terça-feira, 5 de agosto de 2008



Petrocaribe y el combustible integrador



Edición No: 8

Julio de 2008

Sumario

* De Portada:

- Petrocaribe y el combustible integrador.

* FSM Por Dentro:

-Nota de Prensa de la CGTP de Perú.

Denuncia persecución judicial contra su Secretario General Mario Huamán”.

* De Nuestra América:

- Nuestra América vive hoy día una situación inédita y paradójica.

- Evo Morales: A propósito de la ronda OMC.

- 4ta Asamblea de los Pueblos del Caribe.

* Mundo Económico:

- Convulsiones económicas de EEUU.

* DOSSIER en Acontecer Sindical:

- Especial sobre Paro Nacional del 9 de julio en Perú.

* Por el Mundo:

- El fascismo de ahora: Un mundo inviable.

- Declaración de la Cumbre de los Pueblos de Sur.

…………………………..

Para dar su opinión acerca de este trabajo y su contenido:

revista@fsm.ctc.cu

impiden a vde solidaridaPara conocer más de nosotros acceda a:

www.fsm-america.org

www.wftucentral.org



Por Hedelberto López Blanch

Si los yacimientos y comercialización de combustibles habían sido motivos de discordias y guerras como la realizada contra Iraq por Estados Unidos y Gran Bretaña, contrariamente ahora el petróleo proveniente de los yacimientos venezolanos está sirviendo para crear un ambiente de confraternidad, ayuda e integración en la región.

La Quinta Cumbre Extraordinaria de PETROCARIBE que se celebró el 11 y 12 de julio en Maracaibo, 500 kms al oeste de Caracas, reforzó la expansión de este mecanismo de cooperación hacia Centroamérica, con la incorporación de Guatemala y la participación Costa Rica como observador.

PETROCARIBE nació el 29 de junio de 2005, con la participación de 14 países del Caribe, que asistieron al Primer Encuentro Energético de Jefes de Estado y o de Gobierno del área, celebrado en la ciudad de Puerto La Cruz, estado Anzoategui.

La iniciativa fue promovida por Venezuela y actualmente agrupa a 17 países que reciben más de 200.000 barriles diarios de petróleo y derivados con financiación a bajo interés.

Hasta el momento, Venezuela suministraba el combustible a los suscriptores del Caribe y América Central los que pagaban hasta el 50 % de sus compras a 90 días y el resto a un plazo de hasta 25 años a un interés del 1 % anual.

A propuesta del presidente Hugo Chávez y dado el encarecimiento constante del precio del combustible, se acordó que de ahora en adelante se flexibilizara del sistema de pago para beneficiar a sus miembros.

La fórmula propone cancelar el 40 % de la factura petrolera a 90 días y el resto será financiado a 25 años, con una tasa del 1 % anual, en caso de que el precio del barril de crudo supere los 100 dólares.

Si el precio del petróleo sobrepasa los 150 dólares, los países cancelarán a Venezuela el 30 % de la factura a 90 días y el 70 % será financiado a largo plazo.

e ahora, los jefes de Estado y de Gobierno del bloque laborarán para disminuir las terribles asimetrías que sectores de sus países el acceso a condiciones esenciales y dignas de vida y lo harán en base al principio En sus tres años de fundado, este mecanismo ha crecido, se ha consolidado y fortalecido como un factor político catalizador de los esfuerzos integradores de la región basado en el mejor aprovechamiento soberano de los recursos energéticos.

mpartida.obierno jamaicano, se materializó la iniciativa de aportar 5 000 000 de dólares al fondo Alba Caribe yrsos en el área de modernización de sistemas agrícolas. Con el propósito de avanzar en su desarrollo, se concertó la creación de una empresa mixta Grannacional de energía entre los países miembros interesados, que podría funcionar en un bloque del campo petrolero de la Faja del Orinoco, lo que a su juicio contribuiría a que el grupo se beneficie del petróleo desde la fase de explotación.

Es decir, participación directa de sus miembros en la explotación petrolera lo cual les permitirá adquirir conocimientos y beneficios en el tema desde la base, en una operación completamente diametral a lo que ocurre con las empresas transnacionales internacionales que se enriquecen con el saqueo de las riquezas naturales de las naciones donde se asientan. ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

Como la actual crisis financiera, económica y alimentaria capitalista mundial ha incrementado los precios en todos los productos y materias primas, Venezuela pondrá a disposición de Centroamérica y el Caribe unas 100 000 toneladas métricas de urea, con un descuento del 40 %, como una medida que ayudará a las producciones agrarias.

En ese sentido, y para no quedar estancados solo en el sector petrolero, se creará un organismo para la coordinación de políticas agroalimentarias denominado Petroalimentos con un Consejo de ministros de Agricultura, que se reunirá el 30 de julio en Tegucigalpa, Honduras.

Con el pensamiento fijo en la integración de los pueblos bajo los fundamentos de la solidaridad se instalará una Comisión de Planificación para el comercio justo con el fin de promover la compensación como forma de pago del financiamiento establecido en el acuerdo PETROCARIBE y se velará además por acortar las asimetrías económicas entre sus países mediante un esquema de intercambio equitativo.

Las iniciativas incluyen el impulso de programas sociales en toda la región en beneficio de las grandes mayorías poblacionales. Los países también podrán sufragar sus deudas petroleras con productos y servicios.

Innumerables son las ventajas que este mecanismo introdujo en la vida de los países de la región, que según el Ministro de Energía y Petróleos de Venezuela, Rafael Ramírez ha aportado un peso de contribución económica a su miembros de 4.000 millones de dólares en 2007, y se han destinado 100 millones de dólares a proyectos que benefician directamente a los pueblos, en especial a las comunidades y sectores más necesitados de la región caribeña.

A PETROCARIBE están integrados, además de Venezuela, Cuba, República Dominicana, Belice, Jamaica, Surinam, Guyana, Granada, Bahamas, Dominica, San Vicente y las Granadinas, Saint Kitts and Nevis, Antigua y Barbuda, Nicaragua, Honduras, Haití y Guatemala, este último lo refrendo en la reciente Cumbre. Además se han interesado participar, Santa Lucia, Costa Rica y Puerto Rico.

Todos los presentes en la cita de Maracaibo expresaron la satisfacción de haberse integrado al bloque y como colofón, el presidente de Guatemala, Álvaro Colom, lo catalogó como la iniciativa de cooperación más importante e innovadora de las últimas décadas para los países de Latinoamérica y el Caribe.

En conclusiones, PETROCARIBE ha sido creada para promover soluciones de complementación de las economías de la región y no como forma de absorción que imponen las políticas neoliberales y de libre comercio impulsadas por Estados Unidos y la Unión Europea, amparadas por los organismos financieros internacionales y ejecutadas en gran medida por las compañías transnacionales.

FSM por Dentro…

CGTP de Perú denuncia persecución judicial contra su Secretario General Mario Huamán.

CONFEDERACION GENERAL DE TRABAJADORES DEL PERU CGTP

NOTA DE PRENSA

Luego del exitoso Paro Nacional realizado el 9 de Julio, el Ministerio Público ha cursado una citación al Secretario General de la CGTP, Mario Huamán, por los presuntos delitos contra el Patrimonio, Daños y Contra la Vida, el Cuerpo y la Salud en agravio de dos periodistas y un chofer de una estación televisiva. La notificación se da a pesar del desagravio público efectuado por el dirigente a dichos comunicadores afectados por los excesos cometidos por un grupo de personas durante la concentración en la Plaza 2 de Mayo.

El Fiscal, Jorge Sanz, de la 57ª Fiscalía Provincial de Lima estaría siguiendo el mismo guión de otros fiscales, que también han iniciado de oficio procesos judiciales a diversos líderes sociales del país que exigen al Presidente de la República, el cumplimiento de sus promesas electorales. El corolario de esta pretensión sería evitar que se realicen nuevas protestas.

Asimismo, esta acción de la fiscalía se da después de las críticas efectuadas por la central contra la Fiscal de la Nación, Gladys Echaíz, por adelanto de opinión en el caso de la muerte de un minero durante la represión policial en la empresa MARSA (responsabilizando a los trabajadores por el suceso), mientras mantiene silencio en el caso de los campesinos muertos en el Paro Agrario, que ha quedado en el olvido.

La CGTP realizará las acciones pertinentes para rechazar el amedrentamiento judicial contra su Secretario General por parte del ministerio público que extrañamente coincide con las declaraciones de los miembros del gobierno, que exigían procesos judiciales contra los organizadores, deseo que parece ha sido cumplido por el fiscal Sanz.

Las diversas bases del país y movimientos sociales vienen brindando su solidaridad con el Cro. Mario Huamán y han anunciado el desarrollo de protestas en todo el territorio nacional para rechazar las amenazas del gobierno y el ministerio público, lo que estaría demostrando una vez más, la contundencia del Paro del 9 de Julio y el temor del ejecutivo a las próximas acciones que efectuará la población para exigir solución a sus demandas.

Agradecemos su difusión

Mayor información: Telf. 999726751 / 4242357

DEPARTAMENTO DE PRENSA Y COMUNICACIONES DE LA CGTP

Web: www.cgtp.org.pe / E-mail: cgtp@cgtp.org.pe

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

De Nuestra América…

Nuestra América vive hoy día una situación inédita y paradójica.

Nuestra América vive hoy día una situación inédita y paradójica, tanto en lo tocante a su historia como respecto a sus tradicionales lazos de subordinación a Estados Unidos, la potencia que nunca podemos obviar a la hora de hacer cualquier análisis del pasado, presente y futuro. Y EEUU y las oligarquías domésticas podrían salirse una vez más con la suya si no valoramos que este y no otro se presenta como el mejor momento para profundizar los cambios que han venido rediseñando el mapa político regional en los últimos años. Un rápido análisis es suficiente para calibrar la justeza de la anterior aseveración. Veamos: En un lado del fenómeno se halla Estados Unidos, atrapado en sus guerras en Iraq y Afganistán, y por supuesto en la crisis inmobiliaria, la caída del dólar, el progresivo déficit fiscal y las otras tantas facturas que le presenta actualmente su política bélica. Un paisaje de franca decadencia, porque el hundimiento podrá demorar más o menos, pero que al Titanic lo impactan icebergs letales no cabe duda.

En la otra esquina está ¿dónde si no?, nuestra región, donde consiguieron aplicar el neoliberalismo salvaje a golpes de dictaduras militares en los 70 y los 80, y hasta lo afinaron y acendraron luego -sin asomo de lástima- mediante los gobiernos "democráticos" que también nos vendieron como milagrosas aquella -estas- recetas económicas. Entrarán al Primer Mundo, aseguraron los norteños, pero como me dijo recién el dirigente del Capítulo Mexicano de la Alianza Social Continental, Héctor de la Cueva, "estamos en el inframundo".

Por tanto el desastre ha sido tan grande que terminó pariendo a un actor político nuevo: los propios pueblos.

Un actor radical, dicho sea. Así, mientras el acontecer de la última década estuvo matizado por enérgicos movimientos populares, sublevaciones, insurrecciones y alzamientos --como los estallidos indígenas en Ecuador y Bolivia-, también lo ha estado por la tácita desaparición de la corrupta partidocracia tradicional, suplida en el retozo político y hasta en algunos gobiernos, por líderes como Hugo Chávez, en Venezuela; Evo Morales en Bolivia; Rafael Correa en Ecuador; Daniel Ortega en Nicaragua. O por personalidades que podrían variar al menos un poco, el rumbo de los peores vientos, como Álvaro Colom en Guatemala y Fernando Lugo en Paraguay.

Aunque es evidente, vale recordar que lo hasta hoy alcanzado por las luchas populares no es uniforme. En consecuencia no acontece lo mismo en la patria de Simón Bolívar que en Brasil, en el país del altiplano que en el del Plata, en Ecuador que en Uruguay. Pero lo cierto es que nunca antes fue tan masiva y simultánea la rebelión de los "ninguneaos" y es esa característica lo que mejor define un momento que pudiera no repetirse en mucho tiempo.

Respecto a todo lo anterior hay dos cuestiones vitales. Una, que en razón de la fuerza de tales movimientos no siempre ni necesariamente hay que esperar los cambios en forma de decretos gubernamentales; y otra -la más importante- es que sólo los interesados en nuestro naufragio negarían algo que cada vez se parece más a una verdad de Perogrullo: las soluciones de fondo a los graves y múltiples problemas de una región donde el 65 por ciento de sus pobladores están en la indigencia y la pobreza, lejos de pasar por el capitalismo, seguirán pasando por la profundización de las luchas.

De modo que, en mi opinión, lo que debe estar hoy a la orden del día es lo siguiente: Pueblos y revoluciones contra el imperio y su creciente agresividad, contra sus lacayos, contra las oligarquías, las mafias, la parapolítica, la corruptela….

La "paradoja" de rumbo norte

Bien cierto es que no hay nada peor que una bestia enjaulada. Es así que enferma de belicismo y sumida en sus usuales achaques prepotentes, la nación más poderosa del planeta no cesa de tomar iniciativas enfiladas a rescatar espacios e influencias en nuestra región, echando mano a todos los medios a su alcance. Y que diga alguien que no los tiene.

Justamente, la Cámara de Representantes acaba de dar su visto bueno a la llamada Iniciativa Mérida , un millonario proyecto exhibido como el más eficaz para enfrentar el narcotráfico en México y Centroamérica, pero al que los más lúcidos analistas juzgan un clon del belicista Plan Colombia.

El asunto es que George W. Bush, o mejor dicho quienes en realidad urden la trama hegemónica norteña, no quieren dejarle al próximo inquilino de la Casa Blanca un traspatio con malas hierbas, sino democrático y limpio. O al menos en plan de purga y barrido, para evitar que éste pregunte cómo y por qué le legaron una Latinoamérica díscola y desobediente. Eso explicaría la dinámica impúdica y las urgencias agresivas que exhiben muchas acciones que vienen llegando del Norte en los últimos tiempos.

Me explico: cuando recién algunos se espantaron porque el gobierno bolivariano realizó en la Orchila unos ejercicios militares que incluyeron el lanzamiento de un misil desde un avión, "olvidaron" que a esa isla del mar Caribe venezolano --donde hay una casa de descanso gubernamental y una base militar y cuyo espacio aéreo está prohibido para cualquier aeronave-- la sobrevoló un avión Vicking S-3B (ideado para misiones antisubmarinas pero al que hoy se recurre para vigilar, controlar, e incluso para acopiar datos de inteligencia militar), de los apostados en una base gringa en Curazao, a solo 30 minutos de vuelo de Caracas.



Los pueblos latinoamericanos reaccionan ante las injusticias de sus gobiernos títeres.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

Tal operación fue sin dudas otro eslabón en la cadena de amenazas y bravatas gringas contra la nación hermana, como denunció su canciller, Nicolás maduro. Y aunque Estados Unidos terminó disculpándose, es lícito recordar que el "incidente" se produjo después que el gobierno bolivariano denunció una incursión de soldados colombianos en su territorio y cuando el ambiente regional, caldeado desde la violación territorial, el bombardeo y la masacre del 1ro de marzo contra un campamento de las FARC ubicado en la frontera con Ecuador, no se ha enfriado.

Vale aclarar, entre paréntesis, que los embrollos van, vienen y seguirán llegando. Allá arriba perfilan los diseños y los daños que perpetrarán; bajan a Colombia, y se ejecutan.

Lógico, entonces, que tras la alharaca por el referido misil, el ministro de Defensa, Gustavo Rangel, dejase en claro que Venezuela respeta las decisiones soberanas de Estados Unidos y Curazao, pero tiene derecho a defenderse. "También somos soberanos y nos permitimos tomar las medidas que sean necesarias en función de su ubicación", dijo. Y apostilló: Si EEUU decidió reactivar la IV Flota -inactiva luego de la II GM-- para amenazar al Caribe y la paz regional, es preciso fortalecer las medidas defensivas.

No nos preguntemos por qué nos preparamos para la agresión sino por que ellos se preparan para agredir, remachó Rangel, quien aprovechó para explicar que las fuerzas armadas venezolanas siguen recibiendo los equipos comprados a Rusia: fusiles AK-103, aviones Sukhoi (de un lote de 24) y helicópteros, cuya cifra total no precisó.

Que viene el coco

Como sabemos, Gringolandia apunta directo contra Venezuela desde que Hugo Chávez mostró su casta rebelde y latinoamericanista. No hace falta recordar la sarta de conjuras que ha sufrido en sus más de 9 años de gobierno. Como no han podido "tumbarlo" ni mellarle los bríos, se empeñan en no darle respiro. Lo que explica, por ejemplo, las acusaciones por sus relaciones con las FARC y la andanada mediática tras el triunfo del 1ro de junio en las elecciones internas del PSUV (Partido Socialista Unido de Venezuela) para escoger sus candidatos a gobernadores y alcaldes para las elecciones del próximo 23 de noviembre.

De hecho, en esa jornada 2 millones y medio de venezolanos -toda la militancia activa y buena parte de los aspirantes-- se movilizaron para votar por sus postulantes, en el seno de un partido que al consultar directamente a sus miembros construye un proceso político inédito e histórico en el país andino. "Estamos felices y orgullosos de nuestra militancia. Hemos cumplido con las exigencias de las elecciones por la base, con el pueblo y la constitución", dijo Vanesa Davies, de la directiva del PSUV,

Pero no nos engañemos, esas elecciones se perfilan como otra gran batalla. Como en anteriores pulseadas, la oposición cuenta no sólo con los falsimedios y los millones, sino con el apoyo estadounidense en multitud de flancos.

Para Alí Rodríguez Araque, embajador en Cuba y uno de los más respetados dirigentes de la izquierda venezolana, la estrategia del imperio y las oligarquías es la de capturar la mayor cantidad posible de gobernaciones y de alcaldías, toda vez que la victoria electoral que obtuvieron en el referendo de diciembre pasado no les significó nada concreto desde el punto de vista del poder político.

"Aunque la resistencia y la agresividad de la oligarquía se multiplicarán, los mayores desafíos proceden del Imperio y en particular de la derecha neoconservadora, que no puede tolerar que en parte alguna surja no ya una revolución, ni siquiera un ejercicio de soberanía que pueda afectar sus intereses", dijo a Cubadebate. "Han diseñado una estrategia que es sumamente perceptible para el más superficial de los análisis. Por un lado buscan aislar a Venezuela y por otro tratan de caotizarla internamente, desestabilizarla, generar lo que ellos llaman ingobernabilidad, para justificar cualquier tipo de acción interna, externa o ambas combinadas".

Otros desobedientes

Sabido es que la conjura conspirativa incluye a Bolivia y Ecuador, y en consecuencia, a diario llegan de esas naciones "noticias alarmantes". En Bolivia la gran jugada es la del separatismo, la desobediencia, la polarización y la violencia, en fin la del caos y la crisis, aunque el presidente Evo Morales llame a los conjurados al diálogo, demuestre con hechos que su gobierno plasma decisiones económicas y acciones sociales nunca vistas, e informe que el monto total de las reservas monetarias alcanzó una cifra histórica.

Otro asiduamente acosado para llevar al fracaso a la constituyente y desestabilizar a su gobierno es Rafael Correa -por la CIA y la Casa de Nariño--, sobre todo por sus quiméricos nexos con las FARC. Imputaciones, y son palabras, que lo tienen sin cuidado, ya que no tiene absolutamente nada que temer. "Si creemos lo que dicen las supuestas laptos y esos documentos apócrifos de lo que le cuenta un guerrillero a otro, tendríamos que creer lo que han dicho esos guerrilleros con pruebas, algunas veces, sobre el gobierno de Álvaro Uribe y el propio presidente Uribe".

A este punto ha llegado el jefe del ejecutivo de esa nación: "Tengo la conciencia tan limpia y no tengo nada que temer que hago una propuesta: si llegan a demostrar que el gobierno de Rafael Correa tuvo alguna relación con las FARC, pongo mi cargo de presidente de la República a disposición del pueblo ecuatoriano".

De manera que en estos días la propia OEA dedicó buena parte de los debates de su recién concluida XXXVIII Asamblea General al seguimiento de la crisis entre Quito y Bogotá, y a recomendar medidas que al menos aplaquen los ánimos. Así, en plena asamblea Uribe volvió a pedir perdón -si, no disculpas, no, sino perdón- a Ecuador. Lágrimas de cocodrilo, porque la cizaña y las provocaciones no cesan.

Por cierto, justamente en el citado cónclave de la OEA, Nicolás Maduro responsabilizó a Washington y a su Subsecretario de Estado, John Negroponte -allí presente- de promover la crisis regional. Intentan dividir a América Latina y llenarla de violencia, basado en las acusaciones de que las guerrillas de las FARC se refugian en los países limítrofes con Colombia, aseguró, pero ni Negroponte ni el gobierno estadounidense tienen moral para hablar de ningún tema en nuestro continente. El canciller advirtió al pueblo y al gobierno colombianos que tras estas campañas hay un solo objetivo, dividirnos, enfrentarnos, crear conflicto.

En fin que ante un panorama donde a diario se presentan nuevas complejidades, la conclusión lógica es que trasponemos un lapso peligroso. Aunque -y esa es la intríngulis del asunto- estamos hablando de una Latinoamérica donde hoy el izquierdismo, el antiimperialismo, los aires de revolución y hasta de socialismo, están despiertos; de una zona con procesos progresistas que difícilmente podrán ser ahora aplastados, como dijera recién el presidente Chávez, ni por la IV, ni por una V Flota estadounidense.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

Hay, no obstante, y también lo certificaba el carismático líder bolivariano y latinoamericano, que luchar, luchar y luchar, para vencer, vencer y vencer. Sobre aviso no hay engaño.

* Periodista de Bohemia - Revista

De Nuestra América…

Evo Morales: A propósito de la ronda OMC

Campaña Continental contra el ALCA

"El comercio internacional puede desempeñar una función de importancia en la promoción del desarrollo económico y el alivio de la pobreza.

Reconocemos la necesidad de que todos nuestros pueblos se beneficien del aumento de las oportunidades y los avances del bienestar que genera el sistema multilateral de comercio. La mayoría de los Miembros de la OMC son países en desarrollo. Pretendemos poner sus necesidades e intereses en el centro del Programa de Trabajo adoptado en la presente Declaración". Declaración Ministerial de Doha de la Organización Mundial del Comercio, 14 de noviembre 2001.

Con estas palabras comenzó la ronda de negociaciones de la OMC hace siete años. Realmente ¿El desarrollo económico, el alivio de la pobreza, las necesidades de todos nuestros pueblos, el aumento de oportunidades para los países en desarrollo están en el centro de las actuales negociaciones en la OMC?

Lo primero que debo decir es que si fuera así, los 153 países miembros y sobre todo la amplia mayoría de países en desarrollo deberían ser los actores principales de las negociaciones de la OMC. Pero lo que estamos viendo es que un puñado de 35 países son invitados por el Director General a reuniones informales para que avancen sustancialmente en la negociación y preparen los acuerdos de esta "Ronda para el Desarrollo" de la OMC.

Las negociaciones en la OMC se han convertido en una pelea de los países desarrollados para abrir el mercado de los países en desarrollo a favor de sus grandes empresas.

Los subsidios agrícolas del norte, que van principalmente a manos de compañías agroalimentarias de los EE.UU. y de Europa, no solo continuarán sino que se incrementaran como los demuestra la Ley Agrícola o "Farm Bill 2008"(1) de los Estados Unidos. Los países en desarrollo rebajarán los aranceles a sus productos agrícolas mientras los subsidios reales(2) aplicados por los EE.UU. o la UE a sus productos agrícolas no disminuirán.

A nivel de los productos industriales en las negociaciones de la OMC se busca que los países en desarrollo realicen recortes arancelarios de un 40 % a un 60 % mientras los países desarrollados disminuirán en promedio sus aranceles entre el 25% y el 33%.

Para países como Bolivia la erosión de las preferencias arancelarias por la disminución generalizada de aranceles tendrá efectos negativos en la competitividad de nuestras exportaciones.

El reconocimiento de las asimetrías, y el trato especial y diferenciado real y efectivo a favor de los países en desarrollo es limitado y obstaculizado en su implementación por los países desarrollados.

En las negociaciones se empuja a que nuevos sectores de servicios sean liberalizados por los países cuando lo que habría que hacer es excluir definitivamente los servicios básicos de educación, salud, agua, energía y telecomunicaciones del texto del Acuerdo General del Comercio de Servicios de la OMC. Estos servicios son derechos humanos que no pueden ser objeto de negocio privado y de reglas de liberalización que llevan a la privatización.

La desregulación y privatización de los servicios financieros, entre otros, son la causa de la actual crisis financiera mundial. Mayor liberalización de los servicios no traerá mayor desarrollo, sino mayores posibilidades de crisis y especulación en temas vitales como los alimentos.

El régimen de propiedad intelectual establecido por la OMC ha beneficiado sobre todo a las transnacionales que monopolizan las patentes, encareciendo el precio de los medicamentos y otros productos esenciales, incentivando la privatización y mercantilización de la vida misma, como lo prueban las varias patentes sobre plantas, animales e incluso genes humanos.

Los países más pobres serán los principales perdedores. Las proyecciones económicas de un potencial acuerdo de la OMC, efectuadas incluso por el Banco Mundial(3), indican que los costos acumulados por la pérdida de empleos, las restricciones a la definición de políticas nacionales, y la perdida de ingresos aduaneros serán mayores que los "beneficios" de la "Ronda para el Desarrollo".

Después de siete años, la ronda de la OMC está anclada en el pasado y desactualizada de los fenómenos mas importantes que estamos viviendo: la crisis alimentaria, la crisis energética, el cambio climático y la eliminación de la diversidad cultural. Se está haciendo creer al mundo que se necesita un acuerdo para resolver una agenda mundial y este acuerdo no representa esa realidad. Sus bases no son las adecuadas para resistir esta nueva agenda mundial.

Estudios de la FAO señalan que con las actuales fuerzas de producción agrícola es posible alimentar a 12.000 millones de seres humanos, es decir, casi el doble de la población mundial actual. Sin embargo, hay una crisis alimentaria porque no se



Evo Morales, Presidente de Bolivia.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

produce para el bienestar humano sino en función del mercado, la especulación y rentabilidad de las grandes productoras y comercializadoras de alimentos. Para enfrentar la crisis alimentaria es necesario fortalecer la agricultura familiar, campesina y comunitaria. Los países en desarrollo tenemos que recuperar el derecho de regular(4) nuestras importaciones y exportaciones para garantizar la alimentación de nuestra población.

Tenemos que acabar con el consumismo, el derroche y el lujo. En la parte más pobre del planeta, mueren millones de seres humanos de hambre cada año. En la parte más rica del planeta se gastan millones de dólares para combatir la obesidad. Consumimos en exceso, derrochamos los recursos naturales y producimos la basura que contamina a la Madre Tierra.

Los países debemos priorizar el consumo de lo que producimos localmente. Un producto que recorre la mitad del mundo para llegar a su destino puede ser más barato que otro que se produce nacionalmente, pero, si tomamos en cuenta los costos ambientales del transporte de dicha mercadería, el consumo de energía y la cantidad de emisiones de carbono que genera, entonces podemos llegar a la conclusión de que es más sano para el planeta y la humanidad priorizar el consumo de lo que se produce localmente.

El comercio exterior debe ser un complemento de la producción local. De ninguna manera podemos privilegiar el mercado externo a costa de la producción nacional.

El capitalismo nos quiere uniformizar a todos para volvernos en simples consumidores. Para el Norte hay un sólo modelo de desarrollo, el suyo. Los modelos únicos a nivel económico vienen acompañados de procesos de aculturación generalizada para imponernos una sola cultura, una sola moda, una sola forma de pensar y de ver las cosas. Destruir una cultura, atentar contra la identidad de un pueblo, es el más grave daño que se le puede hacer a la humanidad.

El respeto y la complementariedad pacífica y armónica de las diversas culturas y economías es esencial para salvar al planeta, la humanidad y la vida.

Para que esta sea una ronda de negociaciones efectivamente del desarrollo y anclada en el presente y el futuro de la humanidad y el planeta debería:

. Garantizar la participación de los países en desarrollo en todas las reuniones de la OMC poniendo fin a las reuniones exclusivas de la "sala verde"(5).

. Implementar verdaderas negociaciones asimétricas a favor de los países en desarrollo en las cuales los países desarrollados otorguen concesiones efectivas.

. Respetar los intereses de los países en desarrollo no limitando su capacidad de definición e implementación de políticas nacionales a nivel agrícola, industrial y de servicios.

. Reducir efectivamente las medidas proteccionistas y los subsidios de los países desarrollados.(6)

. Asegurar el derecho de los países en desarrollo a proteger por el tiempo que sea necesario sus industrias nacientes de la misma forma que lo hicieron en el pasado los países industrializados.

. Garantizar el derecho de los países en desarrollo a regular y definir sus políticas en materia de servicios, excluyendo de manera expresa los servicios básicos del Acuerdo General de Comercio de Servicios de la OMC.

. Limitar los monopolios de las grandes empresas sobre la propiedad intelectual, promover la transferencia de tecnología y prohibir el patentamiento de toda forma de vida.

. Garantizar la soberanía alimentaria de los países eliminando cualquier limitación a la capacidad de los Estados a regular las exportaciones e importaciones de alimentos.

. Asumir medidas que contribuyan a limitar el consumismo, el derroche de recursos naturales, la eliminación de gases de efecto invernadero y la generación de basura que daña a la Madre Tierra.

En el siglo XXI, una "Ronda para el desarrollo" ya no puede ser de "libre comercio", sino que tiene que promover un comercio que contribuya al equilibrio entre los países, las regiones y con la madre naturaleza, estableciendo indicadores que permitan evaluar y corregir las reglas de comercio en función del desarrollo sostenible.

Los gobiernos tenemos una enorme responsabilidad para con nuestros pueblos. Acuerdos como los de la OMC tienen que ser ampliamente conocidos y debatidos por todos los ciudadanos y no solamente por ministros, empresarios y "expertos". Los pueblos del mundo tenemos que dejar de ser victimas pasivas de estas negociaciones y convertirnos en protagonistas de nuestro presente y futuro.

Evo Morales Ayma

Presidente de Bolivia

Difusión de la Campaña Continental contra el ALCA: http://movimientos.org/noalca/

4ta Asamblea de los Pueblos del Caribe

Junio 28- Julio 5, 2008

Globalización Neo-liberal, el Movimiento de Personas, Migración y Turismo. Comité del Movimiento Clement Payne de Barbados

Las políticas neo-liberales aplicadas durante años por las potencias imperialistas de Estados Unidos de América y Europa han ocasionado daños económicos y culturales a los países “Productores de Materia Prima” del mundo.

Estados Unidos y Europa han diseñado organizaciones del Banco Mundial, el FMI y la OMT. Estas organizaciones fueron concebidas para garantizar el continuo desarrollo del mundo Eurocéntrico; para restringir el comercio de bienes y servicios provenientes del mundo en vías de desarrollo; afectar los ahorros y el desarrollo en nuestros países; y reducir el gasto social en el “Mundo Sub-desarrollado.” El objetivo supremo es ubicar a los países productores de materia prima en una posición desventajosa.

Estados Unidos y Europa, en su afán por las riquezas y las ventajas nunca han tomado en cuenta la humanidad del hombre.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

El derecho elemental de la especie humana es garantizar los derechos que los seres humanos han aceptado desde tiempos inmemoriales.

Estos derechos humanos incluyen el derecho a los alimentos, la vivienda, la educación, salud, desarrollo cultural y consideración de nuestra posición el orden económico.

Es un derecho ignorado por la Globalización Neo-liberal.

Los principios económicos de la Alternativa Bolivariana para América Latina y el Caribe (ALBA) son los precursores del establecimiento de un estado desarrollado de sociedad basado en la participación de toda nuestra sociedad civil del hemisferio, para garantizar que los débiles, los marginados, los iletrados y discapacitados (en el sentido convencional del término) participen en nuestro desarrollo social y sean escuchados. No debe haber discriminación contra los Derechos de Todos!

A pesar del hecho de que el Banco Mundial y la OMT no han logrado el dominio del espíritu social de los “Países Productores de Materia Prima”, Estados Unidos y Europa continúan haciendo lo imposible por imponer en Centro América, Sudamérica y el Caribe, una nueva política económica imperialista conocida como Área de Libre Comercio de las Américas.

Esta política está concebida para abrir nuestros mercados de Centro América y el Caribe a los Sectores Manufactureros y Agrícolas de Estados Unidos sin ningún tipo de barreras arancelarias.

Es un hecho conocido que el Caribe en particular, no ha desarrollado ningún Sector Manufacturero de significación para competir con Estados Unidos y Europa. Además, en materia de agricultura, debido a los subsidios otorgados a los campesinos de Estados Unidos el gobierno de Estados Unidos, resulta imposible para los países del Caribe y Centro América, acceder al Mercado de Estados Unidos con precios realistas y adecuados.

En algunos casos, Estados Unidos en realidad importa productos latinoamericanos y caribeños (especialmente naranjas de los países centroamericanos) y los etiqueta como productos de Estados Unidos para venderlos a otros países incluido los países de nuestra región.

Históricamente, las empresas manufactureras de Estados Unidos han utilizado la mano de obra barata del Caribe para manufacturar sus productos que posteriormente compañías estadounidenses venden con grandes ganancias a los propios países caribeños.

Antes de 1959, Cuba era un productor de ron, azúcar y tabaco para Estados Unidos con muy poco o ningún beneficio para el pueblo cubano. La tierra y las fábricas en Cuba estaban en manos de la oligarquía y las transnacionales norteamericanas. Lo único que EE.UU tenía para ofrecer a Cuba y el Caribe era juego y prostitución.

Esta historia se repite en el caso de Jamaica con la bauxita y el azúcar en Jamaica, bauxita, azúcar y piedras preciosas en Guyana, bauxita en Surinam y madera y productos agrícolas en Belice.

La postura económica neo-liberal en el marco del ALCA está diseñada para hacer a los países ricos, más ricos aún y a los trabajadores caribeños y de Centroamérica, más pobres. Como consecuencia de las políticas neo-liberales, el Caribe y Centro América continuarán enfrentando sus serios problemas en la educación, la salud, la vivienda y el empleo.

La alternativa ante la avaricia del ALCA es la Alternativa Bolivariana para las América (ALBA). Este principio económico garantizaría un mercado adecuado y una integración para nuestra área. Los países caribeños y latinoamericanos, cuentan con toda la materia prima necesaria para fabricar aluminio para construir refrigeradores, hornos, techos, ventanas, muebles, utensilios de cocina y otros artículos. Contamos con la tierra para producir todo el alimento para darle a todo el Caribe, Centro América y Sudamérica y satisfacer las necesidades de nuestros pueblos. Contamos con el agua del Amazona en Brasil, el Orinoco, el Demarara y el Berbice en Guyana y otros ríos en Centro y Sudamérica para satisfacer nuestras necesidades de agua. No necesitamos importar agua potable de Estados Unidos y Europa a precios más altos que los de la gasolina, para nuestros pueblos. Tenemos la capacidad de hacer comercio dentro del marco caribeño y centroamericano. Tenemos también la capacidad de hacer comercio con otros países en vías de desarrollo más allá de nuestras fronteras como lo son los países africanos, China, India, Rusia y el resto de Asia. Debemos aprovechar estas oportunidades.

EL MOVIMIENTO DE PERSONAS, MIGRACIÓN Y TURISMO

Los pueblos del Caribe siempre se han movido de territorio en territorio. El movimiento inicial de los pueblos del Caribe fue un movimiento forzado de África al Caribe.

Los africanos fueron llevados a la fuerza al Caribe donde fueron dispersados de isla en isla sin derecho a moverse con sus madres, sus padres, sus hermanos o hermanas. Como resultado, nuestros antecesores negros fueron ubicados según su fuerza física o su sexo en diferentes partes del Caribe, Centro y Sudamérica.

Tras la abolición técnica de la esclavitud en 1834, nuestros trabajadores negros del Caribe viajaron de isla en isla en busca de empleo. Miles de barbadenses y jamaicanos inmigraron a Cuba para trabajar en las plantaciones cañeras y miles inmigraron a Panamá para construir el Canal. En realidad muchos miles murieron durante esa construcción.

Los negros apenas tenían esperanzas en las islas por lo que en 1914 los negros del Caribe se lanzaron a la Guerra para ayudar a Gran Bretaña y a Francia contra Alemania. Fueron aceptados como soldados pero no como pueblo! En 1939, otra vez fueron a la guerra por Inglaterra y Francia contra la Alemania nazi, pelearon y murieron y nunca fueron aceptados como pueblos.

En 1950 los pueblos negros del Caribe emigraron otra vez a Gran Bretaña para hacer los trabajos que los blancos no querían hacer. Así trabajaron como barrenderos, chóferes de ómnibus, ferromozos, carteros y enfermeros y una vez más, no fueron aceptados como pueblo.

La posición anterior es la misma que para los mejicanos, centroamericanos, haitianos y dominicanos que hoy tratan de entrar en Estados Unidos.

Los países anglófonos caribeños desarrollaron la Universidad de Antillas Orientales en los albores de 1960 y desde entonces más del 65% de los graduados han decidido no trabajar en los países caribeños y emigrar principalmente a Canadá y Estados Unidos. Optaron por salarios lucrativos en vez del interés y el cariño por su familia caribeña. Parecen no comprender que los trabajadores del caribe pagaron su educación.

Cuba ha mostrado la mejor de las posiciones en el movimiento de personas y ha vinculado fuertemente el movimiento de personas con la educación del pueblo y la utilización de sus profesionales para ayudar a los menos afortunados de todo el mundo. Es importante conocer que no solo en los estados africanos de los 60s a la actualidad, Cuba ha brindado ayuda,

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

sino que también Cuba ha utilizado sus recursos educacionales para asistir a otros países tan ricos como Estados Unidos y tan pobres como Haití y hasta países del Caribe Oriental.

El movimiento de cubanos para ayudar a los más necesitados cuenta ahora con la aprobación del Presidente venezolano Hugo Chávez quien, gracias a las ganancias por las ventas de petróleo y su conciencia social, está enfrascado en la creación de un nuevo modelo que deberá ser imitado por todas las naciones del “sur”, incluidos los nativos de Centro y América Latina, el Caribe, África, el sub-continente indio, China y los pueblos asiáticos.

Este modelo se relaciona con los conceptos de humanidad y desarrollo humano y no con motivaciones de lucro.

En los últimos seis meses el sistema capitalista, el cual busca las máximas ganancias en sus inversiones y el cual, durante los últimos cincuenta años, creó gigantescas instituciones bancarias y financieras por valores de cientos de miles de millones de dólares por razones que van más allá del entendimiento humano, ha tenido ahora que destinar cientos de miles de millones en deudas, lo que demuestra que los millones que las transnacionales bancarias y financieras han hecho a costa de la clase obrera pudieron haber sido utilizados para el desarrollo de la educación, la creación de empleos, viviendas, servicios médicos, incluido la eliminación de azotes tales como el VIH/SIDA, malaria, tuberculosis, esclerosis múltiple, disentería, elefantitos. PUDIERON HABER SIDO UTILIZADOS PARA DESARROLLAR el sector industrial de los países menos afortunados no solo del Caribe sino de Centro América, América Latina, África, India y los países asiáticos.

Como resultado de la injusta explotación humana europea de los últimos cuatrocientos años contra los países no europeos, incluido la explotación de los recursos naturales de petróleo, estaño, cobre, bauxita, cobalto, oro, plata y piedras preciosas tales como diamante y ópalo, robados de los países pobres, los norteamericanos y los europeos han podido desarrollar su base industrial a expensas de los países del “sur.”

Además de los minerales que europeos y norteamericanos han extraído de los países del sur, también se han convertido en los mayores exportadores de café, cacao y chocolate sin cultivar un solo grano de café o una sola vaina de cacao. Han utilizado la materia prima de los países en vías de desarrollo de África, el Caribe y América Latina para construir sus economías.

Los países del sur poseen todos los minerales, piedras preciosas, petróleo y productos agrícolas mencionados en el párrafo anterior. Los países del “sur”, trabajando únicamente por el beneficio de los pueblos del Sur, deben crear una base industrial para fabricar todos los productos a partir de su propia materia prima para el beneficio de los pueblos del Sur primeramente y para la exportación del excedente de los productos terminados. No debemos continuar exportando el café en grano, el cacao en vaina, el algodón, el azúcar o el arroz. En todo caso, debemos exportar productos terminados del cacao, productos terminados del café, productos terminados del algodón, rice crispies, hojuelas de maíz y pescado salado de nuestros ríos y mares. Debemos desarrollar nuestra industria pesquera para dejar de importar pescado.

La única restricción para el movimiento de las personas debería ser:

  1. 1. Severos cargos por asesinatos

  2. 2. Problemas de seguridad

  3. 3. Enfermedades contagiosas

  4. 4. Sospecha de tráfico ilegal de drogas



De lo contrario, se debe permitir el flujo de personas en el Caribe.

TURISMO

En sus inicios el concepto turismo se refería solamente a los ricos en su mayoría en Europa y Norteamérica que querían visitar lugares con costas, arena, mar y sol a menor precio posible, incluido servicios baratos.

Conrad Hilton, dueño de la cadena Hilton controladora de los más afamados reservorios turísticos de sol, arena y mar del mundo, construyó hoteles en Cuba (uno de ellos conocido hoy como el Habana Libre), el Barbados Hilton en Barbados y el Hilton Hotel en Trinidad y Tobago, entre otros.

En el Caribe, no solo tenemos sol, arena y mar sino también excelentes eco-atracciones. Países como Dominica, Granada, St. Vicente y las Granadinas y Santa Lucía representan excelentes opciones eco-turísticas para los países escandinavos.

El alojamiento para el eco-turismo no debe ser en grandes hoteles estilo norteamericano en las costas sino pequeñas villas situadas en laderas de montañas, áreas fluviales y montañosas de dominica, Granada, St. Vicente y las Granadinas y Santa Lucía.

Guyana es un gran país, cuatro veces el tamaño de Gran Bretaña con 1/6 de la población de Inglaterra. La población de Guyana se estima en un millón mientras que Inglaterra cuenta con unos 65 millones.

Gran Bretaña no tiene recursos madereros, ni bauxita ni cataratas, ni piedras preciosas y solamente una agricultura limitada. Aun así, emite alrededor de 5 millones de turistas al año. La pregunta a responder sería, ¿cuál es el atractivo de Gran Bretaña y Europa?.

Nosotros, caribeños, podemos seguir el ejemplo de Cuba con un turismo importante basado en nuestra propia oferta. Los turistas comerán lo que los países produzcan y disfrutarán su autenticidad.

SUGERENCIAS

Nosotros, caribeños, centroamericanos y latinoamericanos debemos establecer un marco legal de trabajo para desarrollar nuestros países para beneficio de nuestros pueblos siguiendo las siguientes pautas:

  1. 1. Una política agrícola mediante el empleo de nuestra tierra para producir en primer lugar para nuestros pueblos y en segundo lugar para exportar los excedentes a los países menos desarrollados

  2. 2. Establecer instalaciones educacionales para asegurar que nuestra población adquiera un nivel de educación desde cualquier caserío o villa de origen y así garantizar la realización de sus potenciales.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

  1. 3. Utilizar todos los recursos naturales disponibles en el área para garantizar la vivienda y la higiene necesaria para nuestros pueblos.

  2. 4. Desarrollar el arte, la cultura y los oficios que nos permitan asegurar la realización de los sueños del pueblo.

  3. 5. Crear un sentido coherente de humanidad que declare que “yo soy el guardián de mi hermano, que el hombre debe tratar al hombre como otro humano, que la guerra y la violencia no son necesarios para la realización del empeño humano.

  4. 6. Que las drogas no pueden ser utilizadas para la realización de sueños irracionales.

  5. 7. Que debe erradicarse el abuso contra el hombre y la mujer, de la mujer contra el hombre, de padres contra hijos y que las personas no deben ser utilizadas para beneficios de otras personas.



Esta conferencia, previa comprensión de la posición en que nos encontramos hoy, debe hallar soluciones a los problemas mencionados

Cuba ha estado a la vanguardia, a riesgo de sí misma, al precio de un gran sacrificio para su pueblo, y ha ofrecido soluciones a los estados africanos, caribeños, centroamericanos y latinoamericanos, especialmente respecto a la formación de cientos de sus médicos, dentistas, maestros, contadores, ingenieros, profesionales y otras disciplinas. Cuba no cuenta con recursos naturales pero sí con un inmenso caudal moral. Venezuela ahora está tratando de ayudar a nuestro pueblo a pesar de la política agresiva de Estados Unidos. Bolivia lucha por ayudar a su pueblo, especialmente su población indígena a pesar de los ataques de los neo-liberales. Paraguay avanza ahora hacia el catolicismo liberal porque su líder cree en el derecho de los pobres. Nosotros, en esta conferencia, debemos hacer todo lo que esté a nuestro alcance poner nuestros pueblos en movimiento.

NO EXISTE EL DERECHO A SER RICOS Y VIVIR BIEN, Y NO EXISTE EL DERECHO A SER POBRE Y VIVIR MAL. SOLO EXISTE UN DERECHO Y ES EL DERECHO A VIVIR COMO ES DEBIDO. MUCHAS GRACIAS.

Bobby Clarke

Clement Payne Movement

Mundo Económico…

Convulsiones económicas en Estados Unidos

Por Hedelberto López Blanch

Tomado de Rebelión

Dicen que cuando el río suena es porque piedras trae, y al parecer, la economía estadounidenses está arrastrando numerosas y enormes rocas pues a larga distancia se puede escuchar el ruido que produce.

El único que hasta ahora no ha podido ver los grande nubarrones es el presidente George W. Bush quien en una reciente conferencia en la Casa Blanca afirmó que "los fundamentos de la economía estadounidense son sólidos, marchan bien, con unas tasas de desempleo del 5,5 %, las exportaciones están aumentando y la productividad se mantiene”. Aunque reconoció que “no soy economista” enfatizó “sí creo que estamos creciendo”.

Pese al optimismo de Bush, solo dos días después, el presidente el Banco Central (Reserva Federal (FED), Ben Bernanke, durante su comparecencia semestral ante el Congreso, admitió que hay "numerosas dificultades en el horizonte, entre ellas los actuales problemas del mercado financiero, los descensos en el precio de la vivienda, el debilitamiento del mercado laboral y el encarecimiento del petróleo, de los alimentos y de otras materias primas”.

Más realista fue el ex presidente de la FED, Alan Greenspan quien en una conferencia en Johannesburgo señaló que la economía estadounidense está al borde de una recesión y agregó que esa posibilidad es ahora mayor al 50 % con una recuperación improbable.

Para no quedarse detrás, un informe de la OCDE puntualizó que la economía de Estados Unidos será negativa en el segundo trimestre del año y quedará “prácticamente paralizada” para finales de 2008. Para la Organización de Cooperación y Desarrollo Económicos, ese país afronta vientos fuertes en su contra con un PIB anual previsto de 1,2 %. El mercado de empleo se degradó durante seis meses consecutivos, una tendencia que en el pasado coincidió con el inicio de las recesiones, el mercado inmobiliario caerá en 10 % hasta fines de 2009 y el consumo atraviesa un mal momento debido al alza de los precios de las materias primas y alimentos, asegura OCDE.

Cabría preguntarse tras las anteriores declaraciones si el presidente Bush tiene los pies sobre la tierra o se ha puesto una venda en los ojos.

Aunque es una economía tan grande y poderosa con alrededor de 14 billones de dólares de Producto Interno Bruto, también Estados Unidos tiene una economía altamente desequilibrada con altos déficit fiscal y en la balanza de pagos, así como endeudamiento con el resto del mundo.

La cuenta corriente de la balanza de pago que contabiliza los intercambios de mercancías y servicios con el exterior alcanzó en 2007 un déficit superior a 750 000 millones de dólares, o sea, 5,6 % de su PIB. La deuda externa de Washington desde la llegada de Bush al poder creció más de un 50 % y a finales del pasado año se ubicaba en 9 billones de dólares que representa el 65 % del PIB.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

El déficit fiscal del gobierno federal se situará a fines de 2008 en –2 % contrariamente al superávit de 2,5 % dejado al término de la segunda administración de William Clinton. La deuda total estadounidense (pública, empresarial y personal) llegaba a los 48 billones de dólares: más de tres veces el Producto Bruto Interno norteamericano y superior al Producto Bruto Mundial.

La crisis inmobiliaria que siguió a la ocurrida en el sector de la informática hace cinco años está haciendo tambalear los cimientos económicos de la sociedad norteamericana.

Si en marzo pasado, en un intento por incentivar el sistema financiero, el gobierno flexibilizó las regulaciones sobre las dos mayores financieras hipotecarias del país, Fannie Mae y Freddie Mac, para permitirles comprar más hipotecas e inyectar unos 200 000 millones de dólares para que jugaran un papel importante en estabilizar los mercados hipotecarios, ahora la Casa Blanca ha anunciado una serie de medidas de emergencia para apuntalar la confianza de las dos atribuladas financieras.

El Departamento del Tesoro dijo que elevará temporalmente el límite de la línea de crédito para estos bancos y, de ser necesario, compraría acciones de estas compañías privadas patrocinadas por el gobierno. También la Reserva Federal informó que estaba lista para brindar asistencia e indicó que ambas empresas podrían acceder a préstamos de emergencia.

Las acciones de Fannie Mae y Freddie Mac perdieron casi la mitad de su valor en la bolsa de Nueva York lo que avivaron los temores por su futuro financiero.

Estas compañías, (dueñas o garantes de casi la mitad de la deuda en hipotecas del país, que asciende a 12 billones de dólares), adquieren hipotecas de las empresas que financian compras de viviendas y las empaquetan en valores garantizados que luego venden en todo el mundo, lo que permite abastecer con mayores recursos el mercado hipotecario.

Fannie se fundó en 1938 y Freddie en 1970. Ambas permitían acceder a bajos costos en los créditos hipotecarios para que os ciudadanos pudieran adquirir casas y han sido pilares en la fuerza económica estadounidense por su resultados en el consumo, la inversión y el crecimiento.

Un artículo publicado en el diario mexicano La Jornada, explicaba que “son compañías privadas bajo los auspicios del gobierno federal. Al gozar de una garantía gubernamental, captan recursos a menor costo para usarlos en la compra de títulos hipotecarios a bancos en ese ramo. Hoy ambos gigantes tienen o garantizan cerca de la mitad de los títulos hipotecarios de Estados Unidos. Con la desregulación financiera, Fannie y Freddie pudieron empaquetar esos títulos y bursatilizarlos, vendiéndolos literalmente en todo el mundo para refinanciar sus operaciones.

Esos paquetes de títulos respaldados por hipotecas son parte de la cartera de inversiones de gobiernos, fondos de pensión y hasta de la tesorería de grandes trasnacionales”. Si estas financieras entran en bancarrota, el impacto sería catastrófico pues si caen los precios de los activos inmobiliarios, el consumo (base fundamental de PIB norteamericano) se desplomaría, afectarían aun más al dólar y podría venir una depresión que sobrepasara las fronteras estadounidenses.

Por otro lado, pese a que la FED bajó drásticamente las tasas de interés de 5,25 % en septiembre de 2007 a 2,25 % en junio de 2008, esto no le ha dado resultado y el fantasma de la recesión está presente en los últimos datos macroeconómicos.

En el cuarto trimestre de 2007 la economía creció a un ritmo anual del 0,6%, en contraste con el 4,9% del trimestre anterior. El pasado año el crecimiento fue de 2,2%, (contra 2,9% en 2006) y para el 2008 se prevé alrededor de 1,2 %.

Las peticiones de subsidios por desempleo crecieron hasta 366 000 y se ubicó en 5,5 %, una de las más altas de los últimos tiempos. Además de Fannie y Freddie numerosos bancos han sufrido la insolvencia como el Citigroup, Merril Lynch, Lehman Brothers Holding, Bear Stearns, IndyMac Bancorp Inc, por solo citar algunos.

En conclusiones, abundantes y peliagudos problemas enfrenta la economía estadounidense pese a que su presidente George W. Bush diga lo contrario.

***Dossier***

Acontecer Sindical…

NOTA DE PRENSA

CGTP Y FRENTE REGIONAL DE DEFENSA Y DESARROLLO DE LA LIBERTAD, EXIGEN AL PRESIDENTE QUE SE PRONUNCIE EN SU MENSAJE DEL 28 DE JULIO, SOBRE LAS DEMANDAS DEL PARO NACIONAL

La Confederación General de Trabajadores del Perú CGTP - La Libertad y el Frente Regional de Defensa y Desarrollo de la Libertad – FREDELL, demandan al Presidente Alan García, pronunciarse en su próximo mensaje a la nación del 28 de Julio, sobre las demandas que motivaron el Paro Nacional del 9 de julio.

Entre las exigencias expresadas por Pablo Ramos Cáceres, Secretario General de la CGTP –La Libertad y Presidente del FREDELL, destacan inmediato cambio de rumbo de la política económica y social, aumento de sueldos salarios y pensiones, recuperar el control nacional sobre la gran parte de la renta o ganancias que generan nuestros recursos naturales, el cese de las amenaza de despojo de las tierras de las comunidades campesinas en beneficio de las corporaciones extranjeras, la defensa de la soberanía nacional e integridad territorial, la derogatoria de los decretos legislativos que criminalizan la protesta y



Alan García viene acentuando cada vez más sus matices fujimoristas.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

el cese de los atropellos y abusos en contra de los trabajadores amparados en una legislación que proviene de la dictadura fujimorista y que Alan García viene acentuando con los últimos Decretos Legislativos que atentan contra los derechos constitucionales de todos los trabajadores y trabajadoras del país.

El dirigente recalcó que la ciudadanía espera un cambio de rumbo y que se ponga fin a un manejo de la política económica, donde el crecimiento no va acompañado de desarrollo social y humano que se expresa en altas utilidades, la pérdida de la capacidad adquisitiva de los salarios y la generación de trabajo precario. Asimismo, respalda un diálogo entre la Coordinadora Político Social –CPS, con el Presidente Alan García y los funcionarios que considere pertinentes, Dicha reunión deberá tener capacidad resolutiva, acotó.

Anunció que tanto la CGTP como el FREDELL se pronunciarán una vez concluido el mensaje presidencial del 28 de julio. Agregó que en el mes de agosto realizarán una asamblea para acordar las acciones que efectuarán para lograr que se concreten las demandas, además de estructurar la Asamblea Regional de los Pueblos, en el camino preparatorio a lo que será denominada Asamblea Nacional de los Pueblos del Perú, programada para el 4 de noviembre en la capital.

Pablo Ramos Cáceres, finalizó manifestando que será el pueblo peruano quien con organización y lucha abrirá los caminos del cambio, si el Presidente de la República persiste en el continuismo económico neoliberal, el cual sigue incrementando la exclusión y discriminación, en plena época de bonanza.

Mayor información: 94- 9790195 – 94-9215804 94- 9560700

Trujillo, 25 de julio de 2008

COORDINADORA POLÍTICA SOCIAL

EMPLAZA AL GOBIERNO PERUANO

Después del Paro del 9 de julio, cuya contundencia ha sido confirmada en los hechos y posteriormente por las encuestas de opinión, el pueblo peruano demanda un nuevo rumbo para el país. Vemos, sin embargo, con profunda preocupación, que el gobierno ha optado por asumir la política de colocarse de espaldas al veredicto popular y continuar como si nada hubiera pasado. Creemos que el Gobierno debe dejar de lado la soberbia; el Presidente García está obligado a pronunciarse sobre la plataforma que motivó esta medida de lucha.

¿Qué esperamos las Organizaciones conformantes de la Coordinadora Político Social de este mensaje?

Esperamos un cambio de rumbo y se ponga fin a un manejo de la política económica en el que el crecimiento no va acompañado de desarrollo social y humano. Demandamos la redistribución de la riqueza y que el país recupere gran parte de la riqueza generada por la explotación de nuestros recursos naturales, para dirigirla no a las arcas de las grandes transnacionales, sino a la inversión en salud y educación, en infraestructura y vivienda, en apoyo al agro y a las MYPES.

Y, ciertamente, buscamos que se ponga fin a la criminalización y persecución a la protesta. ¡Basta de plomo a quienes piden pan!

Pero esto solo será posible si se pone fin a la política de oídos sordos. Por ello demandamos con toda firmeza un mensaje reflexivo y autocrítico, y sobre todo, que exprese voluntad de cambio.

Los peruanos exigimos una actitud serena y tolerante, la soberbia y la arrogancia no ayudan a encontrar soluciones y salidas a los graves problemas del país.

Demandamos que cese el autoritarismo, el macartismo, la represión, las amenazas y las campañas de infamias, que acrecientan el descontento social. Se equivoca el Gobierno si cree que de esa manera va a impedir las protestas.

Demandamos diálogo con el Presidente García para discutir la plataforma del paro del 9 de julio. Diálogo con resultados concretos. El diálogo infructuoso agota la paciencia de nuestro pueblo.

Sobre estas premisas y en actitud serena y sin ningún tipo de triunfalismos, planteamos al Señor Presidente de la República se pronuncie sobre las demandas que motivaron el Paro Nacional del 9 de Julio.

Cambio de rumbo de la política económica y social del gobierno para atender las necesidades de las mayorías, terminar con los privilegios de los más poderosos y poner freno al galopante alza del costo de vida.

Aumento de sueldos, salarios y pensiones para compensar el alza del costo de vida.

Recuperar el control nacional sobre gran parte de la renta o ganancias que generan nuestros recursos naturales, restituyendo el papel estratégico y rector del Estado y aplicando –de inmediato- el impuesto a las sobreganancias mineras para inversiones sociales.

Demandamos el cese de la amenaza de despojo de las tierras de las comunidades campesinas y nativas en beneficio de las corporaciones extranjeras (mineras, petroleras, gasíferas o agronegocios), y que se, y que se deroguen los Decretos Legislativos dictados con ese fin. Demandamos una efectiva reestructuración de la deuda agraria, mayores recursos para el



El Paro del 9 de julio demostró una contundente respuesta del pueblo peruano

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

Agrobanco, subsidio para los insumos agrícolas, precios justos y una política alimentaria soberana. Lucha frontal contra los especuladores y los oligopolios importadores de alimentos.

Demandamos la defensa de la soberanía nacional e integridad territorial, que se ponga fin a la presencia de tropas norteamericanas en nuestro territorio; que el gobierno deje sin efecto los decretos legislativos que propician la venta de nuestras Empresas estratégicas y se deje de lado la privatización de los puertos, que son el soporte de nuestra seguridad nacional, así como los recursos naturales y culturales.

Demandamos la derogatoria de los Decretos Legislativos inconstitucionales que CRIMINALIZAN LA PROTESTA y facultan a las Fuerzas Armadas y Policiales, a disparar impunemente sus armas contra el pueblo. Exigimos transparencia, combate frontal a la corrupción y la impunidad.

Exigimos el cese de los atropellos y abusos en contra de los trabajadores, amparados en una legislación laboral que proviene de la dictadura Fujimorista y que este Gobierno profundiza a través de Decretos Legislativos inconstitucionales que recortan los derechos de los trabajadores.

Demandamos al Congreso, que ejerciendo el control político que la Constitución le faculta, DEROGUE los Decretos Legislativos anticonstitucionales, antipopulares y represivos, así como le requerimos que apruebe la Ley General del Trabajo, que sirva de sustento jurídico a un modelo de relaciones laborales más justo y equilibrado.

El crecimiento económico, sobre la base de una economía primario exportadora y de subordinación a las transnacionales, con una política de "cholo barato" y sin derechos, no es sostenible, por el contrario, destruye nuestro aparato productivo y el mercado interno, ahonda la desigualdad, la explotación del trabajo y acrecienta el conflicto social.

El Gobierno y más concretamente el Presidente García, tiene la palabra. El 9 de julio el pueblo exigió un cambio de la política económica excluyente que sólo beneficia a un grupo de oligarcas y a las empresas transnacionales (Minería, energía, comunicaciones y financieras) que gozan de granjerías.

El país exige que se gobierne para todos los peruanos y no solo para un grupo de privilegiados. Exige una verdadera REFORMA TRIBUTARIA, para que paguen más los que más tienen y se destine mayor INVERSIÓN SOCIAL en Educación, Salud, Nutrición y Seguridad Ciudadana.

Las Regiones exigen una distribución más equitativa del Canon, se imponga el 50% de impuesto a las sobreganancias mineras y que se respete el patrimonio regional.

Los trabajadores demandan EMPLEO CON DERECHOS Y SALARIOS JUSTOS. Respeto a la libertad sindical, a la negociación colectiva y al derecho de huelga.

En conclusión, este 28 de julio el Presidente, atendiendo la plataforma del paro del 9 de julio, anuncia un cambio de rumbo, o será el pueblo peruano el que, con la organización y la lucha de los pueblos de todos los rincones de la patria, abra ese camino de cambio que reclama con justicia.

Lima, 24 de julio de 2008

COORDINADORA POLÍTICA SOCIAL

Por el Mundo…

EL FASCISMO DE AHORA: UN MUNDO INVIABLE

Por Jorge Gómez Barata

El fascismo no es una ideología sino una degeneración ideológica, sostenida no por una clase social sino mediante alianzas entre fuerzas que operan en los márgenes del sistema y que, lejos de ser portadoras de propuestas democráticas, aspiran a instalar su dictadura. El fascismo es tan refractario y hostil al marxismo como al liberalismo, incluso al cristianismo. El fascismo es sólo eso.

Sostener que Bolivia es “un país inviable” califica como el exabrupto más reaccionario del pensamiento político latinoamericano. Un absurdo históricamente insostenible porque alude a exitosas civilizaciones precolombinas, una expresión de la incapacidad de los operadores del sistema político para encontrar modelos de desarrollo que den respuesta a las realidades presentes.

Semejante bazofia, formada por una mezcla de geopolítica fascista con sociología al estilo nazi y oportunismo de la peor factura, propone que la indiada, es decir los pueblos originarios, no tienen derecho a existir ni a convivir con la civilización y deben ser excluidos.

Esas ideas que, desde hace algunos años circulan en Sudamérica, si bien son repudiadas, también son acogidas en calidad de respetables experticias por diarios y revistas que, además de a Bolivia, incluyen a Perú y Guatemala, países con fuerte presencia indígena a los que consideran: “Espacios geográficos…en los que se han formado conglomerados localistas, recelosos y resistentes a la integración con las culturas occidental…”El postulado admite que se trata de países y de repúblicas, “aunque no de naciones”.

... ¿Qué opción de desarrollo tienen los 10 millones de habitantes de los Andes sobre los 3,500 metros de altitud? Se pregunta uno de los ponentes de semejantes tesis Él mismo responde: “Muy pocas. En la Era Postindustrial o del Conocimiento, la razón, el juicio crítico, el debate y la proclividad al cambio no son precisamente atributos de los cuales se hayan nutrido los pueblos originarios, educados para obedecer, no para pensar...”

Hay todavía mentalidades más retrógradas que por razones más o menos parecidas y por la fatalista creencia de que las deformaciones estructurales gestadas en más de 500 años de ocupación y saqueo se han enquistado de tal modo que resultan inamovibles, hacen extensivo semejante criterio a más de 100 países subdesarrollados. Según este punto de vista, la aspiración al desarrollo es una esquiva e inalcanzable quimera.

En una repugnante analogía, hay autores que se refieren a estos países como entidades que saltaron edades, comparándolas con la inexistente e imposible condición de seres humanos que hubieran pasado de la niñez a la decrepitud, para los cuales no existen opciones. Semejante punto de vista no escatima los meritos de las culturas originales

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

de América y Africa, aunque asume que el azar les hizo perder sus oportunidades. En la historia natural, a una especie sin capacidad de evolucionar y adaptarse, le espera únicamente la muerte. Así de sencillo.

Esta lógica se afirma en el hecho de que en 500 años ningún país de Iberoamerica, ni siquiera los súper dotados como Brasil, México y Argentina lograron salir del subdesarrollo y que tampoco lo lograron India y China. En cualquier caso se estima que estas naciones jamás podrán alcanzar los niveles de consumo logrados por los países desarrollados.

Según se afirma, los países tercermundistas, incapaces de detener el crecimiento de la población, al intentar avanzar hacia la intensidad tecnológica, tampoco pueden generar empleos en cantidades suficientes. La opción de que con altos niveles de productividad, una parte de la sociedad produzca bienes materiales para el resto, les parece impracticable porque se trata de unos 5000 millones de personas.

Lo que estos “pensadores” y los políticos reaccionarios que asumen como validas sus degeneradas elucubraciones, no pueden evitar es que, a pesar de la ignorancia y la exclusión, la pobreza y la marginación, como por ósmosis, esos pueblos absorban elementos de la cultura, se desarrollen políticamente, destaquen a sus lideres y se rebelen, volviéndose ingobernables, tal como ocurre en la Bolivia preterida.

El peligro, de un racismo inverso, idea echada a rodar por los mismos que sostienen tales preceptos y la advertencia de que los pueblos originarios traman una venganza étnica que consumarían cuando tomaran el poder y en África y América Latina reconstruyeran los imperios precolombinos, forman parte del mismo paquete ideológico y, más que infantil, es criminal.

Todavía la izquierda latinoamericana tradicional que no logra desprenderse de las prótesis ideológicas suministradas por el occidente desarrollado, no ha adquirido conciencia del alcance del desafío y suele asumir el fascismo como una referencia histórica relacionada con Hitler, los judíos y el holocausto, exactamente como algo que les ocurrió a otros hace mucho tiempo y que por demencial, jamás volverá a ocurrir. Estamos advertidos.

Declaración de la Cumbre de los Pueblos del Sur

Por un Modelo Productivo que garantice la soberanía

alimentaria de los Pueblos

DECLARACIÓN DE POSADAS – MISIONES

Desde la Cumbre de los Pueblos del Sur “Por un modelo productivo que garantice la Soberanía Alimentaria de los Pueblos” reunida en Posadas - Misiones, República Argentina, los días 27 al 29 de Junio de 2008, ratificamos firmemente nuestra convicción y apuesta política en la integración de los Pueblos de América, como medio para profundizar la democracia y cambiar el modelo de desarrollo para hacer posible la verdadera realización de los derechos humanos en su integralidad.

El modelo de desarrollo que las políticas neoliberales han venido implementando en la región continua promoviendo la degradación ambiental, la profundización de la exclusión social, el desalojo de los campesinos y pueblos originarios de sus tierras con la contrapartida de extranjerización de los territorios y las desigualdades en nuestros países.

La expansión de los monocultivos (soja, eucaliptus, pinos y caña de azúcar) promueve la explotación no sustentable que acelera la destrucción masiva de la naturaleza, el cambio climático y el riesgo de catástrofes naturales. El auge de los agrocombustibles que ahora se fomenta para sostener el patrón de consumo de los países industrializados, profundizará estas consecuencias devastadoras para el medio ambiente y para nuestros pueblos.

En contrapartida, defendemos la soberanía alimentaria, cuyos principios articulan políticas de autonomía productiva en base a las necesidades de los pueblos, y no supeditadas a las demandas del mercado mundial. Es urgente implementar reformas agrarias integrales basadas en los principios de la soberanía alimentaria y territorial de los pueblos campesinos e indígenas.

Nos oponemos a la construcción de más represas en la región (Corpus, Garabí, Santo Antônio e Jirau-Rio Madeira, Belo Monte, entre otras) muchas de ellas incluidas en la Iniciativa para la Integración de la Infraestructura Regional de Sudamérica (IIRSA) destinadas fundamentalmente a reforzar el modelo exportador de recursos naturales generando nueva deuda social y ecológica. Apoyamos la presentación de las Medidas Cautelares presentadas a la OEA por los afectados por la construcción de las grandes represas (Yaciretá y Belo Monte) por las violaciones a sus Derechos Humanos. El proceso de integración energética en curso debe ser desarrollado a partir de la recuperación de la soberanía sobre los recursos energéticos de la región. Este proceso debe basarse en el fortalecimiento de las empresas estatales de energía, la nacionalización de los recursos estratégicos y la utilización de la renta así conseguida en la construcción de un desarrollo sustentable con políticas de redistribución del ingreso y la construcción de nuevas matrices a partir de fuentes renovables de energía, donde la prioridad sea garantizar el acceso digno de todos los habitantes del continente a los bienes energéticos.

Demandamos la urgente renegociación de los Tratados de Itaipú y Yacyretá con el fin de establecer un precio justo por la energía pagada al Paraguay. Es necesaria también una auditoria de la deuda resultante de los injustos términos de los tratados firmados por los gobiernos dictatoriales del Paraguay, Brasil y Argentina.

Consideramos que el Banco del Sur representa una oportunidad de cambio en la lógica económica actual. Exigimos que los gobiernos garanticen el acceso público a la información y la participación social en las decisiones del Banco. En este sentido, asumimos desde los movimientos y organizaciones sociales el desafío y la tarea de hacer que esta herramienta esté al servicio de las necesidades de los hombres y mujeres de nuestros pueblos.

Expresamos nuestro apoyo al proceso de Auditoría Integral del Crédito Público iniciado en Ecuador y manifestamos nuestra expectativa de que contribuya al logro de justicia para los pueblos y el fin de la dominación y el saqueo instrumentado a través de la deuda. Al mismo tiempo que vemos con beneplácito la intención política de Bolivia y Venezuela de retirarse del CIADI y solicitamos a los países del Mercosur que participan del mismo, a seguir este ejemplo.

La integración de los pueblos implica, para nosotros, considerar las diferencias entre los mismos como una expresión de la diversidad cultural, a la vez que un desafío para que a través de la complementariedad y la solidaridad mutua se

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

conquisten mejores condiciones de vida para todos. El combate a las asimetrías no puede agotarse en medidas compensatorias y desarticuladas, sino que debe contribuir a resolver los problemas estructurales que impiden la autonomía y el bienestar de nuestros pueblos.

Asimismo es urgente implementar políticas de estado que apunten a proteger a las comunidades y las estructuras políticas locales de la ofensiva de los grandes intereses económicos nacionales y transnacionales que a través de la corrupción influyen en el rumbo de los gobiernos y las políticas públicas en favor propio.

Una vez más, rechazamos todas las formas de discriminación, basadas en el género, las razas y etnias, la orientación sexual, las creencias o religiones, las ideologías, el origen, o cualquier otra distinción que menoscabe los derechos de las personas y limite el ejercicio de la ciudadanía.

La integración que queremos requiere la inclusión de la diversidad de los sujetos sociales y culturales basada en el reconocimiento de los territorios de los pueblos y naciones indígenas, que inclusive muchas veces sobrepasan las fronteras de los Estados nacionales.

Las instituciones del Mercosur deben garantizar la transparencia y el acceso a las informaciones substanciales de las negociaciones y deben incluir mecanismos que viabilicen el diálogo e interacción entre pueblos y gobiernos, estimulando formas de democracia participativa y control social.

Exigimos que los presidentes del Mercosur se expidan urgentemente sobre la vergonzosa Directiva de Retorno recientemente aprobada por la Unión Europea, que implica una flagrante violación a los derechos humanos y a todas las normas internacionales que los protegen pues permite la detención por hasta 18 meses de los migrantes indocumentados y su expatriación así como la de su familia, incluyendo los niños menores de edad.

Todas las personas deben tener garantizado el derecho a migrar y gozar de todos sus derechos en el país de destino (en particular sus derechos sociales y laborales). Pero defendemos también el derecho que todas las personas tienen a no migrar, a poder elegir quedarse en su tierra, en su comunidad y no verse empujado a emigrar por motivos económicos o políticos. La garantía de este derecho a no migrar esta dada por la transformación del modelo productivo que camine hacia el fin del hambre y la pobreza y la soberanía alimentaria.

En el marco de la necesaria democratización de la justicia en nuestros países, defendemos una amplia política de acceso a una justicia independiente de los demás poderes y de la influencia de los intereses económicos.

Denunciamos el avance de la criminalización de la protesta social en la región, estimulada por las llamadas Leyes anti-terroristas promovidas por la administración Bush e implementadas por diversos gobiernos de la región. Pedimos la derogación urgente de estas leyes y el fin de la criminalización de los líderes sociales del campo y la ciudad perseguidos y procesados - en particular en esta región, a muchos de los que resisten el avance de las represas, como a los pobladores del Barrio El Brete, aquí en Posadas, Misiones.

Es urgente también el fin del proceso y liberación de los seis ciudadanos paraguayos detenidos en Argentina por tratarse de una persecución política y una violación de los derechos humanos fundamentales, solicitando el respeto a los acuerdos referentes al asilo político. Pedimos justicia y castigo a los responsables de los asesinatos de Carlos Fuentealba, Maximiliano Kosteski y Darío Santillán. Exigimos la aparición con vida de Julio López. Los presidentes del Mercosur deben poner especial empeño para resolver esta situación.

Rechazamos el reinicio de las operación de la IV Flota de los Estados Unidos en las aguas del Caribe y el Atlántico Sur, con el objetivo de mantener el control militar sobre la región actualizando viejas prácticas imperialistas sobre América Latina. Exigimos, así también, el fin de los ejercicios militares conjuntos y la presencia de marines estadounidenses en el Paraguay.

Así mismo, demandamos de los gobiernos de la región el inmediato retiro de las tropas de Haití y de la MINUSTAH (Misión Militar de ONU) en su conjunto.

Las organizaciones y movimientos sociales de los países del Mercosur reunidos en Posadas ratificamos nuestra voluntad de seguir impulsando una verdadera integración que permita construir la soberanía desde y para los pueblos del Sur.

En el marco de la profundización de la democracia en la región, exigimos el rápido avance del juicio y condena a los genocidas de las dictaduras militares. Y en particular pedimos justicia en el proceso a los asesinos de Alfredo González, Decano de la Facultad de Ciencias Exactas de la UNAM, brutalmente torturado y asesinado por el régimen militar argentino, y dedicamos esta Cumbre a su memoria.

Posadas, Argentina, 29 de junio de 2008.

ÓRGANO OFICIAL DE LA FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL PARA LAS AMÉRICAS

Federación Sindical Mundial –Región América-

Consejo Editorial: Orlando Ruiz Ruiz, Orestes Eugellés Mena,

Omar Seguras Montero, Maria de los A. Valdés, Carlos A. Pérez Benítez.

Dirección: Ramón Cardona.

Estamos situados en: Calle 190 No.1306, entre 13 y 15, Reparto Siboney, Playa, La Habana, Cuba.

Teléfonos: 537) – 271-4345 ext -101, 102, 103, 104, 105,106. y 272-0730-ext-102. Fax: (537) 273-5921.

E-mails:Ramón Cardona: ramon@fsm.ctc.cu, Aníbal Melo: anibal@fsm.ctc.cu ,Martha Martínez: martha@fsm.ctc.cu ,María de los Angeles: MAngeles@fsm.ctc.cu, Carlos A. Pérez Benítez: carlitos@fsm.ctc.cu, Yanet Juig: secamfsm@ceniai.inf.cu

Exprésenos su opinión y sugerencias acerca de este trabajo :

Revista Acontecimientos Sindicales : revista@fsm.ctc.cu


o fascismo na colombia

Informe sobre a tortura en Colombia

Coaliccion colombiana contra a tortura (Axencia Bolivariana de Prensa)

Velaquí unha parte do informe relativo á tortura en Colombia, informe
feito con moita valentía e afán polas organizacións sociais que seguiron protexendo e organizando ás persoas, malia o macabro Terrorismo
de Estado que vén abatendo sobre elas, dezmándoas cada vez máis. O
seguinte informe non tivo ningún tipo de cobertura mediática polos
grandes medios, evidentemente porque pon en relevo o carácter genocida
do réxime que protexe e viabiliza o saqueo económico de Colombia mediante
as masacres, o paramilitarismo, as desaparicións, a tortura e o
Terror.
A Coalición Colombiana Contra a Tortura, integrada pola Asociación de Familiares
de Detidos Desaparecidos (Asfaddes), Asociación Minga,Colectivo
de Avogados José Alvear Restrepo, Comisión Colombiana de Xuristas,
Corporación Avre, Corporación Reiniciar, Fundación Comité de Solidariedade con Presos
Políticos (Fcspp), Organización Mundial Contra a Tortura (Omct) e
Terre deas Hommes, deu a coñecer á opinión pública, no mes de xullo
2008, os resultados do seguimento que realizou no ano 2007
Dos 97 casos de tortura, trato cruel, inhumano e degradante que A
Coalición logrou documentar, 27 as vítimas foron torturadas e deixadas con vida,
mentres que en 43 casos, as vítimas foron torturadas e logo
asasinadas polos victimarios. Formaron parte das persoas martirizadas
11 nenos e 18 mulleres.No 90.1 por cento das torturas que se lograron
documentar está comprometido o Estado. Por acción directa dos seus axentes no
70.4 por cento e polo uso da estratexia paramilitar no 19.7 por cento.

Algúns casos, exemplos de tortura

O 26 de marzo de 2007 ao municipio de Belo (Antioquia), chegaron
paramilitares autodenominados "Aguias Negras". Os criminais feriron a dúas
nenas de dez anos e violaron sexualmente a unha delas de nome
Gabriela Alzate Perea*. Cando as nenas pediron auxilio, acudiu
inmediatamente José Mendieta, quen por este acto foi asasinado por páralos'. Mendieta e as dúas nenas vivían no asentamento de desprazados
Altos de Oriente, situado na vereda Granizal, do municipio de Belo.
O 25 de xuño de 2007 no municipio de Tulúa (Val), foron torturadas e
violentadas sexualmente por membros da Terceira Brigada do Exército
Nacional, Vilma Helena Márquez* e Martha Eulalia Márquez*. Os militares
ingresaron á casa na que elas se atopaban xunto cos campesiño
Alcides Selecta Durango e Gerson Ladino Suárez...

O tenente Manotas agrediu e acusou a Vilma Helena de ser guerrilleira e obrigouna a un interrogatorio a soas apuntándolle cun arma. Cando ela se queixou dunha aguda dor estomacal, o tenente preguntoulle si estaba
embarazada e golpeouna brutalmente no ventre ocasionándolle desmaio e
sangrado vaxinal.

Posteriormente alias "Bombas", outro militar do mesmo operativo, interrogou a Martha
Eulalia agredíndoa e ameazándoa cun coitelo. Esixiulle a
entrega dunhas armas que non existían e obrigouna a quitarse o brasier para
logo collerlle e apertarlle os seos e as nádegas, sen ningún respecto pola
dignidade da persoa.

Outro militar agrediu e ameazou ás dúas mulleres con violalas. Os
campesiños que acompañaban ás mulleres foron brutalmente golpeados polos
uniformados, quen
antes de polos en liberdade fotografáronos e abríronlles procesos por narcotráfico..


Nenos e mulleres entre as vítimas

O 7 de xuño de 2007, no municipio de Toribío (Cauca), dúas nenas
indíxenas de 12 e 14 anos foron vítima de violencia sexual por parte de membros
do Exército Nacional, cando se dirixían a estudar ao colexio
Eduardo Santos situado na vereda Berlín.

Os uniformados obrigáronas a apartarse do camiño e logo a que se quitasen a roupa As nenas lograron escapar e chegar ata o colexio. O 23
de decembro do mesmo ano, no municipio de Apartadó (Antioquia), foi
torturada e asasinada por membros do Exército Nacional, María Margarita
Giraldo Usura, pertencente á Comunidade de Paz de San José de Apartadó.

Os militares entraron disparando á vivenda da vítima, pondo en risco
a vida das dúas fillas de María Margarita a quen levaron xunto con algúns
bens da desdichada muller. Ao día seguinte María Margarita
foi reportada polo Exército como "guerrilleira dada de baixa en combate" e
remitida á sede do Instituto de Medicamento Legal do municipio de Turbo
(Antioquia). O cadáver da vítima presentaba sinais de tortura.

O 23 de novembro de 2007, no municipio de Apartadó (Antioquia), foi
detido e torturado tanto física como psicoloxicamente o neno Efrén
Espinoza Goes, de 10 anos, por membros do Exército Nacional quen o golpearon por máis de 15 minutos. Os uniformados ameazaron con cortarlle os
dedos e matalo, acusándoo de ser guerrilleiro. O rostro e a cabeza do
neno quedaron esnaquizados.

Os casos anteriores forman parte dos 97 que puideron ser documentados
pola Coalición que son unha ínfima parte das cifras reais, xa que
moitas vítimas abstéñense de denunciar debido ás dificultades para
acceder á xustiza, o temor aos victimarios e as súas represalias e a
ausencia de mecanismos de protección a vítimas e testemuñas. Os altísimos
niveis de impunidade que goza o Estado colombiano, garantiron a
invisibilidade deste crime, é tarefa de todos denuncialo.
*Nomes cambiados para protexer os dereitos das vítimas e familias
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


Paramilitar colombiano recoñece máis de 3.000 mortes
ABN 04/08/2008
Caracas, Distrito Capital

Caracas, 04 Ago. ABN (Pablo Siris Seade).- O ex xefe paramilitar Hebert Veloza, alias "HH", confesou que el e as persoas ao seu cargo son responsables de máis de 3.000 mortes, ademais de admitir fortes nexos das Autodefensas Unidas de Colombia (AUC) con políticos, policías e militares, narcortaficantes e empresarios colombianos.

En entrevista concedida o pasado domingo ao xornal O Espectador, "HH" -quen será extraditado proximamente a Estados Unidos- dixo aos familiares das vítimas: "Pídolles perdón. A verdade vai quedar a medias coas extradicións, e eles merecen coñecela toda."

Tras ingresar ás AUC en 1994, Veloza ascendeu rapidamente na organización terrorista ata chegar a ser integrante do seu máximo organismo de dirección, desde onde dirixiu conversacións con destacados políticos e empresarios, policías e militares, e narcotraficantes en todo o territorio neogranadino: "eu como autodefensa desde o ano 94 estiven en case todas as zonas do país", sinalou.

"Estamos como a noiva fea"

Veloza cre que coa súa extradición permitirá que os implicados nas súas declaracións descansen máis tranquilos, porque "eu creo que a xente está máis medorenta de que nós sigamos falando".

En relación ao proceso de Xustiza e Paz que promove o presidente colombiano Álvaro Uribe, o ex xefe "paraco" sostén: "Este é un proceso que foi creado para as vítimas e a medida que avanzou foise desvirtuando e indo para outro sentido que foi a parapolítica, e as vítimas pasaron a un segundo plano."

Veloza revelou nesta entrevista as relacións do paramilitarismo con practicamente todos os políticos de dereita nas zonas de influencia das AUC, de como estas financiaron campañas electorais e ordenaron ás poboacións por quen debía votar, aínda que agora eses mesmo políticos rexeiten os vínculos con esta organización. "Nós estamos como a noiva fea, na noite acariñábannos e no día non nos "volteaban a mirar", agregou.

As relacións co poder

Así mesmo, revelou a existencia de reunións con oficiais activos das Forzas Militares de Colombia, como o coronel Danilo González e o xeneral Rito Afasto, quen fose comandante da Brigada 17 do Exército en Urabá, e con quen tivese vínculos tan estreitos que lle permitiron entrar a esa instalación militar a secuestrar a dous guerrilleiros das Farc.

"Eu andaba como en casa de seu. Entraba á brigada, ao cuartel da Policía, e facía o que quería. (...) En Urabá cando empezamos, todos os corpos deixábanse onde se mataba á xente. Logo dun tempo a FP (Forza Pública) comeza a presionar: que nos deixan seguir traballando, pero que desaparezamos as persoas. Aí é onde se empezan a implementar as fosas comúns", indicou.

O ex xefe paramilitar, revelou tamén nexos con importantes xefes "narcos" como "Rasguño", o "mocho" Arcanxo, Diego Montoya, don Berna, e outros que cumprían a función de financiar ás AUC a cambio da protección que estas lles brindaban.

Bolsa de emprego para uns, riqueza para outros

"A maioría da xente que está na guerra non está por vontade, senón porque non hai que facer. A guerra volveuse unha bolsa de emprego. Creo que faltaron máis compromisos do Goberno para xerarlles condicións aos raparigos que se desmovilizaron. Na civilidad, eles non atoparon ningunha condición", reflexionou alias "HH".

Pero manexou tamén unha información que por coñecida non é menos dramática, a relación do paramilitarismo con grandes empresarios e corporacións: "...viñan presentando paros que prexudicaron ás empresas (bananeras), e facían paros cando os barcos estaban fóra esperando, e a froita, perdéndose. Cando chegamos ao Urabá en febreiro do 95, non houbo un só paro máis. Porque eu, persoalmente, ía e obrigaba á xente a traballar. En beneficio de quen? Destas empresas exportadoras. Por iso eu tamén dixen que estas empresas deben responder a esas vítimas".

Veloza reclamou que se coñeza toda a verdade "...porque desta guerra só se beneficiaron os ricos deste país. Nesta guerra perderon os pobres e nós, que estamos no cárcere. Nós puxemos mortos e puxo mortos o pobo. Pero os ricos beneficiáronse. Hai que contar a verdade para que esas persoas non sigan utilizando a guerra para beneficiarse economicamente."

"Matar xente vólvese un vicio"

"...a min nunca me ensinaron, en ningunha escola, a descortizar unha persoa ou a beber sangue ou a comer dizque o fígado. Iso non mo ensinaron. Son dificultades que se dan nas zonas. Matar xente vólvese un vicio, como meter "perico" (cocaína) ou fumar marihuana. Hai xente que se deixa absorber diso. E chegan límites da vida que xa son fóra do normal. Pero iso non era unha directriz, senón que eran decisións dos raparigos na área", relatou alias "HH".

Interrogado sobre cantas persoas morreron pola súa propia man, Veloza respondeu: "Moitas. Foron moitas. E en xeral, calculo que os meus dous bloques asasinaron a 3.000 persoas ou máis. Moitos tiráronse ao Cauca. Cantidades".

Máis adiante, o agora extraditable sinalou: "Cando chegamos a Urabá decapitamos moita xente. Xerouse como estratexia para promover terror. Xa que nós eramos 20 homes e alá había moitas frontes guerrilleiras. Entón utilizabamos situacións para xerarlle terror á poboación, para que nos tivesen máis medo a nós que á mesma guerrilla".

A extradición: xustiza para quen

Hebert Veloza García, alias "HH", foi requirido polo goberno norteamericano "polos cargos de concerto para importar e distribuír nos Estados Unidos desde un lugar fóra dese país cinco ou máis quilogramos de cocaína, co pleno coñecemento e a intención de que dita sustancia sería importada de xeito ilegal".

Ao ofrecer plena colaboración na investigación por este delito, obtén a cambio a extinción dos outros delitos polos que podería ser xulgado, entre os que se conta inclusive o xenocidio.

Os familiares das vítimas, organizacións defensoras de dereitos humanos, xuristas, políticos, e recentemente ata o propio presidente Uribe, cuestionaron este manexo xudicial norteamericano, que culmina permitindo que estes terribles delitos sexan pagados con penas menores, como as derivadas do recoñecemento do tráfico de drogas, e que poden chegar a verse moi diminuídas en función do comportamento no cárcere dos imputados.

Coa extradición de "HH", as vítimas do paramilitarismo e os seus familiares, practicamente quedan sen ninguén que poida responder polos crimes cometidos polas AUC, quen poida sinalar nexos, quen poida indicar onde está unha fosa común.

Ten razón "HH", mentres moitos non lograrán xamais borrar o terror das súas vidas, outros poderán durmir agora tranquilos.
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Enviado por Revista
Koeyú Latinoamericano
revistakoeyulatinoamericano@gmail.com
Tel. (58 212) 481 7740
Cel. (58) 412 7332730
Caracas. Venezuela
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


Exiliados políticos colombianos en Suecia denuncia o intento de *Uribe de *criminalizalos

a *AJPL enfrontou as arremetidas do goberno colombiano a través da
embaixada colombiana en Suecia, a través dos seus medios de comunicación
mentireiros e terroristas mediáticos
*Asociacion Jaime Pardo Leal de Suecia (Para *Kaos na Rede)

Comunicado da *Asociacion Jaime Pardo Leal (*AJPL) de Suecia

A Asociación Jaime Pardo Leal (*AJPL), con *persoeiría xurídica outorgada polas
autoridades do estado sueco, organización de refuxiados políticos da
Unión *Patriótica, o Partido Comunista Colombiano e Independentes de esquerda,
queremos denunciar ante a sociedade sueca e europea o criminal
intento do réxime do narco-paramilitar presidente de Colombia, Álvaro
*Uribe *Vélez, por *criminalizar non só aos refuxiados políticos colombianos
senón a recoñecidas personalidades da sociedade sueca e europea
configurándolles o delito de opinión.
É unha constante das políticas fascistas do réxime de *Uribe *Vélez
perseguir a civís inocentes e desarmados, desaparecelos, asasinalos
extraxudicialmente, *masacrarlos, desprazalos, roubarlles as súas terras, tarefa
que pretende redondear coa persecución de todo aquel que desde calquera
país do mundo ouse denunciar as constantes e *consuetudinarias violacións
dos dereitos humanos, así sexan refuxiados políticos que escolleron o
exilio como única forma de preservar as súas vidas ante as ameazas do réxime
e os seus narco-paramilitares.
É así que o goberno de Álvaro *Uribe *Vélez é responsable, por acción e/ou
omisión, do asasinato de 10.282 colombianos mortos 'fóra de combate', 86%
delas executadas polas forzas militares-*narcoparamilitares do estado
colombiano; colombianos que se suman aos 143.000 vítimas que se rexistraron ante a propia Fiscalía colombiana como vítimas do Terrorismo
de Estado *adiantado polas forzas militares-*narcoparamilitares oficiais.

Desde sempre a *AJPL enfrontou as arremetidas do goberno colombiano a través da
embaixada colombiana en Suecia, a través dos seus medios de comunicación
mentireiros e terroristas mediáticos, e nos actuais momentos
vemos como o goberno colombiano fala de perseguir colombianos e
personalidades estranxeiras en máis de 7 países, todo baseado nos famosos
*computadores de Raúl Reyes, comandante das FARC-*EP asasinado o 1ou de marzo,
'probas obtidas' nunha acción *violatoria do *DIH por canto
violou o territorio dun país irmán e limítrofe con Colombia.
Aproveitando a circunstancia dos *computadores de Raúl Reyes, o goberno
colombiano lanzou unha cacería de bruxas en todo o mundo baixo a escusa
da persecución do 'terrorismo das FARC'. O *sinalamento de personalidades
en *Brazil, Costa Rica, Honduras, México, Venezuela,
Dominicana, e agora da defensora de dereitos humanos en España, cidadá
española, Remedios García Albert, do mesmo xeito que o *sinalamento *reiterativo
de países como Suecia , Suíza e Francia, por non prestarse ás xogadas
*maquiavélicas e criminais do réxime colombiano, móstranos ata onde
quere chegar este réxime criminal e fascista.
En producións de diferentes medios, membros da 'intelixencia militar'
nas embaixadas colombianas, especialmente da embaixada colombiana en Suecia,
un señor chamado Ernesto *Yamhure, deuse á tarefa de publicitar
nomes de refuxiados políticos colombianos neste país e noutros
de Europa, así como personalidades suecas e organizacións como
a *AJPL e outras organizacións suecas.
Todo iso co obxectivo de ir creando toda unha matriz de opinión favorable
para cando o réxime narco-paramilitar colombiano realice as verdadeiras
accións que seguramente xa ten preparadas. A senadora Gloria Inés
Ramírez do *PDA e o *PCC é xudicializada por participar no
Festival pola Paz no 2004, invitada a Suecia polo Sindicato de Profesores,
e falar de paz para a o réxime *uribista é falar das
FARC. Igualmente hase sindicado ao *parlamnetario *Wilsón Borja, a
senadora Piedade Córdoba (partido liberal) e ao xornalista, director de VOZ,
Carlos Lozano, nun intento de igualar os soados casos da
narco-para-política e a *yidis-política *uribistas, cunha *fementida
'*farc-política'. Igualmente foi asasinado o compañeiro *Guillermo Rivera
*Fúquene, tamén do *PCC, sindicalista, elevando a 150 líderes do *PCC e 32
líderes sindicais asasinados polo réxime de *Uribe *Vélez. Ademais membros
da Mocidade Comunista (*JUCO) víronse obrigados o exilio forzoso polas
ameazas contra as súas vidas.
Queremos sinalar o noso total apoio a todas as persoas perseguidas polo
réxime narco-paramilitar colombiano, e no momento presente a Remedios
García Albert. Igualmente queremos reiterar o noso profundo e *insoslayable
compromiso coa denuncia de todos os desaforamentos cometidos por tan
criminal réxime que fan recordar as nefastas épocas do *hitlerismo, do
franquismo, en Europa.
A solidariedade dos pobos europeos, dalgúns dos seus gobernos, e no
noso caso especialmente do goberno e estado sueco, foron
fundamentais para que esta denuncia déase e coñézase o que realmente
pasa en Colombia. Definitivamente o réxime colombiano témelle á palabra
e á verdade contida nelas. Por iso pretende que ninguén poña os seus ollos
en Colombia e que ninguén fale coa verdade.
Xunta Directiva *AJPL.
Estocolmo, 1 agosto 2008

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

1. Presuntos enlaces en Italia de FARC confirman ter relacións "políticas"

Os dous supostos contactos das FARC, coñecidos polos alcumes de 'Ramón' e 'Consolo', segundo o diario O Tempo de Colombia, son en realidade dous expoñentes políticos do partido Refundación Comunista e chámanse Ramón Matovano e Marcos Console.

"Non nos sorprende figurar no orednador de Raúl Reyes", o número dous das FARC, abatido en marzo pasado durante un controvertido ataque do exército colombiano en territorio ecuatoriano, asegurou Mantovano no transcurso dunha conferencia de prensa celebrada na sede de Refundación Comunista. "A liña do partido é traballar pola paz e estar en primeira liña nos procesos de paz e non só en Colombia, senón tamén en México, cos zapatistas, cos separatistas kurdos, cos palestinos", agregou.

"Desde fai moitos anos traballamos a favor do proceso de paz en Colombia e mantemos en forma constante e permanente relacións coas FARC e tamén co Exército de Liberación Nacional (ELN)", explicaron os dous dirixentes comunistas, quen estiveron en varias ocasións en Colombia. "Mantemos relacións coas FARC desde 1990 e en 1998 invitamos a Italia a Raúl Reyes, do que foron informadas a cancillería e a embaixada colombiana", engadiron. "O actual Ministro do Interior colombiano, Fabio Valencia Cossio, coñécenos perfectamente", recordaron.

Segundo o diario colombiano, as autoridades europeas, co apoio da policía colombiana, están buscando a catro españois, dous italianos, un danés, mentres que en Australia búscase a un home, como supostos representantes internacionais da guerrilla das FARC. O diario cualificou a ese grupo de persoas de "lexión estranxeira das FARC" e sinalou que por mor da localización a semana pasada da española María Remedios García Albert, alias 'Irene', activouse a procura do resto dos contactos desa guerrilla.

"As nosas actividades son coñecidas e para nada reservadas, non temos pendencias xudiciais. Inténtase criminalizar a quen traballou estes anos pola paz", denunciou Mantovano.

A noticia sobre a vinculación de dous italianos coas FARC foi publicada o luns polo diario italiano A República, que retoma a versión do xornal colombiano. Segundo o rotativo, existen tamén cinco "núcleos de apoio" á organización colombiana en Italia, que organizan debates en universidades e actos de solidariedade e manteñen aberta unha páxina internet sobre o tema.

Os dous dirixentes comunistas recoñeceron estar "sorprendidos" polo feito de que ninguén en Colombia reaccionase á aparición dos seus nomes. "Non existe unha rede ou organización internacional legal ou clandestina para axudar ás FARC. Non apoiamos á guerrilla incondicionalmente. O que si cremos é que se trata dunha organización político militar e non dun grupo narco-terrorista. Tal como díxoo fai algúns anos o ex presidente Andrés Pastrana", subliñou Console.

"Nestes anos presentamos moitas propostas ao Parlamento para que se solicite que as FARC sexan eliminadas da lista negra de organizacións terroristas da Unión Europea na que foron incluídas no 2002", sinalou Mantovani.

"A solución do conflito en Colombia é un verdadeiro proceso de paz, que dea vida a unha reforma constitucional e garanta a liberdade democrática. Non defendemos nin o secuestro nin o narcotráfico", agregou tras afirmar: "Non temos máis contactos, matáronos a todos".

Os lectores e lectoras de rebelión están suficientemente informados do
acontecido no debate, digámolo así, do pasado 25 de xullo de 2008 no
programa "A fiestra" da SER entre William Cárdenas e Carlos Fernández
Liria sobre Venezuela e a recente visita ao noso país do presidente
Chávez. Carlos Fernández Liria foi interrompido pola presentadora ao facer
referencia documentada ao editorial do País sobre Venezuela tras o golpe
Estado de abril de 2002 e, posteriormente, ao insistir sobre o papel dos
medios de comunicación no levantamento fascista venezolano, medios aos
que os golpistas agradeceron explicitamente o seu papel na trama nos seus
primeiros pronunciamientos tras o supostamente exitoso golpe, Fernández
Liria foi expulsado do programa mediante desconexión anunciada pola
presentadora do programa estelar das tardes da SER, cedendo a
palabra na última parte do debate ao señor William Cárdenas, unha das
cabezas visibles -das invisibles deberiamos falar noutro momento- da
oposición -por dicilo cun termo absolutamente xeneroso e
semánticamente inadecuado- venezolana
(Dito sexa entre paréntese,
admitindo ausencia de proba fidedigna, non é impensable que este mesmo
señor Cárdenas, xunto con outros líderes da extrema dereita venezolana,
visitase Wáshington en varios ocasións durante os primeiros meses de 2002).

Pretendo aquí chamar a atención sobre un aspecto do encontrón
radiofónico que non creo menor, sobre as argucias "argumentativas" do señor
Cárdenas que na miña opinión sinalan moi ás claras os procedementos que
están dispostos a usar -todo vale aínda que non valla- os que foron amigos do
intento golpista de abril de 2002 para alcanzar o seu ansiado obxectivo de restauración
oligárquica con mando en praza.
Os sectores sociais que o
señor Cárdenas representa tan á perfección non están dispostos a arriscar
no máis mínimo a regra de ouro da sua onticidade social, a súa lei de gravitación
política: as que limpan as súas casas, os e as que traballan nas
súas fábricas, os que gardan as súas propiedades, as que coidan as súas familias e
familiares, os e as que viven (se viven) co seu permiso, deben seguir
sendo os de sempre, os que sempre traballaron e coidado as súas facendas
en beneficio, non hai dúbida posible aquí, do sector minoritario e
privilexiado que a historia e seica outras instancias superiores escolleu
para dirixir país, propiedades e facendas.
Antes vale a pena meditar sobre o seguinte feito. O señor Cárdenas
preside unha organización que quere levar ao presidente Hugo Chávez ante a
Corte Penal Internacional. É asombroso, comentaba Carlos Fernández Liria nun
artigo en Público de 31 de xullo de 2008, que a liberal e democrática
Cadea Ser, invite a un político que "seis anos logo dos feitos, segue
repetindo por radio e televisión que Chávez ordenou disparar contra unha
indefensa manifestación opositora, provocando unha matanza, e que iso foi o
que orixinou o seu derrocamento". Esta foi, recordaba Fernández Liria, a
noticia que no seu momento airearon aos catro ventos os xornais
venezolanos e algúns españois, incluído O País; esta foi a coartada
orquestrada para xustificar o intento golpista e este segue sendo o
motivo da axitación xurídico-política que apunta como destino ao Tribunal
Internacional da Haya e que pretende, está claro, confundir á opinión
pública internacional e á propia cidadanía venezolana presentando ao
presidente Hugo Chávez, apoiado se non conto mal en máis de oito eleccións
democráticas, como un gorila fascista, autoritario e asasino.
Tomo de Richard Gott -Hugo Chávez e a revolución bolivariana, Foca, Madrid,
2006-, unha fonte recoñecida por Foreign Affairs e ata polo Financial
Times, o esencial do relato. Primeiros meses de 2002, Venezuela. Para a
maioría de observadores e analistas especializados en América Latina,
Caracas empezaba a parecerse a Santiago de Chile nos meses previos ao
golpe de setembro de 1973. Un informe da CIA datado o 6 de abril
ten un significativo título "Maduran as condicións para un intento de golpe".
O informe exprésase nos termos seguintes: "Faccións
militares disidentes, incluídos algúns oficiais de alta gradación e un
grupo de mozos oficiais radicais, aumentan os seus esforzos para organizar
un golpe contra o presidente Chávez, posiblemente este mesmo mes... O
nivel de detalle dos plans coñecidos.. apunta ao arresto de Chávez e
outros dez mandos" [a cursiva é miña]. O CIA-análise proseguía sinalando
que para provocar a acción militar, os conspiradores -este era o concepto
usado- podían tratar de explotar as tensións xeradas polas
manifestacións da oposición programada para finais do mes de abril de 2002,
oposición que contaba entre os seus vértices máis destacados e activos no
deseño e preparación do golpe fascista anticonstitucional cos
principais industriais e financeiros do país; os líderes sindicais
absolutamente entregados (Carlos Ortega especialmente) de Confederación de Traballadores
de Venezuela (CTV), a principal central sindical do país; os
propietarios -nacionais ou non- dos principais xornais e canles de televisión
(aquí a presenza de prisa é absolutamente destacable:
véxase o
informe que sobre este punto rebelión publicou o pasado 1 de agosto de 2008);
parte do obispado da Igrexa católica e oficiais conservadores
das forzas armadas. Wáshington deu o visto e prace e o goberno de José
Mª Aznar apoiaba feliz e entusiasmado o intento
(Para que non habite o
esquecemento neste punto esencial: a denuncia desta clara colaboración
gobernamental aznarista, sobre cuxos vértices detallados non temos aínda -e
seica non teremos nunca- información ampla, é a que motivou, tempo
despois, a xusta e moderada protesta do presidente Chávez no cume
Iberoamericano e o borbónico, histérico e autoritario berro do "Por que non calas", presentado e alardeado como axustada expresión de rebeldía por unha banda
sustantiva dos serviles medios de inculcación españois, co
apoio posterior da segunda autoridade do estado español e o
agradecemento final do señor Aznar ás dúas máximas autoridades do Reino
de España polo seu exemplar comportamento político e diplomático).
Os conspiradores concentraron os seus ataques durante o primeiro cuadrimestre de 2002
na reforma estrutural da empresa "Petróleos de Venezuela",

proposta polo goberno venezolano en novembro de 2001. En abril de 2002,
convocáronse dous días de folga para protestar pola medida. Carmona,
presidente da federación patronal Fedecámaras e candidato golpista á
presidencia, e Carlos Ortega fixeron un pacto e un chamamento conxunto á
folga os días 11 e 12 de abril, paro que non se desconvocaría ata
a renuncia do presidente Chávez. A folga, como non podía ser doutra forma
dadas as súas finalidades últimas, converteuse rapidamente nunha
contrarrevolución orquestrada.
Na madrugada do xoves 11 de abril, unha multitude reaccionaria comezou a avanzar
ata as principais oficinas da compañía petroleira estatal no
centro da cidade. Ortega, o líder sindical da CTV, incitou ás
xentes a que proseguisen a marcha cara ao palacio de Miraflores, sede da
presidencia da República bolivariana, para expulsar "ao home que
traizoara ao pobo venezolano". Uns 150.000 manifestantes, segundo
Gott, marcharon cara a Miraflores. No camiño atopáronse cunha
multitude -"algo máis reducida"- de cidadáns dos ranchitos do
arrabalde de Caracas, partidarios do presidente Chávez e a revolución
bolivariana, reunidos de xeito urxente esa mesma mañá para intentar parar
o atropelo contrarrevolucionario. As forzas armadas tomaron posicións
fronte a ambos os grupos: a garda nacional, por unha banda, leal á
presidencia republicana, e a policía metropolitana controlada polo
alcalde Caracas, Alfredo Pena, talvez naqueles momentos o principal
líder opositor a Chávez. A situación estalou cun violento enfrontamento
nos arredores de Miraflores no que morreron un número indeterminado
de persoas e que a oposición e os seus medios presentaron (e manipularon) como
ataque armado dos "chavistas desalmados" aos pacíficos manifestantes
opositores. Gott sinala que se disparou desde ambos os grupos e que "a
responsabilidade por esas mortes converteuse nunha cuestión controvertida
desde aquel momento e durante longo tempo". En calquera caso, engade, a
maioría das persoas falecidas naquel enfrontamento eran seguidores
de Chávez.
Pois ben, o grupo do señor William Cárdenas e os seus seguidores, e os
sectores que representa, e que lle jalean a un tempo, pretende levar ao
presidente Chávez ao Tribunal Internacional da Haya por "a súa actuación
criminal" neste enfrontamento motivado por unha conspiración golpista
alentada, dirixida, aireada e orquestrada precisamente polos amigos
políticos do señor Cárdenas e os amos e aliados do patrio traseiro.
Este sosegado señor, non outro, foi o tertuliano elixido pola SER para dar
réplica ás argumentacións de Carlos Fernández Liria. Vale a pena
recordar algunhas das súas argumentacións, algunhas delas, a maior parte,
formuladas cando Fernández Liria xa non podía replicar dada a desconexión
previa decidida pola presentadora e sen que en ningún momento esa mesma
presentadora fixese un mínimo comentario, unha sucinta suxestión ao señor
Cárdenas, sobre a importancia da veracidade informativa e a corrección
argumental nos asuntos públicos controvertidos.
Vexamos algúns exemplos da profundidade e pericia argumentativas do señor
William C.
O señor opositor insistiu en dous ou máis ocasións en que un dos
ministros que acompañou ao presidente Chávez na súa visita a España (sen poder
aseguralo, por falta de coñecemento pola miña banda, seica o ministro de Enerxía
e Petróleo venezolano) era familiar do Chacal, "do terrorista
Chacal" segundo as súas propias palabras. Conclusión buscada, aínda que non inferida
da súa insistencia, de face ao oínte: se fose así, e aínda non séndoo, se o
ministro é familiar dun "terrorista sanguinario", el mesmo é un
terrorista sanguinario; se o ministro sanguinario é ministro dun
goberno presidido por Hugo Chávez, o mismísimo presidente é un presidente
sanguinario e terrorista. Consiguientemente, a revolución bolivariana, toda
ela e en cada unha dos seus partes e elementos, está dirixida, planificada e
composta por terroristas sanguinarios.
Cal é o valor desa, digamos, argumentación? Cero absoluto. Non é o
ser e a Nada, é a nada da Nada. En calquera curso de introdución á
teoría da argumentación sería motivo de risa e escándalo. Non é
propiamente unha argumentación, é un ruído nada inocente que pretende torcer
a vontade e información da cidadanía. Vale o mesmo que soster, con cara
sisuda e concentrada, que dado que o pai do señor Martín Villa, o
actual presidente de Sogecable, outra pata do imperio PRISA, foi membro da
CNT e, está claro, familiar directo do señor Martín Villa, entón o
ex gobernador franquista é por iso un cenetista radical e intransixente.
Vale o mesmo que afirmar que como o señor Aznar é neto de Manuel Aznar,
neto colaborador do franquismo, o señor Aznar, familiar directo do
seu avó, é un franquista insigne. .
Non foi esta a única táctica do señor William C. Nunha ocasión fixo
referencia aos comentarios e posicións de profesores da Universidade de Valencia
(se non escoitei mal) que apoiaban a revolución bolivariana.
Todos eles, engadiu, pagados ou subvencionados. Non especificou a orixe deste
ouro. Mancha similar estendeu entre liñas (entre ondas), en máis dunha
ocasión, sobre o propio Carlos Fernández Liria. Que profesores eran eses?
Quen subvencionan? Cales eran as súas fontes? Silencio absoluto. Acéndese o ventilador e esténdese a abxección falsaria. Probablemente,
non hai que perder de vista esta posibilidade, aparte dos seus intentos de descualificación
de toda opinión crítica á súa posición de clase, porque o
señor William C. pense que toda a cidadanía é da súa mesma condición,
xentes que sitúan sempre o propio interese (crematístico) no posto de mando.

As perlas falsarias continuaron. O señor William C. comentou confusamente
sobre as torpezas e fracasos dalgúns intelectuais europeos que apoiaban
e falaban dun socialismo de século XXI que ninguén sabía que era e que a
historia xa situara no seu lugar, no vertedoiro político. O plumeiro
do señor William C. destapouse unha vez máis. É tan vello como antiga é a
loita de clases. Do que o señor Cárdenas non está disposto a falar, nin
a oír, nin a comentar, nin a permitir, é que haxa sectores sociais que
abonen e aposten por unha revolución social que pretende dar voz e voto real
aos desposuídos. Todo iso é o pasado vencido. Os que mandan, el é un
deles, non van transixir neste punto. A terceira guerra mundial tivo
un neto vencedor. Non o esquecen nin están dispostos a esquecelo.
Finalmente, e por non esgotar a paciencia do lector / a, o señor William C.
nunca concretou as súas afirmacións: o pobo venezolano (sic) non aguanta máis;
os datos esgrimidos por Carlos Fernández Liria non tiveron réplica algunha;
Hugo Chávez, ao que nunca chamou presidente, é un criminal. Polo demais,
William C. nunca aceptou, desde logo, o carácter fascista e
anticonstitucional de golpe de abril de 2002. Se fose o caso, todo o seu
castelo de rabia, ignominia e resentimento desvaneceríase no aire.
Así, pois, máis do mesmo. Como dixera un canso León Felipe: as mesmas
historias unha e outra vez, os mesmos contos, os mesmos falsarios.
O non esquecido filósofo e poeta comunista José Mª Valverde escribiu en Claraboya,
unha revista de estudantes de filosofía da Universidade de Barcelona,
un chiste óntico-radiofónico en catro viñetas. Na primeira
debuxou a un pensador aristotélico meditando sobre o ser; na segunda, ese mesmo
pensador aseguraba que o ser dicíase de formas moi distintas; na
terceira concretaba esa formas: como sustancia, como atributo, como lugar; na
cuarta engadía sorprendido: "e, ademais, como unha cadea radiofónica, a
cadea SER". Se hoxe a escribíse e debuxase, o autor de Anos incertos,
aquel mestre de Estética e rebeldía, recordaría que estamos vivindo un
tropezóns da historia que non nos condenou á inactividade e
probablemente engadiría outra viñeta máis á súa broma filosófica, unha onde un
pensador aristotélico-marxista dixese, con coraxe e voz non apagada, "e ao
Ser tamén se lle maltrata con ignominiosas e nada inocentes falacias da
extrema dereita sen bridas, na supostamente liberal cadea (ou condena)
do SER".



Artigos de Salvador López Arnal en Kaos na Rede >>

Máis información en Kaos na Rede:
América Latina
Análise da Comunicación
Venezuela

sexta-feira, 1 de agosto de 2008

CRECE A PERSECUCIÓN E AS AMEAZAS CONTRA A DIRECCION NACIONAL DA
MOCIDADE COMUNISTA COLOMBIANA

- COMUNICADO A OPINIÓN PÚBLICA -

A Mocidade Comunista Colombiana informa á opinión pública nacional
e internacional os seguintes feitos:

1. O día 28 de xullo de 2008, sendo as 10:20 am, suxeitos
armados ingresaron ao apartamento do dirixente JAIME OSORNO NAVARRO,
membro do Comité Executivo Central da Mocidade Comunista
Colombiana, os cales logo de terse identificado como traballadores
de TELMEX, ingresaron violentamente ao lugar onde se atopaba nese
momento o militante da JUCO PEDRO LUÍS GENEY ARRIETO, quen
foi ameazado con puñal na gorxa, torturado, amarrado e
golpeado en repetidas veces. Devanditos suxeitos no marco da agresión
a PEDRO LUÍS GENEY ARRIETO preguntaron polo dirixente Jaime Osorno
sinalándoo de ser xunto con el "guerrilleiros". Posteriormente os
individuos requisaron o apartamento subtraendo unicamente os
discos duros, dous computadores portátiles, e unha cámara de fotográfica
os cales atopábanse na vivenda. Finalmente, procederon a envolvelo
nunha saba amarrada con cables eléctricos e encerrárono no garda roupa dunha das habitacións.

2. Ante estes graves feitos, a Mocidade Comunista estableceu a
respectiva denuncia penal na unidade antiterrorista da Fiscalía,
debidamente sustentado polo peritaje do CTI e de medicamento legal
quen rexistrou as feridas sufridas por Pedro Geney durante este ataque..


3. O Comité Executivo Central da Mocidade Comunista
Colombiana, vén sendo obxecto de constantes ameazas e
fustrigacións nos últimos meses, razón pola cal o compañeiro
DIEGO MARIN, membro da dirección nacional da JUCO,
representante dos estudantes ante o Consello Superior da
Universidade Nacional e membro do Comité Executivo da Asociación
Colombiana de Estudantes Universitarios ? ACEU, tivo que saír do
país logo de terse presentado un incidente onde se buscaba atentar
contra a súa vida.

4. Igualmente, tivemos coñecemento da existencia dunhas
ordenes de investigación e de batalla por parte da policía nacional
e os organismos de intelixencia contra JAIME OSORNO e varios
dirixentes da JUCO durante unha reunión de coordinación co
comando da policía de Cartaxena, en vésperas da realización do
IV Congreso Nacional de Estudantes Universitarios, realizado a finais
de maio do presente ano. Outro número importante de membros
do comité central e militantes atópanse en situación de perigo
en varias rexións do país. Non se pode esquecer que en días pasados
apareceu o corpo sen vida do sindicalista e militante do Partido
Comunista GUILLERMO RIVERA, e da existencia de probas que
incriminan directamente á Policía Nacional neste execrable feito.

5. Por todo o anterior, queremos chamar a atención das
autoridades civís, de investigación e organismos de control para que se investigue e prontamente se dea cos autores intelectuais e
materiais destes feitos, que pon en perigo a vida e integridade
de varios membros dunha organización política de oposición e
legalmente recoñecida, que como en pasadas épocas foi vítima do
xenocidio político e o terrorismo de Estado.

6. Exhortamos a todas as forzas vivas da nación a rexeitar
estas accións criminais que comprometen seriamente aos axentes do
Estado. A solidariedade, a denuncia e a mobilización contra os
crimes de Estado, deben ser aspectos centrais na loita pola
paz, a democracia e a xustiza social, como alternativa ao proxecto
guerrerista e autoritario que representa o Presidente Uribe.



COMITÉ EXECUTIVO CENTRAL

MOCIDADE COMUNISTA COLOMBIANA




Bogotá D.C. xullo 29 de 2008

A listaxe de sospeitosos de terrorismo en EEUU chega aos 1.000.665 nomes
e ¡segue crecendo!
Rebelión
Sección:Informativa
Mércores 23 de xullo de 2008
Richard Skaff
Global Research

É vostede un activista, un escritor, un xornalista, un patriota ou quizá un
profesor universitario que se expresa en defensa da democracia? Se o
é,ten moitas posibilidades de que o seu próximo voo desde Estados Unidos
estampar na carta de embarque o ominoso símbolo de "SSSS" .
SSSS quere dicir "elixido para unha segunda inspección de seguridade". O que
significa que a Seguridade do Estado e a Administración de Seguridade no
Transporte lle clasificáron como cidadán estadounidense que pode ser un
risco par a seguridade e que usaron o diñeiro dos seus impostos para
converterse nos seus ditadores. Segundo un reconto de [a asociación
estadounidense de defensa das liberdades civís] ACLU, a lista de sospeitosos
de terrorismo de [cidadáns de] EEUU chegou ao millón de nomes
e crece a cada minuto. Congresistas, monxas, heroes de guerra,
reverendos, o ex-asistente do fiscal xeral, un administrador de ACLU,
persoas con nomes difíciles [por ser estranxeiros] e todos os nomes
estadounidenses como Robert Johnson e Gary Smith, víronse atrapados nos
vastos tentáculos da lista [1].
Unha vez que estás nela necesitaríase un complicado procedemento, unha
especie de intervención divina, para saír dela. Moitas persoas non se fían de expor o problema por temor a que se usen contra elas
estratexias fascistas adicionais como a fustrigación, as represalias e
a intimidación.
ACLU anunciou tamén o 14 de xullo de 2008 a creación dunha páxina web na
que as vítimas da lista poden contar as súas historias; o seu enlace é
www.aclu.org/watchlist ou directamente en www.aclu.org/watchlistform [1].
Parece que a lista creouse para atrapar a cidadáns inocentes,
intimidar e silenciar as voces dos disidentes, acabar co activismo,
e ir preparando o camiño para unha sociedade robotizada, asustada, fascista e
militarizada.
As preguntas crave son as seguintes: Como pode ocorrer isto na nosa
grande república? Por que se ía preparar para a lei marcial unha
democracia, se é unha verdadeira democracia?
O sadismo e o acoso substituíron ao civismo e aos dereitos
constitucionais?
O medo transformou á nosa sociedade nunha nación de prisioneiros
indefensos, dependentes e asustados?
A presunta guerra contra o terrorismo converteuse nunha guerra
interna contra os cidadáns estadounidenses, elaborada para controlar,
someter e rexistrar con microchip a cada un deles? Quedáron
durmidos ao volante os cidadáns estadounidenses? Ou simplemente, lavóuselles tanto o cerebro e están tan consumidos polo medo, a apatía,
a auto-alienación e a desesperación que abandonaron as súas esperanzas e
soños, e abandonaron o maior dos dons, a liberdade, que lles entregaron os artífices desta nación?
Para rematar, gustaría engadir que é difícil crer as historias dos
demais ata que lle ocorren a un. Pero entón ¡é demasiado tarde! Non se deixen enganar coa retórica partidista ou coas falsas promesas políticas
porque ambos os partidos colaboraron e conspirado por igual para crear o
neo-EEUU. Suponse que os nosos dirixentes son servidores públicos que
responden ao pobo, pero actualmente estes dirixentes son escravos
preelexidos que só responden aos seus amos das corporacións mundiais.
Por conseguinte, gustaríame instar aos cidadáns [estadounidenses] a que
coñezan e practiquen os seus dereitos cívicos, e a que coñezan os seus
dereitos constitucionais, esperten do seu profundo transo de ilusións e
propaganda política, e imputen as súas responsabilidades aos charlatans que
elixiron e que son os verdadeiros secuestradores da nosa democracia,
¡todo iso co fin de salvar esta grande terra!.
[1] http://www.aclu.org/watchlist
Richard Skaff é autor de The Human Manifesto.




Face às notícias vindas a público da detenção da cidadã espanhola Remedios Garcia Albert o Partido Comunista Português:



1 – Expressa a sua solidariedade a esta activista espanhola dos movimentos pela paz e de solidariedade com os povos, membro da OSPAAAL (Organização de Solidariedade com os povos da Ásia, África e América Latina), Organização Não Governamental espanhola cujo objecto social é a busca da paz, da solidariedade e da solução negociada de conflitos com base nos princípios do direito internacional humanitário.

2 - Denuncia a criminosa onda de repressão do regime de Alvaro Uribe que numa violenta campanha intimidatória e de clara violação dos mais elementares direitos e liberdades dos cidadãos colombianos visa todos aqueles que na Colômbia não colaboram na política de nova escalada do conflito militar. Campanha essa que se tem traduzido na prisão, perseguição, indiciação criminal e mesmo morte, dos que se empenharam na recente tentativa humanitária de troca de prisioneiros entre as FARC e o exército colombiano - como o recente caso do assassinato de Guillermo Rivera dirigente sindical e membro do partido político Pólo Democrático Alternativo vem mais uma vez comprovar – e que parece agora, com este inaceitável episódio de “caça às bruxas” em Espanha, querer ser exportada para a Europa.

3 – Alerta para o facto de com esta detenção política se tentar lançar deliberadamente a confusão entre contactos com as partes beligerantes no conflito colombiano com vista à sua resolução pacífica e “colaboração com organizações terroristas”.

4 – Chama a atenção que a detenção de Remédios Garcia foi efectuada à luz de legislação dita “anti-terrorista” que em nome de um suposto combate ao terrorismo, visa a restrição das liberdades dos cidadãos e a criminalização das pessoas e organizações que não se rendem à ordem mundial do imperialismo.

5 – Reafirma a sua solidariedade com o povo e as forças que na Colômbia prosseguem a luta contra o regime fascista de Uribe – actual testa de ferro da administração Bush no continente latino-americano – pela democracia, a justiça social e a solução política e negociada do conflito colombiano e reafirma a sua posição de que um primeiro passo para a paz é o início de negociações entre as partes beligerantes para a troca humanitária de prisioneiros.

6 – Rejeitando a política de intimidação e perseguição que visa com esta acção instaurar na Europa - com a cumplicidade de alguns governos europeus - o mesmo clima de perseguição política vigente na Colômbia, o PCP reitera a sua solidariedade a Remedios Garcia e a todos aqueles que dedicam a sua vida e as suas forças à luta pela paz, a democracia e os direitos humanos, contra o imperialismo, o militarismo e a guerra.

3.7.2008

O Gabinete de Imprensa do PCP




Trechos da Palestra da Socorro Gomes, Presidente do Conselho Mundial da Paz

em Atenas, Grécia, Julho/2008

1 – Companheiras e companheiros, camaradas e amigos. É uma grande honra saudá-los. De todo o coração desejamos os melhores êxitos, grandes vitórias ao povo grego em sua luta antiimperialista e antimonopolista, contra as políticas neoliberais e militaristas da União Européia, contra as ameaças de guerra nos Bálcãs e em toda a Europa, pela paz e a solidariedade entre os povos. Trazemos em nossos corações as esperanças e o espírito de luta do povo brasileiro e dos demais povos latino-americanos, em luta contra os planos neocolonialistas do imperialismo estadunidense.

2 – A humanidade vive um momento de encruzilhada trágica. O imperialismo estadunidense ameaça o mundo com sua política de guerra infinita e guerras preventivas. Sob o pretexto de combater o terrorismo, ataca povos e nações soberanas, semeia o terror de Estado, mutila a democracia, liquida a soberania nacional e viola o direito internacional.Vivemos uma era de insegurança e incerteza quanto à manutenção da paz mundial.

3 – Para manter seu domínio sobre o mundo e os privilégios dos seus monopólios, o imperialismo estadunidense, em rivalidade com outros imperialismos, reforça seu poderio militar. Atualmente, os gastos militares dos Estados Unidos giram em torno dos 500 bilhões de dólares, o que supera o total gasto pelos 10 maiores concorrentes. Suas bases militares estão espalhadas por todos os continentes, muitas delas com artefatos nucleares que poderiam provocar o extermínio da humanidade. Como demonstração do aumento desse curso militarista, há poucos dias os Estados Unidos relançaram a sua Quarta Frota Naval, que havia sido extinta logo após a segunda guerra mundial. Tal frota se destina, segundo o próprio Pentágono, a policiar as águas do Pacífico e Atlântico Sul contíguas à América Latina e o Mar do Caribe. Trata-se de uma tentativa de intimidar os governos democráticos e populares que em nosso continente levam adiante políticas patrióticas de resistência ao neoliberalismo e ao domínio imperialista na região.

4 – Os principais conflitos internacionais continuam em agravamento. No Iraque e no Afeganistão prossegue a ocupação militar, no quadro dos objetivos dos Estados Unidos e seus aliados de controlar os recursos energéticos e as rotas-chave entre a Ásia e o Ocidente. Na Palestina, não só se intensifica a ocupação israelense como aumenta o massacre de populações civis, como ocorreu recentemente na Faixa de Gaza, apesar das promessas de acordos de paz. Enquanto isso, os Estados Unidos e seu principal aliado na região, Israel, continuam provocando, desafiando e ameaçando de agressão a Síria e o Irã.

5 – Na América Latina, o imperialismo estadunidense prossegue o bloqueio a Cuba e intensifica suas ameaças ao governo antiimperialista de Hugo Chavez, da Venezuela. Através das classes dominantes internas tenta desestabilizar o governo popular de Evo Morales, da Bolívia, ameaçando o país de divisão. Reforça as posições do governo colombiano, seu principal aliado no continente, cuja demagogia e espetáculos midiáticos não são capazes de esconder a política de terrorismo de estado e suas notórias ligações com o paramilitarismo.

6 – Camaradas e amigos: o militarismo e as políticas de guerra estão a serviço da manutenção de uma ordem econômica injusta, responsável pela deterioração das condições de vida dos trabalhadores e pelo aumento das desigualdades entre países ricos e pobres. As políticas neoliberais e os ataques aos direitos sociais estão provocando o aumento do desemprego, da fome e da miséria.

7 – Ao mesmo tempo que denunciamos a ofensiva do imperialismo contra as nações soberanas e os povos, constatamos com alegria e esperança as grandes possibilidades de luta, resistência e vitórias dos povos em todo o mundo. No Iraque e no Afeganistão os imperialistas não conseguem concretizar plenamente os seus objetivos devido à resistência desencadeada nesses países ocupados. Na Palestina, o povo heróico continua resistindo ao banditismo do estado israelense e não renuncia ao seu objetivo histórico de conquistar seu Estado Nacional Independente. Na América Latina a luta antiimperialista se traduz momentaneamente na eleição de governos democráticos e populares. Na Europa, a par da luta social em crescimento, os planos imperialistas da União Européia esbarram na resistência dos povos a aceitar um chamado projeto constitucional abertamente neoliberal, militarista, federalista e anti-social. No continente africano multiplicam-se as lutas anticolonialistas e cresce o repúdio aos intentos intervencionistas das grandes potências.

8 – Camaradas e amigos:

O Conselho Mundial da Paz, que realizou a sua Assembléia em abril último na Venezuela, às vésperas de completar 60 anos de uma frutífera existência, reafirma o seu compromisso com a luta pela paz mundial, contra a ocupação de países pelos exércitos imperialistas, a militarização do planeta, as bases militares estrangeiras e a ameaça de guerra nuclear. Saímos da nossa Assembléia fortalecidos com a reafirmação do caráter antiimperialista da nossa organização e dotados de uma linha política e um plano de trabalho que nos credencia a desempenhar um destacado papel nas lutas antiimperialistas da atualidade. Lutamos por uma causa ampla, capaz de unir todos os homens e mulheres amantes da paz , da justiça e da liberdade. Estamos convencidos de que é possível unir amplas forças antiimperialistas na luta por esse nobre e elevado objetivo.

O Comitê Grego pela Paz e a Distensão sempre foi uma força destacada dentre as mais de cem organizações de cerca de 80 países que compõem o Conselho Mundial da Paz. Suas heróicas tradições que têm raízes na gloriosa história do povo grego serão para nós uma inesgotável fonte de inspiração e força na atividade do Conselho Mundial da Paz.

*End*

subscribe/unsubscribe mailto:info@solidnet.org,

http://www.solidnet.org




Aí vén a Cuarta Flota


VIRTIN REDE INFORMATIVA



Frei Betto - Adital

O día 12 de xullo os Estados Unidos de América decidiron reactivar a sua IV Flota Naval -a que vixía os mares do Sur-, que estivera activa entre 1943 e 1950, tras a Segunda Guerra Mundial, e que desde entón estivera desactivada. Compón a flota 22 navíos: 4 cruceiros con mísiles, 4 destrutores con mísiles, 13 fragatas con mísiles e 1 navío hospital.

Segundo as autoridades usamericanas, o obxectivo é "realizar accións humanitarias". Entón, para que tantos mísiles? E, nese caso, por que non comezar por permitir que Porto Rico recupere a súa soberanía, suspender o bloqueo a Cuba, devolver a base naval de Guantánamo (sacando aos prisioneiros de alá e do limbo xurídico ao que están condenados) e reducir os subsidios agrícolas que estrangulan o libre comercio?

Segundo o almirante Gary Roughead, xefe das operacións navais, a IV Flota intenta combater o tráfico de drogas, de armas e de persoas, así como a piratería que ameaza o fluxo do libre comercio nos mares do Caribe e de América do Sur.

Non sería máis sensato comezar por combater o tráfico de drogas e de armas dentro dos EE.UU., que segundo o informe da ONU divulgado en xuño, figuran entre os maiores consumidores dos devanditos produtos letais?

É a vella historia do lobo malo que pretende enganar a Carapuchiña Vermella. Quen cre que un nariz tan grande é só para cheirar á netiña? Non é moita coincidencia que a IV Flota sexa reactivada no momento en que Cuba profunda a súa opción socialista, Daniel Ortega regresa á presidencia de Nicaragua, o Brasil descobre reservas petrolíferas baixo o estrato pre-sal, e América do Sur está sendo gobernada por persoas como Chávez, Lula, Correa, Kirchner, Morales e deica pouco Lugo, que non morren de amor polo Tío Sam senón que se empeñan en reducir a dependencia dos seus países en relación aos EE.UU.?

O comandante da IV Flota é o contraalmirante Joseph Kernan, de 53 anos. Non fixo a súa carreira na Mariña convencional senón na forza de elite (SEAL) destinada a operacións especiais de combates non convencionais e represión do terrorismo. Moi humanitario?

Os EE.UU. senten incómodos coa actual conxuntura latinoamericana, en especial co feito de que o presidente Lula se empéñe na creación da UNASUL (Unión de Nacións Suramericanas) e do Consello Suramericano de Defensa (agora apoiado mesmo por Colombia), dous organismos que, como o Mercosur e o Alba, exclúen a participación dos EE.UU. e volven inocuos o Tratado Interamericano de Asistencia Recíproca e a Xunta Interamericana de Defensa, que sempre estiveron baixo o control da Casa Branca.

A exemplo da Unión Europea, a UNASUL integrará o Mercosur e a Comunidade Andina de Nacións, incluíndo a Güiana e a Surinam. A integración completa deses dous bloques foi formalizada en Brasília en maio deste ano, durante a reunión dos presidentes suramericanos. UNASUL terá a súa sede en Quito; o seu Banco do Sur en Caracas e o Parlamento en Cochabamba, Bolivia.

Mesmo baixo a fantasía da avoíña o Tío Sam quere impedir que a China veña a instalarse nos mares do Sur. O 90% do comercio mundial depende hoxe día de barcos, e Beijing empéñase en ampliar e protexer as súas rutas, incluíndo as que conducen ao noso continente.

O goberno brasileiro xa manifestou a súa desconfianza á Casa Branca. Os recentes descubrimentos de petróleo nas costas brasileiras, nun momento en que o barril pasa dos US$ 140, con seguridade suscita a ambición dos EE.UU., cuxos abastecedores, como Venezuela, non son confiables.

Con tantas embarcacións de alta tecnoloxía e poder de lume nos nosos mares os usamericanos poderán controlar a plataforma submarina e a navegación dos nosos países rumbo à África e a Asia.

A zooloxía ensina que todo animal acurralado deféndese con ferocidade. É o caso do Tío Sam, cuxa moeda perde poder de compra, a súa economía afúndese nunha crise de longo alcance, o seu empantanamento en Iraq non mostra ningunha luz ao final do túnel, e os brancos republicanos ven na inminencia de transferir o poder a un negro demócrata.

Autor de "A arte de sementar estrelas", entre outros libros.
Tradución de J.L.Burguet






7.200 PRESOS POLÍTICOS:
UNHA REALIDADE OCULTA EN COLOMBIA

A maioría dos reos do Goberno son campesiños.
O sistema penal e carcelario viola as garantías dos reclusos.

BENYTSA GONZÁLEZ



A marcha contra o terrorismo de Estado aumentou as ameazas contra as ONG
convocantes. REUTERS
Caracas. No último ano, o conflito colombiano percorreu o mundo
enteiro a través das páxinas dos máis importantes diarios do planeta.

O troco humanitario e a liberación da ex candidata presidencial Ingrid
Betancourt, como símbolo dos reféns en mans das Forzas Armadas
Revolucionarias de Colombia (Farc), moveu a millóns de persoas a clamar
a liberdade de todos os secuestrados e a esixir a desarticulación
da guerrilla.

Pero, o conflito colombiano non xera sufrimento dun só lado, a
realidade ten dúas caras. Fronte aos máis de 700 reféns en mans das
Farc atópanse os 7.200 presos políticos do Estado, quen enfrontan
cargos por "rebelión ou conexos".

O Comité de Solidariedade cos Presos Políticos colombianos (Cspp),
defensor dos dereitos humanos e en permanente alerta sobre a situación
que viven estes detidos, afirma que as violacións ás garantías dos
reclusos son constantes por parte do Estado.

"Aínda cando o Instituto Nacional Penal e Carcelario (Inpec) di
que nos cárceres non hai distinción de presos, que todos son iguais e envíanse a calquera penal, na práctica a diferenza de trato que recibe
o preso político, do reo social e do paramilitar si existe", indicou
Carolina Louro, representante do Cspp en Santander en conversación con Últimas
Noticias. Para Louro, a política do Inpec é só parte da
estratexia gobernamental para descoñecer o conflito armado que vive
Colombia.

Delito: ser campesiño. O Cspp divide a poboación penal que atende en dous
grupos: aqueles que forman parte da insurxencia armada e os que dentro da
vida civil fan oposición ao Estado na procura dun cambio
social.

Os primeiros representan uns 1.500 detidos e os segundos, entre os que se atopan estudantes, sindicalistas, defensores dos dereitos
humanos, familiares dos membros da guerrilla, nais e campesiños,
suman os 5.700 presos políticos restantes. E dentro deste grupo, a
maioría son campesiños.

"O campesiño está preso porque a insurxencia habita na súa zona. Milite ou
non milite, pense igual ou non, está preso.

Chega a estar nos cárceres", afirma Louro.

Segundo explica, tras a decisión do Goberno de xerar un movemento
nacional de informantes contra a guerrilla, cun sistema de recompensa,
producíronse casos de acusacións falsas sobre campesiños baseadas en diferenzas
veciñais e en odios persoais.

Ademais, comentou Louro, os xuíces non piden probas das acusacións para
condenar ao denunciado. Só lles basta coa súa apreciación subxectiva sobre a
veracidade do feito e a confiabilidad do testemuño de polo menos dúas
persoas.

Sistema penal. Como parte da súa política penal, o Estado colombiano
estableceu acordos con Estados Unidos e o Buró Federal de Prisións e creou
un conxunto de centros de alta seguridade que funcionan a imaxe e semellanza
dos cárceres estadounidenses.

Respecto diso, o Cspp manifesta que este modelo carcelario aniquila ao ser
humano e dentro del vulnéranse os dereitos humanos dos reos.

Todos os presos políticos son enviados a estas prisións de máxima
seguridade. Condenados ou sindicados, todos corren a mesma sorte.

O Código Penal de Colombia (CPC) contemplou ata o 2005 unha pena de seis a nove
anos por rebelión, a cal podía ser reducida por bo comportamento
a tres anos. En 2006, a condena incrementouse de nove a doce anos.

Segundo cifras do Cspp, a metade dos detidos por rebelión están só
sindicados pola comisión deste delito. No entanto, debido aos
atrasos no sistema xudicial, poden chegar a purgar ata tres anos e
logo ser deixados en liberdade.

"Nunha familia detiveron a mamá e papá, deixaron aos seus dous nenos voando e
foron absoltos 15 días antes de cumprir tres anos", dixo Carolina Louro.
"E isto é moi normal.

Cos campesiños é normal, coa xente dos movementos sociais isto
é normal", agregou.

Aínda cando o CPC define ao rebelde como a persoa que baixo as armas fai
oposición ao Estado, os civís que se opón e buscan un cambio social
esgrimindo as súas ideas, suman case 80% dos presos políticos de Colombia.




Apoiamos iniciativa de PETROCARIBE de apoiar produción agroalimentaria

Vía Campesiña Centroamérica

Nós e nós, pequenos e medianos produtores, e membros de organizacións
de campesiños e indíxenas de Guatemala, Belice, O
Salvador, Fonduras, Nicaragua, Costa Rica e Panamá integrados na Vía
Campesiña e a Coordinadora Latinoamericana de Organizacións do Campo,
valoramos de moita importancia a V Cume de Xefes de Estado e de Goberno
dos países que integran PETROCARIBE, quen reunidos na
cidade de Maracaibo, Venezuela, o 13 de xullo de 2008 na súa declaración
decidiron:

?Crear o Consello de Ministros de Agricultura de PETROCARIBE e instruír
aos nosos ministros desa área, a reunirse por primeira vez o
próximo 30 de xullo de 2008 en Tegucigalpa, Fonduras? e ?Crear un fondo con achegues
equivalentes a 0,5 USD de cada barril exportado fóra dos
convenios de cooperación pola República Bolivariana de Venezuela que se cotice por encima dos 100 USD. Este fondo destinarase a financiar
iniciativas agroalimentarias nos países membros, para que poidan
alcanzar a seguridade alimentaria?.

As organizacións membros de Vía Campesiña integrada por pequenos e
medianos agricultores quen por séculos garantimos a
alimentación dos nosos pobos a pesar de que non contamos co apoio
público necesario para o desenvolvemento das nosas actividades produtivas.

As políticas neoliberais levaron aos gobernos ao
desmantelamento de todas as infraestruturas e políticas nacionais
para o apoio á produción campesiña e dedicáronse á promoción
de produtos de agroexportación en detrimento de a produción de alimentos
profundando hoxe a crise alimentaria, o arrequecemento
global, a pobreza, migración e a desarticulación da economía campesiña.

A Vía Campesiña desde fai moito tempo veu advertindo que a
produción agrícola imposta polo modelo neoliberal é o que nos levou á actual crise alimentaria, por iso consideramos de moita
importancia que PETROCARIBE retome e apoie a produción agroalimentaria
para lograr a soberanía alimentaria. Xa que na Vía Campesiña estamos
seguros que só a produción campesiña e indíxena, ademais de alimentar
á poboación garante o arrefriado do planeta.

Polo que demandamos aos Ministros de Agricultura membros de PETROCARIBE,
que se reunirán o día de mañá en Tegucigalpa ? Fonduras,
a seguinte proposta para que sexa incluída no texto da súa declaración:

1. Integrar á Vía Campesiña e os seus referentes nacionais como membros
efectivos para o desenvolvemento da agricultura e dos programas de desenvolvemento
rural que impulse o consello de Ministros de PETROCARIBE.

2. Complementar as habilitacións de procesos, asociativos, de pequenos
e medianos produtores agroalimentarios, incluíndo ás mulleres en igualdade
de dereitos.
3. Fomentar novos circuítos da industria agroalimentaria para a
articulación da economía popular e solidaria daqueles produtores
e consumidores tradicionalmente marxinados, cuxo acceso aos créditos,
medios para a produción e cadeas de valor non estiveron na
representación executiva das políticas públicas.

4. Apoiar os procesos de legalización, titulación e acceso a novos
beneficiarios da Reforma Agraria, que provea de terra a aqueles
produtores agrícolas, que neste momento non teñen estes recursos para
producir.

Dado na cidade de Tegucigalpa aos 29 días do mes de xullo do ano
2008.

Vía Campesiña Centroamérica

COCOCH ? CHMC ? CNOC ? CUC ? CONIC ? CONAVIGUA ? ANTA ? CNTC ? ATC ? MAF
? UPA-Nacional ? MNC ? UNAG ? BAPO ? APEMEP

¡Globalicemos a loita? globalicemos a esperanza!

¡Soberanía alimentaria? por un futuro sen fame!


Torturando na escuridade
Mércores 30 de xullo de 2008 NODO50 <./?page=autor>
A tortura e a estratexia da indefensión da Asociación Psicolóxica
Americana [USA]
O novo libro de Jane Mayer, "The Dark Side", volve centrar a súa atención
na participación de psicólogos nas torturas e malos tratos aos
detidos por parte da administración Bush. Nun dos capítulos,
Mayer achega detalles anteriormente descoñecidos sobre o papel dos
psicólogos James Mitchell e Bruce Jessen nas brutais e "melloradas
técnicas de interrogatorio". Ao parecer esas técnicas apóianse firmemente
na teoría do "indefensión apresa" desenvolvida polo antigo
Presidente da Asociación Psicolóxica Americana [USA] Martin Seligman. (O
traballo de Seligman consistiu en atormentar cans con choques eléctricos
ata que eran totalmente incapaces ou non estaban dispostos a saír eles
mesmos da dolorosa situación. De aí a frase "indefensión apresa")
Mayer informa, e Seligman confirmouno, que, en 2002, Seligman impartiu
unha clase de tres horas na escola da Mariña SERE, en San Diego. SERE
é o programa denominado Escape, Resistencia, Evasión e Supervivencia do
exército, que intenta inocular aos pilotos, ás forzas especiais e a outros
potenciais prisioneiros de alto nivel, actitudes contra a tortura no caso de que
fosen capturados por un poder que non respecta as Convencións
de Xenebra. Ao parecer, por razóns que non están claras, non foi a Joint
Personnel Recovery Agency (JPRA), que dirixe ese programa, quen invitou a Seligman
a facer a presentación senón, directamente, a mesma Axencia
Central de Intelixencia (CIA).
Ao responder ás informacións sobre a clase impartida ante os
psicólogos do SERE, o Dr. Seligman confirmou a presenza alí tanto de Mitchell
como de Jessen. Parece ser que tamén preguntou aos seus anfitrións
se se ía utilizar a súa clase para deseñar técnicas de interrogatorio.
Seligman informa que se negaron a responder a esa pregunta alegando razóns
de seguridade militar. A pesar da resposta, Seligman chegou á
conclusión de que a súa presentación ía utilizarse unicamente para axudar aos
psicólogos do SERE a protexer ás tropas estadounidenses. Tamén
afirma inequivocamente que el se opón persoalmente á tortura.
A Asociación Psicolóxica Americana (APA), a organización da que
Seligman foi presidente en 1999, fíxose eco nun comunicado de prensa da
declaración do Dr. Seligman. O comunicado negaba as alegacións de que
o Dr. Seligman contribuíra a propósito ao deseño de técnicas de tortura.
A APA, en recentes declaracións, nin negou nin afirmou ningunha das
outras informacións que suxerían que se utilizou o traballo dos
psicólogos -incluídos os de Seligman, Jessen e Mitchell- para torturar
aos detidos. O único comentario que a APA fixo sobre Jessen e Mitchell
foi que, como non pertencían á Asociación, non caían dentro do ámbito do
comité de ética da APA.
O que nós sabemos agora, a partir dun informe publicado pola
Oficina do Inspector Xeral
(OIG, nas súas siglas en inglés) do Departamento de Defensa e dunha serie de documentos


publicados durante as recentes vistas
celebradas no
Comité de Servizos Armados do Senado (SASC, nas súas siglas en inglés),
é que esas técnicas do SERE, deseñadas para suavizar os efectos da
tortura, foran "manipuladas ata lograr o efecto contrario",
transformadas desde o seu obxectivo de fortalecer a seguridade dos nosos
propios soldados a implementar as torturas aos detidos en Guantánamo,
Afganistán e Iraq. Eses documentos revelan, ademais, que certos psicólogos
do SERE transformaron os seus papeis na supervisión de programas de protección
SERE á supervisión de interrogatorios, inspirados no SERE,
que incluían malos tratos e torturas. Varios xornalistas citaron a Mitchell
e Jessen (antigos psicólogos SERE baixo contrato) como responsables
desa "manipulación para conseguir o efecto contrario" que a CIA utilizou
nos seus "lugares negros" segredos. O Comité de Servizos Armados do Senado
informou que outros psicólogos xogaron tamén un papel na "manipulación
contraria" das técnicas SERE para o Departamento de Defensa na Bahía
de Guantánamo e en Iraq. O Senador Carl Levin, nos seus comentarios na
introdución á vista
afirmaba:
"Un... alto avogado da CIA, Jonathan Fredman, que foi conselleiro-xefe do
Centro de Contraterrorismo da CIA, desprazouse a [Guantánamo] para
asistir a unha reunión do equipo en GTMO e discutir unha proposta de memorandum
sobre o uso de técnicas agresivas de interrogatorio. Un
psicólogo e un psiquiátra de [Guantánamo] redactaran ese memorandum e
foron eles quen, un par de semanas despois, estiveron presentes no
adestramento ofrecido en Fort Bragg por instrutores da escola SERE
JPRA... Aínda que o memorandum segue sendo secreto, non o son as actas que
recollían as discusións habidas durante devandito encontro. Esas actas...
mostran claramente que a discusión centrouse na utilización de técnicas
agresivas contra os detidos"
O psicólogo ao que Levin referíase ao principio dos seus comentarios era
membro da APA, o Maior John Leso, cuxas recomendacións naquela
reunión incluíron: "privación do soño, negación de alimentos,
illamento, perda da noción do tempo... [para] fomentar a
dependencia e o conformismo". Tamén se informou nas vistas que o
psicólogo Coronel Morgan Banks proporcionara adestramento

pdf> en técnicas SERE para malos tratos aos interrogadores de Guantánamo. O
Coronel Banks, aínda que non era membro da APA, foi designado polo grupo
de traballo sobre interrogatorios da Seguridade Nacional e Étnica
Psicolóxica

coalition_comments_v12c.pdf> (PENS, nas súas siglas en inglés) do APA. A
APA aínda non fixo comentario algún sobre as alarmantes revelacións de complicidade
por parte dos psicólogos nesas vistas do comité.
Segundo Mayer en "The Dark Side", e segundo outros informadores ao longo dos
últimos tres anos, nas semanas que seguiron á clase de Seligman,
Mitchell fixo un uso liberal do paradigma da "indefensión aprendida" nas
duras tácticas que deseñou para interrogar aos prisioneiros retidos
pola CIA. Un prisioneiro foi encerrado en posición fetal nunha gaiola tan
diminuta que non lle permitía facer o menor movemento, só podía xacer nesa
posición fetal. A gaiola fora claramente deseñada non só para
restrinxir movementos, senón tamén para facer que o detido respirase
coa máxima dificultade posible. Nos períodos nos que o detido
estaba fóra da gaiola, o mecanismo de tortura permanecía sempre ante a súa
vista para que fose constantemente consciente de que estaba pendente o seu
regreso ao dispositivo de tortura.
Outro detido foi suspendido polos dedos gordos dos pés cos
pulsos atados por encima da súa cabeza. Con todo ese detido tiña unha
prótese que os axentes lle quitáron para que se estivese balanceando sobre
a punta dun pé durante horas ou para que colgase dos pulsos.
Á maioría dos detidos sometéuselles a longos períodos de illamento
na máis absoluta escuridade e frecuentemente espidos. Minimizouse ao máximo o contacto humano durante eses períodos. Nun dos
casos, o único contacto humano que tivo un detido producíase durante unha
única visita diaria na que aparecía un home enmascarado que afirmaba:
"Xa sabes o que quero", para desaparecer a continuación.
En base a estes informes dos medios e documentos gobernamentais, parece
máis que probable que se utilizou o traballo do Dr. Seligman sobre
"indefensión aprendida" para axudar a desenvolver esas técnicas de tortura
tras a súa presentación na escola SERE.
A resposta da APA ao asunto de Seligman é desconcertante. Se o
informe do Dr. Seligman é exacto, e non se lle permitiu saber como ía utilizar a CIA o seu material porque non tiña autorización, evidentemente enganouse a Seligman. Como mínimo, un esperaría que a APA preocupásese o suficiente
por este engano e fixese soar unha alarma de cautela contra a
implicación de psicólogos inocentes en programas do goberno que
potencialmente poden utilizarse para deseñar técnicas de tortura nos
interrogatorios.
No canto diso, a APA fixo esforzos inauditos para manter e ampliar
as oportunidades para que os psicólogos traballen para institucións de seguridade
e intelixencia estadounidenses. Como anunciou orgullosamente en xaneiro
de 2005 o Science Policy Insider News
(SPIN) da APA: "Desde o
11-S, os psicólogos buscaron oportunidades para contribuír á axenda
de contraterrorismo da nación e da seguridade interna".
Eses esforzos incluíron copatrocinar unha conferencia coa CIA para
investigar a eficacia das técnicas melloradas de interrogatorio que
incluían o uso de drogas e de bombardeo sensorial. Entre as persoas,
segundo informouse, que organizaran esa conferencia estaba o membro da
APA Kirk Hubbard, Xefe da Rama de Análise e Investigación da
División de Asesoramento Operativo da CIA. Hubbard recrutou a "os
expertos de operacións" para esa conferencia. Entre os asistentes a esa
conferencia "só para invitados" estaban Mitchell e Jessen. (Hubbard
tamén axudou a organizar o evento no que falou Seligman e no que se invitou tamén a Mitchell e Jessen).
Ademais, a APA copatrocinó unha conferencia co FBI durante a cal suxeriuse que os terapeutas informasen aos funcionarios encargados do
reforzamento da lei da información obtida durante as sesións de terapia
que puidese supor un "risco para a seguridade nacional". E xusto
este pasado mes de xuño, os esforzos da APA incluíron tarefas de lobby
para o mantemento de "inapreciables
programas de ciencia conductiva dentro da Actividade de Campo
da Contrainteligencia do Departamento de Defensa (CIFA, nas súas
siglas en inglés) sobre como se reestrutura e pérde a fortaleza
persoal". Para quen non están familiarizados con esta cuestión, o
programa da CIFA clausurouse debido a numerosos escándalos, entre eles:
mal uso de cartas sobre cuestións de seguridade nacional para conseguir
acceder
, sen garantías legais, a información financeira privada de determinados
cidadáns, a dimisión dun congresista acusado de aceptar subornos a cambio
de contratos da CIFA e, segundo o New York Times