Cuba, o país mellor educado de Latinoamérica

Diego Segovia Rebelión 280608

Non fai falta ser un profundo coñecedor dos medios de comunicación para darse conta de que todos eles esperan cambios en Cuba a partir do paso ao costado que deu Fidel. Desde O País de España ata o Abc Cor de Paraguai dannos a coñecer cotidianamente o nefasto que foi o réxime Castrista e como os cubanos foron oprimidos durante tantas décadas. Isto non é de estrañarse, pero si o é o feito de que moita xente crea nesta versión da historia e, xa que logo, pretenda hoxe axudar aos cubanos a cambiar en pos da súa liberdade.

Non hai peor ignorante que o que ignora a súa propia ignorancia. Non será Cuba a que nos debe axudar a cambiar? Por se caiban dúbidas, un recente Informe da UNESCO[1] comprobou que o nivel educativo dos nenos cubanos é por moito superior ao dos nenos dos demais países de Latinoamérica. Tanto que, ante as dúbidas, a axencia de Nacións Unidas tivo que regresar a Cuba para reexaminar aos nenos e comprobar que non se trataba dun erro. Christopher Marquis, do New York Estafes, cualificou os resultados como unha dramática diferenza a favor dos nenos cubanos, a pesar de ser un país de economía marxista, cousa que lle valeu o embargo económico dos Estados Unidos desde fai máis de catro décadas.

"Cuba foi extremadamente o primeiro lugar en logros de terceiro e cuarto grao de matemáticas e linguaxes da rexión? Aínda os máis baixos dos estudantes cubanos lograron un índice superior á media da rexión". Son algunhas conclusións que se poden extraer do estudo. E outra, non menos interesante, é que o nivel educativo dos nenos cubanos supera con fartura os índices alcanzados polas escolas privadas de todas as nacións latinoamericanas, nas cales concéntranse importantes recursos materiais.

Tamén se sabe, por datos da FAO, que os logros de Cuba en canto á nutrición infantil son os mellores na rexión. Terán algo que ver estes datos un con outro? E terán algo que ver cos principios económicos e políticos que rexen a illa? Sempre pomos escusas económicas aos nosos fracasos, pero se Cuba, coas dificultades económicas que lle ocasiona o bloqueo, pode chegar a isto, non deberiamos preguntarnos sequera, os demais países latinoamericanos, se estamos transitando polo camiño político adecuado? Son a competitividade, o investimento estranxeiro, a agroexportación, a redución do gasto público, a privatización, as que levaron a este éxito educativo na illa?

Os nosos medios non tiveron a altura moral para publicar demasiado sobre isto. Non creo que lles guste. Non creo que lles conveña. Á fin e ao cabo, tamén son eles os responsables da catástrofe educativa dos demais países. E son dos máis grandes beneficiarios da nosa ignorancia!

A USAID revela os seus plans para a subversión en Cuba
Asemblea das ONG mercenarias en Wáshington. Como dilapidarán os 45
millóns de dólares asignados para subvertir a orde interna na Illa por mediación
de "institucións experimentadas"
JEAN-GUY ALLARD

No seu novo plan para a desestabilización de Cuba, a USAID promoverá o
envío clandestino de material electrónico á Illa valéndose de intermediarios
europeos e latinoamericanos que realizarán o traballo sucio
que non pode legalmente desenvolver; favorecerá as viaxes de axentes ao
país, usando as chamadas licencias humanitarias para realizar "avaliacións
no terreo", e garantirá aos seus colaboradores que as súas actividades nunca
sexan divulgadas, por encima da lei FOIA de acceso á información.
Forzada polo GAO (a Oficina Federal de Auditoría) a fabricarse unha certa
imaxe de decencia na distribución do diñeiro do contribuínte que
malgastaba ata agora sen a menor licitación, a USAID (a chamada Axencia
para o Desenvolvemento Internacional) acaba de realizar, o pasado 14 de maio,
na súa sede central de Wáshington, unha asemblea sobre a distribución de 45
millóns asignados pola administración de George W. Bush para provocar unha
ruptura do proceso revolucionario cubano.
Durante tres horas, desde as nove da mañá ata o mediodía,
mantendo fora do lugar aos medios de comunicación e nun ambiente
conspirativo acorde coas operacións que pretende realizar, o xefe da
USAID para a rexión latinoamericana, José "Pepe" Cárdenas, un ex
directivo da Fundación Nacional Cubano Americana (FNCA), encabezou un grupiño de funcionarios
federais "especialistas" en Cuba: O seu brazo dereito para a
Illa, Elaine Grigsby, directora do chamado Programa Cuba; Amadjan Abani, da
Oficina de Asistencia e Adquisicións da USAID; Anthony Christino III,
do Buró de Industria e Seguridade do departamento de Estado que monitorea e
sanciona os intercambios con Cuba.
Entre as organizacións -algunhas xa "soadas"; outras menos coñecidas, pero
todas dedicadas a apropiarse dos millóns do Departamento de Estado,
cuxos representantes amoblaban a sala, tolos por garantirse o seu anaco
do cake-, distinguíanse: A seudo onG checa People in Need; Global
Partners; IBMC; Loyola University; Jackson State University; Mississippi
Consortium for International Development; International Resources Group;
Panamerican Development Foundation; Partners of America; Alliance for
Family; o Consello de Comercio de Hungría e a xa multimillonaria TV Martí.
Ningún diplomático -nin sequera o axente checo Kolar- estivo presente.
No que equivale a confesar auténticas operacións de espionaxe contra
Cuba e en territorio cubano, "Pepe" Cárdenas -quen substituíu ao
corruptísimo Adolfo Franco-, insistiu na necesidade de identificar ás
onG as en terceiros países que poidan canalizar os recursos da USAID
para a subversión.
Subliñou a necesidade de facer chegar á nación caribeña, utilizando a aqueles
intermediarios, "panfletos de propaganda, celulares e equipos de comunicación
modernos", así como de "adestrar a cubanos residentes en Cuba
en terceiros países".
Ao destacar a "filosofía" detrás da significativa expansión do Programa
Cuba da USAID, Cárdenas recalcou que o seu orzamento, de 13 millóns no
2007, "disparouse" a 45 millóns no 2008.
Logo pasou á nova xeografía deste monumental malgaste, ao destacar
como países máis proclives para desenvolver este traballo encuberto a Chile,
Perú, Arxentina, Colombia e Costa Rica.
Aínda que Grigsby, supostamente a sua máis fiel colaboradora, comentou logo que,
segundo a súa experiencia, resultáballe difícil atopar socios en América
Latina.
Como bo instrutor do que constitúe, nin máis nin menos, que unha
operación de Intelixencia, Cárdenas falou da conveniencia de utilizar a países
de Europa do Leste que tiveron "experiencias recentes de transición".

Con todo, non chegou a precisar o nivel de colaboración ou de complicidade
co cal conta, de xeito evidente, a Intelixencia norteamericana cos
gobernos dos países que mencionou.
Contestando a unha pregunta, a Cárdenas escapóuselle que xa se recomendou a "institucións experimentadas na execución deste tipo de programa",
talles como a NED, o NDI, o IRI, a Florida International
University, Freedom House, co seu axente CIA, Jaime Suchlicki¼
E, por suposto, o Center for a Free Cuba do seu amiguiño Frank "Paquito"
Calzón.
OPERACIÓNS "SECRETAS" CUXO ACCESO SE NEGOU
Cunha linguaxe que corresponde a un operativo de misión de espionaxe, o ex
directivo da FNCA confesou que "resulta difícil" introducir materiais na
Illa e polo tanto induciu que o traballo había que "facelo de forma
clandestina".
Grigsby engadiu ao carácter altamente secreto das tarefas designadas,
precisando que se existisen solicitudes de desclasificación de documentos
en virtude da Lei de Liberdade de Información (coñecida como FOIA), a
USAID só emitiría "un resumo xeral" e "mantería o segredo" dos
detalles dos programas de cada onG, pois se trata de "materiais
secretos".
Máis claro nin a auga.
Anthony Christino III referiuse, nesta mesma confesión colectiva, á
"necesidade" de enviar computadoras e software a Cuba, para o que os seus
servizos facilitarán licenzas.
Clara Davis, a perla da OFAC, propuxo licenzas de viaxes, deixando claro
que se utilizarán as licenzas chamadas humanitarias para a infiltración
de axentes coa cobertura de proxectos vinculados á saúde pública, o
medio ambiente e "iniciativas específicas".
Referiuse, ademais, aberta e groseIramente, ao "interese" de promover viaxes
a Cuba para "realizar avaliacións no terreo" utilizando licenzas
xerais.
Davis sinalou que "a maior entrada de diñeiro a Cuba" facíase "a través da
Igrexa", unha referencia ben intencional que non ten outro propósito que
causar algún dano á fluída comunicación entre a Igrexa e o Estado
cubano.
As ELECCIÓNS DETERMINARÁN O FUTURO
Noutra confesión nesta longa sucesión de confidencias, Grigsby sinalou que
outra ampliación do orzamento subversivo dependerá das eleccións de novembro.

Segundo os observadores "no terreo", non hai dúbida de que as vítimas deste
novo xiro do financiamiento da subversión en Cuba axustaranlle a
conta no seu momento á administración.
A organización que manexou o malgaste do diñeiro federal en operacións
fraudulentas convocou, evidentemente, a súa reunión co aparente propósito de parecer
conformarse co cocotazo do GAO.
Con todo, de xeito moi significativo, publicou na súa convocatoria o
día e a hora da asemblea, pero omitiu precisar o lugar para o que había
que chamar e preguntar. A estratexia funcionou. Aparecéronse no
encontro poucas caras novas para esta repartición dun pastel xa
repartido.
No seu informe, o GAO demostraba como os altos funcionarios de USAID
chegaron a disimular o paradoiro de 65,4 millóns de dólares regalados, nunha
década, ás súas amizades de Miami e de Wáshington.
José Cárdenas foi directivo da FNCA a partir de 1986, coas máis altas
responsabilidades. Foi sucesivamente director de "investigacións e
publicacións", portavoz da organización e lobbyista cando a
organización mafiosa dispuña dunha luxosa "embaixada" en Wáshington.
O funcionario mafioso é, por suposto, amigo íntimo de Ileana Ros-Lehtinen
e dos seus dous cómplices de apelido Díaz-Balart.
A FNCA, creada pola CIA baixo Ronald Reagan, gastouse unha fortuna
financiando as operacións do terrorista internacional Luís Pousada
Carriis, o que Cárdenas, por suposto, non pode ignorar.
Como tampouco poderá ignorar as xa agudas lamentacións dos xefe de Miami,
a quen a reorientación dos métodos da USAID, a favor
particularmente dos seus habituais correspondentes europeos, deixan nunha
situación algo precaria.


Máis información en Kaos na Rede

ALEMANIA PROHÍBE TV KURDA
mércores, 25 de xuño de 2008
O Goberno Federal alemán, este gran defensor dos Dereitos Humanos e da
liberdade de expresión (en Cuba, Irán, Venezuela, África, Burma, Belarús,
Rusia,...), prohibiu onte a canle TV kurdo "Roj-TV". Esta canle transmite
desde o ano 2004 por satélite un programa informativo e cultural en varios
dialectos kurdos, inglés, turco, árabe e outros idiomas. Con motivo do
tradicional día nacional kurdo, Newroz, o 21 de marzo de 2008, Roj-TV prolongara a súa programación aos 24 horas ao día. Actualmente, Roj-TV segue
transmitindo a súa programación desde Dinamarca e Bélxica, pero perdeu os seus
estudos en Wuppertal e tamén se pechou a empresa de producións "VIKO".

Xa en febreiro de 2008, meses antes da prohibición, pechouse a
transmisión de Roj-TV nas redes de cable do Estado Federado de Renania
do Norte-Westfalia, o máis populoso de Alemaña. En maio, a policía asaltou
os estudos da canle en Wuppertal e vivendas privadas das súas peridoistas
e comisou moito material, ata unha gravación dunha voda, as
computadoras e documentos.

Non se sabe se é unha simple casualidade que o Ministro Federal do Interior
alemán, Wolfgang Schäuble, prohibiu á canle exactamente un día antes do
semifinal da eurocopa de fútbol onde se diputarán hoxe pola noite
Alemaña e Turquía. O goberno turco xa desde o ano 2005 pide do goberno
danés o peche da canle Roj-TV. Parece que o réxime en Ankara xa tiña
máis éxito ante as autoridades alemás.

Axencia EFE
A organización humanitaria israelí nos territorios ocupados palestinos Betselem, advertiu hoxe de que en Cisxordania hai unha severa falta de auga provocada por unha 'política discriminatoria de Israel' na distribución do ben líquido. Nun comunicado, a organización sostén que o consumo medio de auga en Israel é 3,5 veces superior ao de Cisxordania, territorio que, segundo advirte, sufrirá unha grave carestía de auga debido á súa escaseza e a seca acumuladas. Betselem cita datos da Autoridade Palestina da auga, que indican que faltan entre 40 e 70 millóns de metros cúbicos de auga para cubrir as necesidades da poboación palestina en Cisxordania.
01/07/2008
Destacados da Semana
Xornalista palestino de IPS atacado en cruzamento de fronteira
Funcionarios de seguridade israelís espiron ao correspondente de IPS en Gaza, Mohammed Omer, para rexistralo. Logo golpeárono. Ocorreu cando cruzaba a fronteira de Xordania a Cisxordania, de regreso ao seu fogar en Gaza. Omer reside en Rafah, no sur da franxa de Gaza. Fai varios anos recibiu o premio Mellor Voz Xuvenil da organización New America Media. O xoves regresaba dunha xira por Europa iniciada en Londres, onde recibiu o premio de xornalismo Martha Gellhorn. Os axentes do Shin Bet comezaron a rirse dos lexisladores europeos, e burláronse de Omer por ser "o xornalista premiado".
Os médicos israelís, cómplices das torturas aos detidos palestinos
Así o denuncia unha organización de Dereitos Humanos israelí que os acusa de ignorar o que ocorre nos interrogatorios. O pasado domingo outro organismo denunciou a "indiferenza absoluta" cara aos malos tratos que sofren os arrestados. O grupo israelí Médicos polos Dereitos Humanos (PHR polas súas siglas en inglés) acusou aos doutores israelís de ignorar o que o grupo describe como tortura dos palestinos detidos durante os interrogatorios. O PHR dixo nun comunicado que as súas conclusións están baseadas nos testemuños de dous palestinos que desenvolveron síntomas relacionados con traumas, talles como falta de agudeza auditiva, ataques de pánico e incontinencia durante e logo das súas detencións.
Os nenos de Gaza perderon a esperanza, advirte comité da ONU
Un comité da ONU que investiga a situación dos dereitos humanos dos palestinos advertiu hoxe de que os nenos de Gaza 'perderon a esperanza' e que as súas condicións de vida deterioráronse 'ata niveis nunca vistos' nos últimos anos. 'Os nenos de Gaza perderon a esperanza porque ven que os seus pais son humillados polos israelís', dixo hoxe o presidente do 'Comité Especial sobre as prácticas israelís que afectan aos dereitos humanos dos palestinos', Prasad Kariyawasam.
Promesas de axuda internacional exclúen a Gaza
Doantes internacionais prometeron canalizar máis fondos para a Autoridade Nacional Palestina, particularmente co obxectivo de fortalecer á policía e a xustiza. Pero non a Gaza, territorio controlado por Hamás. Pero a Conferencia para Apoiar a Seguridade Civil e o Estado de Dereito Palestinos, celebrada este martes na sede do Ministerio de Relacións Exteriores alemán, non ofreceu respostas para os problemas máis urxentes: a unidade territorial palestina, o diálogo co Movemento de Resistencia Islámica (Hamás) e os asentamentos xudeus ilegais.
Un grupo de palestinos se querela na audiencia nacional contra Sharon polo asasinato de 15 civís en gaza
Un grupo de cidadáns palestinos presentou hoxe na Audiencia Nacional unha querela contra o ex primeiro ministro de Israel Ariel Sharon e sete altos mandos militares do país polo asasinato, o 22 de xullo de 2002, de quince civís durante un bombardeo do exército hebreo na cidade de Gaza. Os querellantes, todos eles familiares das vítimas do ataque israelí, acusan a Sharon e aos altos mandos militares dun delito contra as persoas e bens protexidos en caso de conflito armado. Os cidadáns palestinos decidiron acudir á xustiza española ante as reiteradas negativas das autoridades israelís a investigar os feitos.
Pinceis contra asentamentos ilegais
En Ush Ghrab, ao oriente da cidade cisxordana de Beit Sahour, un pequeno e abandonado posto militar está sendo transformado lentamente nun oasis para os nenos, nenas e familias palestinasB'tselem advirte dunha severa escaseza de auga en Cisxordania pola política israelí da rexión, así como para os turistas. O que foi a torre de vixilancia ten agora brillantes flores pintadas no seu teito e a adusta oficina administrativa volveuse azul e rosa, cun cartel sobre a súa entrada no que se le, en letras vermellas, "Café do Niño".
A quinta columna de Fatah
Mentres que a vasta maioría dos palestinos deron a benvida ao cesamento do fogo que mediou Exipto entre o movemento Hamas e Israel, a ?quinta columna? dentro de Fatah apoiada por Estados Unidos ve a tahdiaa ou breve calma en Gaza como unha ameaza existencial á súa propia supervivencia. Desde que fai case dez días chegouse ao fráxil cesamento do fogo, estes perigosos elementos non aforraron esforzos para tratar de frustrar a tregua disparando primitivos proxectís a través da fronteira. Tamén acusaron a Hamas de traizoar a resistencia e de minar os intereses vitais do pobo palestino.
Retorno si, ¡Pero para os palestinos!!!!!
A Organización de Nacións Unidas, en 1951 decretou como Refuxiado "?todas aquelas persoas que foxen legalmente do seu país debido a un temor ben fundado de ser perseguidos por motivos de raza, relixión, nacionalidade, pertenza a un determinado grupo social ou opinións políticas?". Con todo, segundo os movementos de dereitos humanos, polo menos a 7 millóns de palestinos desprazados no mundo, o estado sionista de Israel négalles o dereito a retornar á súa terra, dos cales polo menos 1 millón 500 mil sobreviven en campos de refuxiados, discriminados, sometidos a practicas terroristas e a masacres.
Exipto abre paso de Rafah para casos humanitarios
As autoridades de Exipto abriron o martes temporalmente o paso de Rafah na súa fronteira cos territorios palestinos da Franxa de Gaza para pemitir o desprazamento de palestinos entre ambos os lados do mesmo, informou a axencia oficial de noticias MENA. Uns 50 palestinos, entre eles enfermos, estudantes e traballadores, entraron xa en Exipto, revelou unha fonte fiable citada polos medios de comunicación. Palestina pediu a Exipto que abrise o paso fronteirizo durante tres días, engadiu a fonte.
Israel non incrementa abasto de combustible a Gaza, di funcionario palestino
Israel non incrementou o abasto de combustible que envía á Franxa de Gaza cando o acordo de tregua mediado por Exipto chegou ao seu décimo día, sinalou o día 30 un funcionario palestino. Mahmoud ao-Khozendar, subdirector da unión de propietarios de estacións de combustible en Gaza, declarou que os cargamentos de combustible enviados o día 30 a Gaza son aínda menores que antes de acordar o cesamento ao lume. Israel reduciu as subministracións de combustible cara a Gaza desde setembro pasado
Seis faccións palestinas con Hamás á cabeza piden a extensión do cesamento do fogo a Cisxordania
Un grupo de seis faccións palestinas co Movemento de Resistencia Islámica (Hamás) á cabeza emitiu unha declaración na que piden que se amplíe tamén a Cisxordania o cesamento do fogo vixente na Franxa de Gaza, segundo informa a axencia de noticias Maan. Representantes de Hamás, As Saiqa, o Movemento do Pobo Libre Palestino, a Fronte Popular-Comando Xeral, a Fronte de Loita Popular e das Brigadas An Nasser Salah Addin reuníronse onte na Cidade de Gaza para debater o cesamento do fogo e emprazaron aos mediadores exipcios a traballar para lograr a extensión da tregua a Cisxordania "para evitar dar aos israelís pretextos para seguir adiante cos seus actos criminais baixo a cobertura do cesamento do fogo".
Prohibido volver a casa, nin de turista: Israel impide regresar a Xerusalén aos palestinos que se van a vivir fose
O habitual é que os emigrantes sufran peripecias no país de acollida, e que lles tendan ponte de prata para regresar. Israel rompe moldes. Sábeo Zeina Emile Saman Ashrawi, de 26 anos, palestina cristiá e residente en Estados Unidos. Aos 17 anos emigrou a Pensilvania para rematar os seus estudos secundarios. casou e vive en Virginia. Regresaba cada ano ao seu Xerusalén natal para visitar á súa familia. Non pode volver á súa casa. O Goberno israelí prohibiullo. "Non son unha criminal, nin unha ameaza. fun expulsada do meu fogar. Son unha de tantos", afirma Zeina.
Israelís golpean e torturan ao xornalista Mohammed Omer ao seu regreso a Gaza
O meu querido amigo e irmán Mohammed Omer volveu á súa natal franxa de Gaza o xoves? literalmente inconsciente e incapaz de falar logo de ser golpeado e torturado polas tropas israelís. Aínda non pode falar, así que non puiden comunicarme directamente con el, pero seguirei informando da evolución da súa saúde en futuras entradas ao blog. Mohammed había estado en Gran Bretaña, onde recibiu un premio ao xornalismo, tal como comenteino AQUÍ (en inglés) a principios de semana.
Intentos fracasados de sionizar a Rede
"Este sitio foi ?hackeado? polo seu manifesto contido antisionista. Israel non está interesado en xente como vós que son cargas no proceso dunha toma de decisións no goberno. Se vos opondes ao que chamades a ?ocupación israelí? entón aquí non hai sitio para vós.? O anterior é o que apareceu onte en numerosos sitios da Rede. Todos os sitios en cuestión lograron eliminar a inmundicia enviada polos hacker. Unha vez máis fracasaron os intentos de silenciar a verdade.
O soño sionista de ocupar Xerusalén chega en tranvía
A primeira liña, que cubrirá os 13,8 quilómetros que separan o suroeste de Xerusalén do asentamento sionista de Pisgat Zeev, na parte oriental da cidade, entrará en funcionamento en outubro de 2010, con 16 meses de atraso. No decenio seguinte, polo menos outras cinco liñas verán a luz, percorridas por trens con portelos antibalas e un deseño que esconde as partes mecánicas para evitar sabotaxes e atentados. Varias arterias básicas de Xerusalén están patas para arriba polas obras do tranvía, que busca dar «unha resposta ecolóxica» aos habituais atascos
Sacando o carné de conducir en Rafah: O que cambiou Israel en 15 anos
Fai dúas décadas os palestinos eran parte integrante da paisaxe de Israel, principalmente como obreiros ínfimamente remunerados que construían casas, limpaban rúas e realizaban tarefas agrícolas. Con todo, nos últimos anos desapareceron, literalmente. Na década de 1980 a maioría dos israelís e dos palestinos podían viaxar libremente entre os territorios ocupados e Israel e, en moitos aspectos, sentíanse seguros ao facelo. Nestes momentos os palestinos están encerrados na Franxa de Gaza e os israelís non están autorizados a entrar na zona.
Querela contra militares israelís por un bombardeo en Palestina na Audiencia Nacional española
Esta querela preséntase na Audiencia Provincial promovida polo Centro Palestino de Dereitos Humanos ? e no seu nome Raji Sourani - en representación de seis familiares dos palestinos asasinados o día 22 de xullo do ano 2002, por unha bomba dunha tonelada de peso lanzada pola aviación israelí sobre o populoso barrio da o Daraj, na cidade de Gaza. En Israel foi infrutuoso axuizar aos acusados, correspondentes á cadea de mando de devandita operación de terrorismo de estado, ante a evidente política de impunidade que exercen os ocupantes.
Un grupo teatral de Gaza intenta levar a Zaragoza os problemas de auga na franxa, Israel Bloquea a súa saída do País
Un pequeno grupo de teatro de Gaza intenta saír da franxa para levar á Expo Zaragoza unha obra sobre a grave escaseza de auga que padece ese territorio. Aínda que a falta deste ben é só un máis dos problemas diarios aos que se enfronta o millón e medio de habitantes de Gaza que vive desde fai un ano un severo bloqueo israelí, a compañía 'Teatro para todos' é consciente de que é un dos máis perentorios e máis difíciles de resolver no futuro. Por iso, desde fai un ano representan 'Maye, Maye' (Auga, Auga, en árabe)
«O muro de Palestina é racista... e aínda hai quen pensa que Israel é democrático»
Segundo o doutor Khaled Hroub, director de Proxectos sobre Medios de Comunicación Árabes da Universidade de Cambridge, O muro de Palestina divide familias e separa aos nenos dos seus colexios, o muro é racista e propio do «apartheid...». E aínda hai quen considera que Israel é un país democrático. Eu nacín en Belén e o muro parte a cidade en dúas. É triste que cando Europa conseguiu tirar o muro de Berlín, permítase que Israel levante un mesmo muro para non se que defensa. Israel está nunha zona onde non debía de estar e así interfere na vida do resto dos países que o rodean.
Comité da ONU denuncia graves condicións en que viven nenos de Gaza
A taxa de mortalidade infantil e a incidencia de desordes psicosomáticos aumentaron considerablemente nos últimos dous anos. O presidente do comité engadiu que tras contactar con pediatras e médicos especialistas que traballan cos palestinos puideron comprobar que a taxa de mortalidade infantil aumentaron nos últimos dous anos e que tamén creceu a incidencia de desordes psicosomáticos nos menores da Franxa. O comité, composto por tres membros de Sri Lanka, Senegal e Malaisia, tiña en principio previsto visitar os territorios palestinos para constatar a súa situación sobre o terreo
Palestinos en Venezuela condenaron negativa israelí para o retorno á súa patria
Un grupo de palestinos radicados Venezuela condenou a negación do dereito a retornar á súa patria por parte do Estado Israelí. Así o manifestou a representante da Asociación de Socorro ao Pobo Palestino Canaan Susana Khalil, nun acto de conmemoración do Día Mundial do Refuxiado, informou ABN. Para ela a razón de ser deste evento, que leva por título "Palestina: 60 anos de refuxio forzoso: é tempo de regresar", fundaméntase en facer coñecer a situación dos refuxiados no mundo, enfocados na realidade dos palestinos.
Occidente promete 156 millóns para a policía palestina de Abbás
A lei e a orde como base para a creación dun Estado palestino foi onte a premisa da Conferencia de Apoio á Seguridade Civil Palestina celebrada en Berlín. A comunidade internacional deu onte unha lombeirada ao Goberno palestino de Mahmud Abbás e aprobou un paquete de axuda económica de 156 millóns de euros para a formación dun novo sistema policial e de xustiza que, segundo os representantes de máis de 40 países reunidos na capital alemá, é imprescindible para o futuro recoñecemento da soberanía palestina por Israel.
Deputado Mustafa Barghouti: "Os Asasinatos de Nablus teñen o obxectivo de Dinamitar a Tregua"
O Secretario Xeral da Iniciativa Nacional Palestina, Dr. Mustafa Barghouti condenou o crime que a ocupación Israelí cometeu hoxe 24.6.2008 en Nablus, asasinando a Yyad Kanfar, un estudante de cuarto curso de Arte na Universidade de Najah, e ao mozo de 23 anos, Tariq Jom'a Abu Ghali. Barghouti Manifestou: ?As accións de Israel buscan acabar co acordo de tregua, volvendo utilizar a política de asasinatos e o que fixeron en Nablus significa unha grave escalada.? Tamén engadiu que Israel non quere que a situación acóuguese
A campaña 'Tenrura pola paz' enviará mensaxes de alento ás mulleres palestinas
A plataforma de mulleres artistas contra a violencia de xénero, por medio da xornalista e feminista Tere Mollá, lanzan a Campaña Tenrura pola paz, que ten como propósito recoller todas as mensaxes escritas para as mulleres palestinas nos cales recoñézase e apóiese o seu traballo e compromiso pola paz. As promotoras desta iniciativa, consideran que, a pesar de que "sofren diariamente a violencia e a ocupación, a pesar de todo, son as primeiras impulsoras de paz e creadoras de vida"
Refuxiados palestinos, un crime contra a humanidade
O exilio dos palestinos constitúe unha grave violación aos principios básicos da lei internacional dos dereitos humanos e un crime contra a humanidade. Israel é o responsable. A poboación de Palestina ocupada é de 3.8 millóns de palestinos (segundo censo xullo 2005), entre eles case 300 mil viven en Jerusalem ocupada. Pola súa banda, 1.4 millón de palestinos viven na liña de 1948, baixo bandeira israelí. Estímase en máis de 6 millóns de desprazados e refuxiados palestinos. Incluídos os refuxiados palestinos de 1948, logo da unilateral creación de Israel sobre Palestina e o roubo da súa terra.

PPS of Mexico, Tesis aprobadas por el 129 Pleno del Comité Central [Sp.]

-------------------------------------------------

From: Popular Socialist Party of Mexico, Saturday, June 28, 2008

http://www.ppsdemexico.org , mailto:ppsm@ppsdemexico.org

==================================================

El Partido de la Clase Obrera y el Desarrollo de las Condiciones Subjetivas Para el Cambio Revolucionario en México Hoy.

Tesis aprobadas por el 129 Pleno del Comité Central.

PARTIDO POPULAR SOCIALISTA DE MÉXICO

Zacatecas, junio 20-21 de 2008

Las condiciones objetivas están dadas. El PPS de México y la construcción de las condiciones subjetivas para el cambio revolucionario.

1. Las condiciones objetivas para el cambio revolucionario en nuestro país están dadas. La crisis del sistema capitalista mundial; la agudización de la contradicción imperialismo-dependencia y las que se dan entre las clases sociales en México, son tres procesos que han madurado. Pero no existen todavía las condiciones subjetivas. Crearlas es inaplazable.

2. La creación de las condiciones subjetivas para la revolución socialista en México, como en todo país capitalista, consiste en el desarrollo de la conciencia política de clase de los trabajadores, de su cultura revolucionaria, y de un alto grado de organización y disciplina. Impulsar ese proceso es una tarea esencial y de combatividad a la que debe contribuir el Partido Popular Socialista de México como un deber insoslayable.

La necesaria unidad de todos los comunistas.

3. Nuestro partido está consciente, sin embargo, de los efectos negativos que tuvieron las transformaciones ocurridas en las dos últimas décadas del siglo XX, sobre los partidos comunistas y obreros del mundo. México no escapó a ese fenómeno. La izquierda partidaria del socialismo está hoy más fragmentada que nunca en nuestro país. Nuestro propio partido sufrió daños muy severos. Creernos autosuficientes y reclamar para el PPS de México la legitimidad revolucionaria única, en estas condiciones, sería un absurdo y una petulancia en que no podemos incurrir; lo cierto es que por hoy no existe el partido único, revolucionario, fuerte, cohesionado y bien pertrechado ideológicamente, capaz de conducir la lucha revolucionaria hasta la victoria. Hay que edificarlo.

4. En este marco, el PPS de México se asume como una fuerza consciente al servicio de la clase obrera, dispuesta a desplegar todo su esfuerzo en la tarea histórica de construir el partido único de la clase obrera, del cual nos consideramos uno de sus afluentes. Para construir el gran partido comunista que llevará la revolución socialista a la victoria, nuestro partido está en la disposición de trabajar unitariamente, sin exclusiones previas, con todos los demás partidos y organizaciones que coincidan en ese objetivo histórico. Está en la disposición de discutir colectivamente y construir una única concepción teórica, una única línea estratégica y táctica, una línea política única y un partido único, integrado de manera plena. En tanto se desarrolla ese proceso, que no suele ser de muy corta duración, está dispuesto a avanzar por la vía de la unidad en la acción.

5. En el camino de construir el gran partido comunista, que la clase obrera de México necesita, nos queda muy claro, sin embargo, que debemos a la vez fortalecer a nuestro propio partido cuantitativa y cualitativamente. Necesitamos más miembros, más cuadros, mejor organización, mayor preparación ideológica individual y colectiva, mayor dominio del arsenal de conocimientos teóricos que nuestro partido ha acumulado a lo largo de 60 años de combate, y más disciplina. Es claro que el partido único de la clase obrera debe ser la suma de afluencias a la que debemos contribuir con la fuerza más significativa posible.

6. Un PPS de México más fuerte, y un trabajo paciente y tenaz hacia la construcción de la unidad de todos los partidarios de una sociedad socialista y comunista, son dos objetivos inaplazables en el proceso de crear las condiciones subjetivas para la revolución socialista. Pero no bastan. Sin acción revolucionaria no hay teoría revolucionaria, y sin el conocimiento profundo de la realidad nacional que se desea transformar es imposible lograrlo. Por eso, nuestro partido se esfuerza en examinar nuestro proceso histórico y nuestra realidad actual, como lo hizo desde sus inicios. Siendo ésta una de las principales fortalezas de nuestro partido, está consciente de que es su responsabilidad y deber ineludible, el de aportar su acervo al caudal del proceso unitario, por medio del debate de las ideas.

El análisis y comprensión de nuestra realidad, aporte fundamental del PPS de México al proceso unitario.

7. Como fruto de sus reflexiones, nuestro partido valora las grandes diferencias que existen entre América Latina y otras regiones del mundo, como Europa, en cuanto a desarrollo histórico, que se reflejan necesariamente en las características de las luchas revolucionarias en nuestros días. Parte de estas diferencias radica en que en América Latina hay diversas clases y segmentos de la población luchando contra las injusticias, no sólo la clase obrera. Luchan además los indígenas, por ejemplo, desde cinco siglos atrás; desempeñan hoy mismo un rol muy significativo en los casos de Bolivia y Ecuador, en las derrotas infligidas a las oligarquías locales, subordinadas y sostenidas por el imperialismo; y en los pasos que se dan hacia la independencia y soberanía. En México luchan también. Y las mujeres batallan con decisión, las de las clases sociales explotadas, sobre todo, como género discriminado y atropellado por partida doble. La juventud lucha con sus demandas propias, y en ocasiones enarbolando otras, más generales de la sociedad. Luchan los campesinos pobres, exigiendo un trozo de tierra para cultivar, y condiciones al menos de sobrevivencia, a las que cada vez menos pueden acceder en nuestros países. Y sectores de la pequeña burguesía también luchan, porque el proceso de saqueo al que somete el imperialismo a nuestra región, muy agravado en el último cuarto de siglo –el de la globalización neoliberal- les arrebata toda clase de beneficios y los amenaza con la proletarización; y hasta el lumpen, a veces también lucha.

8. Esta diferencia obedece al hecho de que nuestros países forman la otra parte del sistema capitalista mundial en su fase imperialista, la parte del mundo que no logró el desarrollo capitalista ni pasó por tanto a la fase del capitalismo monopolista de Estado y a la exportación de capitales, la fase imperialista. Los nuestros son países capitalistas dependientes; sus recursos naturales y su fuerza de trabajo son saqueados, y sus culturas, destruidas, por el imperialismo. Sus estados nacionales son sometidos, por los estados imperialistas, a su dominio político.

9. Por tanto, siendo el nuestro un país capitalista dependiente, el PPS de México considera que igual que en todos los países de este tipo, la revolución hacia el socialismo, en una fase inicial toma la forma de lucha por la liberación nacional respecto del imperialismo. En esta fase de la revolución, la clase obrera cuenta con numerosos aliados potenciales; de hecho lo son todas las franjas y sectores de la población a las que el imperialismo explota. Se trata de una valiosa ventaja que contrarresta la debilidad de una clase obrera que en nuestros países es incipiente a causa de que la industrialización ha sido escasa y tardía, cuando no todavía inexistente.

La revolución antiimperialista y de liberación nacional, hacia un régimen de democracia del pueblo, a la orden del día.

10. Esta fase de la revolución es la que está ya a la orden del día en México y América Latina en su conjunto. La contradicción múltiple que se da entre el imperialismo y el conjunto de clases y sectores sociales que aquél expolia, es la que exige solución, para destrabar el desarrollo de las fuerzas productivas en las circunstancias actuales de la vida nacional y regional.

11. El conjunto de clases y sectores sociales que el imperialismo expolia, lo forman casi todas, salvo una pequeña élite, una oligarquía terrateniente y un sector de la burguesía, proimperialista y subordinado.

12. A causa de esa contradicción múltiple, agudizada en los últimos 25 años, es que todos los días surgen protestas y rebeliones en los más diversos lugares de nuestro país. Lo mismo sucede entre los trabajadores organizados en los grandes y combativos sindicatos, como los de los electricistas y los mineros, o los maestros de escuela, que entre los campesinos, a los que se ha llevado a la miseria más espantosa; lo mismo, entre los indígenas a los que se despoja de todos sus derechos y de los elementos indispensables para sustentar una vida digna, que entre las mujeres a las que se atropella como nunca en nuestra historia; y desde luego, entre los jóvenes, para quienes cada vez está más nebulosa la perspectiva de satisfacer sus anhelos de superarse por medio del estudio, el deporte, la cultura y el ejercicio de una ocupación justamente remunerada; también entre los ancianos, a los que se priva de los derechos de jubilación, después de haber entregado sus vidas enteras a la producción de bienes, de los que a fin de cuentas se han apropiado los imperialistas y algunas capas minúsculas de la burguesía autóctona. Por todo eso estallan movimientos en todas partes: en el norte y en el sur, al este y al oeste; de carácter local, regional, gremial, nacional y que responden a problemas particulares que, sin embargo, tienen las mismas causas profundas. Porque es claro, como hemos dicho, que los problemas de los maestros de escuela no tienen solución por separado, como tampoco los que aquejan a los trabajadores electricistas, o a los mineros y metalúrgicos; a los campesinos ni a los indígenas de las más de cincuenta etnias mexicanas. Es claro que no hay salida para lo que angustia a los jóvenes ni para las dificultades que sufren los ancianos, las mujeres, los varones, si no se ataca la raíz de todos estos conflictos, el problema esencial: la intervención y el saqueo de que nos hace objeto, cada vez más, el imperialismo, es decir, el capital financiero y corporativo internacional.

13. Por eso, los brotes espontáneos no tienen la capacidad ni el potencial para avanzar hacia la solución de la causa de causas. Se trata de una solución revolucionaria, que implica el cambio de la clase social en el poder; el desalojo no de un partido político por reaccionario que sea, sino de toda la burguesía proimperialista y subordinada al capital financiero y corporativo internacional, que en la actualidad se sirve del sistema político y de partidos, todo. E implica la toma del poder por parte de un bloque social amplio y plural, integrado por todas las franjas y sectores de la sociedad expoliados por el imperialismo.

14. Esta fase de la revolución, desde luego, también requiere de condiciones objetivas y subjetivas, igual que sucede con la revolución socialista. Las objetivas están plenamente maduras, en México y en toda América Latina. Las subjetivas están en proceso de construcción en cada país de acuerdo a su ritmo y condiciones: en Venezuela, en Bolivia, en Ecuador, en Nicaragua, en todos, con la excepción de Cuba, que ya ha avanzado más, ha logrado su plena independencia y autodeterminación, y está inmersa en la construcción del socialismo, aun en medio de condiciones muy adversas, de orden internacional.

15. En el caso de México, la construcción de las condiciones subjetivas para la fase nacional-liberadora de la revolución, exige de un movimiento de masas nacional, eficazmente articulado, combativo y consciente de la necesidad de echar del poder a esa clase social entregada a intereses ajenos y contrarios a los de todo el pueblo de México: la burguesía proimperialista y subordinada al imperialismo.

16. Igual que a la clase obrera, la conciencia política de clase le viene de afuera, igual sucede en el caso de este amplio bloque plural, con respecto de la revolución de liberación nacional.

17. También en este caso corresponde a nuestro partido la tarea y la responsabilidad de contribuir a educar políticamente y organizar a todo ese amplio conjunto de fuerzas, para la conquista de la plena independencia nacional respecto del imperialismo. Por eso es que nuestro partido ha resuelto interactuar con todas estas fuerzas para contribuir a que los diversos referentes de la lucha popular vayan llegando a la conclusión de que es necesario combatir, no ya únicamente a los enemigos particulares de uno u otro sector, de una u otra zona o región, sino a la clase social dominante en su conjunto -la burguesía subordinada- y todavía más, a la fuerza externa que sostiene a esta burguesía, sin cuyo soporte, ésta nada sería: el imperialismo. Y para contribuir a que se desarrolle, por tanto, la conciencia sobre la necesidad de unir todas esas luchas particulares en una de carácter general, articulada y consciente, contra el imperialismo, por nuestra segunda y definitiva independencia, y por el cambio de régimen, hacia una Democracia del Pueblo, antesala de una sociedad socialista.

Conciencia firme y elevada disciplina en nuestro partido, para responder a los desafíos de este momento histórico.

18. Desde luego que esto sólo lo puede hacer el Partido si está inmerso en el movimiento de masas. Por esa razón, en las actuales circunstancias de fuerte agudización de la lucha de clases; de hostilidad extrema por parte del imperialismo y la burguesía subordinada, contra todos las franjas y sectores de la población; de desarrollo de las condiciones subjetivas para el salto revolucionario hacia la plena independencia nacional, no es aceptable que existan compañeros en parte alguna del país, en nivel alguno de la estructura partidaria, que se marginen de esa tarea fundamental. Ni otros que se marginen de la discusión central, del debate colectivo y que luego se consideren desligados del deber de acatar lo resuelto, o lo ignoren de plano; que postulen que no hay claridad en las ideas, en los planteamientos o en las resoluciones; que se viene actuando de manera espontánea o improvisada, o que es necesario reiniciar una y otra vez la misma discusión, que ya se ha dado en numerosas ocasiones. Es deber del partido en su conjunto, en tanto que es una organización leninista, criticar a los camaradas que incurren en tales errores, como corresponde hacerlo a los revolucionarios: del modo más fraternal y persuasivo, sin dejar de ser enérgico; criticar sin hostilidad, con paciencia, –porque a fin de cuentas la disciplina es un asunto de madurez de conciencia, no de sanciones-; pero haciéndoles ver, cuantas veces sea necesario, la enorme necesidad de que se sumen a esta lucha que es esencialmente revolucionaria, y que lo hagan de una manera consciente y decidida, al máximo de sus posibilidades. Recordarles la afirmación de Lombardo en el sentido de que “el partido sólo puede vivir, desarrollarse y triunfar, en contacto estrecho con las masas populares”.

19. Y de igual manera, nuestro Partido debe reconocer a los compañeros que se han destacado en esta actividad fundamental, como los camaradas de Zacatecas, no todos, su núcleo central; de Jalisco, de Baja California, de Oaxaca, y en lo individual el compañero Luis Miranda, en el nivel nacional. Ellos están llevando las tesis del partido al frente de masas y participando con dedicación en el proceso de su articulación y desarrollo.

20. Nuestro partido sustenta con Lombardo que “Necesitamos una nueva Revolución… esta revolución será la cuarta etapa de la Revolución ininterrumpida de nuestra historia, después de las etapas de la Independencia, de la Reforma y de la lucha contra la dictadura de Porfirio Díaz. Esta cuarta revolución tendrá sus propias características... Será una revolución basada en la vigorización de la conciencia de clase del proletariado y en la educación política de las otras fuerzas sociales que han de cooperar a la democracia del pueblo. Una revolución caracterizada por grandes movimientos de masas, vigorosos, resueltos y entusiastas”. Los militantes del Partido Popular Socialista de México debemos darnos a la tarea de desatarla y conjuntamente con otras fuerzas llevarla a la victoria; para tal fin, es indispensable dedicar todo nuestro esfuerzo colectivo a la tarea de desarrollar las condiciones subjetivas, puesto que las objetivas están maduras.

Las tareas centrales de nuestro Partido hoy.

21. Sin embargo, desarrollar las condiciones subjetivas, como se planteó, es una tarea compleja y urgente, que exige actuar de manera simultánea, decidida y sin demora en los siguientes aspectos:

a) Profundizar en el examen teórico de nuestra realidad para tener en todo momento las propuestas adecuadas a las situaciones siempre cambiantes; para poder aportar a los aliados y amigos nuestros juicios sustentados, sobre todo en momentos en que la batalla de las ideas es esencial, más que nunca, y para confrontar y derrotar a los enemigos de la clase trabajadora y del pueblo.

b) Fortalecer a nuestro partido en cantidad y en calidad, porque éste es, para nosotros, el núcleo central de toda la tarea. Necesitamos fortalecerlo en su estructura, en su organización, en su disciplina; en la formación y promoción de cuadros, porque éstos son esenciales, sobre todo en momentos de agudización de la lucha; invitar a formar parte de nuestra organización, en plena igualdad a todos aquellos compañeros de los frentes de masas que se destaquen por su verticalidad, por su entrega a la lucha, por su elevación de miras; elevar la mística partidaria, el cariño al nombre, a la historia del partido, a sus símbolos; privilegiar el fondo, la esencia de las tareas partidarias, puesto que actuar sólo de manera formal constituye una simulación inaceptable; pero tampoco desestimar las formalidades, puesto que ambos elementos, forma y fondo, constituyen un todo dialéctico, y porque actuar sin la formalidad necesaria deviene en una actitud anárquica; tener claridad del rumbo y firmeza en las acciones, por parte de todos los cuadros del partido, sin titubeos ni vacilaciones; participar en la discusión colectiva, en los acuerdos, asumirlos conscientemente al final de los debates; cumplir las tareas con entusiasmo.

c) Avanzar también de manera audaz y decidida en el proceso de unidad con los demás partidos y organizaciones que se asumen partidarios de la construcción del socialismo, hacia la edificación del partido único de la clase obrera, tanto por la vía de la unidad en la acción, como del debate fraternal de las ideas, porque sin unidad ideológica plena, de principios, de estrategia, de táctica, de visión histórica, de vía revolucionaria, la construcción de la unidad orgánica de un partido de clase no es posible. Utilizar el proceso de unidad de los partidos de izquierda revolucionaria, que es, para nosotros, el segundo círculo de toda la tarea, como palanca para impulsar la maduración del movimiento de masas.

d) Desarrollar con rapidez el proceso de articulación del movimiento de masas, dotarlo de claridad en cuanto a lo que significa el imperialismo, de lo que es la burguesía subordinada, de la necesidad ingente de conquistar la independencia nacional plena, sin la cual ninguno de los problemas que afectan a unos y otros podrá resolverse de fondo; y desectarizarlo, hacer ver a sus componentes que no hay enemigos dentro, que no lo son los partidos respecto de los movimientos sociales ni viceversa; que no lo son unas tendencias de otras; que su fortaleza está en la acción conjunta y articulada de todos. Este tercer círculo, como se ha dicho, es fundamental en la etapa inmediata de la lucha revolucionaria.

e) Mantener una elevada solidaridad internacional y un intercambio muy ágil de ideas y experiencias con el movimiento comunista y revolucionario del mundo –y sobre todo el latinoamericano- porque, ante el grado de internacionalización del dominio imperialista en su fase actual, de la globalización neoliberal, hoy más que nunca se hace indispensable que los proletarios del mundo estemos unidos.

El XX Congreso del PPS de México y el desarrollo de las condiciones subjetivas para el cambio revolucionario.

22. En nuestro pasado Pleno resolvimos que había que convocar al XX Congreso de nuestro partido y pensamos que podría celebrase hacia finales del 2007, entre otras razones, a la vista de que se vencía el plazo que marca nuestro Estatuto. No quisimos, sin embargo, que fuera un Congreso que cumpliera solamente con las formalidades, puesto que eso no tiene sentido. Valoramos que era necesario que en la fase de sus preparativos el partido se fortaleciera en cantidad y calidad, a la vista de la agudización creciente de las contradicciones. Se llegó el plazo previsto sin que los preparativos avanzaran lo suficiente. Hoy, a la vista de las tesis aprobadas por este 129 Pleno, el Comité Central resuelve reiterar su decisión anterior; considera que el XX Congreso debe realizarse este año; que su preparación debe cumplir con los requisitos anteriormente previstos y que dicho Congreso debe constituir un hito en el proceso del desarrollo de las condiciones subjetivas para el cambio revolucionario de México. El 129 Pleno del Comité Central acuerda plasmar lo conducente en una resolución especial.

Zacatecas, 21 de junio de 2008.

*End*

subscribe/unsubscribe mailto:info@solidnet.org,

http://www.solidnet.org

REFLEXIÓNS DO COMPAÑEIRO FIDEL

O PERCORRIDO DE MCCAIN E O DESTINO MANIFESTO DA IV FLOTA

Mentres elaboraba unha reflexión sobre as relacións de McCain coa mafia
terrorista anticubana de Miami e outros temas vinculados de interese
histórico, chegaron noticias frescas sobre este persoaxe que os falcóns
do imperio proxectan como substituto de Bush: a súa visita a Colombia e a México,
que se iniciará mañá. Non é posible eludilas, porque de feito
confirman as opinións que estivemos sostendo.

"McCain estará dous días en Colombia a partir de mañá martes, e logo desprazarase a México", informa o diario panameño A Prensa.

"A IV Flota de Estados Unidos volve patrullar augas latinoamericanas",
publica Clarín, o órgano de prensa de máis circulación en Arxentina, "esta vez
baixo o comando do contraalmirante Joseph Kernan. O currículo de Kernan,
ata agora máximo xefe do Comando de Tácticas Especiais de Guerra
Naval, non é menos preocupante", comenta o diario. "O mariño pertence ao
grupo SEAL, un comando de elite con homes seleccionados para as máis duras
operacións especiais, preparados para actuar nas condicións máis
adversas e esixentes. Operaron en Viet Nam, Camboia e Laos. A elección de Kernan
para a IV Flota, segundo admite o propio Pentágono, é absolutamente
inusual?" "É máis, con esta decisión, o Comando Sur alcanzou o mesmo
nivel de importancia que o Comando Central que opera coa V Flota no
Golfo Pérsico."

"Que razón podería ter Estados Unidos para enviar unha forza naval tan
poderosa a unha rexión en paz, sen poderío nuclear, sen conflitos nin
ameazas militares reais?", pregúntase o xornal. "Nunca van admitir
que é polos recursos naturais, pero non é unha coincidencia que esta decisión
apareza cando se inicia un cambio estrutural da economía
mundial no que as reservas de auga doce, os alimentos e os recursos
enerxéticos sitúanse como un valor estratéxico importante", responde o
Profesor Khatchik Der Ghougassian, especialista en temas de seguridade da
Universidade arxentina de San Andrés.

O Profesor engade que "non ocultan a inmensa importancia que teñen os
mares do sur do Hemisferio Occidental e admiten que se aumentará a
capacidade de actuar polo que a IV Flota supervisará barcos e avións,
incluíndo os civís e comerciais, que naveguen ao sur dos Estados
Unidos."

"James Stavridis, o actual Xefe do Comando Sur", prosegue Clarín, "agregou
ao narcotráfico, a loita contra o terrorismo e a posibilidade de responder
á migración masiva de refuxiados de países como Haití ou Cuba. James
Stevenson, comandante da Mariña do Comando Sur, precisou que as súas naves
chegarán ata o tremendo sistema de ríos en Sudamérica, navegando nas
augas marróns máis que nas tradicionais augas azuis. É dicir, un
vasto control no interior do territorio latinoamericano.

"O Comando Sur desprega unha actividade social como repartición de alimentos ou
medicamentos que lles permite convencer ao Congreso norteamericano de que esta penetración
está xustificada", engadiu o xornal arxentino.

Pola súa banda, O Universal, de México, baixo o título "John McCain irá da
Basílica a Iztapalapa", publica:
"John McCain non viaxará a México só a facer política. Ou talvez non só
política partidista. O candidato republicano visitará a Basílica de Guadalupe.
Tamén percorrerá un dos barrios bravos da cidade de México.".


"A visita que McCain realizará por Colombia e México mantén ao seu equipo
de colaboradores traballando horas extras, ata os fins de semana" ?
comenta o xornal. "O sábado pola noite un evento que estaba planeado
como un brinde de despedida tras a clausúra da Conferencia Nacional da
Asociación de Oficiais Latinos Electos (NALEO, segundo as siglas en inglés),
converteuse nunha mesa de discusións sobre o alcance da
súa viaxe a América Latina? levantarase cedo para atender unha entrevista
cun noticiario de Televisa. Despois trasladarase ao norte de
a cidade, onde está considerada unha visita de media hora á Basílica de Guadalupe?
asistirá a un xantar con membros da Cámara Americana de Comercio
en México. Máis tarde terá unha reunión con empresarios mexicanos
e estadounidenses? pechará cunha visita ao barrio de Iztapalapa, onde
coñecerá as estratexias de combate ao crime organizado e en favor da
unidade comunitaria."

Mentres choven os comentarios asociados ao candidato republicano, no
Sur da Florida aséntanse 52 521 persoas con máis dun millón de dólares,
segundo o último informe detallado dunha importante entidade
investigadora. Case todos os capitais procederon de América Latina.

McCain, home ao que non se lle coñece como devoto piadoso, pensa que
rezando na Basílica de Guadalupe enganará a católicos, protestantes,
brancos, negros, indios e mestizos, nos países onde, á inversa, a
pobreza extrema crece día a día.

Hoxe Granma publicou en primeira páxina: "Multan en Estados Unidos a aerolínea
por violar bloqueo contra Cuba", mentres un órgano mexicano de prensa fala
de que uns 57 mil cubanos chegaron a ese país entre 2005 e 2007. Como se coñece, 20 mil cubanos de diversas idades, con excepción daqueles que
cumpren algún deber social ineludible, son legalmente autorizados cada ano a emigrar
a ese país; viaxan de forma segura, tanto nenos como adultos recibiron educación e son saudables. É un sacrificio que, en aras da
reunificación familiar, Cuba achega.

Os que atraídos pola cínica Lei de Axuste Cubano fano directamente ou
por terceiros países, de forma clandestina ou baixo calquera manto legal, non
só cometen unha falta despreciable de ética senón que privan á economía
do noso pobo de especialistas e persoal cualificado. É o roubo
descarado de cerebros e de brazos produtivos que a nosa patria, na
súa loita heroica, está no deber de combater firmemente.



Outro día publicarei a reflexión que tiña elaborada. Vale a pena coñecer
a verdadeira historia.






Fidel Castro Ruz
30 de xuño de 2008
5 e 16 p.m.

AMÉRICA EMIGRANTE

Luís Britto García





· Hai medio milenio os europeos emigraron fuxindo das súas fames negras e guerras internas, asaltaron a sangue e lume o mundo, levaron o botín para Europa e hoxe non queren que ninguén emigre alá para compartilo.

· A comezos do Terceiro Milenio, 54 millóns de persoas migran dun país a outro en Asia; 31,5 millóns van a Europa; 30 a Estados Unidos, 19 millóns cara a África, 9 millóns en Oceanía e 9 en América Latina e o Caribe (Salker 2000).



· En Estados Unidos a estatua da Liberdade invita a entrar aos desterrados; na fronteira con México o Muro da Vergoña pecha o paso aos ?hispanos?, cuxos 40 millóns constitúen a súa minoría demográficamente máis importante, castigada con cotas, exclusións e discriminacións que abaratan a súa man de obra.

· O propio Estados Unidos causa este éxodo. Confesa o seu Comité de Santa Fe que: ?O Tratado de Libre Comercio arrincou aos campesiños e os indios das súas parcelas e terras comunais por mor da baixa de impostos á importación de produtos alimenticios provenientes da industria agrícola norteamericana e canadense. Para afastarse das súas posesións ancestrais, esta xente enfila cara ao Norte. Pero as industrias fronteirizas ?maquiladoras? teñen exceso de persoal e prefiren empregar mulleres, de maneira que os refuxiados económicos seguen avanzando cara aos estados fronteirizos de California (37 % de hispanos), Arizona (22 % en 1999; maioría en 2006-2008), Texas (30 %) e, máis cara ao norte, ao Medio Oeste, en especial Iowa e Minnesota (Santa Fe IV 2000).

· Os mexicanos pasan a fronteira con Estados Unidos para conseguir traballo no sector agrícola e manufacturero. Xa desde os anos oitenta do século pasado, no Documento Santa Fe I, os asesores da política exterior estadounidense mostran a súa preocupación por tal fluxo migratorio, e afirman que ?Estados Unidos e México deben buscar unha solución ao fluxo de traballadores indocumentados a Estados Unidos. A meta é proporcionar emprego temporal para un número determinado de cidadáns mexicanos. A aplicación estrita da cota será responsabilidade tanto das autoridades mexicanas como das norteamericanas? (Santa Fe I 1980).



· Pouco despois, o Comité de Santa Fe insiste: ?As maquiladoras ao longo da fronteira mexicano-norteamericana, proporcionaron emprego por centos de miles de mexicanos. Con todo, non está claro se existiu beneficio correspondente para os traballadores norteamericanos. Ademais, os millóns de mexicanos que foron atraídos cara ao norte, e cuxas aspiracións non foron satisfeitas, tenden a chegar a EEUU a través da fronteira; o que acelera aínda máis a inmigración ilegal?. En vista do cal, demanda unha solución de inhumanidad exemplar: ?Polo tanto, as industrias norteamericanas deberían considerar o traslado dos seus maquilas moito máis cara ao interior de México? (Santa Fe II 1988). Estados Unidos atribúese competencias para determinar a localización das industrias en México, estritamente en función dos seus problemas migratorios.



· A raíz do TLC, preto dun millón de traballadores agrícolas mexicanos deixan cada ano o campo, para migrar ás maquilas das cidades fronteirizas ou ao mesmo Estados Unidos (Martínez Enríquez: ?A globalización neoliberal e a liberdade de movemento? 2006, 143).

· Para premialos por manter á boia a economía estadounidense cos seus salarios extremadamente baixos, o proxecto de Lei de Inmigración de marzo de 2006 prevé a deportación de millóns de inmigrantes, a negación da nacionalidade estadounidense aos seus fillos nacidos en devandito país, a duplicación de efectivos da Patrulla Fronteiriza, a creación dun ?muro virtual? con cámaras e sensores engadido ao ?Muro da Vergoña?. Mobilizacións de millóns forzaron ao Comité Xudicial a aprobar unha modificación que permitiría aos inmigrantes indocumentados que chegaron antes de 2004 continuar traballando no sitio (EFE: Últimas Noticias 29-3-2006, 63).

· Paralelamente Europa, cuxos torrentes migratorios foron sempre xenerosamente acollidos por América, promove unha Lei de Retorno para a expulsión compulsiva dos inmigrantes.

· Tras as intervencións de Estados Unidos en Porto Rico e Panamá e Haití e República Dominicana e Cuba e Guatemala e Nicaragua e O Salvador, ondas de cidadáns deses países migran cara ao agresor. Estados Unidos apoia as ditaduras do Cono Sur, que provocan a fuga de millón e medio de persoas.

· Nos últimos anos, preto de 18 millóns emigraron de México; tres millóns de Perú, millón e medio do Salvador, un millón de Nicaragua, 800.000 de Ecuador (Escudier, Juan: ?¡Que se vaian todos!?, Question, xullo 2005,14). uns cinco millóns de Bolivia e uns catro de Colombia. Cada vez que Estados Unidos desestabiliza económica ou politicamente un país ou unha rexión, debe soportar unha avalancha de refuxiados que foxen do desastre.

· Durante os primeiros cinco anos do século XXI, uns 25 millóns de persoas deixaron o seu país en América Latina e o Caribe moitos en forma ilegal. Arxentina, Brasil, Costa Rica e Venezuela son os polos de atracción para a inmigración intra rexional; México, Colombia, Ecuador e os países do Caribe son quen envían máis emigrantes cara a Estados Unidos e Europa, onde se concentran en España. A segunda fonte do ingreso exterior ecuatoriano procede de remesas dos seus emigrados, e iso que se trata dun país exportador de petróleo.

· Para 1996 México figura en segundo lugar entre os principais 20 países en desenvolvemento e en transición receptores de remesas dos seus emigrados, con 4.224 millóns de dólares; Brasil no posto 11 con 1.213 millóns; O Salvador no lugar 14 con 1.086 millóns e República Dominicana no rango 17 con 847 millóns. Eses 20 países reciben o 88% das remesas internacionais; entre eles varios países latinoamericanos figuran en elevados rangos (PNUD 1999, 27).

· Nalgúns países tales envíos teñen un peso significativo na economía: en Haití achegan o 24% do Produto Interno Bruto, en Nicaragua o 11%, en Fonduras o 10%, no Salvador o 14% e en República Dominicana o 10% (CEPAL 2005, 13).

· Segundo a CEPAL, América Latina e o Caribe é unha das rexións que recibe máis remesas. No ano 2004 estas representaban ao redor de 45.000 millóns de dólares, cifra similar ao investimento estranxeiro directa (IED) e moi superior á asistencia oficial para o desenvolvemento recibida na rexión. É de feito América Latina e o Caribe quen asiches a outras rexións achegándolles man de obra xa formada, produtiva e á cal non se lle recoñécen dereitos laborais nin humanos.

· En tal forma América Latina exporta o seu futuro, desde brazos para as colleitas ata cerebros para a tecnoloxía de punta. Así, pode afirmar o vicepresidente do Consello de Estado cubano Carlos Lage: ?Un millón de científicos e profesionais formados en América Latina a un custo duns 30 mil millóns de dólares, viven hoxe nos países desenvolvidos e polas súas innovacións e achegues científicos debemos pagar ou prescindir deles. Non é xusto que exista un libre fluxo de mercancías mentres son crecentes os obstáculos ao libre movemento da forza de traballo e xorden novas barreiras non arancelarias nos países ricos.? (Lage 1999, cit. por Martínez Enríquez, 2006, 145).



· Estados Unidos e a Unión Europea necesitan desesperadamente os baratos brazos dos nosos emigrantes para pelexar as súas guerras imperiais, mover as súas industrias e manter ás súas envellecidas poboacións. As leis discriminatorias son para mantelos fóra dos salarios xustos, dos Dereitos Humanos, da Humanidade.



· PD: DO YOU SPEAK ENGLISH? DirecTV transmite fai dúas semanas o seu programas en inglés sen subtítulos en castelán Aplicará por fin CONATEL a lei Resorte?

http://luisbrittogarcia.blogspot.com

" Pódese esconder o lume, pero que se fai co fume ? "
Proverbio africano" ALGO ESTA NACENDO E ALGO ESTA MORRENDO NO
noso CONTINENTE " por Virtin 29-6-2008

Hai algúns analistas políticos que consideran que ao estar Estados Unidos enfrascado nunha guerra sen saída militar en Iraq e Afganistán estan descoidando o seu patio traseiro. Argumentan que debido a ese feito, Cuba xa non esta soa no continente contra o imperio mais poderoso do mundo e algúns con certo triunfalismo aseguran que o nacemento do ALBA con Venezuela, Cuba, Bolivia, Nicaragua e Dominica e os avances logrados en Brasil , Arxentina, Uruguai, Paraguai , Ecuador e ata Chile, sumado ao posible triunfo da Fronte Farabundo Marti nas próximas eleccións do Salvador fan imposible ou moi difícil o accionar dos norteamericanos para o apoio á súa política neoliberal e contra a integración das nosas nacións.
Outros consideran que un posible triunfo de Obama produciría un cambio mais humano nas relacións entre os nosos países e aínda que non ignoran que Jhon Mccain e Obama responden aos mesmos intereses guerreristas e economicos do Imperio, déixanse encandear e ata imaxinan abrazos de Obama con Fidel, Chávez e Evo. Entusiasmámonos e con certa razón, polo nacemento de UNASUR, alianza militar sen Estados Unidos.
Nada mais alleo á verdade que todas estas análises subxectivas afastados da realidade nun mundo no seu mais difícil etapa onde esta parindo o novo coa súa mensaxe de paz e igualdade, de xustiza social e de soberanía, contra o modelo neoliberal e imperialista que sofre derrota tras derrota pero que ten un poder que se debe debilitar moito mais se de verdade queremos utilizar con propiedade o termino de que se esta derrubando.
É certo que gobernos progresistas e revolucionarios, en cantidade e calidade como os que temos nesta época non existiran nunca no noso dividido continente. Somos obxectivos ao dicir que cada goberno e cada pobo non estan nunha situación similar, non é o mesmo o faro ideolóxico e de dignidade de Cuba coas súas cinco décadas sobre as súas costas que o proceso exemplar e revolucionario da Republica Bolivariana de Venezuela, non é o mesmo aínda que poidan ter algunhas facetas comúns o proceso de Bolivia que o de Ecuador, o de Uruguai e Paraguai, o de Arxentina e Brasil, o de Chile e Nicaragua e así de seguido.
Nun articulo que titule " USAID " o 19 de Xuño do presente ano sinalaba como Estados Unidos a través de varias organizacións disfrazadas de " axudas humanitarias " encargábanse de facer o traballo sucio do goberno norteamericano desde as embaixadas establecidas no noso continente.
Alí sinalaba que terceiros países como Chile, Arxentina, Perú, Colombia e Costa Rica podían xogar un papel importante na procura de contratistas e mercenarios, de captar ONG ao seu servizo, para desestabilizar e acabar cos nosos soños de independencia e de xustiza social.
Seica non resulta estraño que a oligarquía arxentina con jornaleros e xente do campo pechen camiños para tratar de paralizar o país e producir unha crise alimentaria que desestabilice ao goberno de Cristina ?
Aínda que Cristina non é Allende nin Allende é Cristina recórdame o paro dos camioneiros en Chile, todos os grupos de poder co xornal O Mercurio á cabeza , unidos para derrotar ao goberno constitucional da Unidade Popular.
Anos despois en documentos desclasificados da CIA o goberno de Estados Unidos recoñece a súa participación na caída do goberno de Salvador Allende.
Resulta desatinado pensar que a USAID en Arxentina, co seu perfil humanitario, non este detrás da inédita folga dos oligarcas ?
No articulo anteriormente mencionado sinalaba que a USAID recibiu 45 millóns de dólares soamente para desestabilizar a Cuba, para producir segundo as súas palabras " a súa transición á democracia ", ignorando que o pobo e o goberno de Cuba fai 50 anos inicio esa transición do capitalismo ao socialismo e que esa decisión é para os cubanos irreversible a pesar de que a Oficina de Intereses de Estados Unidos en Cuba multiplíquese para lograr o seu anhelado obxectivo. Non o lograron en cincuenta anos e non o lograsen nunca. Aínda dóelles que a historia resalte que a primeira derrota do imperialismo no noso continente sufriuna en Cuba durante a frustrada invasión de Bahía Cochinos.

Na Republica Bolivariana de Venezuela correron como ríos millóns de dólares durante o golpe de estado de abril do 2002, no paro petroleiro e en querer provocar o desabastecemento alimentario. A Revolución Bolivariana como a Revolución Cubana teñen no seu haber que as armas dos seus exércitos estan ao servizo do pobo porque non son outra cousa que o pobo uniformado.
En Venezuela tambien estan estas " organizacións humanitarias " que intentan axudar á reducida oligarquía nacional con todos os medios de comunicación á súa disposición para desprestixiar a Chávez e á Revolución e ata en planificar e poder concretar o magnicidio do Presidente.
Aquí o Imperio trato e trata de que o Estado do Zulia forme un estado separatista, como o esta intentando en Bolivia e en Ecuador. Non hai que esquecer que o actual embaixador de Estados Unidos en Bolivia foi xestor principal na guerra de Kósovo para dividir e acabar con Iugoslavia.
Recentemente o goberno de Bolivia expulso a funcionarios da USAID que estan en todo este labor divisionista e en contra dos intereses que pertencen ao pobo boliviano.
En Colombia a USAID e outras organizacións non teñen ningún problema, funcionan con toda liberdade e co apoio do goberno de Uribe. Desde o seu territorio invádese a soberanía doutros países co pretexto de perseguir a terroristas, cando o desprestixio de Uribe ante o mundo é case unánime a pesar do " apoio popular " que rexistran as súas enquisas a nivel nacional.
Ultímaa revista Semana di algunhas cifras que sinalan unha gran hecatombe para Colombia.
Aumento seméntaa da coca en 99.000 hectáreas, mais de 3.000.000 de desprazados, esta entre os primeiros 14 países mais violentos do mundo, hai un 95 por cento de impunidade en casos de dereitos humanos, datos que non foron fornecidos por ningún partido de oposición ou por un investigador privado senón pola mediación anual que realiza a Oficina contra a Droga e o Delito de Nacións Unidas, do Observatorio para a protección dos Defensores dos Dereitos Humanos e pola Revista The Economist no seu Índice de Paz Global.
Seria longo analizar en profundidade e apuntar nun articulo como todas esas organizacións que funcionan desde as propias Embaixadas de Estados Unidos nos nosos países, causan un grave dano á estabilidade nacional e continental.
Para facerlle fronte a esas frontes do Imperio é imprescindible facer uso do arma fundamental que teñen os pobos e que é a súa unidade. Debemos unirnos no esencial e ser concientes que o inimigo a derrotar en primeiro lugar é esta política neoliberal que o imperio intenta aplicar a sangue e lume.
Cantas discusións bizantinas ás veces realizamos entre as propias forzas populares e progresistas das nosas patrias que van camiño á Patria Grande soñada por Bolívar e tantos outros , sen asimilar en practícaa , cal é o noso inimigo principal. Eles estan traballando e conspirando ás veces en forma solapada e clandestina e noutras abertamente para acabar coas nosas realizacións e os nosos soños e a nós cústanos comprender que da nosa unidade, da nosa fortaleza ideolóxica e da nosa mobilización dependerá a nosa vitoria.
Eles intentan dividirnos para debilitarnos e vencer. Nós día día, hora a hora, debemos empecinarnos na unidade por encima de diferenzas que quizais hoxe non a podemos superar pero mañá se, o importante é crebar ao imperio, resquebrajarlo.
Se esquecemos estes queridos amigos, como dicía Tácito, un a un seremos vencidos.
Calquera pode pensar que este articulo ten algo de pesimismo. Todo o contrario. Non me queda ningunha dúbida que coa unidade popular, as ideas claras sobre o que facer e a mobilización, non hai goberno fascista ou monicreque que poida impedir a nosa vitoria.
O obxectivo deste articulo é non deixamos levar por un triunfalismo infantil. Derrotar ao Imperio e aos seus lacayos non é un camiño de rosas.
A nosa fe no triunfo dos pobos sobre as minorías dominantes, será sempre a luz longa e infinita que ilumine as nosas loitas.
Se amigos: Algo inconmensurable esta nacendo no noso continente, unha Patria Grande onde camiñen os homes e mulleres libres.
Hai un devandito que di que todos os Imperios tarde ou cedo morren. Axudemos coa nosa unidade a acelerar este proceso. Non hai outra alternativa.
" Vacilar é sucumbir ", sentenciaba Simón Bolívar.