sábado, 13 de setembro de 2008

fora conspirador ianqui da bolivia

BOLIVIA



NOTICIAS DA TARDE, MIERCOLES 10 DE SETEMBRO DE 2008


Goberno e Executivo


1. Presidente de Bolivia expulsa ao Embaixador de Estados Unidos por conspiración


O presidente Evo Morales declarou este mércores persoa non grata ao embaixador de Estados Unidos, Philip Goldberg, e ordenou a súa expulsión de Bolivia acusándoo de conspirar contra o seu goberno e a democracia boliviana.


O Primeiro Mandatario da Nación pediu ao chanceler David Choquehuanca que cumpra cos correspondentes marcos legais e diplomáticos para que o xefe da misión diplomática estadounidense retorne ao seu país canto antes.


"Pido ao noso chanceler da República (...) enviar hoxe ao embaixador unha nota facendo coñecer a decisión do Goberno nacional, do seu Presidente, para que urxentemente retorne ao seu país; non queremos un separatista que conspire contra a unidade, que atente contra a democracia", salientou.


"Irmás e irmáns, o embaixador é experto en dirixir conflitos separatistas", afirmou o gobernante ao reiterar as súas acusacións contra o diplomático estadounidense de ser un dos principais conspiradores que busca a división de Bolivia.


"O que conspira contra a democracia e. sobre todo, o que busca a división de Bolivia é o embaixador de Estados Unidos", sinalou Morales nun acto no palacio do Goberno, no que condenou duramente a onda de violencia, incluídos ataques a gasodutos, desatada pola oposición en varias rexións.


Embaixada en Bolívia 18:00 Rede Erbol





2. Evo Morales declara persoa non grata a Goldberg e pídelle que abandone o país


O presidente Evo Morais declarou este mércores persoa non grata ao embaixador de Estados Unidos no país, Philip Goldberg, e instruíu inmediatamente ao chanceler David Choquehuanca notificar ao diplomático para que abandone Bolivia.


"Sen medo a ninguén, sen medo ao imperio (EEUU), hoxe día diante do pobo boliviano declaro ao señor (Philip) Goldberg, embaixador de Estados Unidos, persoa non grata", salientou en palacio Queimado, en oportunidade de lanzar o programa "O meu Primeiro Emprego" que ten o obxectivo de incrementar as posibilidades laborais dos mozos no país.


O Xefe de Estado instruíu, ademais, ao chanceler boliviano, David Choquehuanca, en cumprimento dos marcos legais e diplomáticos, facer coñecer nesta mesma xornada ao señor Goldberg a decisión do Goberno boliviano e do seu Presidente constitucional para que retorne ao seu país.


"Non queremos xente separatista nin divisionista nin que conspire contra a unidade, non queremos persoas que atenten contra a democracia", afirmou o Mandatario, ao momento de recibir os aplausos das decenas de asistentes no acto.


A poucas horas do retorno de Estados Unidos do dirixente cívico Branco Marinkovic, o martes pasado, hordas de autonomistas e delincuentes sementaron de odio, terror, saqueo e golpizas o centro da cidade de Santa Cruz coa toma de entidades do Estado que foron practicamente esnaquizadas.


Antes do mediodía do martes, os denominados unionistas, grupo de choque financiado pola Prefectura de Santa Cruz, comezaron a xornada cunha marcha que percorreu algunhas rúas do centro da cidade, para logo dirixirse ao edificio de Impostos Nacionais, situado na rúa Sucre, entre A Paz e Beni, onde procederon a roubar equipos e destruír todo o que atoparon ao seu paso.


A violencia logo trasladouse ao edificio do Instituto Nacional de Reforma Agraria (INRA), situada a só dúas cuadras da Praza 24 de Setembro e despois ás instalacións da Empresa Nacional de Telecomunicacións (Entel), onde saquearon e destruíron completamente esas instalacións.


O Mandatario da República recordou que o actual Embaixador de Estados Unidos en Bolivia, antes de ser acreditado no país, desempeñouse como xefe de misión estadounidense en Pristina, Kósovo, e alí consolidou a separación e a independencia desa rexión deixando miles de mortos.


LOITA DO POBO


Morales aclarou que a decisión que asume a súa administración gobernamental sobre o Embaixador de Estados Unidos é unha homenaxe á loita histórica do pobo boliviano contra o modelo neoliberal e contra toda forma de inxerencia estranxeira.


"Quero dicirlles, irmáns e irmás, e desde acá ao pobo boliviano, que é obriga do Goberno nacional e do pobo boliviano defender a unidade nacional", afirmou.


Morales dixo que só o pobo organizado pode defender e recuperar a democracia dos separatistas e convocou aos movementos sociais e ao pobo a defender a unidade de Bolivia.


Embaixada en Bolívia 18:10 /abi





3. Goberno denuncia atentado a gasoduto que diminuíu envío de gas ao Brasil


O Goberno de Bolivia denunciou este mércores que grupos fascistas, impulsados polos cívicos e prefectos opositores, atentaron contra un gasoduto á altura do quilómetro 51, entre as plantas de San Antonio e San Alberto, en Tarija, provocando a redución do envío de gas a Brasil en 3 millóns de metros cúbicos ao día (mmcd).


O presidente interino da estatal Xacementos Petrolíferos Fiscais Bolivianos (YPFB), Santos Ramírez, en rolda de prensa xunto ao ministro da Presidencia, Juan Ramón Quintana, indicou que se trata dun atentado terrorista en contra da Patria e responsabilizou destes feitos aos cívicos e prefectos que impulsan as medidas de presión.


Ramírez indicou que este atentado ocasionou que a exportación facía o Brasil quede afectada cunha diminución de máis de 3 millóns de metros cúbicos. Ao non exportar eses volumes, de acordo a Ramírez, estaríase perdendo, nunha media, de máis de 8 millóns de dólares por día.


Bolivia produce uns 40 millóns de metros cúbicos diarios (mmcd) de gas, dos cales destínase ao mercado interno entre 6 e 7 mmcd, a Brasil ata 31 mmcd e a Arxentina o saldo. O titular da estatal petroleira indicou que a reparación do gasoduto, que se realizaría nun prazo de 20 días, chegaría a custar máis de 100 millóns de dólares, que contemplaría as multas e as perdas. Sinalou que estes prezos deberán ser cubertos polos prefectos e comités cívicos irresponsables que recorreron nestes actos terroristas.


Dixo, ademais, que "os irmáns do Chaco deben entender que metro cúbico de gas que non exportemos é menos diñeiro para a nosa Prefectura, para os municipios e para as universidades".


Nese marco, o Presidente interino da estatal convocou aos traballadores de YPFB a mobilizarse para salvagardar, xunto á forza pública, as institucións doutros posibles atentados.


Así mesmo, instou ás compañías petroleiras que operan en territorio nacional a tomar os seus recaudos e informar do que suceda nas rexións de Santa Cruz, Tarija e Chuquisaca.





Pola súa banda, o ministro da Presidencia, Juan Ramón Quintana, anunciou que se reforzará a seguridade nas plantas enerxéticas fronte á escalada dos atentados contra esas instalacións.


Indicou que esas accións e as vividas a véspera na cidade de Santa Cruz xeran a indignación e irritación dos bolivianos, pois afectan a unidade e a economía nacionais.


Quintana denunciou que eses actos intentan pór en risco as nacionalizacións dos recursos naturais, co cal demostran o seu desacordo con políticas en beneficio de diferentes sectores sociais.


Así mesmo, dixo que eses feitos buscan frear o proceso de cambios estruturais e evidencian os plans dun golpe atípico en contra da orde constitucional. "Agora non fan falta os tanques, o golpe de estado sae desde as prefecturas e os comités civís, aos que non lles interesa a democracia; só lles interesa instaurar un clima de terror que pasa por sacrificar a vida das persoas e a economía", advertiu.


Da mesma forma, Quintana reiterou un pedido clamoroso ao Fiscal Xeral da República, Mario Uribe, para encarcerar aos autores intelectuais e materiais de actos inadmisibles nunha sociedade democrática.


Do seu parte, o Fiscal Xeral, en declaracións a radio Erbol asegurou que instruíu á Fiscalía de Distrito de Santa Cruz iniciar as accións correspondentes para investigar os feitos vandálicos do martes que concluíu co saqueo de polo menos catro entidades estatais.


Embaixada en Bolívia 18:22 /abi





Forzas Armadas e Policía


4. Maior despregamento militar mentres crecen protestas en Bolivia


O goberno ordenou o mércores un maior despregamento militar en instalacións petroleiras tomadas por opositores ao presidente Evo Morais logo da explosión dun gasoduto cualificada de "atentado terrorista", mentres se agudiza a tensión por unha onda de protestas rexionais.


O ministro da Presidencia, Juan Ramón Quintana, dixo en rolda de prensa que "o goberno dispuxo unha maior presenza de unidades militares para preservar a estrutura hidrocarburífera". A medida foi ordenada despois que explotase un gasoduto no sur o que obrigou a reducir as subministracións de gas natural a Brasil, informou o presidente da estatal Xacementos Petrolíferos Fiscais Bolivianos (YPFB), Santos Ramírez.


En rolda de prensa dixo que a entrega de gas a Brasil reducirase en tres millóns de metros cúbicos dos 30 millóns que se exporta diariamente a ese país. En Brasília, no ministerio de Minas e Enerxía, informouse que souberon da explosión pero que a subministración de gas polo momento continúa normal.


Ramírez non deu detalles pero falou dun "atentado terrorista" nun campo petroleiro situado a 30 quilómetros da localidade de Villamontes fronteiriza con Paraguai no Departamento de Tarija, a 750 quilómetros ao sueste da Paz. Técnicos da empresa petroleira dixeron máis ben que o incendio debeuse a unha presión no ducto despois de que grupos de manifestantes opositores pechasen unha válvula de paso.


Cedo o mércores, opositores tomaron o control doutro campo petroleiro que abastece a rexións do occidente. O goberno descartou declarar estado de sitio en rexións lideradas por prefectos (gobernadores) opositores, segundo dixo o ministro de Goberno, Alfredo Rada, o martes na noite.


Rada denunciou que os disturbios en Santa Cruz son o "inicio dun golpe de estado cívico-prefectural", e acusou ao prefecto de Santa Cruz, Rubén Costas, e ao líder cívico de Santa Cruz, Branko Marincovik de promover a violencia.


Denunciou que os disturbios en Santa Cruz son o "inicio dun golpe de estado cívico-prefectural". Preto da medianoite do martes Costas dixo que "o sucedido en Santa Cruz é consecuencia do terrorismo de estado que exerce o goberno, da súa cegueira que impide recoñecer o dereito dos pobos ás autonomías".


A alcaldesa da localidade de Boyuibe ao sueste da Paz, Alexandría Vacaflor, sinalou que foi testemuña da toma doutro campo petroleiro e dixo á emisora católica Fides que líderes cívicos "tomaron pacíficamente" o campo Volta Grande operado pola empresa nacionalizada Chaco do Grupo BP.


O martes outro grupo opositor interveu un campo e pechou válvulas no campo Tahiati preto da localidade de Villamontes fronteiriza con Paraguai desde onde se bombea unha parte do gas que compra Brasil.


En tanto, grupos de choque saquearon novamente o mércores na mañá as oficinas da Empresa Nacional de Telecomunicacións, nacionalizada recentemente á italiana Euro Telecón Internacional (ETI), na oriental Santa Cruz que o martes viviu unha xornada de violencia nas rúas, informou Fides.


Os grupos, que responden a líderes cívicos autonomistas, pasaron o martes á policía militar, agrediron ás forzas da orde, incendiaron e saquearon oficinas do goberno. Pouco máis dunha decena de persoas resultaron con contusións.


Aínda que a protesta iniciouse hai dúas semanas nas rexións de Santa Cruz, Beni, Pando e Tarija para pedir a devolución duns fondos que o goberno descontou ás rexións para pagar un bono aos anciáns, o fondo da disputa vira ao redor da reforma constitucional que impulsa Morales e que propón a reelección presidencial e a demanda de autonomía que ten amplo respaldo naquelas rexións. Ambas expoñen visións contrapostas sobre o país.


Embaixada en Bolívia 18:15 /Os Tempos





Oposición


5. Guarayos afíns a Marinkovich toman a sede da CIDOB


Os indíxenas Guarayos que habitan nas terras do Presidente do Comité Cívico de Santa Cruz tomaron este mércores as instalacións da Confederación de Pobos Indíxenas do Oriente (CIDOB).


Os indíxenas que habitan o predio Yasminka, situado nas inmediacións da reserva de Guarayos, no cantón Santa María-Nova Esperanza, de 12.500 hectáreas aproximadamente e supostamente pertencente a irmá do dirixente cívico Branko Marinkovic, achandaron a sede da CIDOB mellor coñecida como "Casa Grande", situada no Terceiro Anel da cidade de Santa Cruz.


Este feito constitúese nun máis dos realizados por grupos vandálicos promovidos pola oposición latifundista e grupos opositores ao goberno de Evo Morales que de xeito sistemático, destruíron as oficinas de varias institucións públicas en Santa Cruz, Trindad e Tarija.


Embaixada en Bolívia 18:01 /Rede Erbol





6. Ortiz advirte máis violencia en Santa Cruz se Goberno insiste en nova CPE


O presidente da Cámara Alta e senador do opositor de Poder Democrático Social (Podemos), Óscar Ortiz, ameazou este mércores con intensificar as xornadas de violencia en Santa Cruz e outras rexións da denominada "media lúa" se o partido oficialista Movemento Ao Socialismo (MAS) e o Goberno insisten en aprobar a nova Constitución Política do Estado (CPE).


Segundo Ortiz, o Goberno é o responsable dos enfrontamentos nas rexións porque non lles devolve os recursos descontados do Imposto Directo aos Hidrocarburos (IDH), que foron destinados ao pago da renda Dignidade para maiores de 60 anos.


Insistiu en que outra condición para que cese a violencia en Santa Cruz e outras rexións é que se recoñeza as autonomías.


"NON FORON UNIONISTAS"


Para Ortiz, os que saquearon as entidades públicas foron cidadáns comúns e non os grupos de choque da Unión Xuvenil Cruceñista (UJC).

Deste xeito referiuse á xornada violenta que protagonizaron os autonomistas e delincuentes que sementaron de odio, terror e golpizas en varias rexións da denominada "media unha" con tomas e saqueos do Instituto Nacional de Reforma agraria (INRA), Servizo de Impostos Nacionais (SEN), a Empresa Nacional de Telecomunicacións (Entel), Televisión Boliviana, Radio Patria Nova, Aduana, aeroportos, Superintendencia de Hidrocarburos, planta distribuidora de gas en Villamontes e o Centro de Estudos Xurídicos e Investigación Social (CEJIS).

Esas accións subversivas déronse inicio apenas unhas horas despois do retorno ao país de Estados Unidos do principal líder da asonada cívico-prefectural, Branco Marinkovic, rico empresario agroindustrial de orixe croata.

Lamentou que o Goberno promova un cerco a Santa Cruz cos movementos sociais, pero non dixo nada sobre o bloqueo que realizan os unionistas e grupos de choque da Prefectura de Santa Cruz.

Pola súa banda o Goberno descartou decretar un estado de cercou para deter o golpe cívico prefectural que se iniciou este martes coa toma de institucións públicas e anunciou que apelará a todos os instrumentos legais e constitucionais para enfrontar este movemento fascista en varias rexións da denominada "media lúa".


Embaixada en Bolívia 18:330/abi





7. Marinkovic e Costas promoven división en Bolivia con oposición fascista a Evo


O prefecto de Santa Cruz, Rubén Costas, e o presidente do Comité Cívico, Branco Marinkovic, aparecen en varias publicacións xornalísticas como dúas potentados empresarios defensores da burguesía cruceña, vinculados ao nefasto ex presidente Gonzalo Sánchez de Lozada e líderes dunha oposición fascista ao Goberno do indíxena Evo Morais. Para iso aplican a política violenta e separatista en Bolivia que ten as súas orixes en Croacia.


Na masacre de outubro de 2003 o ex presidente Gonzalo Sánchez de Lozada dimitiu á presión político-social e fuxiu a Estados Unidos, ao seu paso pola capital cruceña, Costas e Marinkovic, ademais doutras personalidades, pedíronlle ao ex Xefe de Estado gobernar Bolivia desde Santa Cruz, sinala un artigo do xornalista Edgar Ramos.


A publicación asegura que ambos os líderes cruceños fixeron esa petición a Sánchez de Lozada, sendo que pouco ou nada lles importou os mortos na Paz que pasaron os 60 e máis de 200 feridos, o fondo do asunto era manter a política económica que favorecía unicamente aos "agroempresarios ou potentados cívicos" cruceños.


Ambos lideran unha oposición radical ao actual Goberno de Morales Ayma que recibiu o 10 de agosto pasado cerca ao 70 por cento de aprobación dos bolivianos. Para iso conformaron grupos de mozos violentos instruídos para sementar medo na cidadanía e sobre todo actuar sañudamente contra os indíxenas e campesiños.


BALCANIZACIÓN

En Bolivia, o croata Branco Marinkovic enfronta procesos xudiciais impulsados polo viceministro Alejandro Almaraz e a resposta dos acaparadores de terras xunto ao prefecto de Santa Cruz, o masón Rubén Costas, empuxan a escalada separatista e golpista no país desde cinco cidades co obxectivo de impor un estatuto autonómico de corte abruptamente federalista, co fin, entre outros, de impedir o proceso de saneamento de terras que, acaparadas, non cumpren unha real función económica e social, sinalan varias publicacións no Internet.

Marinkovic, unha vez elixido como presidente cívico, organización que actúa como brazo político e articulador da denominada Nación Camba, fixou como un dos seus obxectivos balcanizar Bolivia co propósito de preservar os intereses latifundistas da oligarquía cruceña.


Devandito comité susténtase na Cámara Agropecuaria do Oriente (CAO), Cámara de Industria, Comercio, Servizos e Turismo de Santa Cruz (Cainco), a Federación de Empresarios e a de Gandeiros de Santa Cruz (Fegasacruz) e outras organizacións como a Unión Xuvenil Cruceñista, algo así como o "grupo de choque", segundo as diversas publicacións.


O investigador Freddy Tarcaya Gallardo nun dos seus traballos sinala que os pais de Branco son Silvio Marinkovic e Radmila Jovicevic, quen chegaron a Bolivia -segundo o propio Marinkovic fillo - "escapando fai 50 anos do comunismo".


Branco naceu en Santa Cruz (Bolivia), posúe tamén a nacionalidade croata, pois a constitución da súa nai patria Croacia, recoñece aos cidadáns de orixe croata nacidos noutros países ese dereito, agregou o investigador.


Embaixada en Bolívia 18:35/abi





Institucional


8. A Federación de Traballadores da Prensa da Paz TPLP repudia agresión a TVB en Santa Cruz e expón lei sen risco de vida


A Federación de Traballadores da Prensa da Paz (FTPLP) repudiou este mércores as agresións que sufriu a canle estatal na cidade de Santa Cruz de la Sierra e, ante iso, presentou ao Poder Executivo un anteproxecto de lei sobre un seguro de vida para os traballadores da prensa.


"Condénase as agresións a canle 7, porque son bolivianos como calquera outro, é un medio de comunicación que está sendo agredido por sectores conservadores, estas agresións están destinadas a acalar os distintos medios de comunicación", manifestou o secretario executivo da FTPLP, Boris Quisbert.


Afirmou que de ser necesario, a FTPLP converterase en parte dos procesos que leven adiante e que persistirá na defensa férrea de todos os xornalistas, camarógrafos e fotógrafos.


Pola súa banda, o secretario executivo dos traballadores de Canle 7, Víctor Mamani, manifestou "estamos molestos por estas agresións realizadas polas logias de Santa Cruz, queremos garantías para todos os traballadores de C".


Pediu a solidariedade de todos os medios de comunicación para que estes atentados non se repitan.


Así mesmo, anunciou unha viaxe á capital oriental para realizar unha avaliación dos danos á infraestrutura da canle estatal.


SEGURO DE SAÚDE


"presentamos o noso proxecto de lei de seguro de vida para todos os traballadores da prensa do país, porque somos agredidos nas rúas, non temos estabilidade laboral, contamos con baixos salarios, non se ten as condicións adecuadas para desempeñar o noso labor", declarou Quisbert.


Manifestou que o anteproxecto de lei foi presentado ao presidente da República Evo Morais e ao vicepresidente Álvaro García Linera.


Demandou do Goberno estabilidade laboral para os traballadores dos medios de comunicación, en todo o país, para que se poidan expresar libremente os traballadores da prensa sen o risco de que os empresarios vótenos das súas fontes de traballo.


Resaltou o traballo da prensa no país argumentando que é o único xeito de que a sociedade decátese do que ocorre.


Con todo, dixo que a agresión está pasando das rúas ás mesmas fontes de traballo, feito que cualificou de moi perigoso para o traballador.


Embaixada en Bolívia 18:31 am/abi





Conflitos


9. TARIJA: Cívicos intentan tomar o aeroporto Oriel Lea Praza en Tarija


Un grupo de cívicos e estudantes da Universidade Juan Misael Saracho intentaron tomar o aeroporto "Cap. Oriel Lea Praza" da cidade de Tarija, que se atopa fortemente custodiado por efectivos militares e policiais.


Os mobilizados, armados de paus e bombas molotov, quixeron ingresar pola forza á terminal aérea tarijeña para impedir o arribo e a saída de voos; con todo, os uniformados desprazados no lugar impediron que se consome este obxectivo.


Os cívicos e universitarios permanecen en inmediacións do aeroporto para lograr, nalgún momento, o seu propósito de tomar o control destas instalacións que son vitais para a comunicación aérea de Tarija co resto do país. Horas antes, outra turba de vándalos, tomou as instalacións da Aduana Nacional, cuxas oficinas sufriron graves desfeitas e os seus depósitos, onde había mercadería, foron saqueados.


Embaixada en Bolívia 18:18 am/Rede Erbol





10. Crise política de Bolivia agrávase en varias rexións do país


A Paz, 10 sep .- A crise política de Bolivia agravouse pola radicalización das protestas contra o presidente Evo Morais en varias rexións do país, onde se rexistraron hoxe ataques ás infraestruturas enerxéticas e novos choques violentos.


O Goberno denunciou un atentado contra un gasoduto no sur do país, que ocasionou a diminución, nun dez por cento, dos envíos de gas a Brasil, informou o presidente de Xacementos Petrolíferos Fiscais Bolivianos (YPFB), Santos Ramírez. Atribuíu o atentado a grupos de "paramilitares, fascistas e terroristas", presuntamente organizados por forzas opositoras.


O ministro da Presidencia, Juan Ramón Quintana, anunciou que o Goberno mobilizará desde hoxe unha "maior presenza" militar nas instalacións petroleiras para evitar "os atentados criminais". Na sureña Tarija tamén se produciron hoxe escaramuzas entre autonomistas e afíns a Morais na capital departamental, onde se declarou un paro cívico que impide o tránsito normal na cidade e que tamén afectou ás operacións do seu aeroporto.


Ante a situación, o Goberno de Bolivia insistiu en denunciar que prefectos (gobernadores) e dirixentes cívicos opositores promoven unha nova modalidade de golpe de estado, de carácter civil, para desestabilizar ao Executivo con tomas de entidades públicas, bloqueos de estradas e ataques aos campos de hidrocarburos do sueste boliviano.


O portavoz presidencial, Iván Canelas, sostivo que os opositores autonomistas están intentando que o Goberno reaccione de forma violenta a estas protestas e denunciou que buscan provocar ata que haxa "un ou dous mortos" para poder ter unha bandeira contra o presidente.


Canelas garantiu que o Executivo non responderá a esa provocación e instou ao Ministerio Fiscal a actuar ante as desordes promovidas polos radicais. Tamén, volveu chamar ao diálogo coa oposición que, pola súa banda, desconfía das convocatorias porque antes non tiveron éxito.


O Executivo resaltou a responsabilidade das Forzas Armadas de Bolivia, ao non entrar en provocacións, e ata destacou a súa disposición de "pór a outra fazula" ante as accións e humillacións das que foron obxecto por parte dos grupos violentos.


Os sectores sociais afíns a Morales, como os indíxenas, campesiños e cocaleros, iniciaron hoxe medidas de presión contra as protestas das rexións autonomistas dos últimos días co bloqueo dunha ruta cara á capital de Santa Cruz que podería durar un mes, segundo dirixentes destes colectivos.


O atentado de hoxe contra o gasoduto produciuse logo da convulsionada xornada de onte na cidade oriental de Santa Cruz, onde radicais autonomistas saquearon seis entidades estatais no medio de enfrontamentos coas forzas de seguridade.


Onte en Santa Cruz, a policía militar replegóuse diante das protestas dos autonomistas, algúns dos cales chegaron a agredir a axentes e a arrebatarlles as súas armas. Desde Santa Cruz, os seus dirixentes responsabilizaron ao presidente Morales pola violencia rexistrada no país nas últimas horas, ao non recoñecer o mandatario as demandas autonomistas desta rexión nin as de Beni, Pando, Tarija e Chuquisaca. Os dirixentes desas cinco rexións, todos opositores, iniciaron fai máis de dúas semanas unha onda de protestas contra o Executivo para esixir que lles devolva os ingresos do Imposto Directo aos Hidrocarburos (IDH) recortados para pagar unha axuda aos maiores de 60 anos.


Esas medidas de presión incluíron bloqueos en estradas nacionais e internacionais e a toma dunha vintena de entidades estatais. Aos saqueos de Santa Cruz, sumáronse accións similares en Sucre (capital de Chuquisaca), Trindade (Beni) e Acubilla (Pando).


As autoridades departamentais e cívicas das cinco rexións autonomistas coinciden en reclamar o autogoberno para os seus territorios e en rexeitar frontalmente a Constitución coa que Morais quere refundar Bolivia.


Embaixada en Bolívia 18:20 am/EFE





11. Paramilitares atacan mercado campesiño de Tarija, causan feridos e son repelidos


Centos de paramilitares ao servizo do prefecto Mario Cossío intentaban tomar esta tarde o mercado campesiño con dinamitas, petardos e pedras que causaron varios feridos, pero foron repelidos pola Policía e membros dos movementos sociais que defenden esas instalacións.


Arengados por voces separatistas como do dirixente cívico Nilson Valdez, os grupos de choque financiados polas autoridades locais arremeteron con todo para "tomar" o mercado, unha especie de símbolo contestatario do plan hegemónico que encabeza Cossío, presidente da Cámara de Deputados durante a masacre de outubro de 2003 na Paz e O Alto.


Os vándalos atacan o mercado campesiño para tomalo e logo destruír os equipos da radio Patria Nova que funciona no edificio, tal como ocorreu a tarde do martes en Santa Cruz coa estatal Canle 7.


Valdez ameazou con que Tarija declararase "independente" e predixo que "revisará" a súa anexión a Bolivia decida por patriotas alleos aos intereses que hoxe defenden os dirixentes cívicos vinculados á oligarquía cruceña.


Produto da violencia patrocinada polo "gobernador" varios dirixentes campesiños resultaron feridos, entre eles o principal líder rural, Luís Alfaro, quen foi internado nun nosocomio local. Campesiños inician bloqueo permanente a Santa Cruz en rexeitamento á violencia


Embaixada en Bolívia 18:29 am/abi





Movementos Sociais e indíxenas


12. Cocaleros do Chapare inician cerco a Santa Cruz para pedir renuncia de prefecto Costas


Os produtores da folla de coca das seis Federacións do Trópico de Cochabamba iniciaron hoxe o cerco á cidade de Santa Cruz instalando un punto de bloqueo no sector de Bulo Bulo sobre a estrada nova que vincula a capital cruceña co occidente do país.


A medida forma parte das determinaciones asumidas na véspera polo Coordinadora Nacional para o Cambio (Conalcam), en respaldo ao goberno de Evo Morais e en resposta ás accións violentas protagonizadas o martes por cívicos e unionistas que tomaron varias institucións públicas en Santa Cruz.


O alcalde de Entre Ríos, Emilio Zurita, dixo que a medida de presión manterase ata que o prefecto do departamento de Santa Cruz, Rubén Costas, renuncie ao seu cargo, a quen os movementos sociais considérano inimigo da unidade nacional.


A autoridade edil convocou aos poboadores dos demais municipios do trópico cochabambino; así como de Santa Cruz, a sumarse ao bloqueo de estradas para manter cercada de forma indefinida á capital cruceña.


Embaixada en Bolívia 19:05 am/Rede Erbol





13. CONALCAM chama á poboación a mobilizarse para defender o proceso de cambio


A Coordinadora Nacional polo Cambio (CONALCAM) convocou a todos os sectores sociais a mobilizarse para defender o proceso de cambio. Así mesmo denunciaron que grupos fascistas, racistas impulsados polos terratenientes, oligarcas e grupos de choque como a Unión Xuvenil Cruceñista (UJC) están golpeando á poboación.


Embaixada en Bolívia 18:43/Radio Erbol





AMBITO ECONÓMICO


14. Atentados contra o Servizo Nacional de Impostos xera unha perda de us200 $mil


A pesar da inicial resistencia da forza pública, autonomistas, antisociais e unionistas tomaron as instalacións de Impostos Nacionais en Santa Cruz. Do mesmo xeito que nos outros edificios, os violentos destruíron todo o que non puideron levar á súa casa.


O Servizo Nacional de Impostos (SEN) en Santa Cruz, que sufriu a toma violenta, saqueo e roubo de equipos informáticos e material de oficina realizada por cívicos e unionistas, xerou unha perda que fluctúa entre 150 e 200 mil dólares. Sinalou a presidenta a.i. do SEN, Marlene Ardaya


"En total en Santa Cruz (as perdas) máis ou menos está sobre os 150 mil a 200 mil dólares", dixo Ardaya a tempo de sinalar que os manifestantes levaron todos os equipos de computación, fotocopiadoras, material de oficina, documentos, entre outros, os mesmos que ata foron transportados en vehículos.


No caso dos equipos de computación, a perda calculouse entre 35 a 45 mil dólares, ademais dun servidor informático, por confirmar, utilizado para a base de datos do SEN valuado nuns 40 mil dólares.


Doutra banda, informou que ao redor da 01.00 de hoxe os vándalos que procederon á toma de diferentes entidades públicas, ingresaron ás oficinas de Graco (Grandes Contribuíntes) Santa Cruz, situado na avenida Melchor Pinto, afastado do centro da cidade.


"Fóronse en camións, sacaron as cadeiras, sacaron ata unha fotocopiadora que necesita a unhas 10 persoas para levala", apuntou a executiva do SEN, tras confirmar que antes de que sucedesen estes feitos esta institución puxo a recado toda a documentación máis importante. Actualmente atópanse tomadas as oficinas do SEN en Pando, Beni, Chuquisaca, Tarija e Santa Cruz.


Embaixada en Bolívia 18:23 am/ultimas noticias





RELACIÓNS INTERNACIONAIS


15. O Goberno de EE.UU. di que Morales non comunicou expulsión do seu embaixador na Paz


O Goberno de EE.UU. decatouse por medio da prensa da decisión do presidente de Bolivia, Evo Morales, de expulsar ao seu embaixador na Paz, Philip Goldberg, e procura agora unha confirmación oficial da decisión, dixo hoxe o Departamento de Estado.


"Non recibimos notificación oficial", afirmou a Efe Heide Bronke, portavoz do Departamento de Estado. "Decatámonos polos informes de prensa e agora traballamos para confirmar a noticia", engadiu Bronke, quen dixo que o Goberno estadounidense aínda non adoptou unha posición respecto diso.


Morales declarou hoxe "persoa non grata" a Goldberg, a quen acusou de promover xunto á oposición as protestas contra o seu Goberno, polo que lle pediu que "urxentemente" retorne ao seu país. O presidente boliviano fixo a súa declaración durante un discurso pronunciado no Palacio de Goberno. EFE


Embaixada en Bolívia 18:40/Ultimas Noticias





VENEZUELA EN MEDIOS BOLIVIANOS


16. O presidente Chávez acusa ao "imperio agresor" de EE.UU. de redobrar a súa conspiración contra Bolivia


O presidente venezolano, Hugo Chávez, denunciou hoxe que o "imperio agresor e xenocida" de EE.UU. aumentou a súa conspiración contra Bolivia con "o mesmo molde" que usou en contra o seu Goberno en 2002, cando foi derrocado durante dous días.


"Do mesmo xeito que en Venezuela" as operacións "contra Bolivia son coordinadas na embaixada de Estados Unidos", asegurou Chávez nun acto militar transmitido en cadea nacional obrigatoria de radio e televisión.


"Bolivia resiste á agresión imperialista, desde dentro e fóra", porque "os pitiyanquis" da oposición bolivianos son quen executan "as sabotaxes que forman parte do intento por acabar co proceso democrático" que preside Evo Morales, sostivo.


Morales declarou hoxe "persoa non grata" ao embaixador de EE.UU. na Paz, Philip Goldberg, a quen acusou de "encabezar a división" de Bolivia e de promover xunto á oposición as protestas contra o seu Goberno, polo que lle pediu que "urxentemente" retorne ao seu país. "Sen medo a ninguén, sen medo ao imperio. Hoxe día diante de vostedes, diante do pobo boliviano, declaro ao señor Goldberg, embaixador de EE.UU., persoa non grata", dixo Morales nun discurso que pronunciou durante un acto celebrado no Palacio de Goberno.


Chávez engadiu, á súa vez, que se comunicaría telefonicamente con Morales "para tratar de buscar máis informacións"respecto diso, e repetiu que tamén en Venezuela "o imperio agresor e xenocida pretende volver a arrequecer o país, as rúas e lanzar un golpe de estado e matar ao presidente".


Embaixada en Bolívia 18:37 am/Ultimas Noticias




bolivia alfabetización

Bolivia con motivos para festexar Día Mundial da Alfabetización

A PAZ.? Bolivia conta con sólidos motivos para festexar hoxe o Día Internacional da Alfabetización, ao mostrar cuantiosos avances na campaña que desenvolve desde 2006 para erradicar ese flagelo.

Pouco máis de dous anos e medio logo de iniciado ese plan, a nación andina mostra un índice de analfabetismo de 4,49 por cento, co cal sitúase no limiar de erradicar definitivamente ese mal.

Segundo informes oficiais, nese tempo foron alfabetizadas preto de 654 mil 300 persoas mediante o método cubano Eu si podo, cifra que permitiu ao país alcanzar unha porcentaxe de 95,51 de cidadáns libres de devandito lastre.

Á súa vez, máis de 220 dos 327 municipios e 51 das 112 provincias do territorio nacional concluíron con éxito o proceso que conta coa asesoría de Cuba e Venezuela.

Ata o momento o occidental departamento de Oruro é o único declarado libre da ignorancia, mentres nos próximos días está previsto conferir tal condición a Pando (norte) e Santa Cruz (oriente).

En declaracións á prensa o embaixador cubano na Paz, Rafael Dausá, ratificou o respaldo incondicional do goberno do seu país á aspiración do presidente boliviano, Evo Morais, de erradicar ese problema social.

De acordo coas estatísticas divulgadas, dun total de 823 mil estudantes a alfabetizar, só restan por facelo 200 mil -a maioría deles xa en clases-, polo cal cada vez está máis cerca a meta de concluír a campaña a finais de 2008.

Dese modo, Bolivia converterase no terceiro territorio libre de analfabetismo en América Latina, logo de Cuba (1961) e Venezuela (2005).

O Día Internacional da Alfabetización celébrase cada ano desde 1967, por unha iniciativa da Organización de Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura. (PL)

Tomado de GRANMA.CU


Comunicado do Partido Comunista de Bolivia
Alto ao golpe de estado civil

(Comunicado PCB)
1. O presidente Evo Morales denunciou a conspiración en marcha que xa non persegue soamente a desestabilización social, política e económica do país, senón a instauración dunha ditadura fascista e a división do país.

2. A situación tómase aínda máis grave polas determinacions radicais dos prefectos e seudo cívicos da chamada ³media lúa². Estas tradúcense en medidas de presión delituosas como toma de institucións, ataques a oficiais e efectivos das Forzas Armadas e da Policía Boliviana; atentados a centros produtivos, a representacións presidenciais; sectores de organizacións populares, domicilios particulares e agresións violentas a cidadáns, con saña racista.

3. A responsabilidade total, das accións provocadoras e as bandas neofascistas que operan actualmente con absoluta impunidade, corresponde ás autoridades prefectorales, municipais e seudo cívicos nos departamentos que reclaman ³autonomía² nun proxecto federal de alcances separatistas.

4. Ademais da apología da violencia -baixo o pretexto de defender o IDH- o papel dos medios de difusión, ao servizo dos intereses da dereita, é fundamental na xustificación dos actos de agresión delituosos que constitúen o alicerce da estratexia da tensión.

5. A estas alturas e logo dos resultados do referendo revogatorio -mediante o cal o pobo boliviano, por máis de dous terzos de votos, pronunciouse categoricamente pola continuidade e profundización dos cambios progresistas- requírese culminar o proceso constituínte, garantindo a consulta cidadá dirimitoria e aprobatoria da nova constitución.

6. Os intentos desesperados das forzas da contrarrevolución buscan precipitar a reacción de militares e policías quen, de ningún xeito, deben reprimir ao pobo e si máis ben aplicando a lei, saír polos foros da orde constitucional. En consecuencia nin a Forzas Armadas nin a Policía en cada rexión poden usar as súas armas contra os traballadores e a poboación indefensa senón, en cumprimento do seu rol constitucional, resgardar a tranquilidade pública ante os vándalos dos grupos de choque que continúan coa súa escalada subversiva, xerando desmáns e a ingobernabilidade co propósito arteiro, como eles din, de ³tombar ao indio²

7. Nesta conxuntura crítica na que se xoga o destino de Bolivia e do proceso de cambios o chamamento do presidente Evo Morales non pode ser desoído. En consecuencia, o noso Partido convoca aos patriotas que defenden a unidade nacional, aos demócratas e progresistas que pugnan pola liberación nacional e social, a pechar filas e preparar a contraofensiva nacional e popular a través da mobilización organizada e a vixilancia revolucionaria parando en seco o golpe de estado Civil.

¡Hoxe máis que nunca se impón o xiro que demanda o proceso cara a un curso revolucionario que signifique a derrota definitiva do fascismo e do imperialismo norteamericano¡.

¡ORGANIZAR E MOBILIZAR Ao POBO PARA ESMAGAR Ao FASCISMO¡.
¡POLA DEFENSA DA UNIDADE NACIONAL Ao RESCATE DA PATRIA¡.
A Paz , setembro de 2008.
COMISION POLÏTICA DO PARTIDO COMUNISTA DE BOLIVIA.
Publicado por JCB CR COCHABAMBA en 14:25



autodeterminación sahara


SAHARA

Manifestacións pacíficas no Aaiun e Smara reclamando a autodeterminación





*Fonte: UPES (Unión de Xornalistas e Escritores Saharauís)



O pasado xoves 11 setembro saíron en grandes manifestacións centenares de cidadáns saharauís nas dúas cidades saharauís ocupadas por Marrocos, O Aaiun e Smara.


Os manifestantes ocuparon de forma pacifica as principais rúas de ambas as cidades en reivindicación a dereito de autodeterminación do pobo saharauí. Segundo fontes de UPES os manifestantes enfrontáronse coas forzas de seguridade marroquí en ambas as cidades nunha desproporcionada e brutal actuación contra os cidadáns saharauís que gritaban eslóganes contra a ocupación e esixindo a retirada dos ocupantes do territorio. Tamén se distribuíron centenares de panfletos en contra da ocupación marroquina.

Por mor destas manifestacións en Smara as forzas militares perseguiron os manifestantes nos barrios do Imaraat, o barrio residencial e o barrio de Tantan, obrigando con insultos aos comerciantes saharauís que pechasen os seus establecementos ante as revoltas. Nalgunhas cales unidades de intervención asediaron algúns manifestantes na parte occidental da cidade e entraron en varias casas rompendo fiestras e portas como é o caso da familia Ahel Buyema.



No Aaiun os manifestantes saíron do Instituto da Paz, cerca do barrio Maatal-a. Outra partiu do barrio O Palco e Nahum. Nas manifestacións coreáronse lemas de ?Viva o Polisario, fóra invasores? e enarboraron bandeiras nacionais saharauís estendéndose ata o barrio Pedra onde soltaron decenas de globos coa bandeira saharauí e lemas contra a presenza marroquí na o Sahara, enchendo os postes eléctricos con pancartas e bandeiras da RASD. Para reprimir a avalancha de manifestantes unidades especiais contra disturbios atacaron aos cidadáns saharauís para dispersalos á forza con persecucións e varios arrestos, sendo posteriormente interrogados.








SAHARA OCCIDENTAL.Que ocorría en setembro de 2007?



O pasado ano por estas datas, faciámonos eco das continuas violacións de dereitos humanos no Sahara ocupado.



Alomenos 9 persoas resultaban feridas en manifestacións na cidade ocupada de Smara; o preso político saharauí Luali Amidan, que actualmente segue encarcerado era trasladado do Cárcere Negro do Aaiun a un cárcere marroquí, ademais de negarlle a continuar os seus estudos en prisión.



O activista saharauí Hmad Hamad interviña ante a ONU para denunciar a situación dos dereitos humanos no Sahara ocupado e Sultana Jaya viaxaba a Suecia.



O activista saharauí e ex preso político Yahdih Tarruzi facía público un detallado informe sobre o seu peche e o activista Tahlil Mohamed, presidente da ASVDH en Bojador, era condenado a tres anos de cárcere.



En Madrid celebrábase a Conferencia Internacional de Xuristas sobre o Sahara Occidental e en Baleares unha Conferencia sobre os desaparecidos saharauís.



O goberno saharauí seguía presentando batalla polo dominio .eh para o Sahara Occidental.



En Cádiz presentábase a película sobre as mulleres saharauís "Tebraa"; en Vitoria Aziza Brahim e a Xeración da Amizade participaban no XX Aniversario do irmandamento de Vitoria coa Güera.



Dous mozos saharauís morrían tráxicamente en España





Ver noticias de setembro de 2007















**********************************************



ASINA E REENCAMIÑA OS TEUS CONTACTOS




Brahim Sabbar xa foi liberado pero quedan activistas saharauís encarcerados. Achega a túa sinatura á
Campaña Internacional para a Liberación de Brahim Sabbar e todos os Presos Políticos Saharauís
http://www.libertadpresospoliticossaharauis.com/



ASINA TAMÉN EN "TODOS POLO SAHARA"



http://www.todosconelsahara.com/



O VICEPRESIDENTE SANTOS BUSCA A FEBRE NAS SABAS


28 de agosto de 2008
O VICEPRESIDENTE SANTOS BUSCA A FEBRE NAS SABAS,
Di o secretario xeral do Partido Comunista

Bogotá.- En resposta ás declaracións do vicepresidente Francisco Santos o día de onte durante a firma do pacto pola transparencia na Gobernación de Cundinamarca, onde acusou ao Partido Comunista de promover o uso da violencia para defender ideas políticas e de crear as Farc, o secretario xeral desa colectividade e concelleiro de Bogotá, Jaime Caycedo, declarou que o vicepresidente está tratando de 'buscar a febre nas sabas' e compartiu a tese de Rafael Pardo no sentido de que o goberno está tendendo unha cortina de fume para ocultar o estrondoso escándalo dos vínculos dalgúns dos seus membros co narcotráfico e as forzas paramilitares, autoras dun dos xenocidios máis grandes da historia contemporánea.

Afirmou que 'resulta paradoxal, por dicir o menos, que o señor vicepresidente tome a bandeira da paz e da conciliación para invitar ao seu propio xefe, ao poder xudicial e aos partidos de oposición a depor a animosidade e cesar os ataques e a continuación lance unha acusación temeraria e macartista para inculpar ao noso partido, que ademais forma parte integrante do Polo Democrático Alternativo, de ser o instigador das Farc. O que si é certo é que os comunistas foron vítimas das máis incribles persecucións e sistemáticas aniquilaciones por parte da oligarquía e de sectores dos partidos tradicionais' , sinalou Caycedo Turriago.

'O terrorismo de Estado contra os comunistas e a esquerda empezou moito antes da existencia das Farc', sinalou Caycedo Turriago.

Agregou que 'tal parece que o arrinconamento en que se atopa o goberno do presidente Uribe, produto das súas propias xogadas e das súas evidentes equivocacións, produciu ademais amnesia histórica nalgúns dos seus máis connotados voceiros. Nin o máis descoidado analista podería afirmar que o inicio da violencia en Colombia pode atribuírse ás Farc e moito menos ao Partido Comunista Colombiano. Nin sequera a orixe desa agrupación guerrilleira tivo influencia comunista, pois se tratou dunha xenuína manifestación de defensa campesiña fronte aos ataques e a expropiación de terras producida polos terratenientes da época. Antes do surximento da guerrilla, Colombia enteira deu testemuño das bárbaras cacerías contra os movementos populares, contra practicamente toda forma de protesta social, esas si antecedidas das máis crueis expresións de violencia exercidas desde o Estado e desde os sectores do gran capital, como no caso da masacre das bananeiras de 1928 ou as masacres do 9 de abril en Bogotá', dixo Caycedo.

'A cortina de fume dos últimos días é un intento desesperado do réxime por ocultar a autoría intelectual e o vínculo orgánico de poderosos sectores do empresariado e o goberno cos aparellos narcoparamilitares' .

'Santos sintese sinalado polas dúas puntas: como integrante deste goberno e instigador da formación do Bloque Capital e como copropietario do máis grande consorcio mediático. O que un fiscal arquive o seu caso, non o exonera de responsabilidade nas súas recorrentes xustificacións do xenocidio da Unión Patriótica e do Partido Comunista'.

'Descoñecer e tergiversar a historia nacional volveuse o deporte favorito destes aristócratas do diñeiro', sinalou Caycedo Turriago.


quarta-feira, 3 de setembro de 2008

O Plan Cóndor de Uribehitler:


Escrito por Tribuna Popular

31.08.2008

O revolucionario Narciso Isa Conde e o Intelectual ecuatoriano, Dax Toscano

Entrevista de Dax Toscano* a Narciso Isa Conde








Narciso Isa Conde converteuse no novo branco do réxime fascistoide do narco-para-fascista de Álvaro Uribe. En conxunto con organismos represivos doutros países, así como con institucións policiais e xudiciais internacionais creadas co propósito de reprimir a todas e todos quen se opón á orde burguesa-capitalista, o goberno colombiano pretende aniquilar aos combatentes e militantes revolucionarios que a nivel mundial loitan porque en Colombia xurda a Patria Nova. Esta é a razón da campaña mediática, legal e policial desatada contra Narciso Isa Conde, a quen inclusive pretenden calar coa perpetración dun ataque contra a súa vida. Nesta entrevista Narciso desenmascara ao réxime paramilitar de Uribe, o mesmo que goza do respaldo da CIA e o Mossad.


DAX.- En carta dirixida ao Procurador Xeral da República Dominicana, licenciado Radhamés Jiménez, enviada o 12 de agosto de 2008, ti denunciabas as accións realizadas polo réxime do narco-para-fascista de Uribe, a CIA e o Mossad israelí, as cales, segundo expós neste documento, teñen como obxectivos incriminarte legalmente polos teus vínculos coas FARC-EP e, ademais, perpetrar un atentado criminal contra ti. En que baseas estas afirmacións? Cales son as probas que tes sobre isto?


NIC.- Calquera persoa que teña capacidade de romper o cerco de mentiras que difunden os grandes medios e axencias de comunicación a escala latino-caribeña e mundial, pode apreciar que o réxime de Álvaro Uribe ten record de asasinatos, desaparicións, descuartizamentos, torturas, asociación co para-militarismo e co narco-poder que impera en Colombia.

Quen están medianamente informados poden apreciar que o Estado colombiano é un Estado terrorista e que Uribe é unha expresión audaz e intelixente da preeminencia do procreo paramilitar convertido en cartels da droga e en nova partidocracia gobernamental.

O chamado escándalo da ³para-política² arroxa innumerables probas desa realidade e a propia historia familiar de Uribe consustanciada co cártel de Medellín (Pablo Escobar, Hnos. Ochoa) e coas matanzas en Antioquia non dá lugar a dúbidas respecto da veracidade desta aseveración.

En canto ao esforzo do seu réxime ­tutelado en intelixencia, tecnoloxías e políticas militares polo Pentágono, a CIA, as unidades ³antiterroristas² israelís e a MOSSAD- por criminalizar a miña posición política respecto ao proceso colombiano e as miñas relacións históricas de solidariedade coas FARC-EP, podo citar varias expresións e iniciativas:

- Ao comezo do seu primeiro mandato, logo da miña visita aos diálogos de paz de Caguán e de publicar as miñas vivencias e impresións nos campamentos das FARC, Uribe comunicoulle a un ex-presidente dominicano que en Colombia habían sectores dispostos a asasinarme. Ese ex-presidente fíxome chegar esa confidencia.

- O propio Uribe e o vicepresidente Santos cualificáronme de ³representante das FARC² e abriron as comportas para que os medios de comunicación máis reaccionarios de Colombia e do continente me acusásen de ³ideólogo do plan de expansión das FARC² a nivel internacional.

Este tipo de acusación é sempre o preludio de plans tenebrosos e é ben coñecido que ese réxime e os seus titores practican o asasinato dentro e fóra das súas fronteiras.

- En ocasión do II congreso da CCB realizado en Quito no 2007, colocáronse letreiros en toda a cidade cualificándome de ³terrorista².

- Supostos datos obtidos da supercomputadora de Raúl Reyes presentáronme falsamente como intermediario entre Raúl Reyes e o goberno do Presidente de Correa.

- O goberno de Uribe enviou discretamente ao xeneral Mario Montoya tratar o meu caso cos xefes civís e militares do meu país.

Posteriormente dúas misións de oficiais de intelixencia colombiana visitaron secretamente a República Dominicana con igual propósito e recentemente decateime de moi boa fonte que a alta xerarquía civil e militar do país sentíase presionada e consideraba a miña situación como ³moi difícil². Desde entón puiden detectar un intenso labor de vixilancia dos meus movementos, a cal dura ata a data.

- Autoridades xudiciais e de intelixencia colombiana entrarán en relación coa Procuradoría Xeral da República para examinar posibilidades de acusación e extradición.

Teño información de fontes internas do goberno que pola parte colombiana o ³asunto xudicial² está a cargo dunha persoa de orixe colombiana que traballa na Embaixada de EEUU en Santo Domingo; o que evidencia o estreito vínculo e a colaboración entre os servizos de intelixencia estadounidense e colombiano, e explica -non xustifica- a actitude pusilánime do presidente Fernández e do seu goberno, incapaz de deter a intervención e de pararlle o coche a eses señores do crime.

Esa mesma fonte fíxome saber que a variante ³seudo-xudicial² serve de manto a plans criminais máis concretos dos cales non son alleos nin o Embaixador de Colombia en República Dominicana, coñecido dirixente paramilitar, nin o novo agregado militar desa representación diplomática. Este último intentou aproximacións indirectas.

- Para rematar, recibín mensaxes, que pola xerarquía da súa fonte e por características dos intermediarios, non deixan a menor dúbida desa intención criminal, así como da actitude do goberno dominicano de non detela. Polo momento debo reservarme a orixe desas informacións.


DAX.- Varios feitos demostran que o réxime fascistoide colombiano, comandado por Uribehitler, do mesmo xeito que o fixo o criminal de Pinochet en alianza con outros dictadorciños no Cono Sur e coa CIA na década do setenta a través do Plan Cóndor, está en capacidade de lanzar ataques certeiros que inclúen a persecución, secuestro, tortura, asasinato e desaparición de todas aquelas persoas que dunha ou outro xeito teñen algunha relación co movemento revolucionario colombiano, principalmente coas FARC-EP, como o demostra o secuestro de Rodrigo Granda en Caracas, en decembro de 2004. tiveches indicios de movementos persecutorios na tua contra? Producíronse intentos de perpetrar algún atentado na tua contra?

NIC.- O de Rodrigo Grande, o de Simón Trindad, a masacre no campamento do comandante Raúl Reyes? indican que o terrorismo de Estado colombiano traspasou ha tempo os límites xeográficos dese país.

A súa vocación punitiva a escala internacional é máis que evidente.

Os plans para asasinar ao presidente Chávez son ben coñecidos.

Igual foi denunciado o plan para asasinar o deputado venezolano Amilcar Figueroa e a outros representantes ao Parlamento Latinoamericano. Dous francotiradores e 10 axentes da intelixencia militar colombiana foron destinados a eses fins, feito que foi frustrado pola captura de dous dos conxurados e a oportuna denuncia do proxecto criminal.

O Estado narco-para-terrorista de Colombia quere parecerse ao israelí; e con eses fins estreitou vínculos de cooperación militar, intelixencia e asistencia de técnicas terroristas coas Forzas Armadas de Israel e a MOSSAD.

Reedita certamente, como ti ben dis, as prácticas internacionais perversas do pinochetismo e das tiranías do Cono Sur, agora desde un formato seudo-democrático.

Aquí, no meu país, lograron unha forte infiltración narco-paramilitar e puxeron en marcha un plan de investimentos económicos cun grande compoñente de lavado de diñeiro sucio.

O intercambio comercial supera xa os 1000 millóns de dólares e os investimentos son cuantiosos.

O funesto cártel do Val do Norte opera a través de importantes conexións civís e militares.

Todo o que relatei sobre visitas, contactos clandestinos, presenza, seguimentos?ten que ver coa intención de consumar o asasinato desde o seu vicariato e con colaboración en grao sumo perverso deste país.

Esa é a prioridade, porque realmente o tema xudicial, acusación-extradición, desataría unha potente reacción política contraria e fortes expresións de solidariedade en defensa dos meus dereitos políticos. Este país é ultrasensible nese aspecto.

Creo que a están explorando como cobertura da peor opción e procurando de paso detectar vínculos e cargos consistentes, que en verdade non poderán atopar por inexistentes.

Neste país todo o mundo sabe que eu non teño nin un chisco de terrorista, todo o mundo sabe da miña traxectoria revolucionaria intachable. Nin sequer os meus máis acérrimos inimigos políticos atrévense a facer acusacións dese tipo.

A relación solidaria que teño, e que ten o proxecto político revolucionario en que milito coas FARC, son similares, por exemplo á que tivemos co FMLN do Salvador, co FLSN de Nicaragua, co FLN de Vietnam?Sempre desde un digna postura independente.

É máis, podería dicirche que co FMLN chegaron a maior profundidade, posto que non poucos camaradas combateron e deron servizos médicos nas súas frontes de guerra. Catro deles caeron en combate e hoxe son heroes desa nobre causa.

Iso respondeu a necesidades concretas dese período e a requirimentos desa situación, que non son os actuais.

Ninguén máis que eu e os meus camaradas combatemos aquí o narco-poder e o crime de Estado. Hai libros e innumerables denuncias que o testemuñan.

Os gobernantes salvadoreños da mesma calaña de Uribe non se atreveron a formular cargos aquí pola nosa actitude respecto do que pasaba no Salvador. O temor ao ridículo contívoos. Uribe nese aspecto parece ser máis pérfido e descarado, e sobre todo coñece menos esta realidade, pero de persistir no ³xudicial² vaise a ir de bruzos e vai meter ás autoridades dominicanas nunha trampa fea e desacreditante.

Todo isto faime pensar esa vertente da criminalización é moi vulnerable e que por iso prefiren facerme desaparecer do mapa, o que tampouco lle será fácil, dado que hai ³non crentes² que temos moitas oracións detrás.


DAX.- O xornalista Freddy Muñoz foi detido en novembro de 2006 baixo os cargos de rebelión e terrorismo. Unha das probas presentadas polo Estado colombiano foi unha fotografía na que Freddy Muñoz aparece xunto a un grupo de guerrilleiros das FARC-EP. Outro caso é o do xornalista William Parra, o mesmo que non pode retornar a Colombia debido á acusación perpetrada na súa contra de ser cómplice das FARC, baseada na negativa de Parra de non proporcionar datos do lugar onde se atopa o campamento guerrilleiro onde realizou un traballo xornalístico. De igual xeito a fiscalía chamou a indagatoria ao xornalista do semanario VOZ, Carlos Lozano recoñecido loitador colombiano. Segundo informacións de prensa baseadas en declaracións do fiscal da Corte Penal Internacional, Luís Moreno Ocampo, esta institución estaría investigando as redes de apoio ás FARC-EP en América Latina, o cal, de xeito evidente, implicaría a persecución de todas aquelas persoas e grupos políticos solidarios coa causa revolucionaria colombiana. Que consecuencias poderían ter para ti estes feitos, sobre todo cando fixeches público o teu respaldo solidario coa loita dos revolucionarios colombianos?


NIC.- A eses casos hai que engadir o da loitadora española Remedios García Abert, o dos dirixentes comunistas italianos Ramón Montovani e Carlos Cosolo, o do deputado e dirixente revolucionario venezolano Amilcar Figueroa, o do artista plástico dominicano, comunista de toda a vida, Alfredo Pierre, o da senadora Piedade Córdoba e moitos outros máis.

Trátase dunha cruzada fascistoide de carácter mundial, que se apoia moito nas estruturas e concepcións da ³guerra infinita², da guerra ³antiterrorista², da ³guerra global² estadounidense, e nos seus mecanismos de alianza.

As FARC-EP e toda as forzas insurxentes colombianas foron estigmatizadas a niveis inimaxinables, foron criminalizadas en grao extremo e o réxime de Uribe e os falcóns de Wáshington están empeñados en trasladar ese estigma e esa penalización ­que ben lle cadra aos seus propios ideólogos imperialistas e prol-imperialistas e aos seus funcionarios civís e militares- a toda aquel ou aquela que denuncie ese sistema de calumnias, a todo aquel ou aquela que teña relacións de solidariedade cos movementos políticos-militares dese país, e ata a quen simplemente propugnan polo troco humanitario de prisioneiros, a paz digna e o recoñecemento das FARC como ³forza belixerante².

Iso da investigación de ³as redes de apoio ás FARC² persegue criminalizar un dereito político, unha tradición revolucionaria histórica, xeralmente desde organismos e gobernos que fan causa común, por comisión ou omisión, aberta ou soterradamente, coas masacres do uribismo e cos xenocidios de EEUU e Israel.


DAX.- O réxime uribista, grazas a unha poderosa campaña propagandística, logrou fabricar o consenso en diversos sectores da comunidade internacional para cualificar a todas e todos quen apoian a loita das FARC-EP como de terroristas. Os medios do engano xogan un rol fundamental neste sentido. Quen apoian politicamente a loita guerrilleira colombiana son acusados de colaborar coa insurxencia, de ser os seus cómplices o cal levou a que o Estado colombiano e outros criminalicen a solidariedade internacionalista revolucionaria. Neste sentido moitas persoas corren o risco de ser perseguidos e requiridos internacionalmente polos organismos policiais e de xustiza ao servizo do imperialismo e a burguesía, como a INTERPOL. Coñeces dalgunha acción a nivel internacional na túa contra?


NIC.- Creo que a apelación de Uribe á INTERPOL para o exame das computadoras de Raúl Reyes, estivo dirixida a apoderala dalgúns aspectos dese plan persecutorio a nivel internacional. O seu informe compracente vén confirmar tal posibilidade.

Alguén ben informado aquí advertiume que me coidase de INTERPOL, pero non teño nada concreto sobre iso.

Sí podo dicir que se a INTERPOL intenta algo contra min vaise a ver nun serio berenxenal, nun lío político maiúsculo.

Esta sociedade dominicana non se traga ese tipo de acusación mendaz e quen colaboren con ela van saír moi, pero moi, mal parados.

Deben pensalo mil veces antes de meterse nesa grotesca aventura alentada polo intrépido señor Uribe, que si ten feitos atroces para formularlle cargos graves.

Por demais, eu non acepto ningunha autoridade policial instrumentalizada. Non acepto pasivamente atropelo algún, nin aquí nin fóra do meu país. Non acepto que ninguén me trate como un vulgar delincuente e debo dicir que se algo logrei nestes longos e intensos anos de loita é que o pobo e toda a sociedade me aprécie como antítese da delincuencia; e que ademais mesmo os meus adversarios ideolóxicos o recoñézan e me respécten por iso, pola miña coherencia política durante décadas de loita.


DAX.- Que accións no plano político e xurídico consideras necesarias para deter as accións represivas do réxime uribista e os seus amos imperiais?


NIC.- Xa iniciamos a pelexa nesa orde.

Estamos emprazando á Procuradoría, estamos alertando ás Cámaras Lexislativas.

Estamos presionando para que cese o silencio cómplice.

Ningunha autoridade dominicana atreveuse a desmentir a miña denuncia.

Uribe auto-incriminouse co que dixo aquí e xa é imposible que o goberno dominicano negue o plan criminal.

O presidente Leonel Fernández, o procurador, os xefes militares e policiais están simplemente e irresponsablemente evadindo dar opinión, pero seguirán sendo emprazados, cada vez máis.

O proceso solidario desatouse aquí e no exterior. Son moitos os pronunciamientos e as reaccións positivas.

Iso vai crecer e debe crecer, non só en relación coa miña persoa, senón con todos(as) os(as) ameazados de diferentes formas.

Hai que dar renda solta á creatividade, a diversas iniciativas destinadas a frustrar esa ofensiva punitiva, fascistoide, criminal, que non respecta fronteiras nin dignidades humanas.

Chamo a atención dos gobernos revolucionarios e progresistas, das forzas políticas e sociais e sobre todo dos liderados que os sustentan, para que reaccionen co vigor de lugar.

Non é simplemente polo meu caso.

Trátase dunha política que violenta soberanías e dereitos, dunha expansión descarada e altamente perigosa do terrorismo de Estado.

Non son entendibles nin o silencio, nin a indiferenza.

Ningunha razón de Estado xustifica esas posturas.

Hai que deter estes plans macabros.

Hai que illar o réxime narco-paramilitar-terrorista de Uribe.

Tirarlle a toalla alenta en grande a súa ousadía criminal, e iso non debe ser, non debe pasar.

Nesa orde debemos todos e todas golpear na mesma dirección, no sentido da condena á cultura da morte e da defensa da vida, no sentido da cultura do amor e a liberdade. Non esquezamos, que como dixo Martí, ³patria é humanidade² e que o que se intenta criminalizar é a loita pola patria, o pan, a alegría e a felicidade de toda a humanidade.


28 de agosto 2008, Santo Domingo, RD.





________________________________________

*DAX TOSCANO é un intelectual ecuatoriano, profesor universitario, especializado en comunicación social.




SEGUEN A ASASINAR SINDICALISTAS E COMUNISTAS NA COLOMBIA.

Cústame escribir este artigo pedido pola camarada que dirixe a nosa publicación do Comité Central. E non é por non saber que dicir, nin que argumentos usar. Cústame pola dor que como comunista sinto ao comprobar que hoxe non facemos, os progresistas do mundo, o que necesitan os comunistas e os sindicalistas da Colombia.

Segue a ser Colombia o estado (seguramente por iso, o máis protexido por EEUU) onde cada ano son asasinados máis sindicalistas que no resto do planeta. O mesmo pódese dicir dos comunistas. Non pasa semana sen novos asasinatos. Cando o visitei puiden comprobar o pouco valor que ten alí a vida. A xente sabe que pode perdela en calquera momento, e non só os que fan actividade política ou sindical.

Nas morgues de Colombia case ninguén recoñece ao seu familiar ou amigo morto, simplemente van ver se está alí. Só así poden ter seguridade de que morreu, de que non está desaparecido, secuestrado, detido e torturado, de que non decidiu pasarse á guerrilla (por iso, entre outras razóns, esta leva xa máis de 40 anos gañando espazo político e militar), etc.. Saben que se recoñecen un cadáver a policía botaráselles encima para que delaten a todos cantos coñezan. Os métodos policiais alá son como os do franquismo aquí.

Facer actividade política anticapitalista na Colombia é arriscar a propia vida. Chega con ver os datos: 1) O ex-xefe paramilitar colombiano Hebert Veloza admitiu ser responsable, xunto co seu grupo armado, do asasinato de máis de tres mil persoas entre os anos 1994 e 2003. 2) O pasado 8 de agosto foi asasinado Luís Mayusa Prada, líder político e social do Partido Comunista Colombiano (PCC) e do Polo Democrático Alternativo (PDA). 3) O Terrorismo de Estado asasina á esquerda. Cifras oficiais: 5000 membros da UP (Unión Patriótica) asasinados durante a existencia desta plataforma de esquerdas. 4) Un terzo dos actuais deputados no Parlamento están procesados ou no cárcere pola súa relación cos paramilitares. 5) A décima parte da poboación atópase en situación de desprazamento, miles de campesiños masacrados ou silenciados, case tres millóns de hectáreas roubadas polos paramilitares e en mans dos seus homes de palla.

As cifras parecen esaxeradas e en realidade son menores que as reais, ás veces disfrazadas pola intervención policial que as diminúe afirmando que moitas mortes políticas non son máis que accidentes ou liortas.

En cambio os EEUU e os gobernos europeos, aceptando á CIA como dirixente mundial, están perseguindo (acusándoas de terroristas) a todas as persoas que lles molestan por ser solidarias coa guerrilla colombiana.

Agora que se van a cumprir os 60 anos da Declaración Universal dos DDHH, faranse moitas conmemoracións pero se continuará aceptando a Uribe como persoa respectable cando viaxe a outros países.

Fronte a esa realidade seguimos con declaracións e denuncias pouco eficaces, como as da OIT (Organización Internacional do Traballo, que debería ser o puntal da defensa da liberdade sindical, inexistente en Colombia). Deberiamos illar politicamente a Uribe, como se fixo cos responsables do apartheid no seu día.

Por iso é tan necesario difundir a realidade de Colombia, pero iso, a auténtica realidade, non o que os medios de comunicación de masas mundiais difunden. Imponse a creación dunha plataforma que traballe nunha campaña sostida de denuncia sobre as manobras de Uribe e de recoñecemento da realidade histórica en Colombia, así como das súas organizacións, esixindo unha solución política ao conflito.


Quim Boix, Responsable Internacional do PCPE

 

Balance al 24 de agosto: 40 sindicalistas asesinados .

En lo que va corrido del año, 40 sindicalistas han perdido la vida a manos de paramilitares y agentes del Estado, uno más que toda la cifra de
2007. Completo estudio de la ENS, que sumaba 38 sin contar a los trabajadores asesinados a bala simultáneamente en Santa Marta y
Barranquilla el 24 de agosto, del sindicato de la Drummond.
Agencia de Información Laboral ENS. 26 de agosto de 2008
Con el asesinato del lotero José Omar Galeano Martínez, Presidente Nacional de la Federación Colombiana de Loteros (FECOLOC), ocurrido el pasado
sábado en la ciudad de Buga, Valle, ya son 38 los sindicalistas (34 hombres y 4 mujeres) que este año han perdido la vida violentamente en
Colombia, según datos de la Escuela Nacional Sindical. Tal cifra da cuenta del preocupante incremento de este fenómeno en
Colombia, toda vez que el número de sindicalistas asesinados en los 8 meses que van corridos de este año, es casi igual al registrado durante
todo el año anterior, cuando se contabilizaron 39 casos en todo el país. Con un agravante: este año el porcentaje de dirigentes asesinados
es mayor: 15, frente a 10 del año anterior. José Omar Galeano Martínez fue abatido por sicarios que le propinaron dos
impactos de bala cuando, a las diez de la noche, se movilizaba en su motocicleta por las calles de Buga. Según información de la CUT,
central sindical de la cual es filial la Federación Colombiana de Loteros, Galeano Martínez lideraba la lucha en defensa del derecho al
trabajo de los loteros del país, quienes en forma unida se oponen a la entrega de las loterías nacionales a consorcios privados. Por tal
razón, la CUT asegura que se trata de un crimen con móviles políticos. Es el tercer sindicalista asesinado en este mes de agosto. El día 13, en
Puerto Asís, Putumayo, había sido acribillado de 7 impactos Manuel Erminson Gamboa Meléndez, de 32 años y padre de tres niños, quien
figuraba como vicepresidente de la Asociación Campesina para la Defensa del Putumayo, y como miembro de la Junta Nacional de Fensuagro. El
8 de agosto, en Saravena, Arauca, la víctima fue Luis Mayusa Prada, de 46 años de edad, quien ese día había salido a acompañar a uno de sus
cuatro hijos a una cita médica. De regreso a casa, a las 8:00 de la mañana, fue baleado por sicarios, sin que hasta el momento se tenga
información de sus identidades ni de los autores intelectuales. Mayusa se encontraba en Saravena desplazado del departamento del Meta, donde
hasta días antes de su muerte se había desempeñado como integrante de la subdirectiva de la CUT en este departamento. Casos más resonantes Entre
los 38 casos de sindicalistas asesinados este año, cabe mencionar, por la resonancia nacional que tuvieron, el de Guillermo Rivera Fúquene, Presidente de
Sinservpub, cuyo cadáver apareció el 15 de julio en Ibagué, tres meses después de su desaparición en el sector del Tunal, en Bogotá; y el de Leonidas
Gómez Roso, empleado del City Bank y dirigente de la Unión Nacional de Empleados Bancarios (UNEB). Fue asesinado el 7 de marzo en Bogotá, un
día después de la Marcha Nacional contra el paramilitarismo y todas las formas de Violencia, de la cual participó como activista. También se recuerda el
atentado ocurrido el primero de abril en el Valle del Guamez, Putumayo, donde murió Luz Mariela Díaz López,
perteneciente a la Asociación de Educadores del Putumayo, quien al momento de su muerte se encontraba embarazada. Junto a ella también
cayó asesinado el sindicalista Emerson Iván Herrera. Los 38 asesinatos hacen parte del conjunto de 200 violaciones que en lo que
va del año se han cometido contra la vida, la libertad y la integridad de trabajadores sindicalizados, y que comprenden también amenazas,
detenciones arbitrarias, desapariciones forzadas, atentados y otras formas de victimización. La
Central Unitaria de Trabajadores (CUT) ha sido la más afectada por la racha de crímenes. 29 de los asesinados pertenecían a sindicatos
afiliados a esta Central. Otros 5 pertenecían a sindicatos filiales de la CGT, y 4 a organizaciones no confederadas.
El sindicato más golpeado es Fensuagro (Federación Sindical Nacional Unitaria Agropecuaria), filial de la CUT, que registró 5 casos de
homicidio. También el Sindicato Unitario de Trabajadores de la Educación del Valle (Sutep), con 4 homicidios. La Asociación de
Educadores del Norte de Santander y el sindicato de los trabajadores del IMPEC, registraron de a tres casos de asesinatos de afiliados. Llama
también la atención el grado de impunidad que, hasta el momento, ha rodeado estos crímenes, pues, según la información disponible, por
estos hechos sólo han sido detenidas dos personas.
Preocupante situación en Santander, por amenazas Otra circunstancia preocupante tiene que ver con el aumento de sindicalistas
amenazados de muerte, sobre todo en el departamento de Santander.
Mientras en el país en lo que va del año se han denunciado 125 casos de amenazas, en Santander el reporte es de 57 casos de sindicalistas
amenazados, o sea casi la mitad del total nacional en este solo departamento. Los otros departamentos más afectados por las amenazas son Antioquia, donde
se han denunciado 22 casos, el Valle del Cauca con 9 casos, y Norte de Santander con 7.
Lista de sindicalistas asesinados en el 2008
La lista completa de sindicalistas asesinados en Colombia del 1° de enero de 2008 a la fecha, es la siguiente:
NOMBRE SINDICALISTA FECHA MUNICIPIO SINDICATO
ZULUAGA MARIO 02-Ene-08 MEDELLIN ASMEDAS
PÉREZ MONTES ISRAEL ANDRÉS 11-Ene-08 VALLEDUPAR SINTRADRUMMOND
PÉREZ ZAPATA RAMIRO DE JESÚS 12-Ene-08 SAN JERONIMO ADIDA
GONZÁLES ISRAEL 24-Ene-08 SAN ANTONIO FENSUAGRO
SUÁREZ LEAL JOSÉ YEBRAIL 28-Ene-08 BELLO SIGGINPEC
DUARTE ACERO JOSE MARTIN 02-Feb-08 LA MACARENA SINTRAMBIENTE
MESA PASACHOA MARIA DEL CARMEN 08-Feb-08 TAME ASEDAR
TRUJILLO MARIA TERESA 09-Feb-08 SANTANDER DE QUILICHAO ASOINCA
BENAVIDEZ SAMBONI ARLEY 09-Feb-08 BALBOA ANTHOC
GIRALDO MAMIÁN JOSÉ 09-Feb-08 LA VEGA ASOINCA
CARVAJAL RAMÍREZ CARMEN CECILIA 04-Mar-08 OCANA ASINORT
GOMEZ ALZATE GILDARDO ANTONIO 07-Mar-08 MEDELLIN ADIDA
GÓMEZ ROZO LEONIDAS 08-Mar-08 BOGOTA UNEB
MUÑOZ BENAVIDEZ VÍCTOR MANUEL 12-Mar-08 AGUSTIN CODAZZI ADUCESAR
BURBANO CARLOS 12-Mar-08 SAN VICENTE DEL CAGUÁN ANTHOC

JIMÉNEZ MANUEL ANTONIO 15-Mar-08 PUERTO ASIS FENSUAGRO
QUIROZ JOSE FERNANDO 16-Mar-08 PUERTO ASIS FENSUAGRO
ASTROS AMAYA JOSÉ GREGORIO 18-Mar-08 CARTAGO ASEINPEC
GONZÁLEZ MONTES ADOLFO 22-Mar-08 RIOHACHA SINTRACARBON
TROCHEZ PEÑA JULIO CÉSAR 22-Mar-08 SEVILLA SUTEV
HERRERA RUALES EMERSON IVÁN 01-Abr-08 VALLE DEL GUAMUEZ ASEP

DÍAZ LÓPEZ LUZ MARIELA 01-Abr-08 VALLE DEL GUAMUEZ ASEP
LEAL MEDINA RAFAEL ANTONIO 04-Abr-08 ARMERO AICA
ARIZA OMAR 07-Abr-08 SEVILLA SUTEV
GUTIERREZ RUIZ LUIS ENRIQUE 15-Abr-08 TAUSA SINDESENA
CABALLERO ARIZA JESÚS HEBERTO 18-Abr-08 BARRANQUILLA SINDESENA
RIVERA FUNEQUE GUILLERMO 28-Abr-08 IBAGUE SINSERVPUB BTA
CHIQUILLO PASCUALES TOMÁS ALBERTO 10-May-08 ALGARROBO SINTRAPROACEITES SUR DEL CESAR
GELVES LUIS ORLANDO 11-May-08 TAME FENSUAGRO
VERGARA SÁNCHEZ MARCELO 05-Jun-08 BUGA SUTEV
PELÁEZ CASTAÑO FAVIER DARIO 13-Jun-08 CAICEDONIA ASEINPEC
RECALDE ORDÓÑEZ WALTER ANIBAL 19-Jun-08 BUGA ASEINPEC

MUÑOZ GUARÍN JOSE HUMBERTO 22-Jun-08 RESTREPO SUTEV
MENDOZA CARREÑO HALY MARTÍN 09-Jul-08 CUCUTA ASINORT
PALOMEQUE VALENCIA JESÚS 05-Ago-08 CUCUTA ASINORT
MAYUSA PRADA LUIS 08-Ago-08 SARAVENA CUT
GAMBOA MELÉNDEZ MANUEL EMIRSON 13-Ago-08 PUERTO ASIS FENSUAGRO
GALEANO MARTÍNEZ JOSÉ OMAR 23-Ago-08 BUGA FECOLOT
Agencia de información Laboral ENS Tel. 5133100 Ext. 129 \n
informacionlaboral@ens.org.co
______________________________




Cheney, Bush e a crise de Xeorxia

( Do xornal Morning Star, Martes 12 Agosto 2008)



ANDREW MURRAY mira tras os titulares dos xornais para descobrir as causas de fondo da actual crise en Xeorxia.

O conflito actualmente despregado en Xeorxia con terribles consecuencias humanas constitúe un punto de inflexión na "longa guerra" global dos últimos sete anos.



Non nos confundamos, trátase dun conflito que só pode ser entendido no contexto da mesma guerra que xa causou masacres no Iraq, Afganistán e Somalia, e ameaza ao Irán.



É dicir, é un conflito de máis longo alcance que ten as súas causas últimas nas ambicións da elite dominante USA de impor a súa hexemonía global.



Difire doutras frontes desta guerra, en que o aspecto do conflito interimperialista é o principal factor determinante na crise de Xeorxia.



As guerras de Afganistán e Iraq levan o selo das guerras de agresión neocolonial. A cuestión principal é a da soberanía do pobo resistente contra a invasión e a ocupación, aínda que poida estar cruzada por outras correntes.



Desde logo, houbo diferenzas entre as grandes potencias invasoras de Iraq como tamén as houbo entre as que invadiron Iugoslavia en 1999. Pero esas diferenzas non transcenderon o plano diplomático.



Na crise xeorxiana, o balance invertiuse. A independencia nacional é unha das cuestións, pero non na mesma forma.



Os pobos de Sud-Osetia e Abjazia, as dúas rexións en disputa, non queren ser gobernadas por Tiflís, pero a idea dunha independencia nacional plena non foi exposta e é, particularmente no primeiro caso , escasamente práctica.



Xeorxia pretende, por outra banda, proclamar e afirmar a súa independencia nacional respecto de Rusia

Con todo, está dirixida por un goberno que disolveu plenamente a independencia do seu país nunha alianza con ÚSA, convirtindose en instrumento explícito e declarado da política global de George Bush.



E seguramente tiña luz verde de Wáshington antes de se embarcar neste súbito esforzo por conquistar Osetia do Sur a semana pasada, provocando a crise de bombardeos de civís que eran considerados os seus propios cidadáns, e das forzas rusas que garantían a paz na negociación.



Así, a confrontación entre Sud Osetia e Xeorxia converteuse inmediatamente en confrontación entre Rusia e ÚSA. "A agresión de Rusia non debe quedar sen resposta", anunciou Dick Cheney o luns.



Descansando quizais do seu intento de pescudar como emprender a guerra contra Irán antes de cesar nas súas funcións, o vice-presidente USA volveu ao orixinal manual do Proxecto para un Novo Século Americano na súa resposta á crise.



foi unha aspiración expresa da facción neoconservadora no grupo dominante USA previr calquera reintegración do "espazo ex-soviético". A única superpotencia aspira a seguir séndoo, o que implica, entre outras cousas, deter a reactivación de Rusia como superpotencia rival.



Polo tanto, os pobos que, como os sud-osetinos, atópanse varados no lado equivocado do que se converteu da noite para a mañá en fronteiras interestatales, como consecuencia do colapso da Unión Soviética, non se poden permitir reintegrarse a Rusia aínda que sexa o seu desexo facelo.


A sabedoría convencional atribuirá o conflito a "antigas xenreiras territoriais e étnicas", en palabras do Sunday Telegraph, ou "rancores históricos", nas de The Observer. Son convenientes lugares comúns liberais; a verdadeira tradición antiga aquí é a rivalidade entre as grandes potencias.

De feito, osetinos e xeorxianos levaron bastante ben durante a época soviética, polo menos en parte polo feito de que ningún estaba nunha posición que lle permitise dominar ao outro.



os sud-osetinos puideron formar parte da Xeorxia Soviética mentres os seus parentes nor-osetinos do outro lado dos Montes Cáucaso eran un elemento constitutivo da Rusia Soviética, porque todos eles eran, en última instancia, soviéticos. E xentes de todas as nacionalidades de Xeorxia mesturábanse con escasas friccións



Iso foi antes do desmembramiento da Unión Soviética e de Xeorxia obter primeiro a súa independencia, e, máis recentemente, o estatuto de satétite de pleno dereito dos ÚSA.



Este último adáptase non só á estratexia neocons -impedir a consolidación de calquera potencia central rival pola vía de fraccionar o mundo nun mosaico de diminutos estados alí onde sexa posible- senón que é tamén útil á política enerxética de Cheney.



Xeorxia sitúase dacabalo do único oleoduto que encamiña petróleo desde a conca do Caspio en dirección a Occidente, que non pasa por territorio ruso. Por iso, Bush mostrou especial atención ao goberno de Xeorxia, que asumiu o poder, como todos os posteriores a 1991, por vía golpista máis que pola vía electoral.



A pesar disto e da supresión das actividades políticas da oposición en novembro pasado, o goberno de Tiflís foi proclamado como un "prol-democracia occidental", coma se os dous aspectos fosen inseparables. É, por suposto, o elemento "prol-occidental" o decisivo para Wáshington se un dos dous tivese que descartarse..



De aí o anuncio do Presidente Saakashvilli de que o ataque ruso ao seu país era un "ataque aos propios USA" e a afirmación dun dos seus portavoces dicindo que se os rusos eran aceptados en Osetia hoxe, mañá podería ocorrer en calquera capital europea.



Buscando a expansión do conflito, Cheney ten material para traballar sobre el. A declaración do goberno de Ucraína, moi probablemente feita tras consulta coa Casa Branca, ameazando con botar á flota rusa da súa histórica base da Crimea en Sebastópol, provocaría sen dúbida un choque se se tentase levar á práctica.



O "prooccidental" goberno ucraíno é capaz de proferir esa ameaza en primeiro lugar porque a Crimea foi transferida da Rusia soviética á Ucraína soviética algo arbitrariamente por Jruschov nos 50.

Isto non creou grandes problemas no seu momento, pero foise transformando nunha chaga desde 1991, a medida que a poboación foi preferindo volver pertencer a Rusia. De feito, as protestas foron moi masivas ante a visita o pasado ano dunha "misión de adestramento" militar USA.



Hai tamén unha significativa minoría étnica rusa en Ucraína que vería con bos ollos o estreitamento de lazos coa federación Rusa.

Estes focos potenciais poñen de relevo o feito de que , en moitos casos, as antigas divisións entre repúblicas soviéticas non funcionan como fronteiras interestatais. Son consecuencia da indecente precipitación con que Boris Yeltsin e os seus colegas liquidaron a Unión Soviética canto antes para botar man ás pancas do poder en Rusia.



Non só hai minorías nacionais, frecuentemente rusas, agora no estado "equivocado", hai tamén pobos que, non tendo nin os medios nin siquer a aspiración a establecerse como Estados-Nación, sentíanse moito máis cómodos nunha gran federación multinacional, que nunha nación-estado dominada por un único grupo nacional.

Posto que un dos indubidables éxitos da política para as nacionalidades da Unión Soviética foi a súa promoción do desenvolvemento cultural, lingüístico e educacional de cada grupo étnico, independentemente de cuán pequeno fose ou de cuán marxinado historicamente fose, todos eles teñen agora unha elevada conciencia dos seus dereitos distintivos, e os medios para articulalos.



Todo isto podería ser resolto pacíficamente se os rusos non se empeñasen en usar cada dificultade e diferenza como panca para manter ao seu suposto rival ruso débil e "na súa caixa".



Esta é unha receita para unha interminable escalada de conflitos se Rusia se fortaléce e procura reafirmar o seu papel -ás veces, sen dúbida, co dereito do seu parte, e ás veces non-.



En última instancia, a cuestión de principio é razoablemente clara. Osetios e abjasios non queren ser gobernados por Tiflis, do mesmo xeito que os xeorxianos non queren ser gobernados por Moscova. Que cada un defina o seu propio futuro, dentro ou fóra da Federación de Rusia, libre de coacción.


Pero é absolutamente negativo o papel xogado pola arteira administración USA, famenta de poder, atizando os problemas noutra parte máis do mundo.



O movemento contra a guerra desde hai moito tempo advertiu que os conflitos no Medio Oriental e Asia meridional, terribles como foron e son, moi probablemente son só o comezo, as estribacions, dunha guerra aínda máis grande a menos que a hexemonía mundial USA sexa posta decisivamente en cuestión.




Estamos agora fora desas estribacions e evoluindo cara a unha situación que inequivocamente admite comparación coa de 1914. Máis que nunca, a necesidade de que Gran Bretaña rache coa política exterior de Cheney e cuestione o deslizamento cara a unha guerra cada vez máis ampla, é o maior imperativo.



Andrew Murray é presidente da coalición Stop-War e membro do Comité Executivo do Partido Comunista de Gran Bretaña
 




BOLETIN 517 DEL 29 DE AGOSTO DE 2008
 
 
La izquierda palestina se reune para formar un nuevo referente politico
 
Los partidos de izquierda palestinos, entre ellos el Frente Popular para la Liberacion de Palestina (FPLP), el Frente Democratico para la Liberacion de Palestina (FDLP) y el Partido del Pueblo Palestino (PPP) celebraron una reunion ampliada de sus dirigentes en el Distrito de Rafah en la Franja de Gaza hoy viernes. El tema principal de la reunion fue el estado de division interna en la politica palestina.
 
 
 
Es relanzada la Liga de Futbol de Palestina despues de 8 años
 
Publico y jugadores regresan a los estadios de futbol en la Cisjordania ocupada, donde la Liga Nacional de Futbol Palestina de primera division ha regresado despues de ocho años en suspenso tras el comienzo en el 2000 de la Segunda Intifada.
 
 
 
Nuevamente es interrogado Olmert por corrupcion
 
El primer ministro sionista, Ehud Olmert, fue interrogado nuevamente este viernes por la policia israeli por su implicacion en un caso de corrupcion, informaron fuentes policiales. El interrogatorio de Olmert, que fue el septimo.
 
 
 
 
 
Livni es favorita en encuestas para suceder a Olmert en Kadima
 
Tzipi Livni, ministra de Asuntos Exteriores de Israel y ex espia del servicio de inteligencia terrorista Mossad, aparece como favorita en las encuestas para sustituir al actual primer ministro, Ehud Olmert, al frente de su partido, el Kadima, en las primarias del proximo septiembre.
 
 
 
Cambio de horario en Egipto genera confusion entre palestinos
 
Los egipcios pudieron dormir hoy una hora mas gracias al cambio de horario oficial para facilitar la celebracion del Ramadan, una medida cuya aplicacion en la Franja de Gaza genero confusion entre los palestinos.
 
 
 
ARTICULO DE HOWARD LISNOFF: "Un prolongado silencio. Los judios estadounidenses y los palestinos"
 
Durante muchos años, ahora decadas, guarde silencio como judio sobre la relacion de Israel con, y su tratamiento de, el pueblo palestino y mi sitio como judio estadounidense en esa ecuacion.
 
 
 
ARTICULO DE SILVIA CATTORI: Campaña para romper el asedio a Gaza: "¡Lo hemos conseguido!"
 
«¡Lo hemos conseguido!», exclamo Greta Berlin, portavoz de la operacion "Barco Gaza libre", extenuada pero feliz de ver la alegria de esta calida multitud a la que Israel encarcela en un ghetto y que habia acudido a aclamar la llegada de los barcos Free Gaza y Liberty (*).
--
Los acentos han sido omitidos para permitir que el mensaje sea visto por distintos tipos de configuraciones de correos electronicos.

Web Oficial: www.oicpalestina.org  
EEUU culmina a maior redada laboral contra os 'sen papeis'

A policía detén a 595 inmigrantes que traballaban nunha fábrica de Misisipí

AXENCIAS
LOUREIRO
A policía detivo a 595 estranxeiros sen papeis que traballaban nunha empresa da localidade de Loureiro, no estado de Misisipí, na maior operación contra a inmigración ilegal levada a cabo ata agora en Estados Unidos. Os arrestados proceden de sete países latinoamericanos e de Alemaña, segundo informou a portavoz da Oficina de Aduanas e Control Fronteirizo de EEUU (ICE; nas súas siglas en inglés), Bárbara González.
"Trátase da maior operación centrada na contorna laboral que levamos no país ata a data", dixo González. A redada policial levou a cabo o pasado luns no marco dunha investigación relacionada co uso fraudulento de documentos de identidade e cartillas da seguridade social por parte de inmigrantes. A compañía na que traballaban os detidos, entre os que hai varias mulleres e nove menores, fabrica material eléctrico.

RAZÓNS HUMANITARIAS
"Non sabía que estaba pasando, porqué todos botaron a correr. Ao principio, algúns pensaron que se trataba dunha bomba", dixo Fabiola Pena, unha das traballadoras detidas na redada. Xunto a un centenar máis de arrestadas, nais con fillos pequenos, Pena foi posta en liberdade "por razóns humanitarias", aínda que deberá de presentarse a próxima semana ante un xuíz que determinará se será ou non deportada ao seu país. O mesmo que Elizabeth Alegría, unha inmigrante mexicana de 26 anos. "Estou angustiada porque non se cando van deixar libre ao meu marido nin cando o volverei a ver".
O resto de detidos foron conducidos ata o cárcere que ten a ICE na localidade de Jena, no veciño estado de Luisiana, onde esperan tamén coñecer as resolucións xudiciais. A Alianza polos Dereitos dos Inmigrantes de Misisipí (ADIM) cualificou a redada de "inmoral" e denunciou que a operación deixara a un número indeterminado de nenos sen os seus pais. "Nalgúns casos, pai e nai desapareceron e, noutros, algunhas familias quedaron sen sustento", denunciou á prensa Bill Chandler, membro da ADIM. "A xente da comunidade latina está moi asustada e teme saír das súas casas, mesmo para ir traballar", engadiu.

COMO CRIMINAIS
Parte dos inmigrantes sen papeis arrestados son fieis da Igrexa Cristiá que dirixe o pastor Roberto Vélez. "Moitos nenos nin sequera viñeron á escola", lamentou. O fillo do relixioso, Robert, sinalou que a policía tratou aos detidos "como criminais". En similares termos expresouse John Foxworth, avogado de varios detidos, que proceden do Brasil, O Salvador, Guatemala, Honduras, México, Panamá, Perú e Alemaña.

PC pakistán.traducido polo PCPE

A seguinte declaración foi emitida o 26 de agosto polo Secretariado Central do Partido Comunista de Paquistán con motivo da saída da coalición gobernamental da Ligua Musulmá de Paquistán (N).



A saída da Liga Musulmá de Paquistán (Nawaz) do goberno de coalición dirixido polo Partido do Pobo de Paquistán debilitou ao parlamento e á democracia no país. foi unha decisión dos Estados Unidos de América e dos estamentos militares paquistanís, que querían, e lograron, que ambos os partidos deixasen de traballar xuntos. A actitude e as falsas promesas de Asif Ali Zardari pecharon outras posibles opcións e vías para os socios de coalición. O PC teme que se se mantén a mesma actitude, iso axudaría a crear unha situación na que o PPP, o aparello militar e os aliados norteamericanos poríanse do mesmo lado. Por outra banda, o grupo da Liga Musulmá Nawaz dá pasos extremos para converterse en aliado de Jamat-I-Islam e outras forzas ultra reaccionarias. Esta situación sería sumamente perigosa para a democracia e a federación de Paquistán.



Ademais, queda claro na declaración que se incrementará a presión norteamericana sobre o goberno do Partido do Pobo para manter a súa axenda e existe a posibilidade de que se adopten as prácticas da Liga Musulmá (Q) no pasado goberno. A Liga Musulmá Nawaz debería establecer relacións e unha coalición coas forzas laicas en lugar de con as forzas dereitistas, pois pola contra o aparello militar volverá ocupar o poder.



O PC entende que agora está claro que os Estados Unidos de América son o principal obstáculo para a restauración da xudicatura e a supremacía do parlamento, e recibe o apoio do aparello militar. Desexan que a supremacía téñaa unha persoa en lugar do parlamento, polo cal necesitan un sistema presidencialista no país.



O secretariado central, ademais, declara que é a hora de que as forzas de esquerda, os avogados, os sindicatos e as organizacións profesionais opóñanse e loiten abertamente contra os Estados Unidos de América e o aparello paquistaní. Presionar no parlamento e loitar contra os Estados Unidos de América para que non volva interferir na dirigencia de Paquistán.

Imdad Qazi

Membro do Secretariado Central

Partido Comunista de Paquistán

gara
Luís Goñi e Xabier Sagardoi denuncian ser "brutalmente torturados" pola Garda Civil
Os mozos barañaindarras Luís Goñi e Xabier Sagardoi denunciaron ser "brutalmente torturados" durante os cinco días de incomunicación que permaneceron en mans da Garda Civil. O xuíz da Audiencia Nacional española Fernando Grande-Marlaska ordenou hoxe o seu ingreso en prisión provisional comunicada.

28/08/2008 9:41:00
IRUÑEA-. As axencias españolas, citando fontes xurídicas, sinalaron que Grande-Marlaska adoptou esa decisión a instancias do fiscal Miguel Anxo Carballo, imputando aos mozos un delito de "integración en organización terrorista", un continuado de "estragos" e outro de "danos terroristas".

O xuíz acúsalles de pertencer á organización xuvenil Segi e participar en actos de "kale borroka".
Pola súa banda, Askatasuna informou de que os mozos denunciaron ante o xuíz ser "brutalmente torturados" durante os cinco días que permaneceron incomunicados en mans do instituto militar. Os familiares puideron estar por un curto prazo de tempo cos arrestados, quen lles informaron do duro trato recibido.

Así, denunciaron ser sometidos a incesantes sesións de golpes por todo o corpo e a permanecer todos os días cos ollos tapados. Así mesmo, colocáronlles a bolsa "moitas veces", ameazáronos con aplicarlles os electrodos e ameazáronnos con deter aos seus familiares.

O médico de confianza non puido reunirse con eles aínda, aínda que se lles levantou xa a incomunicación.
Segundo informara Askatasuna, Goñi e Sagardoi foron trasladados ás dependencias da Audiencia Nacional incomunicados pouco antes das 10.00 da mañá, e compareceron ante o xuíz sen a posibilidade de que un avogado de confianza lles asistíse.

As mesmas fontes sinalaron que os dous negaron as acusacións vertidas na súa contra.
Denuncia de Askatasuna
Askatasuna denunciou, unha vez máis, as torturas sufridas por estes cidadáns vascos e sinalou que deste xeito "o Goberno español deixou claro que está disposto a utilizar a violacións de dereitos máis salvaxes para obter os seus obxectivos políticos".

"Como é posible que nun Estado que se autocalifica como demócrata indulte e homenaxee aos torturadores?", denunciou. Así, apuntaron que estes casos "lembrannos os tempos máis escuros do franquismo". "As forzas de ocupación practican a tortura por decisión política de Zapatero e Rubalcaba", criticaron.

Por iso, fixeron un chamamento á cidadanía para que tome "compromisos concretos" en contra da tortura.
Detención
Luís Goñi e Xabier Sagardoi foron detidos na madrugada do domingo en Barañain nunha operación dirixida polo xuíz Fernando Grande-Marlaska e que as autoridades españolas enmarcaron dentro dun novo ataque contra a "kale borroka".

Durante estes días que permaneceron incomunicados baixo a custodia da Garda Civil, a preocupación entre familiares e achegados dos detidos foi aumentando a medida que ía pasando o tempo xa que descoñecían o lugar onde estaban apresados e as condicións nas que permanecían.

Os seus familiares e membros do movemento prol amnistía acudiron esta semana ás oficinas do Defensor do Pobo de Nafarroa, Javier Enériz, para esixirlle que puxese fin á incomunicación, aínda que este limitouse a expresar que as súas competencias non alcanzaban a posibilidade de intervir nesas cuestións.


"Soplete de longo alcance": nova arma que está desenvolvendo EEUU
Un arma de raios láser que permite disparar e logo negalo
Sección:Industrias militares

Manuel Garcia Jr.
CounterPunch
Traducido do inglés para Rebelión por Germán Leyens
Unha recente noticia sobre o desenvolvemento de armas láser de EE.UU. sinala:
"Un arma láser aerotransportada alcumada "soplete de longo alcance" ten o
beneficio adicional de que EE.UU. podería negar convincentemente toda
participación na destrución causada, din altos responsables da
Forza Aérea de EE.UU. (USAF).
Os laboratorios de armamentos de EE.UU. compiten ferozmente polo
financiamiento das forzas armadas. Unha rede ramificada de complexidade
fractal, como o sistema de raíces dunha árbore, esténdese desde as
principais fervenzas de fondos que saen do Pentágono: exército, armada,
forza aérea; e todos eses ríos económicos repártense en filamentos que
alimentan a importantes laboratorios de armas, dentro dos cales continúa
o proceso de filamentación cando departamentos, proxectos e grupos
compiten polo financiamiento con unidades administrativas irmás ao
seu nivel da xerarquía. Esta filamentación da competencia esténdese ao
ámbito individual, é un sistema carrerista no que un can come a outro.
Cada unidade en competencia, desde o individuo ata os servizos
militares produce cada cal publicidade, na forma de presentacións,
artigos en revistas, libros brancos, follas de datos, e testemuños
oficiais, para chamar atención e solicitar fondos. Esta actividade é
continua, frenética, e produce cada ano unha cantidade enorme de hipérbole.
As afirmacións máis antojadizas, dramáticas, e apocalípticas sobre armas e
sistemas en desenvolvemento (talvez unha descrición máis adecuada sexa
"mercadeadas") son producidas como exemplos desa hipérbole. Como en toda
publicidade, o propósito do alboroto é atraer a atención dalgún "amante
rico," quen podería entón escoitar ese rolo de venda durante suficiente
tempo como para comprar algo.
A xente que traballa no Láser Táctico Avanzado (ATL) no Laboratorio de Investigación
da Forza Aérea de EE.UU. na Base Kirtland da Forza
Aérea en Albuquerque, Novo México, pensa evidentemente que os
responsables do financiamiento situados na cúpula da cadea
alimentaria considerarán que a "posibilidade de que quen a utilice poida
logo negalo sen que se note que mente" é unha característica valiosa do
seu produto. O grupo que traballa en láser químicos desde os anos setenta
ten que mellorar continuamente a tecnoloxía para seguir sendo competitivo
fronte a sistemas alternativos de armas (por exemplo, os RPV, descritos máis adiante),
e ten que inventar xustificacións para que os responsables
políticos gobernamentais e militares promovan os seus produtos e métodos. Polo tanto,
inventou a afirmación de que o disparo dun láser químico
infravermello (IR), montado nun avión de carga a entre uns 10 e uns 20
quilómetros do seu obxectivo en terra, pode ser feito sen ser detectado, e
polo tanto os perpetradores - militares de EE.UU. - poderían utilizar unha
"negación crible" da súa responsabilidade polo ataque. A astucia artera
fiable é vista como algo positivo, un atractivo para o comprador.
É imposible detectalo? Un raio de láser infravermello (invisible) dun
quilovatio que produce a calor equivalente a un "soplete" nun pequeno
sitio dun obxectivo, desde un avión a 10 quilómetros de distancia, sería moi
difícil de detectar se fose imprevisto. Se se esperase este tipo de ataque,
probablemente habería detectores de radar explorando á busca da
presenza de avións Hercules C-130H, sensores IR explorando a atmosfera a baixa
altura en busca de luz dispersa de láser IR, escáneres de trazas de gas
(espectroscopia Raman) para detectar o rastro de cheiro químico de cloro e
yodo do avión atacante, e protexeríanse os obxectivos de alto valor con abundante
material de absorción de calor (é dicir, se é posible,
enterrándoos). A pesar diso, numerosos obxectivos estarían en risco.
Podería ser xente do montón ou obxectivos elevados a unha importancia pasaxeira
durante unha crise, por exemplo, o persoal diplomático (espía) ou militar
(ou insurxente), equipos de transporte: de persoal, camionetas, camións con alimentos
e subministracións, de municións, unidades de comunicacións e de rastrexo
electrónico, artillería, embarcacións; e infraestrutura civil
considerada caza legal polos atacantes estadounidenses. Talvez se póida
pensar no ATL como o equivalente dun soldado estadounidense co
poder destrutor dun rifle automático ou dun lanzachamas, con precisión
guiada por GPS (Sistema de Posicionamento Global) [supondo que os
coordinados de GPS do obxectivo sexan coñecidos), e mantendo unha distancia
de 10 quilómetros. Xa que a enerxía que chega ao obxectivo é menos que a de bombas
aéreas (de gravidade, lanzadas) e de bombas portadas por mísiles, a
xente do ATL considerou útil afirmar que o seu sistema produce "menos dano
colateral." Así, que hai que velo como unha posibilidade de asasinato e
sabotaxe digna de confianza, a control remoto.
Certamente esas afirmacións teñen unha certa sustancia, pero esas
características "furtivas" non serían a toda proba, nin serían sempre
utilizadas facilmente. Ten que haber moita coordinación para utilizar este sistema
de armas. Como dixen, a localización segundo GPS do obxectivo ten
que ser coñecida, e é complicada cando se trata dun obxectivo móbil. A
dose que chegue ao obxectivo dependerá da distancia do avión, e de condicións
atmosféricas (difusión e absorción da luz do láser). Os
atacantes desexarían estar seguros de fornecer suficiente enerxía para
causar un efecto destrutivo suficiente para as súas intencións. A toma de puntería
co raio e o seu posicionamento son procesos dinámicos
simultáneos, de modo que tería que participar unha serie de refinados
ordenadores e sistemas electrónicos militares (o que é necesario, pero é
rutineiro actualmente nas forzas armadas de alta tecnoloxía). A
confirmación do éxito da operación requiriría sistemas separados de vixilancia
ou persoal situado separadamente.
Unha tecnoloxía competidora serían os avións teledirixidos (RPV) con sistema
para mirar abaixo- disparar abaixo, utilizados amplamente polas
forzas de EE.UU. en Iraq e Afganistán, e polos israelís. Os RPV chegan
moito máis preto da acción, aínda que poden ser moito máis pequenos que un
C-130G e utilizan balas, bombas e mísiles de estilo antigo; pero o control
atópase lonxe. Polo tanto, poida que os RPV non permitan a "negación
crible" cando son utilizados en áreas densamente poboadas (demasiadas
testemuñas).
O ATL é un láser químico; breves descricións do láser e da súa química
aparecen en artigos en Internet "láser químico osíxeno-yodo (COIL), e
"Yodo". Primeiro combínase o gas de cloro e peróxido de hidróxeno (2Cl
H2O2 => 2HCL Ou2), e isto produce acedo hidroclórico e moléculas de osíxeno
nun estado excitado. O ácido hidroclórico reacciona entón con hidróxido
de sodio (HCL NaOH => NaCl H2O) para neutralizar o ácido e
formar auga salgada).
Finalmente, introdúcese yodo, que reacciona co osíxeno excitado, que
entón emite o seu exceso de enerxía como fotóns infravermellos. Isto sucede nunha
cámara con espellos infravermellos, que é a cavidade láser da cal sae
o raio. A miña descrición da química foi toscamente simplificada (xa que
non son químico), haberá numerosas reaccións entre todos os posibles
produtos derivados, e nunca haberá un esgotamento total do cloro e do
ácido hidroclórico, nin unha transformación total en auga salgada pura e óxidos
de yodo. Haberá un cocido tóxico que require reprocesamiento químico para
limpalo para que sexa reutilizado ou refugado. O avión do ATL
transportará tanques de gas de cloro baixo alta presión e peróxido de hidróxeno
de alta pureza; ambos constitúen perigos importantes de explosión.

O ATL é un de numerosos proxectos de desenvolvemento de armas que chupan
durante décadas o tesouro nacional, sustentando as ambicións carreiristas
de tecnócratas e traballadores en armas, e que ás veces lanzan produtos
complexos aos inventarios dos servizos militares. O verdadeiro valor
militar de calquera sistema semellante é definido pola magnitude e o
alcance das ameazas que supostamente debe eliminar, e a facilidade de uso
fiable da tecnoloxía. Sexa cal for a verdadeira utilidade (para os
militares) dalgún sistema semellante, nunca é tan fantástico como
pretenden os seus numerosos anuncios. Considerando o brebaxe que debe ser
aerotransportado para producir o raio infravermello ATL, poderíase preguntar
é un sistema de armas de utilidade crible?

Manuel Garcia, Jr. é físico xubilado.

Lanzamiento de la Asamblea Popular en Buenos Aires.

Transcurrido tres años y medio del gobierno progresista ya no quedan dudas de que este gobierno y la fuerza política que lo sostiene se ha transformado en eficaces ejecutores de las políticas de la derecha, aliados del imperialismo y del gran capital y han abandonado totalmente el proyecto de la izquierda.

La Asamblea Popular en poco más de dos años de existencia se ha consolidado como una clara referencia de izquierda, promoviendo la organización y la unidad en el plano político y social. Ganando la calle con la movilización y la resistencia a las políticas antipopulares del progresismo.

Asumimos la responsabilidad histórica de constituirnos como la nueva opción política electoral que recupere las banderas y principios históricos de la izquierda, artiguista, antiimperialista, anticapitalista, comprometida con la liberación nacional y el socialismo y el internacionalismo proletario.

Convocamos por lo tanto, a todos los compañeros y organizaciones sociales y políticas a sumar su esfuerzo y compromiso en esta gesta histórica que nos compromete en la lucha por la segunda y definitiva independencia.

Asumiendo este desafío, los compañeros Héctor Morales (Movimiento defensa de jubilados), Ricardo Cohen (PCR), Gustavo López (sindicato del taxi), Eduardo Rubio (Movimiento 26 de marzo) integrantes del Coordinador Nacional de la Asamblea Popular, visitarán Buenos Aires los días 12, 13 y 14 de septiembre.

Un camino nuevo se nos abre junto a otros compañeros que como nosotros siguen soñando con la Patria Latinoamericana, con el Socialismo y la liberación Nacional.

Reciban un fraternal saludo.

Prensa Asamblea Popular

asambleapopularargentina@gmail.com