater o narcotráfico.
Nunca vin bombardear cargamentos de drogas; iso non se combate con avións
F-16 ou C-17, nin co emprazamento de radares, sostivo a
anfitrioa.
Tamén o xefe de Estado paraguaio, Fernando Lugo, manifestou a súa
preocupación porque as bases militares norteamericanas poidan ameazar a
soberanía da área e considerou que a seguridade dos nosos países está
en xogo, antes de solicitar ao Goberno colombiano abrir as fronteiras para que
poida investigarse se hai ou non ameaza á paz.
Namentres, o presidente de Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, pediu
garantías xurídicas de que a presenza de tropas de Estados Unidos en Colombia
limitarase a ese país e non afectará aos veciños.
Lula esixiu ademais que se ampliase a discusión, non só para analizar o
papel desas tropas estadounidenses en Colombia, senón o rol de Estados
Unidos en América Latina.
Mentres, o mandatario colombiano Álvaro Uribe dixo que o seu Goberno acepta
que o acordo sexa estudado polo Consello de Defensa de Unasur, con todo,
afirmou que o acordo con Estados Unidos para a instalación de militares
norteamericanos en bases colombianas xa está pechado.
Uribe intentou defenderse reclamando en contrapartida que o organismo
analice todos os acordos militares dos países da rexión, as
denuncias do seu Goberno sobre o tráfico de armas na área, as bases de grupos
armados ilegais en países veciños e a "permanencia de terroristas

condenados por asasinato noutros países". (SE)

XV ENCONTRO DO FORO DE SAO PAULO, DECLARACIÓN FINAL

2009-08-29T16:44:00.000-07:00

XV ENCONTRO DO FORO DE SAO PAULO
20 ao 23 de Agosto de 2009-08-22
Cidade de México

DECLARACIÓN FINAL

O XV Encontro do Foro de São Paulo tivo lugar do 20 ao 23 de agosto de 2009 na Cidade de México coa participación de 520 delegadas e delegados de 32 países de América Latina e o Caribe, e 38 invitadas e invitados, representando a 63 partidos e organizacións políticas, forzas populares, progresistas e de esquerda. O tema principal do Encontro foi "as alternativas da esquerda latinoamericana fronte á crise capitalista".

Tendo ao Partido do Traballo de México e ao Partido da Revolución Democrática como anfitrións, os delegados do XV Encontro aprobaron a seguinte declaración:

Primeiro. O Foro São Paulo, a case vinte anos da súa fundación, mantivo a súa identidade anti-imperialista e anti-neoliberal. Nos encontros previos que tiveron lugar fixose unha reflexión permanente sobre os problemas e a crise do capitalismo, propóndose diversas ideas para construír alternativas democráticas e populares. Se o FSP naceu nun momento en que o neoliberalismo parecía imporse sen resistencias, hoxe, iniciando a conmemoración do Bicentenario dos numerosos procesos independentistas latinoamericanos e caribeños, podemos afirmar que o FSP, ao longo destes anos, mantivo unha loita constante contra esas políticas que demostraron a súa creba histórica e o seu fracaso, á vez que batalla por facer realidade os soños e as causas dos Libertadores.

Segundo. A profunda crise capitalista que se desatou o ano pasado, tendo o seu epicentro nos Estados Unidos, impactou a todos os países do mundo e se avizora de longa duración.

A ela súmanse outras crises que sofre o mundo: a ambiental, a enerxética e a alimentaria, todo o cal está agudizando crises sociais e políticas, en diversos países e rexións do mundo. Cabe agregar que en América Latina e o Caribe vívese unha grave crise de seguridade pública.

En conclusión, estamos ante unha crise sistémica que non só pon en cuestión o modelo neoliberal imperante senón, ademais, ao modo capitalista de produción. Ratificamos o que anunciamos no Encontro de Montevideo do ano pasado: "non só estamos ante unha época de cambios senón ante un cambio de época".

Terceiro. A crise mundial, en todos os seus niveis e facetas, tornou máis distante o obxectivo das Nacións Unidas, plasmado nas Metas do Milenio, de reducir a pobreza e a fame no mundo. O que estamos vendo, e agravarase nos próximos meses, será o desemprego e unha caída severa na calidade de vida de centos de millóns de persoas. Cabe resaltar a situación da muller sobre a que recaerá a carga máis pesada.

Con todo, a crise é tamén unha oportunidade de cambio do mundo unipolar xa que acentuou o proceso de constitución de bloques económicos nas distintas rexións do mundo. Podemos advertir unha declinación do poder hexemónico dos Estados Unidos, aínda que esta siga sendo a maior economía do mundo, conserva o maior poder militar e mantén o control dos principais medios de comunicación.

Cuarto. A crise e o fracaso do neoliberalismo foi advertida por diferentes sectores da esquerda. O FSP foi especialmente claro en sinalar os perigos que entranaban o monetarismo, o Estado mínimo, a desregulación, a flexibilización, a apertura comercial e financeira, e o Consenso de Wáshington.

No entanto, a crise actual non é só financeira e non se pode explicar unicamente pola falta de controis que propiciou o neoliberalismo e o esgotamento das institucións xurdidas de Bretton Woods. Estamos ante unha crise máis profunda que a de 1929 e será de longa duración. Isto débese a que se produce nunha etapa de máxima expansión e hexemonía do modo de produción capitalista.

Quinto. O desenlace da crise abre un amplo abanico de opcións a futuro e será resultado de dous movementos combinados: a loita de clases en cada país e os conflitos entre os diferentes Estados e bloques rexionais. É probable que desta interrelación xurdan distintos modelos económicos e políticos: uns serán conservadores, outros progresistas e outros en camiño ao socialismo.

Sexto. O XV Encontro do Foro de Sãou Paulo saúda o 50 Aniversario da Revolución Cubana e recoñece o exemplo da Revolución Cubana a que, coa súa heroica resistencia, contribuíu de xeito fundamental á nova época de xiro á esquerda do noso continente.

Ratificamos unha vez máis a nosa condena ao bloqueo do imperialismo norteamericano, e reafirmamos a nosa demanda de liberación dos cinco loitadores antiterroristas cubanos, inxustamente encarcerados en prisións dos Estados Unidos.

Sétimo. Unha boa parte de países de América Latina e o Caribe vive, desde fai máis dunha década, un proceso de cambios, desenvolvendo unha crecente loita pola súa soberanía e polos dereitos e o benestar dos seus pobos. Os efectos da crise terán un impacto e poden facer retroceder o que se avanzou en materia de crecemento económico, emprego e diminución da pobreza. Así mesmo, fará máis evidentes os límites e problemas das economías primario exportadoras e controladas por poderosos oligopolios alleas a modelos de desenvolvemento ao servizo dos pobos, do seu benestar, progreso e liberdade.

No entanto, hai que advertir que a crise non afectará a todos os países por igual. Os países primario exportadores e os altamente dependentes de Estados Unidos, como México, terán unha queda máis forte no seu crecemento económico e a crise será máis prolongada. No caso dos países gobernados pola esquerda, haberá mellores posibilidades de sortear os problemas, especialmente se se fan esforzos por fortalecer as economías internas e a integración rexional. Cabe sinalar, con todo, que, a pesar de que a marxe de manobra destes gobernos pode verse reducido, a crise pode levar a unha profundización de cambios.

Oitavo. A dereita latinoamericana definiu diversas estratexias para deter o avance da esquerda e para sabotear aos seus gobernos, partidos e movementos. Dun lado, está dando un renovado brío ao militarismo e á criminalización da protesta social, con trazos anticomunistas e racistas. Do outro, a dereita apóiase no control dos principais medios de comunicación para desprestixiar aos partidos políticos e fortalecer aos poderes fácticos. Cabe anotar, que un dos trazos do proceso de cambios, especialmente na rexión andina, foi a loita pola incorporación na vida política, económica e social dos pobos orixinarios, indíxenas e as maiorías excluídas mediante vigorosos movementos sociais.

Denunciamos a estratexia da dereita de utilizar como pretexto a loita contra o crime organizado para promover políticas de seguridade que militarizan as sociedades, reducen o espazo da acción política para a esquerda, criminalizan a loita social e promoven o temor entre a poboación que favorecen accións cada vez máis represivas. Este é o caso, particularmente, do que sucede en México e Colombia como tamén en Perú e Honduras.

O Foro de Sao Paulo avaliará permanentemente as estratexias da dereita para evitar que prosperen e seguirá traballando por ampliar a forza da esquerda.

Noveno. O XV Encontro tivo a oportunidade de analizar a situación xeral de América Latina e o Caribe e fixo fincapé na reacción da dereita e o imperialismo ante a crise, a través da militarización crecente no noso continente, a reactivación da IV Flota norteamericana, a criminalización da política e a protesta social e a pretensión de impor Convenios ou Tratados de Libre Comercio que garantan os seus intereses e o control sobre mercados e recursos naturais. Así mesmo, analizou en máis profundidade tres casos específicos: Honduras, Porto Rico e Colombia. Denunciamos que o golpe de estado en Honduras é un intento da dereita para utilizar os métodos máis brutais e así deter o avance das forzas progresistas e de esquerda. O XV Encontro asumiu o compromiso de continuar apoiando a loita do pobo hondureño e de esixir a liberación inmediata de todos os presos políticos, o cesamento á represión, a restitución inmediata e incondicional do presidente Zelaya no seu cargo, así como da orde constitucional e as liberdades políticas. O XV Encontro comprometeuse a promover a unidade de todas as forzas progresistas e de esquerda en Honduras, apoiar a resistencia popular e a opción que a esquerda adopte nas próximas eleccións.

Décimo. O colonialismo segue existindo, tanto a nivel político como cultural e é inaceptable. O XV Encontro comprométese a fortalecer a loita pola plena independencia de Porto Rico e o seu reincorporación soberana á comunidade de nacións latinoamericanas e caribeñas. Esiximos a liberación dos presos políticos portorriqueños. Denunciamos igualmente a persistencia de pobos americanos colonizados por países europeos: Aruba, Bonaire, Curazao, Martinica, Guadalupe e Güiana, os cales teñen dereito á autodeterminación.

Décimo primeiro. O XV Encontro rexeita a reactivación da IV Flota do comando sur dos Estados unidos e condena enerxicamente o acordo entre o Goberno de Estados Unidos e o goberno de Colombia que permite o uso de bases militares ao longo de todo o territorio nacional. Este acordo atenta contra a soberanía colombiana e constitúe unha ameaza directa a Ecuador, Venezuela e Bolivia, afectando a estabilidade e a convivencia pacífica de toda a rexión latinoamericana e caribeña. Convocamos aos partidos e forzas populares, progresistas e de esquerda do continente e de todo o mundo a oporse á presenza militar norteamericana e a mobilizarse contra a militarización. Sumámonos á convocatoria de actividades en contra das bases militares, que foi impulsada polos Partidos integrantes do FSP, en especial en Arxentina, Venezuela e Colombia. Denunciamos así mesmo o aval que os gobernos de México e Perú deron a esta medida evidenciando a súa subordinación aos intereses dos Estados Unidos.

Décimo segundo. A esquerda está presente no pobo en loita e organizado, así como nos seus partidos, os seus representantes parlamentarios e os seus gobernos municipais, estatais e nacionais. A súa principal forza reside na organización e a mobilización popular, a cal séguese expresando en toda América Latina de diversas formas, e nas que resalta o papel dos pobos indíxenas e orixinarios, como en Bolivia, e na importante loita liberada polos pobos amazónicos do Perú.

A crise esixe aos gobernos populares, progresistas e de esquerda a radicalizar a súa opción a favor da acción do Estado, do investimento público, do mercado interno, do cambio do modelo económico primario exportador e baixo control das corporacións transnacionales, debendo impulsar a integración rexional. Deberanse dar accións máis decididas para defender a economía popular, combater a pobreza e a desigualdade. Urxe pór en práctica reformas profundas para cambiar as estruturas económicas e políticas imperantes, así como deter a deterioración ecolóxica.

Máis democracia, máis participación e máis organización social son as ferramentas do cambio. Hai que profundar a participación popular nas loitas sociais e o rescate da xestión do Estado. Tamén temos a responsabilidade de forxar e consolidar en cada un dos nosos países a unidade das forzas políticas e sociais que están polo cambio polo progreso, a xustiza e a democracia participativa

Décimo terceiro. Os gobernos e as forzas populares, progresistas e de esquerda de América Latina e o Caribe deben profundar a integración rexional, así como a creación de organismos supranacionales de xestión política, económica, social, cultural e ecolóxica. Debe avanzarse na construción dun bloque de nacións que poida saír ao mundo a negociar unitariamente o seu lugar. Para iso debemos impulsar de xeito complementario os distintos procesos de integración, fortalecendo as ferramentas integradoras que xa existen: UNASUR, MERCOSUR, CAN, ALBA, CARICOM, SICA etc., e así lograr o noso obxectivo estratéxico dunha verdadeira Integración Latinoamericana e Caribeña.

Décimo cuarto. É necesario que os partidos e gobernos populares, progresistas e de esquerda de América Latina e o Caribe participen no debate sobre a nova orde mundial que xurdirá logo da crise e que xa é materia de disputa. Trátase de propor a creación de novas regras e de novas institucións mundiais que dean ao mundo, e en especial aos países en desenvolvemento, maior capacidade para financiar as súas economías e regular o comercio, o investimento e os fluxos de capital.

Décimo quinto. O XV Encontro do Foro de Sao Paulo aprobou un plan de traballo para o próximo ano que se propón:

1. Acompañar os gobernos progresistas e de esquerda, organizando un debate e intercambio permanente de información entre os dirixentes dos partidos do FSP sobre a evolución da situación en América Latina e dos gobernos da rexión creando para iso un Observatorio de Gobernos de Esquerda e Progresistas.

2. Apoiar decididamente á esquerda hondureña nos termos da resolución particular aprobada por este XV Encontro.

3. Contribuír a fortalecer os movementos sociais, así como a plena articulación destes cos pobos indíxenas e orixinarios en América Latina e o Caribe.

4. Forxar e consolidar, en cada un dos nosos países, a unidade das forzas políticas e sociais que están polo cambio polo progreso, a xustiza e a democracia participativa

5. Fortalecer os partidos e movementos sociais e políticos con mecanismos de efectiva democracia interna, formación de xeracións de recambio e firmes vínculos cos movementos e dirixentes populares, desenvolvendo con estes un trato horizontal e integrador. Promover a unidade das forzas políticas e sociais que están polo cambio como base para a vitoria, impulsando a loita de ideas contra o capitalismo e espazos de unidade de acción que favorezan a unidade.

6. Apoiar os procesos electorais de 2009 e 2010, con dous obxectivos: non ceder ningún goberno á dereita e ampliar os espazos da esquerda. Para iso, resolveuse enviar observadores electorais.

7. Pór especial atención á situación de México, Colombia e Perú realizando ao longo de 2010 unha reunión do Grupo de Traballo en cada un destes países, co obxectivo de debater as respectivas situacións nacionais e o que pode facer o Foro de São Paulo en termos de apoio efectivo;

8. Convocar a un gran Encontro Continental dos Movementos Sociais e Partidos Políticos populares, progresistas e de Esquerda, integrantes do Foro e das organizacións da sociedade civil, pola paz e contra a presenza militar imperialista na rexión, especialmente a instalación das bases militares dos Estados Unidos en Colombia e a IV Flota.

9. Celebrar un evento cume, de carácter continental, onde o tema central e único sexa o problema do colonialismo na nosa América.

10. Articular a acción do Foro de São Paulo coa loita dos inmigrantes latinoamericanos e caribeños nos Estados Unidos;

11. Reformar a Secretaría Executiva do Foro de São Paulo, para que en diante se compóña dunha Secretaría Executiva indicada polo GT, e por tres secretarías adxuntas indicadas polas secretarías rexionais (Cono Sur, Andino Amazónica, Mesoamericana e Caribeña), de acordo ao resolutivo específico.

Décimo sexto. Durante o XV Encontro realizouse por primeira vez, de xeito paralelo, o Primeiro Encontro da Mocidade do FSP. Considérase que isto é un avance de gran importancia para a esquerda latinoamericana e recoñece o empeño, a visión e a capacidade política dos xóvenes do FSP para que este Primeiro Encontro puidese facerse realidade. Apoiamos as resolucións tomadas neste Primeiro Encontro Xuvenil e consideramos que estas accións deben ser permanentes e prestárselles a maior atención e todo o apoio necesario.

O XV Encontro fai seus os resolutivos dos encontros de autoridades nacionais; parlamentarios; escolas e fundacións; movementos sociais, pobos orixinarios e afro descendentes; cultura; e mulleres. O Grupo de Traballo fará o necesario para promover e levar á práctica as resolucións adoptadas

Décimo sétimo. O XV Encontro do Foro de São Paulo rendeu homenaxe ao compañeiro Armando Chavarría, dirixente histórico do PRD mexicano, covardemente asasinado no día da inauguración do Foro. De igual xeito, fixo un sentido recoñecemento a Juan Bosch e Mario Benedetti, que simbolizan a coraxe e alma da loita por unha nova América.

Décimo oitavo. Convocamos ao XVI Encontro do Foro de Sãou Paulo que levará a cabo en Bos Aires, Arxentina, en agosto de 2010, coincidindo coa celebración do noso XX aniversario.

Décimo noveno. Os delegados asistentes ao XV Encontro do FSP fixeron patente o seu recoñecemento ao esforzo despregado polos partidos anfitrións, o PT e o PRD de México, para a realización deste importante e exitoso encontro da esquerda latinoamericana.

Cidade de México, D.F., a 23 de agosto de 2009.

MIOPIA INTELECTUAL E AHISTÓRICA DA OPOSICIÓN VENEZOLANA ANTE NOVA LEI ORGÁNICA DE EDUCACIÓN.

2009-08-29T16:35:00.000-07:00

Mariano Crespo

A recente promulgación da lei Orgánica de Educación (LOP), significou entre outras cousas a cancelación dunha vella débeda que a Asemblea Nacional tiña pendente coa sociedade venezolana, a unha década de goberno bolivariano, e do establecemento dun novo marco constitucional, a tres décadas dunha lei de Educación, que cumpriu o seu labor, "en relación á súa acción alleante e mediatizadora da sociedade venezolana", deixando atrás os queixumes das "viúvas cuartorepublicanas", as mesmas que choraron cando o poder constituínte do ano 1999 decretou unha nova Constitución para a República Bolivariana de Venezuela, as mesmas que repudiaron a Constituínte Educativa Nacional, que xerou o Proxecto Educativo Nacional, (PEN), as misións educativas, os liceos bolivarianos, o PAE, as innovacións curriculares, a participación das comunidades no feito educativo comunitario, que sen dúbida constitúen entre outros antecedente e insumo da nova Lei Orgánica de Educación.

De tal xeito que a sociedade venezolana do noso tempo, dispón así dun novo instrumento que de ser executado, e tal circunstancia depende de todos os venezolanos e non soamente do goberno, dará un vigoroso impulso aos cambios que se están operando no seo da propia sociedade e direccionado polo proxecto da Revolución Bolivariana, que esta marcando a pauta non só para o noso país, senón tamén para America latina, o cal significa para nós os venezolanos, un enorme compromiso, trátase de marchar na dirección e á velocidade das historia patria, pero tamén dos nosos irmáns latinoamericanos.

A miopía intelectual e ahistórica do sector dirixente da oposición golpista e fascistoide venezolana, púxose en contradición coa nova Lei Orgánica de Educación, eles suspiran e aspiran a unha educación ao servizo das elites, de carácter monástico e monárquico, clerical e confesional, pero non teñen o valor de aceptalo de xeito explicito, aínda cando todos o sabemos, a pobreza argumental e discursiva fíxose patética cando os deputados do partido "Podemos" e do mal chamado "Grupo Humanista" interviñan, na sección parlamentaria que aprobou dita Lei, tamén se fai evidente nos comunicados da prensa escrita emanados das Directivas espurias do Colexio de Profesores de Venezuela, (CPV), dos Presidentes das Academias Nacionais da Lingua, e da Historia e outros, trasnoitados intelectuais con cheiro a neftalina, e das Asociacións de Profesores da UCV e da UPEL, cal crisois da ultradereita rancia de militancia neoliberal, os pronunciamientos feitos polo Consello Universitario da UPEL ante a LOP, é realmente patético, podemos afirmar sen lugar a equivocación que este estamento universitario é un dos máis retrógrados e oscurantistas de Venezuela,

Pretenden agora (os opositores de oficio) impugnar ante organismos internacionais, sabendo eles a improcedencia de tales accións por razóns obvias, promover guarimbas, chamar á "desobediencia pedagóxica", na cal son especialistas os directivos gremiais alérxicos ao xiz e o borrador, e calquera estratexia interactiva de aprendizaxe, ergo Edgar Bazán Rivero, Ronald Golding e Jesús Ramírez entre outros moitos, o troglodita coordinador educativo dun Novo Tempo (UNT), José Luís Farias e o ex xesuíta Leonardo Carvajal, lugar tenente do sempiterno reitor Luís Ugalde quen ten máis de 20 anos ininterrompidos como Reitor que nunca foi electo pola comunidade da UCAB, pero que defende "a autonomía e a democracia universitaria", con toda seguridade que sairán a rasgarse a vestiduras pola educación de vello cuño, o tempo dese liderado manipulador quedou atrás sen que os mesmos se decatasen de tal circunstancia. E é que unha educación de signo emancipador, que integre ás diferentes misións, de carácter inclusivo, que incorpore á poboación historicamente excluída, que esixa rendición de contas das autoridades ante as comunidades universitarias, non é pouca cousa, iso explica de seu a obstinada oposición dos mercadores do templo.

A dirixencia estudantil das "mans brancas", manifestan o seu desacordo co contido da nova Lei de Educación que establece entre outros dereitos que a votación estudantil para a elección de autoridades ten o mesmo peso da votación dos docentes, eles están en contra de que os sectores de empregados e empregadas e obreiros e obreiras, universitarios e universitarias, teñan dereito a sufragar para a elección de autoridades universitarias, é dicir o sector estudantil das mans brancas é negadora á súa propia clase, e gábanse diso nas canles televisivas golpistas e na prensa lacaia, a actitude destes estudantes custa máis entendela, por canto non se axusta á lóxica tradicional do movemento estudantil venezolano, pero si resulta entendible á luz da lóxica da submisión á oligarquía depredadora e pitiyanqui venezolana.

mcrespo48@yahoo.é

VENEZUELA, L.O.E. A DEBATE

2009-08-29T16:22:00.000-07:00

Falsidades opositoras e propostas de cambio na Lei Orgánica de Educación

Caracas 14 de Agosto 2009

As forzas que se opuxeron á aprobación da Lei Orgánica de Educación e que agora están chamando ao seu descoñecemento despois que a Asemblea Nacional a votou afirmativamente, tentaron borrar a historia e falsear o proceso educativo que vivimos durante a última década:
1.- Insisten na versión de que non se deu unha discusión cos actores educativos sobre as propostas que están recollidas na LOE. Sen referirnos á intensa discusión dos últimos anos e meses recentes, podemos sinalar que tal como evidenciámos nos documentos elaborados no 2001, a Constituínte Educativa por exemplo, é unha das poucas experiencias onde houbo unha participación integral de docentes, alumnos e representantes na formulación de propostas sobre a educación que queremos, chegando alcanzar un nivel de implicación moi alto da comunidade ( case 500.000 persoas ao longo e ancho de país nun proceso de discusión que durou 2 anos ) permitindo a elaboración dos aspectos propósitivos que están recollidos na carta magna e que son as bases do Proxecto Educativo nacional (PEN). Se de validación político-ideolóxica trátase, moitas das propostas que están na LOE teñen " lexitimidade de orixe" xa que foron formuladas polo colectivo que participo na Constituínte Educativa.
2.- En cambio, o citado "consenso" que se alcanzou na primeira discusión do PLOE do 2001, é unha estafa política e metodolóxica, polo seguinte:

* Ignorou a existencia do proxecto educativo máis discutido e consensuado de toda a historia pedagóxica de Venezuela: o Proxecto Educativo Nacional (PEN).
* Igualmente, descoñeceu a participación institucional do MECD, o que obrigou ao despacho a presentar un proxecto de Lei distinto ao da Comisión de Educación da Asemblea Nacional en mans de quintas columnas que posteriormente quedaron desenmascarados.
* Da mesma forma, o proceso de elaboración do PLOE desa época foi produto dunha elite, que se encerraron como "expertos" a usurpar a soberanía política de docentes e alumnos, pais e representantes.

I.- Os DOCUMENTOS HISTORICOS QUE REFUTAN A MANIPULACION PROPAGANDISTICA DOS ADVERSARIOS DA LOE.
Como parte da reconstrución documental desta historia imos apuntar dous dos documentos do ano 2001( sendo ambos textos unha especie de ensaios pedagóxicos con máis de 40 cuartillas cada un, polo que calquera investigador serio pode coñecer a verdade do asunto ), onde se recollen sumariamente o que estamos sinalando ( entre comilla e subliñado noso):
1.- Achegues ao PLOE desde a Constituínte Educativa e o PEN
( Fragmentos do material "ACHEGUES PARA O DEBATE, EN SEGUNDA DISCUSIÓN, DO PROXECTO DE LEI ORGÁNICA DE EDUCACIÓN", Novembro de 2001 )

* ?As diversas formulacions recollidas no Proxecto Educativo Nacional (PEN), as cales foron o resultado do proceso da Constituínte Educativa. Neste proceso de elaboración colectiva, fixéronse as propostas en materia educativa para a Constitución da República Bolivariana de Venezuela (CRBV) e recibíronse múltiples achegues para a Lei Orgánica de Educación, o Regulamento do Exercicio da Profesión Docente e para diversos decretos e resolucións ministeriais. Todos estes aspectos forman parte da concreción xurídica do Proxecto Educativo Nacional.
* As propostas feitas por diferentes rexións, produto de varios meses de discusión en torno ao PLOE. Estes achegues foron entregados á Asemblea Nacional en actos públicos.
* A formulación sobre o Novo Estado Docente e o Goberno Escolar, apoiada por máis de 40.000 firmas, tamén entregadas á Asemblea Nacional.
* O documento consignado á Comisión Permanente de Educación, con motivo da primeira reunión que se realizou no despacho, o cal foi entregado oficialmente.
* O resultado da sistematización sobre o PLOE, produto do Encontro Nacional das Redes de Apoio ao PEN, realizado na UTAL en xuño de 2001, onde en mesas traballo abordouse a análise dos diversos tópicos do PLOE.

2.- O carácter excluínte da primeira discusión sobre o PLOE
( Fragmentos tomado do material "OBSERVACIÓNS Ao PLOE DESDE O PROXECTO EDUCATIVO NACIONAL .PEN. Novembro 2001 )"
.Unha breve reconstrución do estilo de discusión, a metodoloxía empregada e os resultados finais do PLOE, hoxe deixa poucas marxes de dúbidas sobre a presenza de tretas politiqueiras, alianzas sen principios, manipulacións e outras prácticas da vella cultura política, xa feita tradicional na IV República . Particularmente interésanos destacar o tratamento que se lle deu ás nosas proposicións
a.- Tanto o deputado José L. Faría da Comisión Permanente de Educación da Asemblea Nacional, como o sector que encabeza Leonardo Carvajal, desde o comezo deste proceso de discusión sumáronse á campaña de infundios e terxiversacions do Proxecto Educativo Nacional ( PEN ).
2.- Ambos sectores trataron, en diversos escenarios e con variados suxeitos, de presentar os anteproxectos que representan como o "verdadeiro proxecto", tentando silenciar a nosa proposta ou descoñecer a lexitimidade da Constituínte Educativa.
3.- A chamada consulta que promoveu José L Faría, no seu conxunto foi unha caricatura de consulta, sendo o seu maior nivel de participación de carácter opinático, léase: foros, conferencias, onde non houbo análise profunda dos diversos puntos de vista; é dicir, non se sistematizaron aportes en mesas, comisións, equipos, etc. Isto vale non só para as nosas proposicións, senón para o conxunto de actores convocados. Existe nisto unha diferenza substancial, xa que no noso caso aínda estamos sistematizando aportacións realizadas polas rexións a partir do evento realizado en xuño do 2000.
4.- A ensamblaxe dos proxectos foi realizada por un pequeno equipo integrado polos grupos que representa José Luís Faría e Leonardo Carvajal. Se a intención fose alcanzar un consenso real, incorporouse á Rede de Apoio ao PEN e a representación do MECD. En tal sentido non fomos invitados a formar parte do devandito equipo.
No proxecto que eles presentan non se recollen os nosos puntos de vista: os que presentou o MECD formalmente, tampouco as propostas de 9 rexións, nin as formulacións sobre o NOVO ESTADO DOCENTE E O GOBERNO ESCOLAR, os cales foron apoiados por miles de sinaturas.
5.- Finalmente, a pesar de terlle exposto ao Presidente da Comisión, Armando Salazar, o nosso interese de participar no debate en plenaria, tampouco fomos invitados
II.- A IMPORTANCIA DE REIVINDICAR A EDUCACION LIBERADORA E A PERTINENCIA SOCIAL DA APRENDIZAXE
Como Movemento Pedagóxico Revolucionario desde a DECLARACION DE RIO CHICO de Abril de 2009, mobilizámonos para discutir e profundar o debate sobre a educación que queremos, numerosos encontros, seminarios e foros en diversas rexións así o reflectiron, colocando a énfase nos problemas de fondo. Por iso expomos que a LOE , como instrumento legal garántenos:
1.- Unha educación gratuíta de calidade para todos e todas, para toda a vida.( Art.5, numeral 1, literal a e b)
2.- A superación da fragmentación e atomización do saber, combatendo a separación entre o saber e o facer.(Art.5.Numeral 3 e literal d)
3.-A formación en, por e para o traballo liberador, nunha perspectiva politécnica ( Art.13.Numeral 6)
4.- Acadar a pertinencia socio-cultural das aprendizaxes. ( Art 5.Numeral 2, literal h )
5.- Desenvolver o currículo, adaptándoo ás necesidades e aos contexto específicos, sen perder o seu carácter nacional. ( Art.13.Literal 1 )
6.- Aplicar a didáctica centrada en procesos, tendo como eixo a investigación e a innovación, isto permite adecuar as estratexias, os recursos e a organización do aula, a partir da diversidade de intereses e necesidades dos estudantes. ( Art 12)
7.-O recoñecemento da acreditación e certificación de coñecementos por experiencia con base no dialogo de saberes ( Art 5,numeral 3, literal h )
8.-.-O respecto á pluralidade do pensamento, a equidade de xénero, a diversidade étnica e a interculturalidade. (Art.5.Literal Numeral 4 Literal a e b )
9.- Articula a educación e os medios de comunicación, coa finalidade de desenvolver o pensamento crítico ( Art 5, numeral 1, literal g)
10.-.- A autonomía e a democratización da universidade: voto paritario dos estudantes, maior transparencia administrativa ( Art 33 )
11.-A inserción produtiva e a municipalización da educación universitaria. (Art.5. Numeral 3 e Literal c)
12.-A implementación dunha administración educativa desburocratizada, eficiente e efectiva, transparente, con rendición de conta. (Art . 5. numeral 3, literal j)
13.- O desenvolvemento da supervisión e dirección das institucións educativas como parte integral dunha xestión democrática e participativa, signada polo acompañamento pedagóxico. (Art 42)
14.-A execución da avaliación como proceso democrático e participativo, continua e integral, tomando en conta os factores socio históricos e as diferenzas individuais. (ART 43)
15.- A preservación da biosociodiversidade e as condicións ambientais (Art.13. Numeral 5 )
16.- A acreditación e certificación das aprendizaxes por experiencia, a través do dialogo de saberes.
17.- O fortalecemento da misións e a inclusión social. (Art 5. Numeral 1,literal b )
18.- A dignificación da carreira docente ( Art. 5 numeral 1.literal i)
19.- A construción dos Consellos Estudantís e a participación democrática de alumnos e alumnas (Art.19)
20.- A inserción comunitaria na escola . ( Art.16,17 e 18 )
21.- A nova cultura política fundamentada na participación protagónica e na democracia do saber (Art.13. Numeral 2)
Agora cando a Asemblea Nacional na súa sesión do día Xoves 13 de Agosto de 2009 aproba en segunda discusión a Lei Orgánica de Educación, quedan reivindicados os esforzos realizados desde a Constituínte Educativa e o Proxecto Educativo Nacional (PEN) de 1999-2001, sendo para nós un exemplo de perseveranza, sostida en prol da educación liberadora. En tal sentido, comprometémonos a seguir neste combate para que os contidos programáticos da LOE se concréten na prácticas pedagóxicas na aula e no quefacer comunitario.

En Afganistán O 2009 é xa o máis mortífero para soldados ocupantes

2009-08-29T16:18:00.000-07:00

O ano 2009 é xa o máis mortífero para as forzas estranxeiras despregadas
en Afganistán desde finais do 2001, despois de que cinco soldados
ocupantes, catro deles estadounidenses, fosen mortos este martes, nun
momento no que a opinión pública norteamericana apoia cada vez menos
a intervención.
Dous efectivos norteamericanos e outro da forza da OTAN (ISAF)
pereceron este mércores pola explosión dunha bomba no sur da
nación centroasiática.
En total, 804 militares yankis faleceron nestes oito anos.
Cando aínda quedan catro meses para que acabe o ano, 298 militares
estranxeiros morreron xa no país asiático, fronte ás 294 vítimas
mortais en todo o 2008, segundo a páxina dixital independente
icasualties.org.
Estas mortes prodúcense nun momento no que a estratexia do
presidente estadounidense, Barack Obama, en Afganistán, é cada vez máis
criticada no seu país, onde a opinión pública é xa maioritariamente
contraria á guerra.
Os estadounidenses compón a gran maioría (62 000 homes) dos 100 000
militares estranxeiros destinados en Afganistán.
O sur, especialmente a provincia de Helmand (feudo dos talibán e
produtora do 55% do opio mundial) é a rexión máis violenta do país.
As tropas internacionais e afgás levaron a cabo desde fai varios
meses numerosas operacións, de face ás eleccións celebradas o pasado xoves,
perdendo moitos dos seus homes, vítimas a maior parte de bombas
artesanais.
Segundo icasualties.org, 66 soldados estranxeiros morreron en agosto e 298, deles
174 estadounidenses, desde o inicio do 2009.
A insurrección intensificouse e estendeuse considerablemente nos dous
últimos anos.
O problema político ameaza con intensificarse nos Estados Unidos, onde
Obama podería pronunciarse en breve sobre o envío de novos reforzos a Afganistán,
a pesar de que despregou recentemente outros 21 000 soldados sobre o
terreo.
O seu novo comandante para Afganistán, o xeneral Stanley McChrystal, debería
solicitar novos reforzos nas próximas semanas, pero isto chocaría cos
desexos dos estadounidenses.
O luns, un senador demócrata (o partido de Obama) esixiu por primeira vez
unha data para a retirada das tropas estadounidenses en Afganistán,
cuestionando ademais a efectividade dos reforzos.
"É hora de iniciar o debate sobre un calendario flexible para que a xente
en Estados Unidos, en Afganistán e no resto do mundo vexan que temos a
intención de retirar as nosas tropas", declarou o senador Russell Feingold,
quen agregou que unha retirada non significaría que o seu país deixase de perseguir
ao grupo islamita Al Qaeda.
Segundo os medios estadounidenses, o xeneral McChrystal estuda tres
opcións: unha de "alto risco" consistente en pedir só 15 000 soldados
suplementarios; unha de "risco medio" que sería pedir 25 000 novos homes,
e unha de "escaso risco" ao solicitar o envío de 45 000 militares. (Tomado
dunha análise de AFP)

Terrorista de orixe cubana ao servizo de Micheletti

2009-08-29T16:14:00.000-07:00

O terrorista de orixe cubana Rodolfo Frómeta, do grupo paramilitar
Comando F-4, púxose ao servizo do presidente golpista de Honduras,
Roberto Micheletti, para sacar proveito da situación nese país.

O sitio CubaDebate reproduciu este venres unha entrevista do diario
hondureño O Tempo a este mercenario, "loitador" caricaturesco, enfundado
nun uniforme de camuflaxe con estrela de comandante "gañada" no fragor
das colectas de diñeiro en tempos de entroidos en Miami.
"O é o xefe dos comandos F-4 que puxeron en marcha a 'Operación
Liberdade', dirixida a apoiar con armas de WVan 5ìz!nimHy se¬ÅsEìecesPrðn
i0cu¥0Qon recursos financeiros ao actual goberno, se o require", di O
Tempo.
Frómeta, quen chegou a Honduras, felicitou ás Forzas Armadas desa
nación por dicirlle a Hugo Chávez, presidente de Venezuela, "ata aquí chegou
o comunismo en Latinoamérica".
Expresoulle a Micheletti que non se preocupe se lle cortan o combustible, que,
con só facerlle un sinal, está disposto a tocar importantes teclas en Miami
para que as petroleiras bañen de carburantes todo Honduras nun dicir amén,
sen ningún custo adicional.
Dixo que posúe un eficaz corpo de intelixencia, cuxos axentes están
infiltrados nos exércitos de Chávez, Evo Morales, Daniel Ortega e Rafael
Correa.
Ata, engadiu que ten o suficiente poder entre congresistas e senadores
de Estados Unidos a fin de facer que Barack Obama apoie o goberno de facto
de Micheletti.
NR/ ¡Vaia, vaia co Frómeta, o terrorista!, agora ten mesmo a potestade
de falar polo goberno de Estados Unidos.

PC BRASIL, FORA IANQUES

2009-08-29T16:06:00.000-07:00

From: Brazilian Communist Party, Monday, 24 August 2009

http://www.pcb.org.br , mailto:pcb.partidocomunistabrasileiro@gmail.com

==================================================

¡FÓRA IANQUIS DE AMÉRICA LATINA!

¡NON A INSTALACIÓN DAS BASES MILITARES DOS ESTADOS UNIDOS NA COLOMBIA!

(Nota Política do PCB - Partido Comunista Brasileiro)

O partido Comunista Brasileiro (PCB) vén a público a repudiar a intención do goberno dos Estados Unidos, co apoio e o permiso do presidente fascista de Colombia, Álvaro Uribe, de instalar bases militares en sete puntos do territorio colombiano. A estratexia, negociada secretamente entre os dous gobernos nos últimos meses e agora tornada pública, obxectiva substituír a base de Manta, en Ecuador, o máis importante centro de operacións dos EUA na rexión ata agora, logo da devolución da Canle de Panamá, en 1999.

O goberno democrático e popular de Rafael Correa recusóu a renovación da permanencia dos militares estadounidenses no seu país, en respecto á decisión aprobada na reforma constitucional referendada polo pobo ecuatoriano en setembro de 2008. A actitude de Correa tamén foi unha resposta á acción terrorista en contra as FARC, montada desde a base de Manta, baixo o comando dos EUA e co apoio de Uribe, responsable polo asasinato do dirixente revolucionario Raúl Reyes.

Colombia pasará a ser ocupada oficialmente polos EUA a través de sete bases militares, como foi anunciado polo xeneral James Jones, asesor de Seguridade Nacional do presidente Barack Obama. Se depende do desexo do ditador de turno, os colombianos perderán definitivamente a soberanía de parte do seu territorio, oficializando a condición do país de mera base de operacións e ponte do imperialismo no hemisferio sur.

As bases militares serán usadas polo Exército, a Mariña e a Aeronáutica dos EUA. Servirán para que as forzas armadas ianquis, desde o territorio colombiano, teñan vixilancia e control militar e aéreo sobre colombianos e os pobos de Latinoamérica e do Caribe e, posiblemente, mesmo sobre as nacións de África bañadas polo Océano Atlántico, que quedarán baixo o poder da aviación norteamericana.

Fai algunhas semanas, o embaixador estadounidense en Colombia, William Bronfield, (cerebro da operación militar en decembro de 1989, realizada para rescatar ao ditador Noriega, aliado dos EUA en Panamá, co custo de preto de dous mil civís mortos), confirmou que se trata da transferencia da base de Manta para Colombia. A submisión do goberno colombiano é tanta que un dos puntos do acordo prevé a total impunidade dos militares e civís estadounidenses ante a xustiza local. En Ecuador, 300 norteamericanos xamais puideron ser xulgados, aínda que cometeron delitos como roubos e homicidios.

O obxectivo do plan é que as bases militares poidan servir como ameaza permanente aos "perigosos" países veciños, como Ecuador e Venezuela, onde os procesos electorais asociados a movementos sociais, marcados pola intensa participación popular, conducen a importantes transformacións socioeconómicas, responsables polo enfrontamento á burguesía e polo progresivo control sobre o antes intocado poder do capital nestes países. As accións militares, unha vez máis baixo o falso argumento de ampliar a guerra contra o narcotráfico, e de atacar o "terrorismo", é dicir, as guerrillas e as loitas de masas contra o capitalismo, serán dirixidas, centralmente, en contra da poboación en toda América Latina, desde o Pacífico ata o Caribe.

Desde a década de 1980, en nome da pretendida guerra contra as drogas, os gobernos dos EUA financian, adestran e arman tropas colombianas para o combate ás guerrillas formadas a partir da revolta popular de 1948, O Bogotazo (que desencadeou innumerables conflitos sociais entre os anos 1948 e 1953, período coñecido como A Violencia, cando morreron 180 mil colombianos). A estratexia de ocupación foi ampliada co Plan Colombia, en 2000, que obxectivaba o combate ás FARC, que pasaron a dominar unha gran parte do territorio colombiano. Pero, fundamentalmente, aumentábase a presenza norteamericana nunha rexión de gran interese geopolítico, pola súa posición estratéxica e pola riqueza en recursos minerais e enerxéticos, como petróleo, gas e carbón.

Está claro que a iniciativa do goberno de Obama é parte da política imperialista, que a favor dos intereses das corporacións e da industria bélica estadounidense, manteñen os seus tentáculos polo mundo adiante. A cara moderada de Obama busca ofuscar a política do big stick. Pero a máscara empeza a caer, pois o silencio acerca da masacre israelí en Gaza, o agravamento da guerra en Afganistán, o mantemento da ocupación de Iraq, as ameazas veladas a Irán e Paquistán, así como o apoio ao golpe civil militar en Honduras, demostran que as accións do imperialismo, unindo os intereses económicos das transnacionais á ameaza constante de guerra, continúan máis vivas que nunca. En América do Sur, a reactivación da IV Flota na costa sur atlántica vén sumarse agora ao proxecto de instalación de bases militares en Colombia.

O PCB repudia o acordo criminoso entre Obama e Uribe, e denuncia a iniciativa como unha ameaza concreta á paz e á convivencia fraterna entre os pobos do noso continente. Chamamos ás forzas de esquerda, democráticas e populares no noso país, a prestar solidariedade activa e á protesta organizada en contra desta acción agresiva do imperialismo estadounidense.

PCB - Partido Comunista Brasileiro

Comitê Central

agosto de 2009

presidente asemblea xeral ONU abordará caso dos Cinco Cubanos

2009-08-29T16:01:00.000-07:00

Presidente Asamblea General ONU abordará caso de Los Cinco

Escrito por Luis Beaton

jueves, 27 de agosto de 2009, 13:03

Managua, 27 ago (PL) El presidente de la Asamblea General de las Naciones Unidas, Miguel D"Escoto, afirmó hoy que abordará el caso de cinco antiterroristas cubanos presos en Estados Unidos.

En declaraciones a Prensa Latina en el capitalino aeropuerto internacional Augusto César Sandino, D"Escoto anunció que en su discurso de despedida del actual periodo ordinario de sesiones abordará la lucha contra el terrorismo.

Especialmente, dijo, el caso de Los Cinco, como se les conoce internacionalmente a Ramón Labañino, Antonio Guerrero, Fernando González, René González y Gerardo Hernández, presos desde 1998 en cárceles norteamericanas.

Los cinco jóvenes fueron apresados por el único hecho de alertar a Cuba sobre planes terroristas organizados por grupos anticubanos asentados en la Florida.

El sacerdote nicaragüense denunciará que Washington, una vez informado por las autoridades cubanas de las actividades terroristas descubiertas por Los Cinco, en vez de actuar contra éstas, lo que hizo fue detenerlos.

Señaló asimismo que, entre otros temas, abordará en ese escenario la situación en Palestina y la política de países como Estados Unidos y el Reino Unido que se creen los amos del mundo cuando tratan de imponer sus posiciones a la comunidad internacional.

ocs/lb

CONTRA A CAMPAÑA ANTICOMUNISTA, PRIMEIROS ASINANTES

2009-08-23T16:30:00.000-07:00

Argelia

Maamar Guermache dit Abbas, former General Secretary of the UGTA trade union of the port workers of Alger
Henri Alleg, former leader of the Algerian Communist Party
Boualem Khalfa, former leader of the Algerian Communist Party, former director of "d'Alger Républicain"
Bessa Zoheir, director of "d'Alger Républicain"
Sportisse William, former leader of the Algerian Communist Party and secretary of the Association « amis d'Alger Républicain" in France
Perles Georges, President of the Association « amis d'Alger Républicain" in France
Dalila Meziane, lawyer, member of women's association

[ enviadas por el PADS]

Bélgica

Dirk Van Duppen, District Councillor, Deurne, Antwerp (WPB+)
Frans Van Acoleyen, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Geert Asman, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Hans Krammisch, Town Councillor, Seraing (WPB+)
Harrie Dewitte, Town Councillor, Genk (WPB+)
Jan Keijzer, Town Councillor, La Louvière (WPB+)
Johan Vandepaer, Town Councillor, Herstal (WPB+)
Karl Segers, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Maureen Tollenaere, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Staf Henderickx, Town Councillor, Lommel (WPB+)
Roland Van Acker, Social Service (OCMW) Councillor, Zelzate (WPB+)
Nadia Moscufo, Town Councillor, Herstal (WPB+)
Dirk Goemaere, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Philippe De Vuyst, Town Councillor, Zelzate (WPB+)
Mie Branders, District Councillor, Hoboken, Antwerp (WPB+)

[enviadas por el Partido del Trabajo de Bélgica]

Bielorrusia

Golubeva Tatyana Genadievna, - Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy, 1st Secretary of the Central Committee (CC) of the Communist Party of Belarus (CPB).
Karpenko Igor Vasilievic, - assistant President of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy in the International Relations with the Commonwealth of Independent States, 2nd Secretary of the CC of the CPB.
Atamanov Geörgi Petrovic, assistant President of the public welfare Union of the Officers of Belarus, member of the CC of CPB.
Korop Roman Leonodovic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy, member of the Bureau of the CC of CPB.
Spilichenko Igor Azorovic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy, member of the CPB.
Tolkachev Victor Ivanovic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy, member of the CPB.
Tihanskagia Raïsa Alexadrovna, assistant President of the Permanent Committee of the Parliament of Representatives of the National Assembly in the International Relations with the Commonwealth of Independent States, member of the CC of CPB.
Malnikov Evgeni Alexadrovic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly, member of the CC of CPB.
Maïsuk Vladimir Vladimirovic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly, member of the CC of CPB.
Kamaï Alexeï Stepanovic, President of the Council of CPB, honored for his national, social and party action.
Kikel Pavel Vasilievic, Doctor in Filosophy Studies in the National Pedagogical University of Belarus, member of the Bureau of the CC of CPB.
Samilia Elena Alexieëvna, Editor of the newspaper «Belarusian Communist. We and the time.».
Novikov Anatoli Nikolagievic, Member of the Council of Democracy of the National Assembly of the Belarusian Democracy, President of the Veterans' Union of Belarus.
Adreënko Vladimir Alexadrovic, 1st Secretary of the organization of Brest of CPB.
Polofchev Vladimir Leonidovic, 1st Secretary of the organization of Vitepsk of CPB.
Prokopenko Stanislav Ivanovic, 1st Secretary of the organization of Gomelsk of CPB.
Anisik Sergeï Anatolievic, 1st Secretary of the organization of Grodnensk of CPB.
Drako Valeri Vladimirovic, Secretary of the CC of the CPB.
Demedei Nikolaï Ivanovic, honoured for the national, social and party action, member of the Council of CPB.
Bedoulia Vladimir Leodievic, granted twice with the award of «Socialist Work», honoured for his national, social and party action, member of the Council of CPB.
Anohin Vladimir Ivanovic, assistant President of the public welfare organization Ünion of Belarusian Officers», Colonel of Aviation in retirement.
Vorobiov Vladimir Ivanovic, President of the war-scientific community, Major General in retirement, fighter of the World War II.
Zubov Igor Alexeëvic, Major General in retirement, distinguishing lawyer, fighter of the World War II.
Serostan Vladimir Alexeëvic, Director of the Club of Voluntary Support of Army, Aviation and Navy of the Belarusian Democracy, Secretary of the City Committee of Minsk of CPB.
Tiouhaï Vladimir Vladimirovic, Secretary of the City Committee Of Minsk of CPB, member of the confederation of «Youth Union of the Belarusian Democracy».
Giouskevic Alexadr Nikolagievic, Member of the Parliament of Representatives of the National Assembly of the Belarusian Democracy, President of the Committee of the Youth Organizations.
Ulahovich Nikolai Dimitrievich, Chairman of the Council of the Belarusian Patriotic Party.
Kulik Vitali Vladimirovich, deputy chairman of the Agrarian Party.
Belozor Vladimir Yakovlevich, Chairman of the central board of the Democratic Party.
Yurgilevich Galina Nikolaevna, president of the local organisation in Zavotskoje, Minsk, of the association "Belaya Rus", Deputy chairperson of the Committee for education, culture, science and scientific-technical development of the House of Representatives of the National Assembly of the Republic of Belarus.
Kostyan Sergei Ivanovich, chairman of the association «Belarusian Slavic Committee», member of the CC of the CP of Belarus.
Alexanova Irina Alexandrovna, chairperson of the local organisation of Minsk, public association "Belarusian Women's Union".
Choudajia Maria Nikolaevna, chairperson of the association International women's union "Jedinstivo", member of the Bureau of the CC of the CP of Belarus, First Secretary of the Regional Committee of the Minsk Organisation of the CP of Belarus.
Korda Ivan Mikhailovich, chairman of the organisation of Belarus "RUS", chairman of the coordinative council of the union of the Belarusian welfare institutions directors with Russian compatriots.
Linkin Igor Andreevich, First Deputy chairman of the regional board of the public association of Minsk "Belarusian Community Znanije" .
Sokov Vladimir Ilyich, Chairman of the council of the Minsk Union of veterans in Afghanistan War "Pamiat", deputy chairman of the association "Belarusian union of veterans of the war in Afghanistan", retired colonel, member of the CC of the CP of Belarus.
Jagodicina Maria Davidovna, chairperson of the presidium of the organisation "Belarusian association of the besieged in Leningrad".
Yefimov Yuri Pavlovich, association "Cossacks of Belarus".
Mesevich Elvira Ansafovna, chairperson of the international union "cultural heritage of Tatar- Bashkiria "Cisma''.
Asadulajef Hizri Gazijevich, President of the international Union of Daghestani "Goro".
Milin Boris Nikolaevich, Chairman of the public union of "Supakar".
Yacuk Alexandr Stepanovich, member of the council of MPs in Minsk, member of the CC of the CO of Belarus.

[enviadas por el PC de Bielorrusia]

Brasil

Ivan Pinheiro, General Secretary of Brazilian CP, Director of "Casa da América Latina"

[ enviadas por el PC Brasileño]

Reino Unido

Robert Griffiths, General Secretary of CP Britain
John Foster, International Secretary of CP Britain
Mary Davis, Woman's Organiser, Emerirtus Professor London Metropolitan University
Graham Stevenson, National Organiser Transport UNITE (personal capacity)

[enviadas por el PC Británico]

Chile

1. Guillermo Teillier, Writer, President of the CP of Chile

2. Jaime Gajardo, General Secretary of the Central Union of Workers, President of Professors' Association

3. Fernando García, Musician, National Arts Award

4. Luis Corvalán, Professor, Former Senator and Former General Secretary of the CP of Chile

5. Oscar Aroca, Professor, General Secretary of the Communist Youth of Chile

6. Jorge Insunza, Engineer, member of the PC of the CP of Chile

7. Cristian Cuevas, Leader of the Central Union of Workers

8. Juan Carlos Concha, former Minister of Health

9. José Cademártori, Former Minister of Economy

10. Mireya Baltra, Former Minister of Labour, former MP, leader of women's movement

11. Oscar Hernández, Actor, city councilor of the municipality of Estación Central

12. José Balmes, Painter, National Arts Award

13. Manuel Hernández, regional councilor of the province of Santiago

14. Claudia Pascual, city councilor of the municipality of Santiago, leader of women's movement

15. Lautaro Carmona, General Secretary of the CP of Chile

16. Juan Andrés Lagos, Journalist, Academic, member of the PC of the CP of Chile

17. Susana Hernández, city councilor of the municipality of La Florida

18. Gustavo "Lulo" Arias, Musician, Group "Legua York"

19. Hugo Gutiérrez, Lawyer for Human Rights

20. Claudina Núñez, Mayor of the municipality of Pedro Aguirre Cerda

21. Tania Concha, city councilor of the municipality of Coronel

22. Rodrigo Sánchez, Mayor of the municipality of La Ligua

23. Salvador Delgadillo, Mayor of the municipality of Til Til

24. Isaías Zavala, Mayor of the municipality of Diego de Almagro

25. Nelson Cornejo, city councilor of the municipality of Pedro Aguirre Cerda

[enviadas por el PC de Chile]

República Checa

1. Stanislav Grospic, Chairman of the Trade Union Association of Bohemia, Moravia and Silesia, and MP
2. Zuzana Exnerova, Vice-Chairperson of the General Counsel and Chairperson of Prague Counsel of Women's Left Clubs (Women's Union)
3. Alena Grospicova, Chairperson of the Central Bohemia Regional Counsel of Women's Left Clubs
4. David Pazdera, member of the Central Counsel of the Czechoslovakia Young Communists Union and Councillor of Brno City - Centre
5. Milan Krajca, Chairman of the Communist Union of Youth (KSM)
6. Marta Semelova, Councillor of Prague City
7. Viktor Pazler, Councillor of Prague City
8. Pavel Ambroz, Councillor of Prague City
9. Milan Macek, Councillor of Prague City
10. Vladimir Bousa, Councillor of Prague 8
11. Josef Dovolil, Councillor of Mlada Boleslav City
12. Vaclav Exner, MP

[enviadas por el PC de Bohemia y Moravia]

Estonia

1. Misin Yuri, CP of Estonia, Esthonian Civic Union

[ enviadas por el PC de Estonia]

Georgia

Avaliani Nugzar, 1st secretary of Central Committee of Unified Communist Party of Georgia;
Alania Akaki, Secretary of Central Committee of Unified Communist Party of Georgia,
Pipia Temur, Secretary of Central Committee of Unified Communist Party of Georgia; Secretary of Peace Committee of Georgia;
Lursmanashvili Aleko, Secretary of Gori Regional Committee of UCPG;
Samnidze Temur, Secretary of Ajarian Regional Committee of UCPG;
Kurua Roin, Peace Committee of Georgia;
Alania Giorgi, Young Communist League of Georgia;
Kurdgelashvili Lali, Member of the PCG;
Jalagania Shalva, Director of the Tbilisi Musium of Illegal Bolshevik Printing - house;
Sikmashvili Jiuli, Vice - Director of the Tbilisi Musium of Illegal Bolshevik Printing - house;
Japoshvili Tamaz, Chairman of the Leibor Councils of Georgia;
Tcintcadze Tcitcino, Member of the Leibor Councils of Georgia;
Otiuridze Merab, Member of the CC of UCPG; Secretary of the Akhmeta Regional Committee of UCPG;
Margia Avtandil, Scientist; The member of the Zugdidi sity parliament (Sakrebulo);
Absava Nana, Scientist; Professor of Zugdidi University;
Chanturia Temur, Scientist; Member of the Independent TU of Scientists;
Tugushi Arvelodi, Leibor; Member of the UCPG;
Kobakhidze Gocha, Economist; Member of the UCPG;
Natcvlishvili Zorbeg, Engineer; Member of the UCPG;
Otiuridze Levan, Student; Member of the YCLG.

[ enviadas por el PCU de Georgia]

Grecia

Alissandrakis Kostas, MP Member of the Parliamentary Assembly of the Organization for Security and Co operation in Europe(OSCE)
Antonas Stratos, chairman of the Trade Union Center of the island of Lesvos
Benetatos Stelios, Mayor of Municipality of Nikea
Boudouroglou Kaliopi, President of the Federation of Greek Women
Boutas Vaggelis, Member of the CC of KKE, President of the Uniting Federation of Peasants Unions of Larisa prefecture,cadre of All Peasants Militant Front (PASY)
Drakopoulos Dimitris, chairman of Federation of Workers in Press and Printing Companies
Drakos Antonis, chairman of the Trade Union Center of the island of Samos
Flouda Georgia, chairwoman of the Trade Union of workers in the food processing and tourism sector of Athens
Galanopoulos Panagiotis, President of the Craftsmen and Tradesmen Federation of Athens, member of the coordination of Tradesman Struggling committee.
Garbis Apostolis, chairman of the Trade Union of workers in food and beverages companies of Athens
Gatzis Nikos, MP
Georgiou Dimitris, vice-chairman of the Federation of the Workers at the Athens Water Supply and Sewerage Company
Gkikas Nikos, President of the Trade-Union of electricians of Athens
Gkikas Sotiris, chairman of the Trade Union Center of the prefecture of Thesprotia
Gkiokas Yiannis, Member of the Bureau of CC of KNE, MP
Halvatzis Spiros, Member of the CC of KKE, MP
Haralampous Haralambos, MP
Iosifidis Giorgos, chairman of the Trade Union Center of the prefecture of Fokida
Kafantari Euthalia (Lila) MP
Kakkavas Thomas, chairman of the union of accountants of Athens
Kalantidou Sofia, MP, President of the Trade Union of Shop Assistants of Thessalonica
Kanelli Garifallia (Liana), MP, Member of the Parliamentary Assembly of Council of Europe (PACE)
Kantartzis Achilleas, Member of the CC of KKE,MP
Karathanasopoulos Nikos, Member of the CC of KKE, MP
Katsiotis Christos, member of the CC of KKE, EC of PAME
Kazakos Costas, MP
Komninos Yiannis, chairman of the Trade Union of Employees in private sector of Athens
Koumpouras Vasilis, chairman of Trade Union of pharmaceuticals of Athens
Makri Kiki, chairwoman of the Trade Union Center of the prefecture of Dodekanisa
Mamali Vaso, chairwoman of the Trade Union of textile factory workers of Athens
Manolakou Diamanto, Member of the CC of KKE, MP
Manousogiannakis Yiannis, chairman of the Pan-Hellenic Union of lower engine crews
Marinos Georgos, Member of PB of the CC of KKE, MP
Mariolis Kostas, chairman of the Trade Union Center of the city of Agrinio
Maroudas Rizos ,President of the Uniting Federation of Peasants Unions of Larisa prefecture, cadre of All Peasants Militant Front (PASY)
Maurodoglou Diamantis, chairman of the Federation of Pensioners of the Social Insurance Institute
Mavrikos Georgos, Member of the CC of KKE, General Secretary of the World Federation of Trade Unions (WFTU), MP
Mavrothalassitis Babis, member of the presidium of the General Confederation of Craftsmen and Tradesmen member of the coordination of Tradesman Struggling committee.
Mela Eva, MP
Mitilinou Kostas, chairman of the Trade Union of metal industry workers of Athens
Moraitis Nikos, MP, Vice President of the Federation of the Etoloakarnania Peasants' Unions
Mpalou Alexandra, chairman of the Trade Union of employees in the financial sector of Athens
Nikolaidou Vera, MP, Vice President of the Greek Committee For International Detente And Peace(EEDYE)
Pafilis Thanasis, Member of the CC of KKE, General Secretary of the World Peace Council(WPC), MEP
Papaioannou Kostas, chairman of the Trade Union Center of the city of Arta
Papariga Aleka, General Secretary of the CC of KKE, MP
Pasoulas Yiannis, chairman of the Federation of Construction Workers
Perakis Alekos, chairman of the Trade Union of workers in telecommunications
Perros Giorgos, member of the ES of PAME
Poulikogiannis Sotiris, chairman of the Trade Union of metal industry workers of the city of Piraeus
Protoulis Yannis, Member of the CC of KKE, Secretary of the CC of KNE, MP
Raftopoulos Sotiris, vice-chairman of the Pan-Hellenic Federation of Railway Workers
Sarikas Yiannis, chairman of the Trade Union Center of the island of Rhodes
Siokou Zoi, chairwoman of the Federation of Pharmaceuticals
Sirigos Valsamos, chairman of the Trade Union Center of the city of Lavrio
Sitzanis Nikos, member of the Executive Committee of the Federation of Workers of the Hellenic Telecommunications Organization
Skopelitis Stavros, MP
Skyllakos Antonis, MP
Soultania Aggeliki, chairwoman of the Trade Union of workers in private clinics of Athens
Spiratos Gerasimos, chairman of the Trade Union Center of the islands of Kefalonia and Ithaki
Stamelos Ilias, vice-chairman of the General Federation of Workers in the Public Enterprise of Electricity
Stamtelos Nikos, chairman of the Trade Union Center of the island of Lefkada
Strouzas Pangiotis, chairman of the Trade Union Center of the island of Zakinthos
Tasoulas Giannis, chairman of the Trade Union of construction workers of Athens
Theodorou Dimos, chairman of the Federation of Workers in the Textile, Garments and Leather industries
Toussas Giorgos, Member of the CC of KKE, MEP
Tsagkataki Maria, chairwoman of the Union of shop-assistants of Athens
Tsichlis Panagiotis, chairman of the Federation of Food, Milk and Beverages
Tsimpoglou Savvas, chairman of the Pan-Hellenic Union of Merchant Marine Engineers
Tsiogkas Dimitris, chairman of the Trade Union Center of the city of Larissa
Tsitsis Sakis, chairman of the Trade Union Center of the city of Naousa
Vardaros Leon, chairman of the Pan-Hellenic Federation of Spectacles and Shows
Varelas Dimitrios, chairman of the Pan-Hellenic Federation of Accountants
Ziogas Yannis, MP, Member of the Prefecture Council of Thessalonica

[ enviadas por el PC de Grecia]

Hungría

Gyula Thürmer, president of Hungarian CWP
Attila Gilicze, member of presidium of postworkers
Zsuzsa Frankfurter, member of hospital committee of medical workers
János Szőke, member of city leadership of trade union of meat industry workers
Tamas Flégel, activist of trade union of metall workers
Tamás Szabó, chairman of Left Front - Communist Youth organisation
Károly Belovicz, vice mayor of Dunasziget
János Kiss, head of workers council of Orosháza meat factory

[ enviadas por el Partido Comunista Obrero Húngaro]

India

Sitaram Yechury, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Mohammed Amin, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Shyamal Chakraborty,, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Prasanta Chatterjee, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Brinda Karat, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Penumalli Madhu, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Moinul Hassan, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Saman Pathak, Member of Rajya Sabha (Upper House)
P.R.Rajan, Member of Rajya Sabha (Upper House)
P.Rajeev, Member of Rajya Sabha (Upper House)
T.K.Rangarajan, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Tarini Kanta Roy, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Matilal Sarkar, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Tapan Kumar Sen, Member of Rajya Sabha (Upper House)
A.Vijayaraghavan, Member of Rajya Sabha (Upper House)
Basudeb Acharia, Member of Lok Sabha (Lower House)
Pulin Bihari Baske, Member of Lok Sabha (Lower House)
Smt Susmita Bauri, Member of Lok Sabha (Lower House)
P.K.Biju, Member of Lok Sabha (Lower House)
Bansagopal Chowdhury, Member of Lok Sabha (Lower House)
Khagen Das, Member of Lok Sabha (Lower House)
Dr Ramchandra Dome, Member of Lok Sabha (Lower House)
SK. Saidul Haque, Member of Lok Sabha (Lower House)
P.Karunakaran, Member of Lok Sabha (Lower House)
Sakti Mohan Malik, Member of Lok Sabha (Lower House)
P.R.Natarajan, Member of Lok Sabha (Lower House)
M.B.Rajesh, Member of Lok Sabha (Lower House)
Mahendra Kumar Roy, Member of Lok Sabha (Lower House)
Bajuban Riyan, Member of Lok Sabha (Lower House)
Dr Anup Kumar Saha, Member of Lok Sabha (Lower House)
Anirudhan Sampath, Member of Lok Sabha (Lower House)

[ enviadas por el PC de India (Marxista)]

Italia

Andrea Genovali vice President of Asociacion nacional de Amistad Italia-Cuba

[ enviadas por el Partido de los Comunistas Italianos]

Letonia

1. Alfred Rubix, Membmer of the European Parlaiment

2. Alexadr Golubov, Member of the Parliament of Latvia

3. Artur Rubix, Member of the Parliament of Latvia

4. Sergeï Feodorov, Member of the Parliament of Latvia

5. Ivan Ivanov, Member of the Parliament of Riga

6. Sergei Christolioubov, Member of the Parliament of Riga

7. Olga Veidinia, Member of the Parliament of Riga

8. Vladimir Frolov, Member of the Parliament of Riga

9. Victor Fedotov, Member of the Parliament of Riga

10. Igor Zugiev, Member of the Parliament of Riga

11. Valeri Petrov, Member of the Parliament of Riga

12. Igor Soloviev, Member of the Parliament of Riga

13. Efim Klemedief, Member of the Parliament of Riga

14. Igor Kuzmuk, Member of the Parliament of Riga

15. Dagmara Abramova, Member of the Parliament of Rezekniensk

16. Sergeï Bogdanov, Member of the Parliament of Ludzensk

[ enviadas por el Partido Socialista de Letonia]

Líbano

Khaled HADADAH, General secretary of Lebanese Communist Party.
Marie NASSIF-DEBS, Member of Political bureau of LCP, responsible of International affairs.
Samir DIAB, Member of political bureau of LCP.

[ enviadas por el Partido Comunista Libanés]

México

1. Héctor Colío Galindo, federal ex-deputy

2. Luis Alfonso Vargas Silva, General Secretary of the Central Union of Workers of Mexico

3. Carlos Chejin, Delegate of Morelos Teachers Movement

4. Sonia Medina Gonzalez, Member of the Democratic Committee of the Section 19 of the National Union of Education Workers

5. Alfredo Arroyo Pardo, Member of the Committee of the Section 27 of the National Union of Education Workers

6. Tonantzin Medina Romo, General Secretary of the Delegation DI-19 of the Section 2 of the National Union of Education Workers

7. Julio Cota, activist of the Trade Union of Electricians of Mexico

8. Marco Vinicio Davila, Committee of Solidarity with the Peoples

9. Irlanda Amaro, Director of the monthly magazine México Insurgente

10. Gerardo Torres, Front in Defence of the land of the population of Ebula

Roberto Gómez, muralist
Fernando Acosta Esquivel; Mexico, former deputy of the Legislative Body of Coahuila, General Secretary of the Central Committee of the Party of the Communists
Salvador Castañeda O Connor; Mexico, former federal deputy, Director of the magazine "Unidad Comunista"
Adolfo Salazar, Mexico, former deputy of the Legislative Body of Sinaloa
Eliseo Macín; Mexico, leader of the agrarian movement in the state of Veracruz
Cecilia Sánchez; Mexico, Historian
Rafael Castañeda Pineda; Mexico, General Secretary of the National Committee of the Communist Youth of Mexico

[ enviadas por el Partido de los Comunistas]

Cuauhtémoc Amezcua Dromundo, President of the Popular Socialist Party of Mexico (PPS de México)
José Santos Cervantes, General Secretary of the Popular Socialist Party of Mexico
Belisario Aguilar Olvera, member of the direction of the Mexican Trade-Union Front (Frente Sindical Mexicano)
Raúl Barba Arciniega, poet and journalist.
Ramón Betancourt Audelo, leader of PPS de México in Nayarit.
Héctor Camacho Macías, Social Front for the Popular Sovereignty, Zacatecas.
Juan Campos Vega, ex Deputy to the Congreso of the Union, Legislaturas LII & LV
José Loreto Cerna Borja, delegate of Nacional Trade-Union of Workers in Education, in Jalapa, Veracruz.
Carmen Chinas Salazar, academician of the University of Guadalajara.
Ernesto Dorantes Flores, international relations responsible of Jóvenes por el Socialismo.
Javier Estrella, Bolivarian Movement Juarista for the Unity and the Sovereinty of the People of Latin America, State of Hidalgo.
Adrián García Enríquez, member of the Political Coordination of National Movement of Liberation.
Martha Elvia García García, academician of the Autonomous University of Baja California.
Bartolomé González Galindo, member of the National Council of the Nacional Movement of Liberación.
Ofelia González Ruíz, Social front for the Popular Sovereinty, Zacatecas.
Miguel Guerra Castillo, spokesman of the Teachers' Democratic Council of Poblano.
Martha Silvia Meléndez, leader of the National Movement of Pensioners Education Workers in Chihuahua.
Alejandra Miranda, Mexican Movement of Solidarity with Cuba.
Luis Miranda Reséndiz, member of the National Coordination of the National Dialogue for a New Project of Nation
Cornelio Ochoa García, former leader of the Trade-union of Workers in the Secretariat of Hydraulic Recourses
Cecilia Ochoa Vega, National Youth Coordination for Socialism
Mario Efrén Ochoa Vega, member of the trade union board of employees at the Autonomous University of Zacatecas
Maximino Pérez Hernández, member of the National Council of the National Liberation Movement
Roberto Prado Ayala, former leader of the PPS of Mexico in Chihuahua
Alberto Reyna García, leader of the Guanajuato Civic Popular Movement
Dra. Magdalena Rosales Cruz, Mexican Movement in Solidarity with Cuba
Martín Tavira Urióstegui, Honorary Doctor of the Michoacana University of San Nicolás de Hidalgo, in Michoacán
Jorge Tovar Montañez, former Deputy at the Congress of the Union, LX Legislature
Edgar Trejo Gudiño, Juarist-Bolivarian Movement for the Unity and Alliance of the Peoples in Latin America
Tomás Trinidad Montes, former youth leader of the Popular Assembly of the Peoples of Oaxaca (APPO)
Humberto Trujillo Araiza, former branch leader of the National Union of Teachers in Chihuahua
José Santos Urbina Mendoza, state leader of the National Liberation Movement, Jalisco
Irma Valdivieso Suástegui, leader of the delegation of the Oaxaca National Union of Teachers
Eliud Valdez Armendáriz, leader of the National Retired Teachers' Movement in Baja California

[ enviadas por el PPS de México]

Pakistán

Maula Bux Khaskheli, General Secretary of CP of Pakistan, President All Pakistan Trade-union Organization ( APTUO)
Imdad Qazi, Member Central Secretariat and spokesperson of CP of Pakistan, political analyst CPP.
Mansoor Saeed, Central Secretariat of CP of Pakistan, Coordinator "DASTAK " Group of Theatre and Performing Art
Dr.Mazhar Haider, Central Secretariat of CP of Pakistan, Editor of Progressive Writers Association's Magazine
Irfan Haider Shamsi, Organizer Pakistan of Communist Youth Front (NAWJAWAN MAHAZ), Member Central Committee of CPP
Rana Shaukat Ali, CC of CPP, Chairman of Farmers Front in Punjab province
Rana Mohammad Yousa, CC of CCP
Merza Mussadaq Baig, CC of CCP, President of Railway Workers Union.
Ibrash Pasha, CC Member of CCP, General Secretary of Pakistan ,Peace and Solidarity Council.
Mohammad Iqbal, Provincial secretary of CCP for SINDH, Member of Working Group APTUO.
Dr.Syed Nisar Ali Shah. President of Pakistan Peace and Solidarity Council.
Malak Lal Khan, Chairman of APTUO, President of Punjab Sugar Mills Federation.
Bashir Ahmad, President of SINDH Sugar Mills Federation.
Gulab Peerzada, President of SINDH Peasantry Committee
Rahat Saeed, General Secretary of Progressive Writers Association of Pakistan.
Hasson Zaman Khan, President of Punjab Peasants Protection Movement
Mansoor Bux Rakshani, Provincial Secretary CPP for Baluchistan, President of Baluchistan Peasantry Committee
Mrs. Kalsoom Asim, General Secretary CPP for Karachi District, President of Democratic Women Federation of Pakistan
Kastro Qazi, Chairman of Democratic Student Federation / Communist students front
Adil Parvaiz Khan, President of Pukhtoonkhwa Peasantry Committee, Provincial General Secretary of CPP
Dr. Saeed-U-Rehman, Vice President of Malgari Daktaran (Comrades Doctors) Association, Pukhtoonkhwa
Sher Mohammad Burghrhi, President pf SINDH Progressive Graduates Association
Syed Hasham Jan, Prefect (NAZIM), Union Council (Prefecture), Ganorhi Pukhtoonkhwa
Dr.Shafiq Ahmad, of Member CC, provincial Chairman and Member of the Editorial board of Nawjawan Mahaz Magazine
Rana Mohammad Ashraf Shami, Naib Nazim (Deputy Prefect ), Union Council NO: # 179 ,Faisal Abad Punjab
Rana Shaqat Ali (Advocate), NAZIM ,(Prefect) , Union Council , N0: #244 Faisal Abad, Punjab.

[ enviadas por el PC de Pakistán]

Rusia

Gennady Zyuganov, President of CP of Russian Federation, MP,
Zhores Alfyorov, MP
Andrey Andreev,
Aleftina Aparina, MP
Yury Afonin, MP
Sergey Gavrilov, MP
Ruslan Gostev, MP
Oleg Denisenko, MP
Nikolay Ezersky, MP
Michail Zapoyev, MP
Viktor Ilyukhin , MP
Boris Kashin, MP
Vladimir Kashin, MP
Vladimir Nikitin, MP
Dmitry Novikov, MP
Sergey Obukhov, MP
Nina Ostanina, MP
Victor Pautov, MP
Tamara Pletnyova, MP
Aleksey Ponomaryov, MP
Nikolay Razvorotnev, MP
Valery Rashkin, MP
Sergey Reshulsky, MP
Valentin Romanov, MP
Petr Romanov, MP
Aleksey Russkikh, MP
Nikolay Ryabov, MP
Svetlana Savitzkaya, MP
Oleg Smolin, MP
Yuly Kvitzinsky, MP
Victor Kolomeytzev, MP
Nikolay Kolomeytzev, MP
Vladimir Komoyedov, MP
Aleksey Kornienko, MP
Alexander Kulikov, MP
Oleg Kulikov, MP
Valentin Kuptzov, MP
Sergey Levchenko, MP
Anatoly Lokot', MP
Yury Maslyukov, MP
Ivan Melnikov, MP
Sergey Muravlenko, MP
Petr Svechnikov, MP
Sergey Sobko, MP
Svyatoslav Sokol, MP
Vadim Solovyov, MP
Vasiliy Starodubtzev, MP
Vladimir Ulas, MP
Vladimir Fedotkin, MP
Nikolay Kharitonov, MP
Vladimir Khakhichev, MP
Valentin Chikin, MP
Konstantin Shirshov, MP
Sergey Shtorgin, MP
Valentin Shurchanov, MP
Igor Adel, MP
Vladislav Yurchik, MP

[ enviadas por el PC de la Federación Rusa]

Tuylkin Victor Arkadievic, 1st Secretary of the CC of CWPR.
Apsov Victor Robertovic, Deputy of the Avtovo's City Council.
Sergeëv Vitali Dmitrievic, Deputy of the Avtovo's City Council.
Vinogradof Alexandr Alexandrovic, President of the Workers' and Special Personnel's Council in St. Petersburg and the Leningrad region.
Malenchov Stepan Sergeëvic, President of the trade-union committee of the Workers' United Confederacy «Zasita» in St. Petersburg and the Leningrad region.
Lisichina Natalia Sergeëvna, President of the trade-union committee in factories «Silovie Masini» and «Electrosila» of the Confederacy «Zasita».
Umancev Vladimir Fedorovic, President of the trade-union committee in the industry «Zabod Imeni Kulakova» of the Confederacy «Zasita».
Giakovlev Anatoliï Genadievic, President of a public welfare organization - Elector Club «Grazdanin».
Beadzan Valedin Nikolaëvic, President of the trade-union committee of the State Hydrologic Institute.
Matrosov Valedin Mihaïlovic, President of the trade-union committee of the Russian Scientific-Research Institute of radio-equipment.
Alexeëv Giouri Petrovic, Member of the trade-union committee in «Baltiskii Zabod».
Usakov Mihaïl Konstadinovic, Member of the trade-union committee in «Rubin».
Vedernikova Tamara Borisovna, 2nd President of the Committee for the unified action over the protection of the working and social rights of the citizen.
Etmanov Alexeï, Vsevolosk 2nd President of the Confederation of a car-industry.
B. Kovaleva - Russia - Leningrad - Vsevolosk - 2nd President of the Pensioners' Union in St. Petersburg and Leningrad region.
Silagiev Dmitri Vasilievic, Deputy of the City Council, Slate «City of Vsevolosk».
Sastina Loubof Nikolagievna, Deputy of the City Council, Slate «City of Vsevolosk».
B. Prohoriënko, Deputy of the City Council of the City Press in Morozofskogie, Sevoloskogie area in Leningrad region.
Gamov Lev Viktorovic, President of the Regional United Workers' Union «Zasita» at Nizegorodsk - Sarof .
Nikolagiev Alexadr Nikolagievic, President of the Russian Executive Committee of the Workers', Farmers', Specialized Workers' and Employees' Councils.
Glagoleva Natalia Olegovna, President of the public welfare organization «Movement for the protection of the children».
Klochkov Ivan Frolovic, Hero of the Soviet Union, General, honorary President of the Veterans' Union of World War II of Leningrad and Leningrad region.
Lapsin Victor Borisovic, President of the Regional United Workers' Union «Zasita», Karelïa - Siftikar
Pinzenin Victor Mihaïlovic, Deputy of the City Council of Giousno Uralsk.
Lebedev Maxim Giourgevic, Deputy of the City Council of Giousno Uralsk.
Turulo B. N., Deputy of the Legislative Assembly of the Kirof region.
Zimin B. F., President of the Workers', Farmers', Specialized Workers' and Employees' Council.
Akusba G. B., President of the public welfare movement «Working Kirof».
Gorskov A. B., President of the 1st grade union of the tyre industry in Kirof, of the Regional United Workers' Union «Zasita».
Perevosikof B.A., President of the 1st grade union of the chemical industry «B. P. Konstadinova», of the Regional United Workers' Union «Zasita».
Domrachegiev Z. T., President of the 1st grade union of the biochemical factory of Kirof, of the Russian Professional Workers' Union in chemical industry.
Tarasof B. A., President of the 1st grade union of the Confederacy of Engineers of Aviation in the airport of Pobedilovo.
Bolkov Valkeri Alexeëvic, Deputy of The City Council of Zavodooukofsk of Toumen region.
Matagiev Vladimir Ignadievic, President of the Regional Council of the regional public welfare organization «Workers', Farmers', Specialized Personnel's and Employees' Council».
Zaharkin Alexadr Vladimirovic, President of the Union «Prosfoboda Surgut Neftegaza», autonomous region of Hadi-Mansisk.
Burhanov Rafael Ismagilovic, President of the self employed union of the petroil-chemical industry in Tobolsk - Tumen region.
Cherepanov Alexadr Kiprigianovic, President of the Committee of protesting actions in the region of Tumen.
Chelih Sergeï Mihaïlovic, President of the Coordinating Council of the regional public welfare movement «Working Tumen».
Alexadrova Aleftina Kirilovna, President of the Regional Movement «Soviet Women» of Tumen.
Furtagieva Klara Konstadinova, President of the Regional Electors' Club of Tumen.
Savelkov Mihaïl Anatolgievic, President of the public welfare movement «Leftwing Front», of Tumen.

[ enviadas por el PC Obrero de Rusia - Partido de los Comunistas de Rusia]

España

Manuel Camaño Fandiño, General Secretary of the Central Union of Workers of Galicia
Mariano Abalo Costa, Second Deputy Mayor of the Council of Cangas do Morrazo, Galicia
Juan Fajardo Recouso, city councillor and Spokesman of the municipal group of the United Left of the municipality of Vilagarcía de Arousa, Pontevedra, Galicia
Esther García Díaz, city councilor of the municipality of Torrelavega of the Asamblea Ciudadana, Torrelavega in Cantabria
Ramón Bueno Piñeiro, city councilor of the United Left of the municipality of Vilagarcía de Arousa and member of the Regional Executive Committee of the CCOO in Arousa (Pontevedra), Galicia
Dolores Cuevas Rivas, city councilor of the United Left of the municipality of Vilagarcía de Arousa and member of the CCOO of the committee of MEGASA enterprise in Arousa (Pontevedra), Galicia
Juan Luís García Córdoba, General Secretary of the AST, majority trade union in Telefónica, Madrid
Josep Bel, member of the state Coordinating Committee of CO.BAS, majority trade union in Telefónica, Catalonia
Mikel Bujanda Requibátiz, General Secretary of Teachers' Federation of the CC.OO., Rioja
Angel Torregrosa, direction of the trade union of the CCOO of the region of Murcia
Fernando Ramos Armesto, Regional Secretary of the CCOO of Arousa (Pontevedra), Galicia
Antonio Durán Muñoz, General Secretary of the General Union of La Marina Baixa, Alicante
Rodrigo Ruíz Mora, Organizational Secretary of the General Union De La Marina Baixa
Antonio Yus Piazuelo (Toni), spokesman of the local left and anti-capitalist platform "Lleida Treballadora", Catalonia Spain
Miguel Guerrero Sánchez, Coordinator of the Association of Fecsa-Endesa, of the Federation of pensioners and retired of the CCOO, Catalonia
Francisco Sebio Peña D.I. nº 33,239.207 K, trade union leader in the education sector, Galicia
Laura Iglesias Garcia ; Chairman of the Committee of the University Clinic, Galicia
Xosé María Dobarro Paz, Professor in the University of La Coruña, Galicia
Quim Boix i Lluch, class oriented trade-unionist, Catalonia
Vicente Alcaraz Mira, Regional Secretary of the Trade Union of Citizens' Services of the CCOO, Valencian Community
Mariano Ocaña Castellanos, chairman of the Association of Solidarity with Cuba "9 de octubre" of Ibi, Alicante
Onofre Mirón Martinez, member of the Executive Committee of the central regions of the industry trade union of CCOO
ANTONIO DURAN MUÑOZ, Secretario General Del Sindicato De Oficios Varios De La Marina Baixa (Alicante).
RODRIGO RUIZ MORA, Secretaria De Organización Del Sindicato De Oficios Varios De La Marina Baixa (Alicante).
Carmelo Suarez, General Secretary of the PCPE
Raul Martinez, member of direction of PCPE, lider of solidarity with Cuba, abogado español de los 5 cubanos presos en Miami
Julio Diaz Diaz, responsable de Organización del CC del PCPE
Lola Jiménez Muñoz, Directora de la FOIC, Fundación Obrera de Investigación y Cultura
Ana María Novoa Diéguez, Economista .Galiza
Baldomero Iglesias Dobarrio . Artista (cantor) e profesor.Galiza
Carlos Ríos Vilaboa, Traballador da Administración . Galiza
Denís Iglesias Llamas Estudante, Galiza
Enrique Toba Nardín, profesor de tecnoloxía. Galiza
Gonzalo Amoedo López, escritor e policía local, galiza
José Antonio Rodríguez Rivera, Mestre do IES Pazo da Mercé das Neves Galiza
Jose Carlos Pérez Pérez, Xornalista gráfico Galiza
José F. Pérez Oya , Economista. Ex-funcionario de UUNN. jubilado.
Juan Miguel Blanco Pereira, Obrero Automoción .Galiza
Laura Quintillán Núñez música, profesora. Galiza
Margarita Ledo Andion Cineasta e escritora Catedratica de Comunicacion Audiovisual da USC, Universidade de Santiago de Compostela .Galiza
María Hortensia Núñez Insua . Pensionista. Galiza
María Inmaculada Otero Baamonde, ATS Sergas Vigo . Galiza
María Silva Barcala, Costureira. A Coruña .Galiza
Marina Quintillán Núñez , música, profesora. Galiza
Noa Fernandez Pazo, Estudante . Galiza
Omar Mohd-abdelghani Quintela, inmigrante, estudante da universidade de vigo .Galiza
Xosé Antón Pedreira Mirás, LIBREIRO. Galiza
Xosé María Álvarez Cáccamo. Escritor. GALIZA
Yago Rodríguez Cacharrón , Estudante.Galiza
Juan Nogueira López, Estudiante - CC de CJC
Pedro Rodríguez Irisarri, afiliado a CGT
RAUL ALDEA PICON - militante PCPE
Alicia Crevillén González, militante PCPE
Christophe Brunet , militante PCPE
Aurora Bernal Recio, militante PCPE
Emlio Vilar Grupeli militante PCPE
MARIA LOPEZ HERNANDEZ, simpatizante del PCPE
Antonio Eleazar Seva Pérez militante PCPE
Carlos Benigno Torres Pérez, militante PCPE y afiliado al sindicato CGT
Diego Farpon, militante CJC
Teseo Celdran Arnedo -Licenciado en Derecho-
Antonio Zurera, city councilor of UPAN in the municipality of Aguilar de la Frontera (Córdoba), Andalucía
Francisco Cejas, city councilor of UPAN in the municipality of Aguilar de la Frontera (Córdoba), Andalucía

[Enviadas por el PC de los Pueblos de España]

Suecia

Gun Isaxon, Chairwoman SKP
Kjell Bygdén, International Sekretary SKP

[Enviadas por el PC de Suecia]

Siria

Ammar Baghdash,Member of the PB of the CC of the of the Syrian CP, MP and Head of the Parliamentary Committee of Internal Affairs and Local Authorities
Zumana Raduan,MP
Mohamad Nafe Bozan,MP
Abala Halil, MP

[enviadas por el PC Sirio]

Turquía

Erkan Bas - President of TKP
Kemal Okuyan - Member of PB and responsible of daily soL
Aydemir Güler - Member of PB
Tunc Tatoglu - Responsible for Nazim Hikmet Cultural Center, member of CC
Ulku Sozbir - Secretary of Peace Association
Kaya Guvenc - Member of secretariat of Patriotic Front Workers Union, member of CC
Alper Birdal - Responsible for International Relations, member of CC
Izge Gunal - Professor, Izmir.
Nurettin Abacıoglu - Professor, Ankara.
Erhan Nalcaci - Professor, Ankara.
Kaan Arslanoglu - Writer.
Yurdakul Er - Writer, journalist.
Osman Cutsay - Writer, journalist.
Metin Culhaoglu - Writer
Cagri Kinikoglu - Film maker, critic, writer
Orhan Aydin - Theater actor, writer
Ozan Ozgur - Writer
İrfan Ertel - Painter

[enviadas por el PC de Turquía]

Ucrania

Simonienko Petr Nikoaevich, 1st Secretary of the CC of CP of Ukraine, MP, President of the Parliamentary Group
Alexandrovskagia Alla Alexandrovna, MP, Secretary for the budget affairs, member of the Central Committee(CC) of the Communist Party of Ukraine (CPU).
Alexeëv Igor Viktorovic, 2nd Secretary of the CC of CPU, MP, Secretary of the Committee of International Affairs of the Parliament of Ukraine.
Banburin Alexeï Vasilievic, MP, member of the CC of CPU.
Bevz Baleri Ananievic, MP, member of the CC of CPU.
Volinen Evgeni Balerievic, MP.
Gaïdaëv Giouri Alexandrovic, MP.
Golup Alexandr Vladimirovic, MP, Chief-Editor of the newspaper «Communist», member of the CC of CPU.
Gordienk Sergei Vladimirovic, MP, member of the CC of CPU.
Grach Leonid Ivanovic, MP, Member of the Committee of Justice of the Parliament of Ukraine, candidate Doctor of Law School.
Danilenko Vladimir Andreëvic, MP, member of the CC of CPU.
Demiachuk Victoria Alexandrovna, MP, member of the CC of CPU.
Kaletnik Igor Grigorievic, MP, member of the CC of CPU, President of the Committee for the struggle against organized crime and corruptness.
Kilinkarov Spuridon Vasilievic, MP, member of the CC of CPU.
Kravchenko Nikolaï Vasilievich, MP, member of the CC of CPU.
Marmazov Evgeni Vasilievic, MP, member of the CC of CPU, Member of the Committee of the Parliament of Ukraine for Privatization Affairs.
Martiniouk Adam Ivanovic, MP, member of the CC of CPU, 1st assistant President of the Parliamentary Group.
Matveëv Vladimir Iösimovic, MP, member of the CC of CPU.
Matveëv Valedin Grigorievic, MP, member of the CC of CPU. Member of the Committee of Defence and National Security of the Parliament of Ukraine.
Naïdionov Adreï Mihaïlovic, MP, member of the CC of CPU.
Perestenco Marina Vladimirovna, MP
Samoilik Ekaternia Semionova, MP, member of the CC of CPU, Secretary of the Committee of Science and Education of the Parliament of Ukraine
Tkachenko Alexandr Nikolaevich, MP, member of the CC of CPU, President of the Committee of Economic Policy of the Parliament of Ukraine
Khranov Sergey Nikolaevich MP, member of the CC of CPU
Tsarkov Evgeni Igorovich, MP, member of the CC of CPU
Tsimpenko Petr Stepanovich, MP, member of the CC of CPU, 1st Deputy President of the Committee of Pensioners, Veterans and Disabled of the Parliament of Ukraine
Smeliova Svetlana Alexandrova, MP
Zarovotni Vladimir Grigorievich, Coordinator of the Communist Group in the Harkov's Regional Council
Kriuckov Georgi Korneevich, Executive Secretary of the Socio-political Union Ukranian Forum.Peoples Deputy of Ukraine in 2,4 legislatures,member of CC of CP of Ukraine.
Osetrov Yuri Nikolaevich, Deputy President of the Regional Council of Dnepropetrovsk,Coordinator of the represenattive group of communists in the Regional Council,member of CP of Ukraine.
Pietrusenkov, Mihail Nikolaevich, Municipality Councellor of Chenighofsk City,General,member of the CCof CP of Ukraine city
Pusakov Vladimir Tihonovich, Mayor of Kirovgrad City of Kirov Region, member of the CC of CP of Ukraine
Buiko Georgii Vladimirovich, secretary of the CC of the CP of Ukraine, chairman of the antifascist committee of Ukraine
Bidevka Vladimir Anatolievich, editor of the newspaper "Communist of Dubas", member of the CC of the CP of Ukraine
Brich Yenadii Kirillovich , mayor of Turka (region of Lviv) member of the CP of Ukraine
Domanskii Anatolii Ivanovich, chairman of the national Ukrainian union of Soviet officers, General, member of the CC of the CP of Ukraine.
Ryebenko Ivan Maximovits, Coordinator of the representative body of the Communists of the Regional Council of Soumsk, PhD student on technological science, Rector of National University of Soumsk, Member of the CC of the CP of Ukraine
Timosenko Nikolai Mihailovits, President of the State Committee of the Forestry heritage of Ukraine, member of the CC of the CP of Ukraine.
Svab Valeriy Vladimirovits, Mayor of the Ovruch city in Zhitomyr region, Member of the Communist Party of Ukraine.
Silovtsev Yuri Vladimirovits, Deputy President of the Center for the Protection of the History of the Great Patriotic War, Doctor of science history, member of the Communist Party of Ukraine, Member of the Communist Party of Ukraine.
Yatsevko Vladimir Nikolaevits, Director of the Sector of the Ukrainian Parliament on human rights, Member of the CC of the CP of Ukraine.

[enviadas por el PC de Ucrania]

Yabrova Tamila, President of the Union of Ukrainian Communists (UUC), Chief-editor of the international theoretical and socio-political magazine «Marxism and our times».
Rosnofski Georgi, member of the Coordinative Council of UUC, chief- engineer of Urban Institute.
Arseenko Anatoly, member of the editor committee of the magazine «Marxism and our times», PhD of Historical Sciences.
Belefski Oleg, assistant chief-editor of the newspaper «Working Class», member of the Ukrainian Workers' Union.
Suimenko Yevgeni, member of the editor committee of the magazine «Marxism and our times», PhD of philosophical sciences.
Teresiouk Vasili, President of the Marxist Organization, PhD of philosophical sciences.
Dorenko Yuri, Secretary of Kiev's city organization of the UUC, worker.
Malinofskaya Irina, President of the Workers' union in education and interpretation, PhD of philosophical sciences.
Novak Vladimir, member of the coordinative council of UUC, chief-editor of the newspaper «Pravda of Lvof», Colonel in retirement of the Soviet Army.
Maefskaya Galina, President of Melitopolis' city organization of UUC, engineer.
Dudko Dmitri, President of Harkovo's city organization of UUC, chief-editor of the newspaper «Avant-garde».
Paulin Oleg, PhD of technical studies on Odessa University.
Gaïdasof Leonid, President of Symferoupolis' city organization of UUC, writer.
Efanof Nikolas, Professor of Physics.
Efanova Irina, member of the coordinative council of UUC, responsible of edition of the magazine «Marxism and our times», member of the presiding board of the European Peace Forum.
Semenova Natalia, member of the editor committee of the magazine «Marxism and our times».
Piharovic Vasili, PhD of Philosophy in the technological University, chief-editor of the popular science youth magazine «Propaganda».
Zalobak Ndiezda, PhD of biological sciences.
Igatovic Vladimir, PhD of technical sciences, journalist.
Samarski Adreï, member of the editor committee of the popular science youth magazine «Propaganda».
Oleftinskaya Zoya, main engineer of the Institute of microbiology and virus infection of the Ukrainian Academy of Sciences.
Borisenko Mihaïl, executive of UUC, worker.
Potapof Valedin, executive of UUC, student.
Kotok Maryna - student of Technical University.
Ponomarenko Vitaly - lecturer of Educational University.
Lis Boris - philosopher, unemployed, Vinnytsya.

[enviadas por la Unión de Comunistas de Ucrania]

BOICOTE ÁS EMPRESAS QUE FINANCIARON O GOLPE EN HONDURAS

2009-08-08T16:59:00.000-07:00

Dez familias financiaron o Golpe de estado en Honduras (vexa listaxe de Empresas)

Sábado 01 de Agosto de 2009 21:04

A maior experta en temas militares de Honduras, a investigadora da Universidade Nacional Leticia Salomón, destapou as reviravoltas do golpe de estado. E explicouno como un detalle sen importancia ante unha concorrida audiencia presente nunha mesa redonda: "Foi planeado por un grupo empresarial liderado por Carlos Roberto Facussé, ex presidente de Fonduras (1988-2002) e dono do xornal 'A Tribuna', que xunto con 'A Prensa', 'O Heraldo', as canles de TV 2, 3, 5 e 9 foron o alicerce fundamental do golpe".

O grupo ao que se refería Salomón complétase con Jaime Rosenthal e Gilberto Goldstein, dirixentes o Grupo Continental, o emporio que monopoliza a banca hondureña, a agroindustria e medios de comunicación como 'O Tempo' e 'Canle 11'. O resto das familias que apoiaron o golpe contra Zelaya e que controlan o 90% da riqueza que produce o país son: José Rafael Ferrari, Juan Canahuati, o financeiro Camilo Atala, o madeireiro José Lama, o empresario enerxético Fredy Násser, Jacobo Kattán, o industrial azucreiro Guillermo Lippman e o construtor Rafael Flores.

Un personaxe fundamental nesta conspiración foi o magnate Miguel Facussé, condecorado polo Senado colombiano en 2004 coa Orde Mérito á Democracia, e quen hoxe monopoliza o negocio da palma aceitera e en 1992 apoiou a compra de terras aos campesiños a menos do 10% do seu valor real.

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=89427

Xornais, revistas e imprentas
La Prensa (Jorge Canahuati Larach)
El Heraldo (Jorge Canahuati Larach)
Diez (Jorge Canahuati Larach)
La Tribuna (Carlos Flores Facussé)
Hablemos Claro (Rodrigo Wong Arévalo)
Hablemos Claro Financiera (Rodrigo Wong Arévalo)
As Deportiva (Rodrigo Wong Arévalo)
Cromos (Rodrigo Wong Arévalo)
Estilo (Jorge Canahuati Larach)
Lithopress Industrial (Carlos Flores Facussé)

TV, cable, internet e telefonía
Grupo Televicentro (Rafael Ferrari)
Canal 5 (Rafael Ferrari)
Telecadena, 7y4 (Rafael Ferrari)
Telesistema, 3y7 (Rafael Ferrari)
MegaTV (Rafael Ferrari)
Canal 10 o TEN (Rodrigo Wong Arévalo)
Canal 54 (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Multivisión (Rafael Ferrari)
Multidata (Rafael Ferrari)
Multifon (Rafael Ferrari)
Televicentro Online (Rafael Ferrari)
Tigo-Celtel (Antonio Tavel Otero)
Telemás (Gabriela Núñez)
45TV, La Ceiba (Rodolfo Irías Navas)
Televisión 8, Tela (Rodolfo Irías Navas)

as radios
Emisoras Unidas (Rafael Ferrari)
HRN (Rafael Ferrari)
Radio Norte (Rafael Ferrari)
Suave FM (Rafael Ferrari)
Rock n' Pop (Rafael Ferrari)
Vox FM (Rafael Ferrari)
XY (Rafael Ferrari)
94 FM (Rafael Ferrari)
Radio Satélite (Rafael Ferrari)
Radio Caribe (Rafael Ferrari)
Radio Centro (Rafael Ferrari)

Audiovideo (Miguel Andonie Fernández)
Radio América (Miguel Andonie Fernández)
Radio San Pedro (Miguel Andonie Fernández)
Súper 100 (Miguel Andonie Fernández)
La Moderna (Miguel Andonie Fernández)
Radio La Ceiba (Miguel Andonie Fernández)

Comunicaciones del Atlántico (Rodolfo Irías Navas)
Radio El Patio, La Ceiba (Rodolfo Irías Navas)
Stereo 92, La Ceiba, (Rodolfo Irías Navas)
Stereo 102.5, La Ceiba, (Rodolfo Irías Navas)
Romántica, 103.5 FM, La Ceiba (Rodolfo Irías Navas)
Radio Aguán, Colón (Rodolfo Irías Navas)
92.7 FM , Tela (Rodolfo Irías Navas)
91.5 FM , Tela (Rodolfo Irías Navas)

Comidas, bebidas e churros
Burger King (Rafael Ferrari)
Little Caesar's (Rafael Ferrari)
Church's Chicken (Rafael Ferrari)
Popeyes (Rafael Ferrari)
Dunkin' Donuts (Rafael Ferrari)
Baskin Robbins (Rafael Ferrari)
Pollo Campero (Rafael Ferrari)
Chilli's (Rafael Ferrari)
Pizza Hut (Jorge Canahuati Larach)
Kentucky (Jorge Canahuati Larach)
Agua Azul (Jorge Canahuati Larach)
Aquafina (Jorge Canahuati Larach)
Pepsi (Jorge Canahuati Larach)
Seven Up (Jorge Canahuati Larach)
Mirinda Naranja (Jorge Canahuati Larach)

Mirinda Uva (Jorge Canahuati Larach)
Teem (Jorge Canahuati Larach)
Enjoy (Jorge Canahuati Larach)
Adrenaline (Jorge Canahuati Larach)
Gatorade (Jorge Canahuati Larach)
Quanty (Jorge Canahuati Larach)
Be-Light (Jorge Canahuati Larach)
Link (Jorge Canahuati Larach)
SoBe Energy (Jorge Canahuati Larach)
Té Lipton envasado (Jorge Canahuati Larach)
Yummies Zambos, tajaditas y yuquitas (Miguel Facussé Barjum)
Yummies Ranchitas, nachos y jalapechos (Miguel Facussé Barjum)
Cappy, maíz con queso, gorditos y tornitos (Miguel Facussé Barjum)
Zibas, papas y anillitos de papa (Miguel Facussé Barjum)
Ziba's Costi Rica, papas fritas (Miguel Facussé Barjum)
Ziba's francesa, papas a la francesa (Miguel Facussé Barjum)
Taco del Rancho, picante, jalapeño y barbacoa (Miguel Facussé Barjum)
Chicharrones del Rancho, limón y picosito (Miguel Facussé Barjum)
Mazola, aceite y margarina, manteca Pura (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, pasta de tomate La Rojita y Sofrito (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, salsas para pastas Ranchera (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, salsas para pastas Tomate y Albahaca (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, salsas para pastas Con hongos y 3 quesos (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, Ketchup (Miguel Facussé Barjum)
Isssima, sopas de pollo, camarón y resollo Oriental (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, spaguetti y tallarines (Miguel Facussé Barjum)
Íssima, consomé de gallina y de pollo (Miguel Facussé Barjum)
Leche Sula (Schucry Kafie)
Leche La Pradera (Schucry Kafie)
Leche en polvo Sula (Schucry Kafie)
Malteadas Sula (Schucry Kafie)
Jugos de naranja y fruta Sula (Schucry Kafie)
Bebida Fristy Sula (Schucry Kafie)
Queso, quesillo, requesón Sula (Schucry Kafie)
Queso Cheddar, Gouda, Edam y Pecorino Sula (Schucry Kafie)
Mantequilla crema Sula (Schucry Kafie)
Margarina Sula (Schucry Kafie)
Mozarrella Sula (Schucry Kafie)
Yogurt Sula (Schucry Kafie)
Yogurt Gaymonts y Lait (Schucry Kafie)
Agua Sula (Schucry Kafie)
Frutas y vegetales Áltima (Miguel Facussé Barjum)

Bancos, corporacions, consorcios e manufacturas
Grupo Ficohsa (Jorge Faraj Rishmagüi, Camilo Atala Faraj)
Banco Ficohsa (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Interamericana de Seguros (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Ficohsa Express (Jorge Faraj, Camilo Atala)
PSI, Proyectos y Servicios Inmobiliarios (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Dicorp, divisas corporativas (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Fundación Ficohsa (Jorge Faraj, Camilo Atala)
Grupo Terra (Freddy Nasser)
Asin (Miguel Andonie Fernández)
Grupo Roble (Ricardo Maduro Joest)
Fondo Hondureño de Inversión Turística (Bahía de Tela) (Rafael Ferrari)
Teletón (Rafael Ferrari)
Grupo Dinant, antes Corporación Cressida (Miguel Facussé Barjum)
Químicas Magna (Miguel Facussé Barjum)
Cressida Industrial (Miguel Facussé Barjum)
Químicas Láser (Miguel Facussé Barjum)
Alimentos Dixie (Miguel Facussé Barjum)
Lactohsa (Schucry Kafie)
Corinsa (Jorge Canahuati Larach)
Grupo Televicentro (Rafael Ferrari)
Emisoras Unidas (Rafael Ferrari y Villeda Toledo)
Audiovideo (Miguel Andonie Fernández)
Exportadora del Atlántico (Miguel Facussé Barjum)
Embotedallora de Sula (Jorge Canahuati y Jorge Larach)
Comunicaciones del Atlántico (Rodolfo Irías Navas)
Fundación Covelo (Adolfo Facussé)
Banco Covelo (Adolfo Facussé)

Enerxía e combustible
Emce (Freddy Nasser)
Enersa, planta termoeléctrica (Freddy Nasser)
Río Blanco, planta termoeléctrica (Freddy Nasser)
Lufussa, planta termoeléctrica (Schucry Kafie)
Elcosa, planta termoeléctrica (Freddy Nasser)
Petróleos de Honduras (Hondupetrol) (Freddy Nasser)
Gasolineras Uno (Freddy Nasser)
Empresa Transporte y Maquinaria (Tramaq) (Freddy Nasser)
Energía y Transmisión (Enetran) (Freddy Nasser)
Semeh (Rafael Ferrari, Arturo Corrales)
Dinapower, biocombustible (Miguel Facussé Barjum)

Mall, súper, tendas e accesorios
Supermercado La Colonia (Mario Faraj)
Jestereo (Ricardo Maduro Joest)
La Curacao (Ricardo Maduro Joest)
Tropigas (Ricardo Maduro Joest)
Mall Multiplaza (Ricardo Maduro Joest)
Diunsa (Mario Faraj)
Eleganza (Jorge Canahuati Larach)
Jorge J. Larach & Cía. (Jorge Canahuati Larach)
Comercial Larach (Jorge Canahuati Larach)
Proconsumo, (Kiwi, chimicol) (Miguel Andonie Fernández)

Xedex (Miguel Facussé Barjum)
Audaz (Miguel Facussé Barjum)
Ganex (Miguel Facussé Barjum)

Medicamentos e farmacias
Laboratorios Finlay (Jorge Canahuati)
Infarma (Miguel Andonie Fernández)
Mandofer (Miguel Andonie Fernández)
Farmacia Regis (Miguel Andonie Fernández)

Textiles e maquilas
Grupo Lovable (Juan Canahuati, Jesús y Mario)
Textiles Río Lindo (Adolfo Facussé)

Hoteles
Intercontinental (Ricardo Maduro Joest)

Transporte aéreo e terrestre
Inter Airports (Freddy Nasser)
Catisa (Roberto Micheletti Baín)
Tupsa (Roberto Micheletti Baín)
Trasul, (Roberto Micheletti Baín)

Equipo de fútbol
Olimpia (Rafael Ferrari)
Motagua (Camilo Atala y Pedro Atala)
Selección de Honduras (Rafael Ferrari, Atala, Callejas, Faraj, Kaffati)

LEOPOLDO, FALANDO DA CRISE

2009-07-14T15:22:00.000-07:00

FALANDO DA CRISE

Este artigo foi escrito por Leopoldo del Prado para o número 54 da revista Proposta Comunista. Coa súa publicación na web do PCPE rendemos homenaxe a tan destacado militante e dirixente comunista.

¡Ata a vitoria sempre, Leopoldo.!

FALANDO DA CRISE

Leopoldo do Prado

Membro do CC do PCPE

1.- Unha situación recorrente

Di un vello dito que se repetía nas antigas facultades de Ciencias Económicas que un economista é un suxeito que explica con detalle as razóns de por que non ocorreu o que fai uns meses dixera que ía suceder.

Pois ben, se isto adoita ocorrer con carácter xeral, as "profecías" disfrazadas de sisudas e complexas argumentacións, en épocas de crises multiplícanse por mil e, ademais, prodúcense cun ritmo uniformemente acelerado, co que os profetas van quedando desautorizados cunha rapidez abraiante.

As disquisicions pseudoacadémicas que intentan xustificar a profundidade dunha crise en función da coincidencia dos ciclos curtos (de entre 7 e 10 anos), que denominaban de Jutglar, cos longos (de entre 30 e 50 anos), chamados de Kondratieff, non pasan de ser meros intentos descritivos que en absoluto se dirixen a pescudar as causas últimas das crises, e nin tan sequera pretenden dar solucións ás mesmas.

O encadear series históricas non supón nin entrar nunha análise detallada dos mecanismos que provocan as crises nin moito menos analizar as causas últimas de que traen orixe, e, todo iso, temos que dicilo claramente, feito de forma interesada polos defensores declarados ou encubertos do sistema de explotación capitalista.

Se ademais temos en conta que, hoxe, unha parte substancial dos procesos de acumulación e reprodución ampliada do capital ten a súa base no que poderiamos chamar economía virtual -en tanto que a súa base material non é a da produción de mercancías, senón a da especulación financeira-, nin a magnitude da crise é comparable coa maioría das do século pasado nin as saídas "controladas" poden buscarse na aplicación de receitas que respondían, sequera de forma conxuntural, a situacións cualitativamente moi diferentes.

Basicamente, e como se puña de manifesto na discusión do pleno de outubro do Comité Central do PCPE, a compoñente estrutural das crises capitalistas, calquera que sexan os factores que en momentos determinados as pon de manifesto, está na tendencia decrecente da taxa de ganancia, provocada polo aumento na composición orgánica do capital e a necesidade de aumentar, da forma que sexa, a taxa de plusvalía, é dicir, a sobreexplotación do capital variable, o traballo.

As consideracións que sobre o capital financeiro fixéronse a primeiros do século pasado polos economistas socialdemócratas da Escola de Viena, e as que, logo, desde o punto de vista da teoría marxista, intentara abordar Bujarin, non podían, nin remotamente, imaxinar as magnitudes que o mesmo ía alcanzar e os seus efectos determinantes sobre os actuais procesos de desenvolvemento do capitalismo na súa fase imperialista.

Xa Karl Marx, no III tomo da súa obra O Capital, escribía que "o sistema de crédito, cuxos eixos son os supostos bancos nacionais e os grandes prestamistas de diñeiro e usureiros que pululan arredor deles, constitúe unha enorme centralización e confire a esa clase parasitaria un poder fabuloso que lle permite, non só dezmar periodicamente aos capitalistas industriais, senón inmiscirse do xeito máis perigoso na verdadeira produción, da que esta banda non sabe absolutamente nada e coa que non teñen nada que ver".

É curioso que onde deran por enterrado definitivamente a Marx, sobre todo na Gran Bretaña e Alemaña, hoxe a venda das súas obras máis clásicas disparouse, e o propio ministro de finanzas da liberal Merkel declaraba a Der Spiegel que "un ten que admitir en xeral que certas partes da teoría de Marx non son realmente tan malas".

2.- Unha breve descrición da situación dos últimos anos

A denominada globalización non é outra cousa que o resultado da combinación do proceso de concentración capitalista xunto co desenvolvemento vertixinoso da tecnoloxía das comunicacións, que permite, en tempo real, estar operando a todo o ancho e longo do planeta, e que unha vez imposta ata extremos impensables a liberdade de movemento dos fluxos de capital fan que os investimentos no que podiamos chamar medios físicos de produción sexan unha ínfima parte do capital que se move nos mercados de todo o mundo, dirixido basicamente á obtención de ganancias mediante a especulación financeira.

Esta situación leva aparellado o risco de que calquera "turbulencia" que se produce nun dos centros do capitalismo internacional provoca, de forma case inmediata, efectos sobre áreas cada vez máis extensas da economía mundial, arrastrando todo o que se lle pon por diante.

E, así, cando fai máis dun ano algúns economistas alertaron da situación que se estaba producindo en Estados Unidos, case ninguén nesta beira do Atlántico, e, menos aínda, en España, preocupouse en demasía polo problema. E, no noso país, nin sequera cando xa as alarmas estaban soando desaforadamente debido á freada na construción, que sobre o aumento espectacular do prezo da vivenda, refuxio de capitais de todo tipo, iniciouse debido á subida do euribor, tomáronse medidas de tipo algún.

Como mostra, un botón: no comunicado do Comité Monetario e Financeiro Internacional da Xunta de Gobernadores do Fondo Monetario Internacional, de 17 de setembro de 2006, dicíase textualmente: "O Comité ve con satisfacción a continua expansión sólida e xeneralizada da economía mundial. Prevese que o crecemento mundial conservará o seu vigor en 2007". Curiosamente, un dos riscos que advertía era "a propagación do proteccionismo"!!!

Ao final do verán do ano 2007, o profesor Juan Torres publicaba un artigo titulado "Dez ideas para entender a crise financeira", no que textualmente afirmaba que, na súa opinión, "a crise deste verán é grave, moito máis profunda do que están recoñecendo as autoridades económicas e, sobre todo, máis nada que un anticipo de situacións peores que están por chegar".

Facía unha breve análise do que ao seu xuízo constituían as claves da situación, naquel momento circunscrita oficialmente ao problema hipotecario de determinadas entidades norteamericanas, que, ao seu xuízo, proxectábase xa sobre o sistema financeiro que sobrevalorara os inmobles ao hipotecalos e convertera devanditos activos financeiros en mercancía rendible para quen os adquirise, precisamente polo risco que supuña que o valor real do inmoble fose inferior ao da hipoteca.

Calquera diminución dos ingresos dos hipotecados, ou a subida dos tipos de interese e, conseguintemente, da cotas de amortización, iniciaría o proceso de crise, como así foi, e que saltou da economía especulativa directamente á real, á de produción de bens e servizos, ao diminuír a liquidez e contraerse o crédito, deixando enganchadas ás empresas produtoras de bens e servizos e ás economías familiares.

E, dado que o sistema financeiro norteamericano está absolutamente imbricado no sistema financeiro mundial, a propagación dos efectos a todo o sistema estaba cantada, só era cuestión de tempo, e, polo que diciamos antes, de moi pouco tempo. O que inicialmente se presentaba como un problema puntual dun sector concreto da economía yanki, convertíase nunha crise global que, en menos de seis meses, puxo contra as cordas ao sistema de expoliación do capitalismo financeiro.

3.- Os máximos defensores da liberdade de mercado piden tempo morto

Ante a magnitude do problema, directamente xerado pola voracidade do capitalismo financeiro -que, na práctica, fixo que o diñeiro deixe de ser un medio para facilitar os intercambios de bens e servizos para convertelo nunha mercancía obxecto en por si de intercambio-, gobernos defensores sen concesións das políticas neoliberais foron forzados, obrigados polos seus mentores, os posuidores do capital, a, contradicindo todas as súas teorías económicas, saír ao quite pondo unha cifra hoxe xa próxima aos tres billóns de euros (500 billóns, con b, de pesetas) a disposición, principalmente, das entidades financeiras, a fin de salvalas do colapso a conta dos contribuíntes dos seus respectivos países.

A galopada privatizadora que se realizou nos países da Unión Europea, directamente obrigados polas directivas e tratados, a fin de homologarse cos seus socios norteamericanos, sufriu un parón que non por temporal deixa de ser significativo. As intervencións sobre os mercados, disfrazadas, nuns casos, de programas de apoio, e, noutros, directa e claramente definidas como renacionalizacions temporais, percorreron todos e cada un dos países que ata onte eran os máis claros expoñentes do neoliberalismo.

As intervencións dos gobernos da Gran Bretaña, Alemaña, Holanda, Bélxica, Luxemburgo, Islandia,- directamente fornecendo ás entidades bancarias cantidades inxentes de diñeiro e adquirindo posicións de dominio en moitas destas entidades financeiras, compaxínanse mal, non só coa filosofía neoliberal, senón co núcleo esencial do sistema capitalista actual.

Cando o presidente da Reserva Federal norteamericana non ten empacho en esixir unha intervención directa e duradeira do goberno yanki, non para preservar os valores do mercado, senón para, violando todas as súas teorías económicas, exercer un forte control sobre os sacrosantos "mecanismos do mercado", deberiamos reflexionar sobre a viabilidade dun sistema que ata agora se nos vendía non só como o mellor en canto á eficiencia na utilización dos recursos, senón o único posible.

Pero, non nos enganemos, os berros dos dirixentes políticos dos países capitalistas, desde Sarkozy a Merkel ou desde Brown a Zapatero, asustados polas dimensións da traxedia provocada pola rapacidade dos seus amos, e as duras consecuencias sobre amplísimas capas de cidadáns en todos os seus países (que os do chamado terceiro mundo impórtanlles un bledo), só son escenas de teatro, e ningún ten o máis mínimo interese en buscar as causas últimas desta situación. Non é un problema, por máis que se empeñe Sarkozy, entre capitalismo produtivo e capitalismo especulativo, nin se arranxa, como pretende Merkel, con establecer controis, que xa existiron e foron suprimidos cando conveu, senón que, como dicía o vello Marx, é unha condición intrínseca do modo de produción e apropiación capitalista.

E co anterior quero dicir que non é un problema derivado das políticas neoliberais que se aplicaron sen traba algunha nos dous últimos decenios, como moitos socialdemócratas pretenden manter para que podamos seguir pensando que cabe un capitalismo de rostro humano, senón que xorde das máis profundas entrañas do capitalismo, que cada día evidencia máis a súa capacidade de destrución, e que a única alternativa dos pobos é combatelo e aniquilalo.

4.- A situación española

Cando, no verán do 2007, aflora á superficie a situación provocada polas denominadas "hipotecas sub prime" nos mercados financeiros de Estados Unidos, en España, o mercado inmobiliario sobrequentado, que estaba dirixido directamente non a satisfacer os intereses do millón longo de cidadáns, moitos deles novos, necesitados dunha vivenda, senón a ser refuxio de investimentos as máis das veces especulativas, moitísimas das cales, ata primeiros dese ano, efectuábanse con diñeiro facilitado polas entidades de crédito, confiadas en que os intereses a satisfacer por eses créditos serían amplamente superados polo galopante incremento do prezo da vivenda.

A subida incesante dos tipos de interese desde finais do 2006, a sobrevaloración efectuada interesadamente polos bancos para poder conceder os préstamos hipotecarios máis polo posible valor de futuro que polo real no momento de formalizar a operación, a saturación do mercado inmobiliario e a diminución da liquidez do sistema levaran a unha política de recortes na concesión de créditos novos e as renovacións dos xa concedidos, primeiramente sobre o sector da construción, pero, enseguida, sobre outros sectores da economía produtiva, e que puña en situación crítica a centenares de pequenas e medianas empresas.

E, así, desde o convencemento de que o sistema bancario español non ía sufrir nin as consecuencias da mala xestión dos seus colegas norteamericanos nin as da alegría coa que repartiran créditos hipotecarios ata os límites do aceptable -e iso sempre que os tipos de interese non seguisen subindo e o prezo do chan mantivese uns niveis de crecemento polo menos dous ou tres puntos por encima das subidas do IPC-, nin o Goberno, preocupado polas eleccións inminentes, nin os propios banqueiros tomaron medidas tendentes a amortecer os posibles problemas que moitos xa vían vir.

As promotoras, que investiran centos de millóns de euros, facilitados polos bancos e as caixas de aforro, en comprar terreos coa idea que o crecemento da demanda de vivendas manteríase en niveis altos, atopáronse cunha forte contracción da demanda, dun lado, e coas dificultades dos seus clientes para cumprir cos prazos, doutro, áchanse hoxe con 750.000 vivendas por vender (ou xa vendidas, pero con poucas posibilidades de que os compradores fagan fronte puntualmente aos seus compromisos de pago) e con centos de miles de metros cadrados de solares, cuxo prezo financiaron as entidades de crédito, e sobre os que non hai perspectivas a curto nin medio prazo de edificar.

As construtoras, vinculadas, unhas, ás mesmas promotoras inmobiliarias, e, outras, aos grandes grupos da banca, que primaron as súas actividades no sector da construción de vivendas sobre o das grandes obras públicas, deixaron de cobrar as súas certificacións de obras e, o que é peor, sen posibilidades de descontar "papel" ante a nova política do sector financeiro, co que se atopan en bancarrota da noite para a mañá.

O desmedido peso que o sector da construción acadara nos dez últimos anos, en que crecera máis do 30% en volume de traballadores e máis do 50% en canto á súa achega ao Produto Interior Bruto, necesariamente fai que a súa crise afecte de forma directa a miles de pequenas empresas e traballadores autónomos que se movían no terreo das industrias auxiliares, multiplicando e profundando as consecuencias.

Esta situación levou a que, só no primeiro cuadrimestre do 2008, as solicitudes de concurso (as antigas quebras e suspensións de pagos) superaron a todas as presentadas no 2007, ano no que xa se produciu un considerable incremento sobre o ano anterior. E, ademais, máis de nove de cada dez expedientes acaban en liquidación, é dicir, na morte definitiva da empresa concursada, e, loxicamente, cos seus traballadores na rúa e os seus acredores burlados.

Os principais indicadores da economía española non poden ser máis elocuentes e definen as dimensións da crise. As correccións á baixa das previsións de crecemento do PIB foi o calvario do ministro Solbes. Do 3,5% previsto a finais do pasado ano, a última cifra avanzada polo vicepresidente económico foi a do 1,2%, e todos os analistas coinciden en dicir que este último trimestre entrarase en números negativos. O paro superou o 13% segundo datos do INEM e está cinco puntos por encima segundo a enquisa de poboación activa, superando xa os 2.700.000 traballadores e traballadoras.

Pero esta panorámica non afecta, como era de supor, a todos por igual. O presidente do grupo Santander, o Sr. Botín, manifestaba en plena crise que se tiña que modificar as previsións de beneficios do seu banco, fixadas en dez mil millóns de euros (10.000.000.000 ?), sería á alza. E dispúñase a comprar activos de entidades financeiras alcanzadas na súa liña de flotación pola crise, posiblemente tirando dalgunhas das decenas de miles de millóns que o goberno de Zapatero pon a disposición do que máis teñen.

5.- As saídas alternativas da situación

Na súa obra "A miseria da Filosofía", na que se critica o contido da de Proudhon "A filosofía da miseria", Karl Marx afirma que os filósofos se dedicaron a interpretar o mundo, e os comunistas, os revolucionarios científicos, aspiraban a intervir para transformalo.

Os comunistas nunca poderemos converternos, so pena de deixar de ser comunistas, en espectadores pasivos da historia, sentados esperando o día no que a tola dinámica do sistema acabe con el. Se as condicións obxectivas aparecen pola propia evolución das "forzas do mercado", a cada vez máis abismal contradición entre o desenvolvemento das forzas produtivas e o mantemento dun modelo de relacións de produción que xa non se corresponde, sobre as condicións subxectivas pódese operar -e, é máis, vai depender precisamente da actividade dos suxeitos sociais o que vaian nunha ou outra dirección.

O capitalismo demostrou a súa capacidade para superar as crises, mesmo as máis profundas, dando saídas que, a pesar de ser daniñas e destrutoras para unha gran parte da humanidade, acaban sendo aceptadas como inevitables por amplísimos sectores de poboación absolutamente alienados polos medios de desinformación de masas, que inoculan a idea de que non hai outro modelo posible, coa inestimable axuda dos que, desde un suposto pensamento progresista, pensan que o sistema capitalista pode, con lixeiras correccións que limen os aspectos máis desgarradores, ser o mellor dos posibles. O vello soño da socialdemocracia, cada vez menos crible.

A situación de crise, síntoma agudo dunha enfermidade conxénita do sistema capitalista, mostra, e á vez acentúa, os seus puntos débiles, e son momentos que hai que aproveitar para acumular forzas e impedir que se impoñan as saídas fáciles, descargar todas as consecuencias sobre os traballadores e os pobos, permitindo que o sistema apareza como máis robusto e con máis capacidade de destrución, no canto de propiciar que a saída polo menos se achegue máis ao estado de debilidade dunha convalecencia, e que sexan os traballadores quen estean en mellores condicións para seguir dando a batalla pola súa emancipación.

É por iso que, sen trunfalismos, pero sen actitudes derrotistas -que amparándose nunha situación de debilidade do movemento revolucionario, postergue de forma indefinida a articulación das loitas, permitindo así que o inimigo se recupere e prolongue indefinidamente o seu inevitable final-, sexamos capaces de presentar á clase as alternativas que lle permitan elevar, nestas circunstancias, o seu nivel de conciencia e a súa capacidade de loita.

Hoxe, ponse de manifesto con moita máis forza a necesidade de coordinar a loita de todos os destacamentos comunistas do planeta e, desde esa coordinación, avanzar na construción da Fronte Mundial Antiimperialista, para crear as condicións que permitan dar cumprida resposta aos retos que as crises do sistema expón á humanidade e facer posible novos avances cara á construción do socialismo, facendo valer o chamamento á unión dos traballadores con que termina o Manifesto Comunista, xa que é evidente que aqueles e os pobos non teñen que perder máis que as súas cadeas, e teñen todo un mundo por gañar.

26 de outubro de 2008

Asamblea de Entidades de Inmigrantes de Catalunya ASENICAT DECLARACIÓN PÚBLICA

2009-07-13T09:34:00.000-07:00

A la administración Pública
A los medios de Comunicación
A la sociedad
Desde la Asamblea de Entidades de Inmigrantes de Catalunya (ASENICAT), que a
partir del año 2009 nos hemos conformado como una plataforma por la defensa de
los derechos de las y los inmigrantes, manifestamos nuestra postura colectiva en
torno al Anteproyecto de la Ley de Extranjería.
Manifestamos:
Que el anteproyecto de Reforma emplea una regulación utilitarista y mercantilista de
las personas emigradas contemplándolas únicamente como objetos de producción,
no como seres humanos con derechos, entre ellos el de la libertad de movimiento.
Que continúa con una regulación del reagrupamiento familiar, restrictiva y
discriminatoria, que genera dependencia y desigualdades dentro de la familia,
manteniendo las disposiciones de la ley actual que obliga a muchas mujeres a
depender de sus maridos. A esto se suma el endurecimiento de los requisitos para
el reagrupamiento de los ascendentes, privando así a muchos ciudadanos y
ciudadanas el derecho a la vida en familia.
Que criminaliza al colectivo inmigrante aumentando los tiempos de detención en los
Centros de Internamiento para Extranjeros (CIE) de 40 a 60 días o incluso
indefinidamente. Introduciendo así la Directiva de la Vergüenza en la legislación
española. Cabe recordar aquí que las personas son retenidas en los CIE como
auténticos delincuentes sin que hayan cometido delito alguno.
Que debido a la presión social, se han modificado algunos aspectos duramente
criticados de esta reforma (asistencia jurídica gratuita, expulsión de menores),
permanecen otros como la penalización con multa de hasta 10.000€ por el mero
consentimiento en el empadronamiento de inmigrantes, lo que además dificulta el
libre acceso a la educación y la sanidad. Se castiga así el principio de solidaridad
entre las personas sin medir sus consecuencias en el incremento de la xenofobia y
el racismo.
Que impide la regularización e igualdad de derechos de las personas inmigradas.
Destacamos en la actual situación de crisis económica, la obligación de un contrato
laboral para la regularización por arraigo, renovación de la tarjeta de residencia y
reagrupación familiar. Condenando así, a la irregularidad a familias ya establecidas.
Nuestra valoración de la reforma de la Ley de Extranjería, es globalmente negativa.
Afirmamos que su pretendido objetivo de acabar con la inmigración ilegal sigue
siendo una pretensión inútil. Los y las inmigrantes seguiremos cruzando fronteras
1
mientras continué esta situación de desigualdad mundial que diferencia a unos seres
humanos de otros.
Ninguna ley podrá evitar la libertad de movimiento de las personas, lo que
desgraciadamente sí hará, es perpetuar la exclusión y aumentar el sufrimiento y la
explotación. Contra esto, seguiremos luchando.
Por las consideraciones antes expuestas.
EXPRESAMOS:
1.- Nos pronunciamos por el CIERRE de los CIE.
2.- Reducción de los requisitos para la renovación de permisos. Relacionado
esto al tiempo de cotización a la seguridad social.
3.- Modificar el procedimiento legal para la reagrupación familiar:
a) permisos sin limitación laboral.
b) eliminar la exigencia de contrato laboral para reagrupar a los menores
de 16 a 18 años de edad.
c) permitir la reagrupación de familiares ascendentes a partir de la
primera renovación del permiso de residencia.
4.- La no penalización del principio de solidaridad, eliminando la multa
económica u otras medidas similares.
Barcelona, 2 de julio de 2009.
Firman:
Colectivo Maloka.-Mujeres pa´lante
Asociación de la Comunidad Dominicana en Catalunya (ACDC)
Centro Boliviano Catalán
Asociación de Uruguayos en Catalunya (AUC)
Asociación Catalano Venezolana (ASOCAVEN)
Federación de Asociaciones Americanas en Catalunya (FASAMCAT)
Asociación Nuevos Colectivos
Red Estatal por los Derechos de l@s Inmigrantes (REDI)
Casal Argenti a Barcelona
Casal Pakistaní de Catalunya
Asociación General Eloy Alfaro
Centro Argentino de Catalunya
Xarxa Argencat
ASENICAT
Asamblea de Entidades de Inmigrantes de Catalunya
asenicat@gmail.com
2

INFORMACIÓN DO COORDENADOR DA fsm EN HONDURAS

2009-07-13T09:20:00.001-07:00

informacion del Coordinador de la FSM en ese pais
To: xarxa-contratancaments@moviments.net

Saludos compañeros

Con exitosas jornadas de resistencia y lamentando el asesinato de otro compañero concluye la presente semana.

El dia viernes la accion de resistencia se dio cita en la carretera que conduce al norte del pais contiguo a la aldea del durazno de tegucigalpa y tambien en las diferentes ciudades del pais, reportandose detenciones de jovenes en la posta policial del lugar quienes se hacian presentes a la marcha prebio al inicio de esta jornada, los cuales fueron puestos en libertad con la intervencion de algunos dirigentes que se encontraban en el lugar, asi mismo el dia sabado se inicio como punto de partida en el STIBYS la accion de resistencia la cual se dirigio mediante caminata hacia el aeropuerto del Toncontin concentrandose en la plaza en la cual fue asesinado el compañero Obed Murillo, inagurando la jornada con actos culturales en la cual se hizo presente la esposa del Presidente Zelaya como tambien los familiares del joven Obed quienes solicitaron la solidaridad de los dirigentes para que intervengan en la detencion ilegal que hicieran hace algunos dias de su señor padre el Ministrio Publico, detencion que consideran como represalia por las denuncias que el habia hecho por la muerte de su hijo, llamando al mismo tiempo de que no desmayaran en la lucha de resistencia, ya que ellos a pesar de la muerte de su hermano continuan con la lucha, mediante intervencion del Señor ex gerente de CONATEL Rasel Tome solicito a los presentes que dia 04 de julio se le bautizara como el dia de la Resistencia Popular concluyendo la misma con el homenaje al joven dando su nombre a dicha plaza, concluyendo la jornada se giro invitacion para continuar la jornada el dia domingo en el Parque Central de Tegucigalpa, la cual dio inicio con unas buena asistencia comenzando con actos culturales como obras de teatro, resitales y cantos, brindando informacion de actos de resistencia en otros puntos del pais y lamentando el asesinato el dia de hoy del Compañero Roger Vados dirigente del Bloque Popular de la Ciudad de San Pedro Sula segun informacion de Radio Progreso dicho compañero fue asesinado en manos de encapuchados por lo que se cierra la jornada de resistencia con esta lamentable noticia lo cual llena de preocupacion a la dirigencia del pais ya que sectores relacionados con los golpistas tratan de amedrantar las acciones en contra del del Golpe de Estado, segun la dirigencia magisteria llevaran a cabo una asamblea el dia de mañana con sus gremios para continuar con la resistencia para el reestablecimiento del orden constitucional y la restitucion el Presidente Zelaya.

sin mas que informar por los momentos

atte Jorge Chavarria

Convocatoria al encuentro internacional de solidaridad contra el golpe en Honduras

2009-07-13T09:17:00.000-07:00

¡A defender el ALBA y la dignidad de nuestros pueblos!

Por: Movimientos Sociales de América Latina

Fecha de publicación: 11/07/09

Managua, Nicaragua, 17 y 18 de julio del 2009

El domingo 28 de junio, se cometió un golpe militar en Honduras para destituir un gobierno elegido democráticamente. Este acto bárbaro incluyó una campaña de represión en contra del pueblo hondureño y la persecución de los activistas de los movimientos sociales de ese país hermano. A partir del golpe, las fuerzas de derecha, apoyadas por los militares golpistas, han aumentado la represión contra la población civil, pero particularmente con las amplias masas que se han levantado para rechazar el golpe y a los golpistas y para demandar la restitución el gobierno elegido por las mayorías.
A pesar de la brutal represión, el movimiento masivo del pueblo hondureño ha ido en ascenso. Las combativas movilizaciones no han cesado. El ejército ha asesinado, golpeado y encarcelado, pero no han logrado acallar el grito de un pueblo digno. La heroica lucha de resistente del frente nacional de resistencia del pueblo hondureño en contra de los golpistas es una inspiración para todos los pueblos que aspiramos a una democracia real y mejores condiciones para nuestros pueblos-
Por otra parte, el golpe de estado no solamente es un golpe en contra del hermano pueblo hondureño. El golpe también representa un ataque en contra del ALBA y de los cambios sociales que se dan a lo largo y ancho del continente.
¡Hoy todos somos Honduras! Por lo anterior, convocamos a los pueblos del continente, a los movimientos sociales y a la solidaridad internacional, al Encuentro Continental en Apoyo a la Lucha de Resistencia del Pueblo Hondureño, bajo el siguiente programa:

FECHAS

EVENTO

14 y 15 de Julio
Encuentro de soberanía Alimentaria Reforma Agraria en Nicaragua, contexto ALBA Centro América

16 y 17 de Julio
Encuentro de Movimientos Sociales de Centro América

17 y18

Encuentro Internacional de solidaridad contra El golpe en Honduras y los pueblos del ALBA

Contactos ATC - Via Campesina, Edgardo Garcia atcnic@ibw.com.ni edgardogarcia2007@yahoo.es, telf. + 5005 22784575, 22780616 y Faustino Torrez Faustino.torrez@gmail.com,
alexandremstpe@yahoo.com.br

¡Nos tienen miedo por que no tenemos miedo!

Atentamente, Frente Nacional de Resistencia contra el golpe de Estado (Honduras)

Vía Campesina Internacional Movimientos Sociales de América Latina

Medios de comunicación de masas y el golpe de Estado en Honduras

2009-07-13T09:15:00.000-07:00

Por César Lazo

Unión de Escritores y Artistas de Honduras UEAH

Los medios de comunicación hondureños, cuyos dueños pertenecen a grupos de poder económico o ligados al poder político tradicional, siempre han sido y seguirán siendo defensores del estatus quo, desempeñando el papel que les corresponde como uno de los tantos mecanismo de control social. Su rol es la de desinformar, alienar, distorsionar los hechos, mercadear el consumismo y defender los intereses de los empresarios del atraso.

Por eso no debe asombrarnos que en la actual coyuntura política de crisis nacional jueguen su rol beligerante como principales negadores de la verdad sobre el golpe de Estado, que es condenado por los hondureños y por las naciones.

Al interés particular de los promotores del golpe se han sumado los periodistas tarifados por estas empresas de control de masas, que miran con desdén el pensamiento y la inteligencia de la mayoría, de profesionales connotados, trabajadores intelectuales e intelectuales del país y el mundo; los conocidos burladores del noble oficio del periodismo, continúan practicando los métodos de desinformación acostumbrada, aprendidos en la vieja escuela de un periodismo al servicio del capital transnacional, que por décadas nos ha sometido al atraso y a la vil dependencia que nos avasalla con el mayor descaro y cinismo de impunidad.

No es necesario ir al pasado inmediato, porque en nuestros oídos todavía suenan los ecos de voces altisonantes, intolerantes, que de la noche a la mañana se volvieron defensores de la constitución vigente, agrediéndonos con argumentos que insultan a la inteligencia, pensando que el resto de la población no piensa ni tiene capacidad de decodificar sus mensajes, al principio subliminales y después abiertamente antagónicos a la pluralidad de las ideas, que ya no es posible en nuestro país supuestamente democrático.

Ante la idea de una nueva Constitución, planteada desde la casa de gobierno, los dueños de Honduras, también dueños de los medios de comunicación de masas, pusieron a trabajar a su ejército de especialistas en prefabricar el engaño y la mentira; claro, la posición del Ejecutivo se había desviado hacia un planteamiento nuevo de integración latinoamericana, donde se vuelve un imperativo la democratización interna de cada país, a través de contemporizar los marcos jurídicos, ajustados a los cambios económicos, sociales, políticos, ambientales y culturales, que requiere o exige una nueva vía de desarrollo en el marco de la democracia, no necesariamente socialista.

Es de suponer que los dueños de Honduras viven temerosos porque el rostro del socialismo está asomándose en alguna ventana del continente, entonces es necesario sacar un arsenal de mensajes para distorsionar el planteamiento político gubernamental, que sólo es un intento o un paso democratizador, empezando por el marco legislativo obsoleto, cuyo cambio, hoy más que nunca se ha tornado un imperativo urgente.

Por eso no tuvieron ningún escrúpulo para presentarnos en sus foros, donde el debate es un monólogo, a los archiconocidos oportunistas políticos del patio, a criminales de escuadrones de la muerte, que recientemente fueron absueltos por los jueces venales de Honduras, y agentes o colaboradores de la maldita CIA.

Sin embargo, los hechos actuales hablan, la campaña mediática, para detener el cambio, no logró su propósito porque los agentes (periodistas, locutores y mercenarios del análisis políticos) participantes, para tergiversar el proceso de una encuesta de opinión, que posiblemente culminaría en la cuarta urna en el mes de noviembre, no tenían ni la credibilidad ni la capacidad de convencimiento para generar una reacción en defensa de la constitución de la república tantas veces violada por los que hoy la defienden. Estos medios de comunicación han guardado silencio ante las reiteradas violaciones cometidas por los hoy constitucionalistas.

Si recordamos los foros televisados estaban encaminados a:

Primero: a desacreditar la administración y la personalidad del presidente Zelaya, presentándolo como un incapaz y administrador desordenado y corrupto que había convertido al país en su hacienda particular; sin embargo, después de 13 días de defenestración violenta del gobierno, los usurpadores del poder no han podido justificar los supuestos desórdenes de la administración del presidente Zelaya; contrariamente, por cadena nacional hemos escuchado sobre logros económicos y sociales positivos y los negativos han sido justificados con el argumento de la crisis mundial.

Segundo: Lograr convencer a la población para dar un golpe de Estado, hábilmente planeado por la CIA quizá desde la embajada norteamericana o la base militar en Palmerola. No podemos perder de vista que al adherirse a la Alternativa Bolivariana, Zelaya no sólo se enfrentó a los grupos ultraconservadores del país, sino que confrontó al poder imperial que siempre ha utilizado el territorio nacional como base para derrocar gobiernos reformistas y hacer la contrarrevolución: Desde este suelo se levantaban aviones para bombardear a los sandinistas, para lazar bombas de napalm y quemar poblados rurales salvadoreños y guatemaltecos.

Contrario a lo esperado después de la campaña mediática de preparación subjetiva, que ganaría o enajenaría, como en los viejos tiempos, a la opinión popular, los medios de comunicación hoy son rechazados y acusados de ser cómplices de los golpistas. No les ha dado resultado la vieja y deshilachada bandera del anticomunismo y el antichavismo chauvinista, cargado con las mentiras de la CIA, de ex golpistas venezolanos y de la encangrenada gusanera cubana que los asesoró desde Miami, los mismos que le dieron el triunfo al señor Buch cometiendo fraude.

A pesar de su fracaso en su tarea como mecanismo de control social, los medios de comunicación han creado un cerco mediático y siguen bombardeando a la población con mensajes de distorsión de la realidad de los hechos; las acciones de masas anti golpistas realizadas por el Frente de Resistencia Popular se vuelven invisibles o son distorsionadas. Tratan de hacerle creer al conglomerado nacional que son los maestros los que han abandonado las clases, poniendo en precario la educación de la niñez y se llama a un diálogo nacional, digo monólogo, para avalar el rompimiento del orden constitucional, tratando de desautorizar al presidente Zelaya que ejerce la presidencia ante los gobiernos del mundo y los organismos internacionales que hasta hoy no le han negado el reconocimiento como el legitimo presidente de Honduras.

Pero la mayoría de la población no ha puesto atención a las mentiras directas y subliminales trasmitidas y retransmitidas por la radio, televisión y diarios escritos. La gente ya no se deja engañar con mensajes como los siguientes: "Si viene Chaves te van a quitar tus hijos" (mensaje elaborado por la CIA después de la toma del poder de Fidel en Cuba) o este otro: "Quien ama a Honduras no desprestigia a su país, no pone bombas, no quema llantasŠ bla, bla, bla"; estos son mensajes que los mentirosos golpistas están pasando por la radio y la televisión. Es de suponer que los golpistas, a través de la fiscalía, acusaran en los tribunales por traición a la patria a quien no se alinea con los golpistas y a pesar de que la resistencia es pacifica, pronto pondrán bombas para culpar al Frente de Resistencia. No dudamos que seguirán actuando con más violencia, empujados por la desesperación porque la lucha anti golpista se vuelve más fuerte en vez de disminuir como ellos esperan.

Los medios de comunicación de masas en Honduras ya no son creíbles y por eso han fracasado en su tarea de enajenar a la opinión pública; la ciudadanía, lejos de dejarse engañar, se vuelve beligerante en los pocos medios radiales y a través de los dos instrumentos más revolucionarios de la comunicación el teléfono celular (móvil) y el internet. Es a través de estos dos medios donde se realiza la mayor discusión con lucidez o pasión, exponiendo criterios, que aunque sean encontrados van encaminados a buscar la verdad y la razón de nuestra democracia o de una nueva versión de democracia participativa y el país que soñamos.

Son las 10 pm; 10 de marzo, 12 días de resistenciaŠ.

¡Obtén la mejor experiencia en la web!

Descarga gratis el nuevo Internet Explorer 8

http://downloads.yahoo.com/ieak8/?l=e1

--

_____________________________________

¡¡ NUNCA MAS DICTADURAS !!

¡¡ ALERTA AMERICA LATINA !!

NO MIRA CNN , REENVIA ESTE MENSAJE, DIVULGA LA VERDAD

¡¡ EL FASCISMO NO PASARA !!

Los medios, la Iglesia católica y el sector empresarial apoyan el golpe de estado en Honduras.

2009-07-13T09:13:00.000-07:00

09/07/2009

El Embajador de Venezuela en Reino Unido, Samuel Moncada, explicó ayer en una reunión de emergencia organizada por la Campaña de Solidaridad con Venezuela (VSC, por sus siglas en inglés) que el golpe de Estado en Honduras ofrece una oportunidad para poner a prueba el compromiso democrático de varios grupos y organizaciones de la sociedad hondureña, como son los medios de comunicación, la Iglesia católica y el sector empresarial.

Moncada destacó que estos grupos tienden a defender la democracia u oponerse a ella dependiendo de las circunstancias y de sus intereses particulares.

“Con la excepción del Obispo de Copán, la alta jerarquía de la Iglesia católica claramente ha apoyado al nuevo régimen militar de Honduras. No resulta sorprendente entonces que los obispos de Venezuela y del resto de América Latina hayan adoptado la misma posición,” afirmó el Embajador Moncada.

Con relación a los medios de comunicación, Moncada explicó que la mayoría de los medios internacionales ha defendido el golpe de Estado de Honduras y la Sociedad Interamericana de Prensa simplemente ha permanecido en silencio en torno a lo sucedido en este país centroamericano.

“De alguna manera los medios tienden a culpabilizar al Presidente Chávez”, indicó el Embajador venezolano.Finalmente, Moncada criticó el apoyo del sector empresarial al gobierno militar de Honduras e hizo un llamado de urgencia a la comunidad internacional para que ejerzan medidas de presión y hagan pagar a este sector económico las consecuencias de su ataque en contra de la democracia.

“El comercio justo es para la gente justa. Sin embargo, esta gente no tiene noción de lo que significa la justicia,” agregó Moncada.

El Embajador Moncada enfatizó la importancia de la solidaridad con Honduras e hizo un llamado al pueblo británico para que apoye a esta nación durante este difícil período de su historia.

Aproximadamente cien personas asistieron a esta reunión dedicada a la crisis de Honduras.

La Campaña de Solidaridad con Venezuela anunció que próximamente se realizarán otras actividades en apoyo al pueblo hondureño.

Oficina de Prensa de la Embajada de la República Bolivariana de Venezuela en el Reino Unido

Afirman que el Golpe en Honduras es un ensayo para América Latina

2009-07-13T09:11:00.001-07:00

El politólogo argentino, Atilio Borón, afirmó que el Golpe de Estado de Honduras puede iniciar "un ciclo de golpismo militar en América Latina". A su vez, el periodista venezolano, José Rangel, expresó que es una "prueba de fuego para la región".

Atilio Borón señaló que en un contexto marcado por una crisis mundial muy fuerte las clases dominantes "se enfrentan a una serie de países de América Latina que están buscando una vía de desarrollo y democratización diferente e independiente de los dictados del imperio".

El especialista explicó en el programa Espejos Todavía de FM La Tribu que el Golpe tuvo entre sus causas la aproximación de Honduras al grupo de países de la Alianza Bolivariana para Nuestra América (ALBA).

Además, indicó que hubo una serie de medidas tomadas por Zelaya que fueron muy resistidas por la elite del país.

Por otro lado, Borón remarcó que en Honduras las Fuerzas Armadas están muy vinculadas al Pentágono y a la Escuela de las Américas.

Por su parte, José Rangel, señaló que el Golpe fue primero contra el presidente hondureño Manuel Zelaya, luego contra el primer mandatario de Venezuela, Hugo Chávez, y finalmente contra el presidente de Estados Unidos, Barack Obama.

El periodista afirmó a Radio Nacional de Venezuela que los golpistas utilizaron como argumento del Golpe la mención a Chávez y al proceso que él representa.

A su vez, indicó que a pesar de las declaraciones de Obama en contra del Golpe el Gobierno de facto se mantiene en el poder.

Y expresó que por ello es evidente que la mayor potencia del mundo, con poder para derribar a los golpistas, no está actuando. (PÚLSAR)

gf
08/07/2009

Copyleft @2004-2008 AMARC-ALC | Derechos cedidos según las siguientes condiciones.
Agradecemos citar la fuente.

Socio de Posada Carriles, entre los más firmes apoyos de los golpistas

2009-07-13T09:02:00.000-07:00

El multimillonario de origen cubano Ralph Nodarse, verdadero “padrino” hondureño de las actividades del terrorista internacional Luis Posada Carriles, se encuentra entre los más firmes apoyos del régimen golpista de Micheletti, al servicio del cual ha puesto su Canal 6, el canal de televisión de más audiencia de San Pedro Sula.

El también terrorista y traficante de armas Rafael Hernández Nodarse, alias “Ralph”, es quién acogió en esta ciudad a Posada en el 2004 cuando fue indultado en Panamá por la presidenta mafiosa Mireya Moscoso. Desde que se instaló, hace varias décadas, en la nación centroamericana, Nodarse se hizo rico, no solo con el contrabando de armas y municiones, sino con operaciones de extorsión y el narcotráfico, siempre en conexión con sus socios de la mafia cubanoamericana de Miami.

Hoy, su potente emisora, está difundiendo en ráfaga, las noticias más favorables a la dictadura militar impuesta al pueblo hondureño además de elementos de propaganda fascista difamando al presidente constitucional Zelaya.

El Canal 6 va repitiendo llamamientos a participar en las pocas concentraciones en apoyo al régimen y multiplica los elementos de desinformación acerca de supuestos planes de “masacres” y de “invasión” atribuidos a Venezuela y su Presidente.

En Internet, la “Compañía Broadcasting Hondureña” - observe el toque norteamericano de la apelación - mantiene una versión “internacional” de su fábrica de mentiras donde se puede oír en vivo el chorro de informaciones falsas con las cuales Nodarse y su tropa contrarrevolucionaria inunda al país.

Por cierto, el personal que ocupa los micrófonos y las cámaras mantiene un contacto permanente con los sectores ultraderechistas de Estados Unidos y en particular de la Florida donde la fauna fascista se encuentra en un estado terminal de fiebre “anticastrista”.

Ya se oído de versiones según las cuales se chantajea a los artistas y demás personas llamadas a intervenir en vivo, amenazándolas de romper cualquier forma de relación de trabajo con ellos si se niegan en aparecerse en la pantalla, al lado de partidarios del régimen fascista.

JEFE LOCAL DEL APARATO TERRORISTA ANTICUBANO DE LA CIA

Los primeros contactos de Posada Carriles con Honduras se detectan - precisamente con Nodarse - después del 26 de febrero de 1990 cuando está herido en Guatemala - donde actuaba de jefe de un escuadrón de la muerte - por desconocidos, en plena calle de la capital.

Dos tiros lo alcanzaron entonces mientras andaba en su Suzuki de color negro, uno de ellos impactándole en la mandíbula y seccionándole la lengua, lo que lo dejo medio gago hasta hoy.

Es después de su salida del hospital, que se refugia de convaleciente en territorio hondureño, en casa d e Nodarse, el empresario actuando de jefe local del aparato terrorista anticubano de la CIA.

Unos años más tarde, Posada estuvo involucrado en dos atentados contra el Presidente Reina, uno financiado por la miamense Fundación Nacional Cubano Americana, que iba a ejecutarse en medio de su toma de posesión, y que tenía como principal blanco al presidente cubano Fidel Castro.

Según el testimonio del doctor Ramón Custodio, presidente del Comité Hondureño de Derechos Humanos, Posada dirige luego, hasta 1996, una pandilla de delincuentes de origen cubano, asociada a militares hondureños que realizaran 41 atentados en el territorio nacional, siempre con el objetivo de derrocar al Jefe del Estado.

En este periodo, Nodarse siempre estuvo a completa disposición del agente de la CIA y terrorista internacional que se jactó en varias oportunidades de esta “amistad” sanguinaria.

En 1999, mientras planificaba varias acciones violentas contra Cuba, viajó frecuentemente a Honduras para coordinar planes con Nodarse que lo apoyo en la compra y almacenamiento de explosivos y armas en esta nación.

En el 2004, después de su indulto ilegal, los aviones privados que transportaron a Posada y sus cómplices aterrizaron en el aeropuerto San Pedro Sula, donde fueron recibidos personalmente por Rafael Hernández Nodarse y un representante del FBI, como se confirmó más tarde.

Posada entró a Honduras con un pasaporte norteamericano traficado a nombre de Melvin C. Thompson. y se albergo de nuevo en la lujosa residencia de Nodarse.

El 24 de enero de 2006, la Administración de George W. Bush confiaba en imponer, sin resistencia alguna, al Gobierno hondureño la presencia del indeseable Luis Posada Carriles cuando su embajador se acercó al nuevo Presidente del país, Manuel Zelaya, apenas una semana después de su juramento.

El diario The Miami Herald -cuyos lazos con la inteligencia norteamericana están bien demostrados- citó este día lo que llamó “fragmentos” de una Declaración del Buró de Inmigración y Control de Aduanas (ICE) que señalaba: “El ICE (la Inmigración) está avanzando en llevar a cabo la remoción del señor Posada de los EE.UU.”

Zelaya le ajusto de inmediato el reloj al representante de Washington, Charles “Charlie” Ford.

Contó más tarde el mandatario: “Era imposible darle una visa a Luis Posada Carriles, cuando era una persona cuestionada por actos de terrorismo. Ellos defienden ese tipo de terrorismo, me consta a mí, y por ese tipo de cosas es que tenemos posiciones diferentes”.