quinta-feira, 9 de outubro de 2008

ORDES DO BUSH

CRIMINALIZANDO AOS ACTIVISTAS CONTRA A GUERRA?
Michel Chossudovsky e Matthew Rothschild
Título orixinal: Seizing War Protesters? Assets
Tradución: Ernesto Carmona
(especial para Argenpress.info)
http://www.argenpress.info:80/2008/10/as-25-noticias-ms-censuradas-en-2007_07.html



O presidente Bush asinou dúas ordes executivas que facultan ao departamento do Tesouro para apoderarse dos bens de calquera persoa percibida ?directamente ou indirectamente? como unha ameaza para as operacións de EEUU no Oriente Medio.

A primeira destas ordes executivas, titulada "Bloqueando as propiedades de certas persoas que ameazan os esforzos de estabilización en Iraq" e asinada por Bush o 17 de xullo de 2007, autoriza á secretaría de Facenda, en consulta co departamento de Estado e o Pentágono, a confiscar os activos dos cidadáns e das organizacións de EEUU que "directa ou indirectamente" supoñan un risco ás operacións de EEUU en Iraq.

As ordes de Bush

"Emitín unha orde executiva bloqueando as propiedades de determinadas persoas 1) por ter exposto un risco significativo de confianza, un acto ou actos de violencia co propósito ou o efecto de ameazar a paz ou a estabilidade de Iraq ou o goberno de Iraq ou de minar os esforzos por promover a reconstrución económica e reforma política en Iraq... ou 2) por asistir materialmente, patrocinado, ou provisto financiamiento, material, loxística ou apoio técnico, ou as mercadorías ou servizos en apoio dun acto ou de actos de violencia ou de calquera persoa cuxas propiedades e intereses sexan bloqueadas conforme a esta orde..."

A sección cinco desta orde anuncia que "... debido á capacidade de transferir fondos ou outros activos instantaneamente, o aviso previo a tales persoas sobre as medidas a ser tomadas conforme a esta orde faría estas medidas ineficaces. E por tanto, determínase... non necesitarse ningún aviso previo sobre a listaxe ou a determinación [de bloqueo de bens]... "

O 1 de agosto Bush publicou outra orde executiva similar, titulada "Bloqueando a propiedade das persoas que minan a soberanía do Líbano ou os seus procesos e institucións democráticas". Aínda que o texto desta orde no seu maior parte é idéntico ao da primeira, a orde respecto do Líbano é máis severa.

Mentres ambas as ordes eluden o dereito constitucional ao debido proceso que establece a lei, outorga á secretaría de Facenda a autoridade de facerse das propiedades desas persoas que expoñan un risco de violencia, ou ao que se entenda de calquera xeito vago como oposición á axenda de EEUU. A orde do 1 de agosto apunta a calquera persoa determinada por incorrer, ou por expor un risco significativo de tomar algunha acción violenta ou non violenta que mine as operacións no Líbano. Autoriza a conxelar tamén os activos "dun esposo ou dun neno dependente" de calquera persoa cuxos bens se incauten e esta orde executiva sobre O Líbano tamén prohibe o abastecemento de alimentos, abrigo, medicamentos ou calquera axuda humanitaria a quen cuxos activos sexan confiscados, incluíndo aos "nenos dependentes" referidos arriba.

Escrita dunha maneira vaga e perigosamente aberta para a máis ampla interpretación, esta orde inconstitucional permite apuntar arbitrariamente contra calquera estadounidense para desposuílo de todas as súas pertenzas e relegalo ao ostracismo da sociedade. Bruce Fein, avogado constitucionalista e ex funcionario do departamento de Xustiza na administración Reagan, dixo da orde: "Isto está medrando incriblemente . Nunca vin nada tan amplo. Amplíase máis aló do terrorismo, máis aló de tentar utilizar violencia ou a ameaza de violencia para intimidar á poboación".

Nun editorial para o Washington Post, Fein dixo: "A persoa sometida a unha conxelación dos seus activos é convertida nun leproso. As sentenzas de morte financeira son emitidas por secretaría impóndose sen aviso nin ningunha oportunidade de responder sobre a base do proceso debido. Desexan dar o garrotazo como un lóstrego. Calquera persoa cuxos activos se conxelen inmediatamente enfronta unha atroz comprensiva. A vítima non pode recibir axuda nin os seus eventuais benefactores poden proporcionarlle fondos, mercadorías ou servizos de ningunha clase. Un avogado non pode proporcionar servizos xurídicos para desafiar a acción de bloqueo por secretaría. Un doutor non pode proporcionar servizos médicos en resposta a un fallo cardíaco". Fein agrega: "O departamento de Xustiza rutinariamente confía en que as ordes executivas que revisa sexan consistentes coa Constitución. Estará a durmir o Avogado Xeral?" (1). (Véxase a historia # 8).

Actualizaciòn de Matt Rothschild

Ésta é unha historia que virtualmente non foi recollida ?que se saiba? por ningún dos grandes medios de prensa corporativos. Cando viaxei ao redor do país para dar conferencias o verán pasado e trouxen a colación o tema desta orde executiva, a xente non podía crelo e preguntábase porqué non ouviran falar del. Aínda me estou a preguntar iso mesmo.

Aquí hai un par de bos lugares para ir ás edicións relacionadas con esta historia: The American Civil Liberties Union, www. aclu.org e The Center for Constitutional Rights, www.ccrjustice.org.

Cita:
1. Bruce Fein, ?Our Orphaned Constitution,? Washington Estafes, August 7, 2007

Fontes:
Global Research, July 2007
Título: ?Bush Executive Order: Criminalizing the Antiwar Movement?
Autor: Prof. Michel Chossudovsky

The Progressive, August 2007
Título: ?Bush?s Executive Order Even Worse Than the One on Iraq?
Autor: Matthew Rothschild

Estudantes investigadores: Chris Navarre e Jennifer Routh
Evaluador académico: Amy Kittlestrom, Ph.D.

II ENCONTRO HEMISFÉRICO FRONTE Á MILITARIZACIÓN


Minga Informativa de Movimientos Sociales
---------------------------------------------




Resumen de la Declaración Final del II Encuentro Hemisférico Frente a la Militarización






"Para callar las armas, hablemos los pueblos"






La Esperanza, Intibucá, Honduras, 3 al 6 de octubre de 2008






Durante los días 3 al 6 de octubre en La Esperanza, Intibucá, Honduras, se llevó a cabo el II Encuentro Hemisférico Frente a la Militarización donde se dieron cita más de 800 delegadas y delegados de 175 organizaciones y de 27 países (México, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Cuba, Haití, República Dominicana, Argentina, Perú, Bolivia, Ecuador, Chile, Uruguay, Paraguay, Colombia, Venezuela, Brasil, Puerto Rico, Australia, España, Italia, Holanda, Estados Unidos y Canadá), así como hermanas y hermanos de los Pueblos Originarios de Indoamérica (Mapuche, Aymara, Mayas, Lencas, Garífunas, Chorotegas, Emberá katíos del Altosinú, entre otros).


Frente a la crisis del sistema capitalista se alza en el mundo una crisis múltiple (energética, alimentaria, ambiental, financiera, social y política). Con ello, la militarización se agudiza y sus efectos se recrudecen en el intento del sistema por controlar los espacios, los mercados y los recursos naturales. En nuestro hemisferio la militarización se hace evidente de múltiples formas. En su sentido más amplio, la violencia militar, institucional y policíaca son parte de esta continua escalada de represión, ocupaciones y saqueo de recursos naturales, que responde a la imposición del modelo económico neoliberal.


En este contexto, desde el movimiento social luchamos por nuestros derechos, tierras y territorios. Por eso, diversas redes y organizaciones del continente nos hemos vuelto a articular en un esfuerzo estratégico y urgente para retomar voluntades y definir líneas de acción que permitan avanzar de modo más coordinado y efectivo ante la amenaza continental y global que representan la militarización, las guerras y la represión.


Ante ello consideramos:


* Que la militarización es el principal factor de la violación de los derechos humanos fundamentales, como los derechos a la vivienda, la salud, la educación, etc., y en especial los derechos generales y particulares de los pueblos indígenas y negros;


* Que la militarización también se expresa con violencia, represión e intolerancia a la diversidad sexual, obstaculizando la creación de una cultura inclusiva y de paz para todas y todos sin discriminación;


* Que la militarización genera saldos de presos políticos, torturas y desapariciones forzadas y una fuerte criminalización hacia los jóvenes y maras, con consecuencias no sólo individuales sino también colectivas;


* Que la militarización es la máxima expresión del patriarcado, donde las mujeres son las principales víctimas de la violencia, sus cuerpos se convierten en el campo de batalla y son consideradas botín de guerra;


* Que la militarización se basa en prácticas de reclutamiento forzoso y engañoso que violan los derechos y rompen con el futuro de los jóvenes, lleva a la represión de movimientos antiguerra;


* Que la militarización genera un mayor número de migrantes que son criminalizados bajo las leyes antimigratorias aprobadas en los EE.UU. y la Unión Europea, y son víctimas de violaciones de sus derechos humanos; la militarización de las fronteras lleva a la muerte de miles de personas a manos de las fuerzas de seguridad o en el intento de cruzar las fronteras, siendo los más vulnerables las mujeres y los niños;


* Que la militarización constituye una amenaza a los movimientos campesinos debido a la represión de sus demandas por reformas agrarias integrales y soberanía alimentaria;


* Que la militarización es el mecanismo de control del capital sobre los recursos estratégicos y la energía, y viola los derechos de las comunidades sobre ellos y sus decisiones sobre su tierra y territorios;


* Que el capitalismo no puede existir sin su estructura militar de dominación. En nuestro hemisferio esta estructura actualmente incluye la Iniciativa Mérida, el Plan Colombia, el ASPAN, las bases militares, la Escuela de las Américas, el Instituto de Cooperación para la Seguridad Hemisférica, la Fuerza Delta, el Comando Sur, la Cuarta Flota;


* Que la militarización va acompañada de un terrorismo mediático, de una estrategia de manipulación y de miedo, de una ideología militar caracterizada por el colonialismo mediático, entre otras formas de dominio y enajenación;


* Que la militarización se alienta con la supuesta "guerra contra el narcotráfico" como la perfecta excusa para militarizar la sociedad y las estructuras del Estado;


* Que la militarización es la respuesta a la criminalización de la protesta social concebida como amenaza al sistema de dominación bajo las llamadas "Leyes antiterroristas" que siguen el modelo estadounidense de la Ley Patriota;


* Que la militarización impulsa el crecimiento del presupuesto militar, favoreciendo a su gran industria en los sectores público y privado, generando deudas externas, y desviando recursos que podrían destinarse a satisfacer los derechos económicos, sociales y culturales;


* Que la militarización es un instrumento para la implementación y la seguridad de los megaproyectos de infraestructura e inversión del gran capital transnacional, como son los casos del Plan Puebla Panamá, la Iniciativa de Infraestructura Regional para Suramérica (IIRSA), los Tratados de Libre Comercio y los Acuerdos de Asociación.


EXIGIMOS:


1) El cierre definitivo de todas las bases militares norteamericanas y de cualquier otra nación extranjera en América Latina y el Caribe, y la prohibición a los traslados o aperturas de nuevas bases en nuestro continente;


2) La cancelación inmediata de la IV Flota que vulnera la soberanía de los pueblos;


3) El retiro inmediato de la Minustah en Haití y su reemplazo por delegaciones de solidaridad, cooperación técnica, reconstrucción, así como la cancelación de la deuda externa ilegítima que lo ahoga;


4) La cancelación de proyectos de infraestructura y megaproyectos que violan el pleno derecho de la población latinoamericana, indoamericana y caribeña a sus territorios y recursos ancestrales;


5) El fin del Plan Colombia y la Iniciativa Mérida que profundizan la injerencia militar norteamericana y contribuyen a la militarización de nuestros países;


6) La derogación de todas las leyes antiterroristas que atentan contra los pueblos y criminalizan la lucha social;


7) El pleno respeto de los derechos de las mujeres y el fin inmediato de la violencia sexual, la prostitución y la trata de mujeres donde están ubicadas las bases militares y las zonas de conflicto;


8) El retiro de tropas norteamericanas y todo intento de militarización de la Triple Frontera, y respeto a los territorios y soberanías de los pueblos del sur.


9) El reemplazo del modelo militarizado de "guerra contra el narcotráfico" con medidas de participación ciudadana, salud comunitaria, etcétera;


10) El pleno respeto de los derechos de los migrantes y la cancelación del "muro de la vergüenza" en la frontera EEUU-México;


11) El respeto a nuestro derecho a tener, manejar y operar nuestros propios medios de comunicación; hacemos un llamado al fortalecimiento y a la creación de redes de medios propios, indígenas, populares, comunitarios y alternativos, así como a recuperar espacios públicos para la comunicación directa;


12) Acceso a la información inmediata y precisa sobre cuánto del presupuesto nacional se dedica a financiar la militarización, para poder ³desarmar² dichos presupuestos y exigir que los recursos se utilicen para el bienestar de toda la población;


13) El levantamiento del bloqueo a Cuba sobre todo en este momento en que sufre, junto a los hermanos y hermanas de Haití, las consecuencias de los huracanes Gustav e Ike;


14) El fin de la violencia secesionista y la intervención del gobierno de los Estados Unidos en Bolivia.


Los participantes del II Encuentro contra la Militarización,


- Saludamos la decisión del pueblo y el gobierno ecuatoriano de cerrar definitivamente la Base militar de Manta en 2009.


- Nos solidarizamos con el pueblo boliviano y su lucha por la integridad de su territorio y su soberanía.


- Saludamos la construcción de la Alternativa Bolivariana de las Américas (ALBA) sobre la base del respeto irrestricto de los derechos humanos y de relaciones de equidad.


Considerando todo lo anterior, reafirmamos nuestro compromiso de luchar por un mundo y un continente desmilitarizado, desarmado, libre de guerra, miseria y violencia. Estos días han permitido que profundicemos en el conocimiento de la realidad común que enfrentamos, así como identificar y formular las líneas de acción estratégicas que, como movimientos populares, nos permitan enfrentar la permanente agresión y criminalización que sufren nuestros pueblos y movimientos. Esto queda reflejado en nuestro Plan de Acción continental contra la militarización, que por medio de Campañas y Acciones a nivel de base y con proyección nacional y continental, nos posibilitará alcanzar en un día no lejano el sueño de vivir libres de violencia, exclusión y guerra.


³¡Para callar las armas, hablemos los pueblos!²
³¡Con la fuerza ancestral de Iselaca y Lempira,
se levantan nuestras voces de vida, justicia, dignidad, libertad y paz!²




*************************************
Minga Informativa de Movimientos Sociales
http://movimientos.org/


Suscripciones: http://listas.movimientos.org/listas/subscribe/pasavoz
Desuscripciones: mailto:sympa@listas.movimientos.org?subject=uns%20pasavoz


Problemas con subscripciones a la lista: <pasalavoz@movimientos.org>


SEGURIDADE ALIMENTARIA

DECLARACION DA FEDERACION SINDICAL DAS AMERICA EN APOIO á CONVOCATORIA Ao ENCONTRO CONTINENTAL DE TRABALLADORES DA AGRICULTURA E A ALIMENTACION

Un grupo de organizacións, encabezadas pola Confederación de Pobos e Organizacións Indíxenas e Campesiñas do Ecuador (FEI) e a Fronte Nacional dos Traballadores de Nicaragua (FNT), convocaron a organizacións sindicais de traballadores, de campesiños, de produtores, de cooperativistas, de pobos ancestrais e de todos aqueles sectores sociais vinculados á problemática agrícola e alimentaria do continente, a participar activamente no Encontro Continental de Traballadores da Agricultura e a Alimentación baixo a lema ?Unidos por unha América Nova?, que se realizará en Managua, Nicaragua, os días 28 e 29 de novembro do 2008.

A Federación Sindical Mundial nas Américas apoia a celebración deste importante Encontro e chama a todas as organizacións concernidas a ofrecerlle a súa activa contribución para que no mesmo lógrese, como expresa a convocatoria:

??..construír unha visión e unha acción común para enfrontar e transformar a histórica e actual dominación imperial e neoliberal a que están sometidos os traballadores da agricultura e da alimentación no continente americano, na que o fundamentalismo do mercado, o consumismo e a voracidade das transnacionales ha depredado os recursos naturais, deteriorado profundamente o medio ambiente, aumentado a fame e a desigualdade social?..?.

A convocatoria do Encontro Continental de traballadores da Agricultura e a Alimentación ocorre cando se agudiza a crise alimentaria mundial que non é un fenómeno circunstancial. A gravidade das súas manifestacións, nun mundo que produce suficientes alimentos para todos, é consecuencia dunha orde económica internacional que sostén e profunda a pobreza, a desigualdade e a inxustiza. A fame e a desnutrición, que contradin un dereito humano inalienable, puidesen ser combatidos se os gastos militares da OTAN nun ano fosen reducidos en só un 10% liberando case 100 000 millóns de dólares.

Tamén podería combaterse a crise alimentaria se se condonara a débeda externa dos países en desenvolvemento, que xa foi pagada máis dunha vez, posibilitando que os países do Sur dispuxesen de 345 000 millóns de dólares anuais ò se os países desenvolvidos cumprisen o seu compromiso de destinar o 0.7 % do seu Produto Interno Bruto á Asistencia Oficial ao Desenvolvemento, o que posibilitaría que o Sur dispuxese de polo menos 130 000 millóns de dólares adicionais cada ano.

Podería igualmente dedicarse a combater a fame e a desnutrición o que se destinase á produción de alimentos só unha cuarta parte do diñeiro que cada ano se malgasta en publicidade comercial, o que significaría case 250 000 millóns de dólares ò que se destinase ao desenvolvemento agropecuario no Sur, o diñeiro que se utiliza para subsidios agrícolas no Norte, xa que de tal maneira os pobos do mundo subdesarrollado disporían de ao redor de mil millóns de dólares diarios

para investir na produción de alimentos.

O Encontro Continental de Traballadores Agroalimentarios levará a cabo, precisamente, en Nicaragua, país no que en maio pasado, por iniciativa do seu Presidente, Comandante Daniel Ortega, celebrásese o Foro Rexional sobre Soberanía e Seguridade Alimentaria tentando concertar accións para dar resposta á crise.

A Federación Sindical Mundial nas América, ao sumarse á convocatoria do encontro, aspira a que o mesmo contribúa á imprescindible unidade de acción na loita a favor da produción sustentable de alimentos e a seguridade alimentaria que de forma cada vez máis dramática requiren os nosos pobos traballadores.

Setembro 25 do 2008

Exército de EE.UU. desprega unidade de combate dentro do país por posibles disturbios


Exército de EE.UU. desprega unidade de combate dentro do país por posibles disturbios

Bill Van Auken
WSWS

Traducido do inglés para Rebelión por Germán Leyens


Por primeira vez na historia, os militares de EE.UU. están a despregar unha unidade de combate do Exército en servizo activo regular para uso a tempo completo dentro do país a fin de encarar emerxencias, incluídos potenciais disturbios civís.
Desde o 1º de outubro, o Equipo de Combate da Primeira Brigada da Terceira División será colocado baixo o comando do Exército Norte de EE.UU., o compoñente do exército do Comando Norte (NorthCom) do Pentágono, que foi creado despois dos ataques terroristas do 11 de setembro de 2001 coa misión declarada de defender a ?patria? e axudar a autoridades federais, estatais e locais.
A unidade ? coñecida como ?Raiders? [asaltantes] ? é unha das de máis ?selectas? do Exército. Pasou case tres dos últimos cinco anos en Iraq, dirixindo o asalto contra Bagdad en 2003 e realizando combates casa por casa na represión da resistencia na cidade de Ramadi. Foi o primeiro equipo de combate de brigada enviado tres veces a Iraq.
Aínda que se utilizaron previamente unidades en servizo activo en tarefas temporais, como ser as tropas con equipo de combate despregadas en Nova Orleans, que foi colocada efectivamente baixo a lei marcial despois do furacán Katrina, isto marca a primeira vez en que unha unidade de combate do Exército recibe tarefas específicas nas que chan estadounidense constitúe a súa ?zona de combate.?
Os pronunciamientos oficiais do Pentágono subliñaron o papel de unidades especializadas nunha reacción potencial a un ataque terrorista dentro de EE.UU. O xeneral George Casey, xefe do Estado Maior do Exército, asistiu a semana pasada a un exercicio de adestramento duns 250 membros da unidade en Fort Stewart, Xeorxia. O centro do exercicio, segundo a oficina de asuntos públicos do Exército, foi como os soldados ?poderían voar misións de procura e rescate, extraer vítimas e descontaminar a xente despois dun catastrófico ataque nuclear na rexión vital da nación.?
?Estamos en guerra contra unha rede extremista global que non desaparece,? dixo Casey aos soldados. ?Espero que non teñamos que usala, pero necesitamos a capacidade de facelo.?
Con todo, a misión asignada aos case 4.000 soldados do Equipo de Combate da Primeira Brigada non é só rescatar a vítimas de ataques terroristas. Un artigo que apareceu este mes en Army Times (?Brigade homeland tours start Oct. 1? [Percorridos de brigada polo interior comezan o 1º de outubro]), unha publicación que é amplamente lida polos militares, pinta un cadro diferente e moito máis sinistro.
?Poderase recorrer a eles para axudar en casos de descontento social e control de multitudes,? informa o xornal. Cita ao comandante da unidade, coronel Robert Cloutier, dicindo que os soldados están a ser adestrados no uso do ?primeiro paquete non-letal que xamais presente o Exército.? As armas, informa a publicación, están ?destinadas a someter a individuos revoltosos ou perigosos sen matalos.? O equipo inclúe ?beanbag bullets?[Cartuchos nos que tras a pólvora insérese un taco separador e unha cantidade de perdigones esféricos envolvidos nun saquete de tea e cunha falsa ojiva plástica que lles proporciona protección aerodinámica], escudos e porras e equipos para erixir bloques de ruta.
Parece que como parte do adestramento para o seu despregamento dentro de EE.UU., ordenouse aos soldados que proben parte deste equipo non-letal os uns sobre os outros.
?Fun o primeiro na brigada ao que lle aplicaron o Taser [porra de electrochoque]?, dixo Cloutier ao Army Times. Describiu os efectos da arma como ?a peor cambra muscular da túa vida ? multiplicado por 10 en todo o teu corpo.?
A observación do coronel suxire que, en preparación para os seus deberes no ?fronte interior?, soldados rasos tamén son sometidos rutinariamente ao Taser. O efecto e o propósito embrutecedor dun exercicio de adestramento tan macabro é insensibilizar aos soldados contra a conmiseración pola dor e o sufrimento que se lles pode pedir que inflixan á poboación civil utilizando esas mesmas armas ?non-letais.?
Segundo funcionarios militares citados polo Army Times, o despregamento de tropas regulares do Exército en EE.UU., iniciado co Primeiro Equipo de Combate de Brigada, farase permanente. Diferentes unidades serán rotadas na tarefa sobre unha base anual.
Nunha entrevista en liña con xornalistas durante este mes, preguntouse a oficiais sobre as implicacións do novo despregamento para a Lei Posse Comitatus, o estatuto legal de 230 anos de antigüidade que prohibe o uso de forzas militares de EE.UU. para propósitos de mantemento da orde dentro da propio EE.UU.
O coronel Lou Volger, xefe de operacións futuras de NorthCom, tratou de minimizar calquera rol de mantemento da orde, pero agregou: ?Integrarémonos co mantemento da orde para comprender a situación e asegurar que saibamos de calquera ameazas.?
Volger recoñeceu o obvio: que o Equipo de Combate de Brigada é unha forza militar, mentres tentaba descartar a probabilidade de que tería algún rol militar. ?Inclúe forzas para seguridade,? dixo ?pero iso é realmente ? chámano forzas de seguridade, pero iso é realmente só para establecer a nosa propia marca e asegurar que poidamos operar e manter as nosas propias bases.?
O tenente coronel James Shores, outro oficial de NorthCom, sumouse á conversación: ?Digamos que mesmo se houber un escenario que se desenvolvese cara a un certo disturbio civil ? mesmo nese momento necesitaríase unha directiva presidencial para mesmo chegar preto de algo como o que vostede está a suxerir.?
Sexa o que sexa que se requira para provocar unha tal intervención, é obvio que o coronel Cloutier e os seus soldados están a prepararse para iso co seu adestramento práctico no uso de medios ?non-letais? de represión.
A pesar da extrema susceptibilidad dos mandamaises militares respecto ao tema, a realidade é que a intervención de militares en asuntos interiores aumentou fortemente durante o período recente baixo condicións nas que a súa participación en dúas guerras de estilo colonial no exterior deulles un papel moito máis destacado na vida política estadounidense.
O goberno de Bush traballou para derrubar todas as barreiras para o uso dos militares na represión interior. Por conseguinte, incluíu na lei de gastos do Pentágono para 2007 unha medida para emendar a Lei Posse Comitatus a fin de achandar o camiño para o despregamento no interior dos militares en casos de desastres naturais, ataque terrorista ou ?outras condicións nas que o presidente determine que ocorreu violencia interior até tal punto que funcionarios estatais non poidan manter a orde pública.?
A cláusula outorga ao presidente amplos novos poderes para impor a lei marcial declarando unha ?emerxencia pública? practicamente por calquera motivo, permitíndolle despregar tropas en calquera sitio de EE.UU. e tomar o control de unidades da Garda Nacional baseadas nos Estados sen o consentimento dos gobernadores estatais a fin de ?reprimir a desorde pública.?
A estipulación foi posteriormente revogada polo Congreso como parte da lexislación de gastos militares para 2008, pero a intención segue existindo. Considerando os amplos poderes reivindicados pola Casa Branca en nome do ?comandante en xefe? nunha guerra global contra o terror ? poderes para suspender o habeas corpus, realizar unha espionaxe interior xeneralizado e torturas ? non hai motivos para crer que respectaría restricións legais contra o uso da forza militar no interior.
é notable que o despregamento de tropas de combate de EE.UU. ?como unha forza federal dispoñible para emerxencias e desastres naturais ou causados por humanos? ? na formulación de Army Times ? coincida co estalido da maior emerxencia económica e desastre financeiro desde a Gran Depresión dos anos trinta.
Xustificado como unha reacción ante ameazas terroristas, a verdadeira fonte dos crecentes preparativos para o uso de forza militar estadounidense dentro das fronteiras de EE.UU. non provén dos eventos do 11 de setembro de 2001 ou do perigo de que se repitan. Máis ben, a mobilización interior das forzas armadas é unha reacción do establishment gobernante de EE.UU. á crecente ameaza para a estabilidade política.
Baixo condicións dunha profundización da crise económica, o abismo social sen precedentes que separa á xente traballadora do país da elite posuidora dunha riqueza obscena faise insustentable dentro do marco político existente.
http://www.wsws.org/articles/2008/sep2008/mili-s25.shtml

SAHARA XENOCIDIO

SAHARA XENOCIDIO

Enfrontámonos a unha máquina fría e irracional de asasinar, de levar a cabo a misión ordenada: o xenocidio

O presidente do Comité Contra a Tortura de Dajla, O Mami Amar Salem, esixe protección para os civís saharauís no Primeiro Encontro Internacional de Solidariedade co Sahara que se celébra en Sevilla esta fin de semana

?é esta a paz da ONU?, é a paz que viñeron defender os cascos azuis en 1992? Pois Nacións Unidas debe saber que esta é unha paz que non nos serve, que xera feridos e mortos?, denuncia

Sevilla.- ?Enfrontámonos desde hai 33 anos a unha máquina fría e irracional de asasinar, de levar a cabo sen capacidade de reflexión a misión ordenada: o xenocidio?. Así de rotundo mostrábase hoxe o presidente do Comité Contra a Tortura de Dajla, O Mami Amar Salem, durante a súa intervención no Primeiro Encontro Internacional de Solidariedade co Sahara que se celebra en Sevilla este fin de semana e a cuxo texto íntegro tivo acceso o Servizo de Comunicación Saharauí en Canarias (SCSC).

O Mami, despois de saudar aos participantes na cita sevillana e agradecer a posibilidade de expor a situación de ?o noso pobo?, comezou asegurando que ?o meu desexo sería estar na nosa terra, o Sahara Occidental, e na miña querida cidade, Dajla, para acompañar aos compatriotas que un día tras outro saen á rúa para dicir a nosa verdade e enfróntanse á violencia e a brutalidade das tropas ocupantes coas mans limpas e a fe inesgotable na nosa causa como único escudo?.

?Con todo?, continuou, ?hei de permanecer en España, país irmán ao que agradezo a súa acollida, para recuperarme das secuelas da tortura, a represión e os malos tratos?.

O presidente do Comité Contra a Tortura de Dajla, O Mami Amar Salem, foi torturado en catro ocasións pola policía marroquí ?polo único delito de defender aberta pero pacíficamente os dereitos fundamentais do noso pobo, dereitos inexistentes desde fai xa máis de 30 anos?, explicou.

Despois da súa última detención e ?o meu último encontro cos torturadores marroquís, hai aproximadamente dous anos e tras recibir graves feridas nas pernas, fun abandonado na zona minada do deserto mauritano pola seguridade marroquí coa esperanza de que a miña morte chegaría pronto. Afortunadamente rescatáronme e agora estou aquí, falando con vostedes?.

?Hoxe?, recordou aos asistentes, ?mentres falamos, outro irmán ou irmá será detido, maltratado, violado, torturado ou asasinado os territorios ocupados simplemente por ser o que é, saharauí. Poida que sexa un bebé, unha muller embarazada, un novo estudante sen delito algún do que responder, un ancián ou un enfermo, pero iso dará igual?.

Para O Mami, ?somos como un paxaro ao que se lle ordenou ser lagarto. Somos o que somos, saharauís, e non deixaremos de selo a pesar das ordes. Ese é o delito que nos converte en vítimas un día tras outro ante o silencio cómplice dun mundo que non nos ve e non nos escoita?.

?Os apaleamientos dos nosos irmáns por policías e colonos marroquís a principios de verán en Dajla ou a onda de represión desatada por Marrocos a semana pasada en Smara e O Aiún son só unha mostra?, denunciou o presidente do Comité Contra a Tortura de Dajla. ?As casas asaltadas, os golpes, as malleiras, os bens queimados ou roubados, os interrogatorios ou o número dos desaparecidos non deixaron de crecer desde a chegada do invasor?, recordou.

?Mentres, os nosos compatriotas dos campamentos da dignidade?, asegurou en referencia aos refuxiados saharauís que permanecen en Tinduf, ?os nosos pais, irmáns primos ou sobriños, enfróntanse a outro tipo de tortura, a presión pola fame. Non é a condena á desnutrición, á enfermidade crónica ou ao trauma constante que xera a falta de futuro unha forma máis cruel se cabe de tortura??, preguntouse.

O activista saharauí de Dereitos Humanos na antiga Vila Cisneros tamén se preguntou: ?é esta a paz da ONU?, é a paz que viñeron defender os cascos azuis en 1992? Pois Nacións Unidas debe saber que isto non é paz, que as súas tropas non protexen nada e que se limitan a observar como aumenta a represión. A ver como tropas armadas e adestradas agriden a cidadáns desarmados e indefensos coa maior impunidade?.

O Mami advertiu que a ONU ?debe saber que esta é unha paz que non nos serve, que xera feridos e mortos e cuxas vítimas só somos nós, os saharauís?.

Neste sentido o activista contra a tortura saharauí esixiu ?que a comunidade internacional fágase cargo das súas responsabilidades e amplíese o mandato das tropas da Misión de Nacións Unidas no Sahara Occidental para que se inclúa entre as súas funcións a de protexer aos civís saharauís e garantir os seus dereitos fundamentais, os que asisten a calquera ser humano?.

Tamén advertiu ás axencias humanitarias de Nacións Unidas, ?que deixen de utilizar aos nosos refuxiados en Tinduf como reféns aos que retiran o sustento vital en función dos intereses do agresor, que a fame non nos renderá, só acrecentará a nosa determinación de ser libres?.

Finalmente, solicitou á ONU ?que facilite o acceso ao territorio aos observadores e medios de comunicación internacionais independentes co fin de que se acabe coa impunidade que dá o silencio. Un silencio que implantou Marrocos pechando a nosa terra e converténdoa nunha xigantesca mazmorra na que os saharauís vivimos presos?.

O Mami Amar Salem despediuse desexando aos presentes no encontro de Sevilla ?ánimo, o día da xustiza para o noso pobo chegará. Tédeo seguro.? (Servizo de Comunicación Saharauí de Canarias)


Ver noticias sobre O Mami Amar Salem

Evo Morales nega permiso a EEUU para sobrevoar Bolivia

Evo Morales nega permiso a EEUU para sobrevoar Bolivia O presidente boliviano rexeitou unha solicitude da axencia antidrogas de Estados Unidos, DEA, para percorrer o espazo aéreo do seu país. Ao mesmo tempo, foron estendidas as preferencias comerciais con Bolivia. A negativa do presidente Evo Morales, para que avións norteamericanos sobrevoen o territorio, fíxose pública o mesmo día que o Senado estadounidense aprobou a extensión das preferencias arancelarias andinas.

O presidente Bush, pedira que se elimine esa preferencia a Bolivia, por incumprir as regras da loita contra o narcotráfico.

Con todo, o Senado deu o visto e prace para manter o tratado durante seis meses máis. No caso de Ecuador, durará un ano, pero será revisado en seis meses.

Os casos de Colombia e Perú son distintos, xa que as preferencias arancelarias se estendéron por un ano, sen revisións.

O tratado enmárcase na Lei de Promoción Comercial Andina e Erradicación de Drogas (ATPDEA) que se negocia coa Comunidade Andina de Nacións.

Evo Morales, sostivo que a loita do pobo de Bolivia é contra o "imperio" e asegurou que ningún funcionario do seu goberno está autorizado a "dar permiso para que a DEA poida sobrevoar o territorio boliviano".


180 ORGANIZACIÓNS POR BOLIVIA


NOTA DE PRENSA

Desde diferentes continentes, a sociedade civil manifesta o seu apoio ao Pobo Boliviano e ao goberno do Presidente Evo Morales

179 organizacións e colectivos e 70 personalidades de 28 países do continente americano, Europa, Asia e África fan público o seu apoio ao Pobo Boliviano e ao seu goberno nunha carta entregada ao goberno do Presidente Evo Morales o 18 de setembro de 2008.

Barcelona, 19 de setembro de 2008

Achégase a esta nota de prensa a carta asinada por 179 organizacións, colectivos e redes da sociedade civil internacional, provenientes de 28 países do continente americano, Europa, Asia e África, así como 70 personalidades que expresaron a súa máis firme apoio ao pobo boliviano e o seu goberno nos difíciles momentos que lle toca vivir, na defensa e consolidación do proceso de cambio. Entre os asinantes atópanse desde organizacións indíxenas e campesiñas en defensa do territorio e da auga, e sindicatos de traballadores, ata movementos que contan con millóns de integrantes como o Movemento dos Sen Terra e entidades que traballan a favor dunha integración alternativa a aquela proposta pola globalización capitalista.

Os asinantes da carta resaltan que a oligarquía boliviana, é a mesma que apoiou aos golpes de estado e ás ditaduras militares, e que hoxe se disfraza de autonomista e « democrática » para seguir enriquecéndose á conta da pobreza da poboación. Con iso, dita oligarquía quere evitar, a calquera prezo, o avance do proceso de cambio que está en marcha en Bolivia. A carta observa tamén que se conta para iso cos grupos racistas e fascistoides da « Unión Xuvenil Cruceñista », e co apoio de Wáshington, e que os ataques armados que custaron a vida a varias decenas de bolivianos os últimos días buscan volver ingobernable o país antes da realización do referendo que deberá ratificar a nova Constitución de Estado de Bolivia e redefinir os límites da propiedade da terra, dúas das demandas máis sentidas pola maioría dos bolivianos.

A carta afirma tamén que o goberno do Presidente Evo Morais denunciou en repetidas ocasións a política de inxerencia do embaixador dos Estados Unidos en Bolivia, e que a súa expulsión foi máis que merecida. Así mesmo, sublíñase que a mellor defensa dos cambios realizados ata agora en Bolivia pasa pola mobilización xeneralizada, dentro e fóra dese país, de todos aqueles que senten comprometidos coa recuperación da Soberanía, a Independencia e a Dignidade do pobo boliviano, e pola actitude firme do goberno ante os ataques da dereita e os grupos fascistoides que alimenta, cos que non pode haber pacto posible.

Por outra banda, as organizacións/colectivos/redes e personalidades que asinan a carta sinalan que ?Desde a elección do compañeiro Evo Morales á Presidencia da República de Bolivia puidemos constatar que as políticas implementadas polo novo goberno articúlanse estreitamente cun número importante de reinvindicaciones que defendemos desde hai anos?. Entre devanditas reivindicacións citan en primeiro lugar as denuncias sobre os impactos sociais, económicos e ambientais das empresas transnacionales en América Latina, presentadas ante espazos como o Tribunal Permanente dos Pobos. Nese sentido, a carta celebra ?o retiro de Bolivia do Centro internacional de Arranxo de Diferenzas relativas a Investimentos (CIADI), que abriu finalmente unha brecha nese poderoso e ilexítimo brazo do Banco Mundial?. Tamén, considérase que o proceso de recuperación da Soberanía por parte do goberno de Evo Morales, dos sectores estratéxicos constitúe o resultado concreto da valerosa loita dos movementos sociais bolivianos. Así, afírmase: ?O que se avanzou en Bolivia respecto diso constitúe un paso moi importante, é un exemplo, para todas a nosa Nacións e Pobos?. Finalmente, a carta demostra o seu apoio á política de principios mantida polo Goberno de Bolivia fronte aos tratados de libre comercio, ?que someten en marcos supranacioanles todos os ámbitos da vida aos intereses económicos?. Xa que logo, conclúese que o rexeitamento de Bolivia da firma do Tratado de Libre Comercio cos Estados Unidos e ás negociacións entre a Comunidade Andina de Nacións e a Unión Europea representa unha política xusta.

A carta remitida, ao goberno do Presidente Evo Morales o 18 de setembro de 2008, será tamén entregada á Embaixadora de Bolivia ante o Estado español no marco dunha Concentración de Solidariedade con Bolivia que terá lugar en Barcelona ante a sede do Consulado de Bolivia (Rúa Comte Borrell, 62) o venres 19 de setembro, ás 20h.



FSM SOLIDARIEDADE CON BOLIVIA


FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL

Acción inmediata

Campaña de solidariedade con Bolivia

1-10 de outubro de 2008

A Federación Sindical Mundial fai un chamamento á clase obreira
mundial, os sindicatos e as organizacións progresistas a expresar
solidariedade efectiva, forte e inmediata co pobo de Bolivia, que está
a loitar polo presente e o futuro.

O pobo de Bolivia, mediante eleccións democráticas votou e elixiu para o
posto de Presidente do país ao loitador campesiño Evo Morales. Foi unha
grande vitoria, froito de moitos anos de loita e esforzos.
O 10 de Agosto do presente ano o presidente Evo Morales someteuse a referendo
de consulta revogatoria, o resultado electoral foi contundente
co 67 % de apoio do pobo boliviano.

O Presidente Evo Morales tomou importantes decisións como:

- A nacionalización das minas
- A repartición de terra a granxeiros pobres
- A loita contra o analfabetismo
- A construción de 25 novos hospitais
- 1.600 médicos cubanos traballan gratis nas rexións mais
pobres de Bolivia
- Aumento de recursos para a saúde das persoas pobres
- Igualdade de participación dos indíxenas na vida social
do país posto que o 55% da poboación de Bolivia pertence aos grupos
étnicos Quechua e Aymara.
- Estreita cooperación con Cuba, Venezuela, Ecuador, Arxentina
e toda América Latina, cara á integración deses pobos.

O resultado desta consistente actitude do Presidente de Bolivia, xerou os sucios ataques difamatorios e ilegais do goberno da
EE.UU. contra Bolivia. As institucións da EE.UU. en Bolivia están
a tentar fragmentar o país en pedazos e pretenden tomar o control das
zonas ricas en gas natural e en recursos minerais, aterrorizando e
asasinando nativos. Os imperialistas están a tentar volver aplicar o
guión fascista que levaron a cabo en Chile en 1973.

A Embaixada da EE.UU. en Bolivia é o centro neurálxico que organiza e
coordina estes ataques. Os países da Unión Europea están en liña coa
política da EE.UU. Hai uns días, anunciouse o regreso da IV Flota
de EE.UU. coa misión do centro de Sudamérica e o Caribe. á fronte da
flota nomeouse ao contraalmirante Nt. Kernan, quen declarou que "a
reinvención da IV Flota enviará unha mensaxe a toda a rexión e non só a Venezuela"..


Esta é a situación real!

Compañeiros

Imos deixar que a EE.UU. e os seus aliados cometan un derramamento de sangue
en Bolivia? Váiselles permitir desmantelar o país? Imos deixarlles facer o mesmo que ocorreu en Chile Hai 35 anos? NON!
A Central Obreira Boliviana (COB) afiliada ao FSM, organizacións
campesiñas, organizacións sociais progresistas están a loitar e
organizando a resistencia popular xunto con todas as forzas populares.
Apoiemos esta loita. Expresemos a nosa solidariedade internacionalista de inmediato..


Esiximos:

- Que cese de inmediato toda interferencia imperialista.
- Que se respecte o dereito do pobo boliviano a decidir por sí
mesmo sobre o presente e o futuro.
- Que se apoie a política de Evo Morales.

Compañeiros

Necesitamos acción inmediata.

Enviade as vosas mensaxes
- Presidencia en Bolivia - Evo Morales

(despacho@presidencia.gov.bo )

- COB Bolivia (Central Obreira Boliviana)
(cciramiro@hotmail.com)
- Director Xeneral da OIT - Sr. Juan Somavia
(cabinet@ilo.org)
- Secretario Xeral da ONU (Fax: 1 (212) 963 4879)
- Comisión Europea (oib-info@ec.europa.eu)
- ás Organizacións sociais en Bolivia
- Embaixadas en Bolivia
- Embaixadas de EE.UU.
- Prensa e medios de comunicación internacionais
- FSM (info@wftucentral.org)
- Organizacións afiliadas que vós consideredes


ACCIÓN INMEDIATA!


O secretariado da FSM


40, Zan Moreas street, Athens 11745 GREECE
Tel. 302109214417, 302109236700, Fax 30210 9214517
www.wftucentral.org E-mails : info@wftucentral.org,
international@wftucentral.org


bolivia, especiais


Si no puedes leer correctamente el radioclip usa este enlace: http://www.radialistas.net/clip.php?id=1900084

3:33 minutos


¡VIVA MI PATRIA BOLIVIA!
¡Jallalla hermanas y hermanos de Bolivia!

traducción

texto_zip texto

relacionados relacionados

imprimir imprimir

opinion opinar

enviar recomendar

25/09/2008



LOCUTOR

Hoy, Bolivia somos tú y yo, y todos los jóvenes, las mujeres, los hombres de América Latina.

Hoy, nuestro corazón está con ustedes, hermanas y hermanos bolivianos, que están dando una lección de dignidad al mundo.

¡Jallalla Evo Morales! Dos de cada tres bolivianas y bolivianos te respaldan, te dieron su voto y su confianza. Estamos contigo, hermano, y nos sentimos orgullosos de que seas indio, como nuestros antepasados que poblaron Abya Yala; indio, como los verdaderos dueños de estas tierras antes de la invasión europea.

¡Jallalla Pueblo de Bolivia, todos los países de la UNASUR están contigo y te apoyan. Por primera vez, el continente de Tupac Amaru y Micaela Bastidas, de Tupac Katari y Bartolina Sisa, por primera vez la Patria Grande de Bolívar, tomó una decisión soberana sin pedir permiso al imperio del norte.

Como ciudadanas y ciudadanos, expresamos nuestra solidaridad con las familias de los campesinos asesinados en el departamento de Pando y rechazamos la violencia racista y el saqueo de las instituciones públicas llevado a cabo por la llamada “juventud cruceñista”, al servicio de los terratenientes y la oligarquía.

Como latinoamericanas y latinoamericanos, rechazamos el permanente intento de golpe de estado contra el gobierno de Evo Morales, y de otros gobiernos progresistas de la región, promovido, como siempre, por Estados Unidos. Y nos alegramos de la expulsión de embajador gringo Philip Goldberg, bien conocido por sus conspiraciones en la antigua Yugoslavia.

Como radialistas, nuestra solidaridad con Radio Patria Nueva, con la red de emisoras de ERBOL, con los colegas de Radio Alternativa de Santa Cruz, Radio San Miguel del Beni, Radio Aclo de Tarija, Radio Ichilo, en la provincia cruceña de Yapacani. Y con decenas de radios de los pueblos originarios, emisoras indígenas, comunitarias, universitarias, populares, que están ganando la guerra mediática declarada por los grandes canales de televisión y por una prensa vendepatria.

¡Viva nuestra patria Bolivia!



Equipo de Radialistas Apasionadas y Apasionados




Argentina: Un grito desesperado por tierra y libertad,

"Del Che nunca se podrá hablar en pasado" Fidel Castro Ruz


1. Argentina/Paraguay: Un grito desesperado por tierra y libertad...
2. Historia de una injusticia, por Stella Calloni.


Argentina: Un grito desesperado por tierra y libertad, campesinos
paraguayos presos; 50 días de huelga de hambre contra la injusticia


PRENSA DE FRENTE
http://www.argenpress.info/2008/10/argentina-un-grito-desesperado-por.html


Los campesinos paraguayos presos hace dos años y medio en el penal de Marcos Paz cumplen hoy 50 días de huelga de hambre. Reclaman libertad y refugio político. Tuvieron que dejar Paraguay para escapar de paramilitares y fuerzas de seguridad que masacraron a 200 campesinos en los últimos años. Roque Rodríguez, Basiliano Cardozo, Simeón Bordón, Gustavo Lezcano, Arístides Vera y Agustín Acosta vinieron a Argentina creyendo que imperaban los derechos humanos.

Organizaciones sociales y políticas intentaron cortar el Puente Pueyrredón para denunciar esta injusticia. Gendarmería impidió que los manifestantes avancen. El kirchnerismo hace oídos sordos: privilegia la geopolítica del "antiterrorismo".

Los huelguistas perdieron 20 kilos cada uno. Están arriesgándo su vida para luchar por su libertad.
"Pedimos a todas las organizaciones si llegáramos a morir no sea motivo de llanto ni de piedad, porque hemos asumido con dignidad la lucha por la dignificación de nuestro pueblo por la igualdad y la libertad, más bien sean portadores de nuestra bandera de lucha”, comunicaron en una dramática carta divulgada ayer.

Pesan en contra de los campesinos falsas acusaciones de haber secuestrado y asesinado a Cecilia Cubas, hija del ex presidente de ese país. No hay pruebas que acrediten una imputación tan grave. Por el contrario, el crimen tiene todas las características de ser parte de un enfrentamiento mafioso entre facciones del Partido Colorado, actualmente despojado del poder presidencial, pero apoltronado en otros resortes de poder, como el judicial. Los detenidos cometieron el "crimen" de participar de la lucha contra el avance de la soja y en defensa del campesinado. Su militancia en Patria Libre y en el Movimiento Agrario y Popular, organizando, formando y educando en la conciencia de clase al campesinado es el delito que no les perdonan latifundistas y colorados.

El juez paraguayo de garantías de primera instancia Pedro Mayor Martínez, un magistrado que mantiene su integridad moral, dictaminó que los dirigentes no son ni cómplices ni autores del hecho. Sin presentar pruebas firmes, la cámara de Apelaciones adicta al poder colorado resolvió que eran culpables. Con esta excusa se desató una oleada represiva contra dirigentes y los asentamientos campesinos de la cual tuvieron que escapar. En Paraguay operan comandos de seguridad ciudadana, que no son más que formaciones paramilitares como las de Colombia o las de Santa Cruz, Bolivia. La mayoría de los magistrados y de las fuerzas de seguridad están vinculadas a alguna facción del Partido Colorado.

En vez de admitirlos como refugiados políticos, el gobierno de los Kirchner los tiene presos sin condena. La Corte Suprema de Justicia aguarda la definición del Ejecutivo para extraditarlos a un país en donde, pese a que asumió Fernando Lugo, la mafia colorada mantiene su poder de fuego y de desestabilizar.

En la Secretaría de Derechos Humanos que dirige Eduardo Luis Duhalde en un principio sugirieron que era posible que se conceda el refugio político. Pero el ministro de Justicia Aníbal Fernández bajo otra línea: dijo que es un tema judicial y ahí se acabó el progresismo. El ex duhalista sigue negándose a recibir a abogados y familiares de los presos.
Si alguno de los presos paraguayos muere, pesará sobre el mandato de Cristina Fernández una tragedia totalmente evitable. Para que así sea, el partido gobernante debería priorizar realmente los pregonados derechos humanos en vez de las políticas de "antiterrorismo" pergeñadas por los Estados Unidos para perseguir a quienes defienden la tierra y la libertad.
___________________________________________________________________________________________________________


Historia de una injusticia
por Stella Calloni

Posted 24. Septiembre 2008 - 14:29 by Publicación Abierta

in
http://paraguay.indybay.org/content/historia-de-una-injusticia-por-stella-calloni


Ante la huelga de hambre que realizan seis campesinos paraguayos
injustamente detenidos en el penal de máxima seguridad de Marcos Paz,
es importante conocer la gravedad de esta situación, la injusticia que
están viviendo y la necesidad de una amplia y abierta solidaridad para
que haya una urgente decisión en esta causa.

Como periodista y testigo de hechos conexos en Paraguay con esta
causa, envío parte del prólogo que hice para un libro escrito por uno
de estos campesinos detenidos:
Arístides Luciano Vera Silguero, Roque
Rodríguez Torales, Simeón Bordón Salinas, Basiliano Cardozo Jiménez ,
Agustín Acosta González y Gustavo Lescano Espínola
que deben ya ser
liberados y refugiados en nuestro país.

Stella Calloni


HISTORIA DE UNA INJUSTICIA

En el año 2005 asistimos a una nueva tragedia en Paraguay. El 19 de
febrero escribí para el periódico la Jornada de México, del cual soy
corresponsal en Sudamérica, que el secuestro y asesinato de la joven
Cecilia Cubas, hija del ex presidente de Paraguay, Raúl Cubas, no
sólo tendría repercusiones en ese país sino que el trágico suceso
intentaría-una vez más- ser utilizado para los proyectos de Estados
Unidos en la región.

Así fue. Por esos días el gobierno de Paraguay inició una purga masiva
contra la policía por "entorpecer" las investigaciones sobre este
caso. Las noticias, (incluso ver Clarín en Argentina) en esos días
hablaban de una causa policial y de enfrentamientos internos en el
Partido Colorado gobernante.

La idea de entorpecer las investigaciones y desviarlas tenía un
objetivo. Aunque la sospecha más acertada se dirigía precisamente a
sectores corruptos de las fuerzas de seguridad y las luchas internas
del Partido Colorado, que habían costado en su momento la vida al
vicepresidente Luis María Argaña, algunos sectores comenzaron a ligar
este hecho a la izquierda de ese país, y aunque pareciera increíble, a
las Fuerzas armadas Revolucionarias de Colombia(FARC).

Fue en la embajada de Estados Unidos en Paraguay donde se tejió esa
hipótesis-tal cuál lo informé al periódico La Jornada- y ya para esos
momentos, sin haber establecido ninguna responsabilidad, se hablaba de
"la necesidad de una reunión de los países del sur para avanzar en
acuerdos antiterroristas" mientras recrudecieron las presiones por el
tema de la Triple Frontera que une a Brasil, Paraguay y Argentina,
zona estratégica que Washington intenta poner bajo su control.

La joven Cecilia Cubas de 31 años fue secuestrada en octubre de 2004
en un importante operativo muy cerca de su casa y su cadáver fue
encontrado el 16 de febrero de 2005 en una finca cercana a la
capital paraguaya, después que la familia Cubas había pagado 800 mil
dólares. El operativo de secuestro evidenciaba que existió "zona
liberada ".

En esos mismos momentos se acusó a policías de haberse apropiado de
una buena cifra de ese dinero, en medio de una severa crisis
institucional con golpes, contragolpes de uno y otro bando que
resultó en uno de los cuadros más difíciles después de la caída de
la dictadura de Alfredo Stroessner (1954-1989) una de las más
criminales y corruptas de la región.

La impunidad permitió que las estructuras strossnistas continuaran
prevaleciendo en la institución policial, fuerzas armadas y otros
espacios del poder, donde se habla de "verdaderos feudos intocables".
Y en Paraguay ante el secuestro de la joven Cubas nadie dudaba de
intervención de sectores policiales en el hecho.

Sin embargo a partir de esos momentos los entonces Ministro del
Interior, Nelson Mora; el ex jefe de Policía, Carlos Zelaya, y el
fiscal general Oscar Latorre comenzaron a insistir en endilgarle el
secuestro al Movimiento Patria Libre, e incluso mencionaban que sus
miembros habían sido "entrenados" por las FARC. Y no sólo eso. Llegaron
a acusar a Rodrigo Granda, el llamado "canciller" de las FARC. Para
establecer esta relación hablaron de un video, evidentemente falso y
burdo en el que decían demostrar que supuestamente las FARC
"enseñaban" a militantes de Patria Libre a "secuestrar".

Asimismo el fiscal Latorre mencionaba también "un cruce" de correos
electrónicos entre ambas organizaciones. Pero mantener contactos con
las FARC y cambiar mensajes, era un hecho común ya que esa
organización mantenía relaciones políticas en todo el mundo con
distintos partidos, organismos y gobiernos, y tenían
representantes que dialogaban con diversos Estados.

En Paraguay, en tanto, analistas importantes mencionaban "una banda"
ligada al secuestro, en la que participarían miembros de la policía y
las estructuras del Estado (paraguayo) que ya había realizado otros
secuestros de familiares de políticos, la mayoría enriquecidos por
la corrupción.

Existía un antecedente muy significativo.
En enero de 2002 la Coordinadora de Derechos Humanos del Paraguay
(CODEHUPY), y otras organizaciones de la sociedad civil paraguaya,
solicitaron firmas para llevar a juicio político al mismo fiscal
Oscar Latorre, y al Presidente de la República entonces Luis Ángel
González Macchi, acusados de delitos de lesa humanidad por el
secuestro y tortura de los militantes de Patria Libre, Juan Arrom y
Anuncio Martí.

A ambos se intentó acusarlos del secuestro de María Edith nuera de
Enzo Debernardi, ex ministro de Hacienda paraguayo y al que se le
calculaba una fortuna de más de 800 millones de dólares. Arrom y
Martí fueron secuestrados el 17 de enero de 2002 y torturados
durante 14 días, lo que cesó cuando su familia y organismos
humanitarios lograron localizarlos por diversos informes en una casa
en las afueras de Asunción controlada por policías, que se
reconocieron como una Unidad Antiterrorista.

Cuando los encontraron ambos dirigentes estaban en graves condiciones
por las torturas, quemaduras y golpes. ¿Que se quería de ellos?.
En entrevista con la Jornada unos meses después de su liberación
Arrom-quien mostraba aún las huellas de las torturas-relató que se
intentaba "comenzar una persecución contra organizaciones de
izquierda". Contó que fueron secuestrados y torturados en forma
constante: " también fui llevado a un río donde me hundían la cabeza
hasta la asfixia. Utilizaron el submarino, y todos los elementos de
tortura. Querían forzarnos a firmar una declaración aceptando que
habíamos secuestrado a una persona y que esto era parte de un plan
para desestabilizar al país. A los cuatro días de estar siendo
torturados nos dijeron que estábamos en manos de la secretaría
Antiterrorista y que teníamos como opción desaparecer o negociar
con ellos. También nos amenazaron con entregarnos a asesores
chilenos, argentinos y brasileños y dijeron que ellos tenían
otros métodos de torturas".

El plan policial era evidente: lograr una declaración de ambos y luego
asesinarlos en una supuesta fuga, ya que el gobierno decía que
estaban prófugos. O simplemente desaparecerlos, después de lograr su
objetivo: una confesión bajo torturas. Ahora ambos dirigentes están
refugiados en Brasil.

Pasado un tiempo se encontraron en Paraguay indicios de que en el
secuestro de María Edith, habrían participado familiares indirectos
como entregadores.

En el caso de Cecilia Cubas, el intendente, el comisario y los vecinos
de la casa de la localidad de Ñemby también surgieron indicios que no
se quieren reconocer. En el lugar donde fue encontrado el cadáver
de la joven los vecinos habían alertado sobre movimientos extraños
desde diciembre de 2004 e incluso filmaron la presencia de vehículos
muy similares a los utilizados por la policía. El subcomisario de
Ñemby fue desplazado cinco días después de haber informado esto.
El fiscal Latorre dice que la casa en la que se encontró el cuerpo
pertenece a Manuel Cristaldo Mieres, a quien sindicó como miembro de
PL.

Para todos los analistas más serios resultaba burdo que "los
dirigentes de Patria Libre pidieran consejos y asesoramiento por
correo electrónico a Rodrigo Granda, para " saber cómo negociar con
la familia". La prestigiosa analista paraguaya Nilda Rivarola opinó
en su momento que los secuestradores pudieron "haber obtenido
protección de parte de fuerzas corruptas". Advirtió que "está claro que
después de este asesinato se va a empezar a reprimir y a
encarcelar a todo el mundo" en Paraguay, donde los movimientos de
campesinos son muy poderosos y activos.

LA INTERVENCIÓN ESTADUNIDENSE

Los tantos se movieron de tal manera que debía encajar cada pieza para
que Estados Unidos tuviera una historia armada para justificar su
presencia militar y de inteligencia- que ya es más que abundante- en
la zona de la Triple Frontera.

El embajador de Estados Unidos en Paraguay, John F. Keane intervino
todo ese tiempo con una descarnada injerencia al sostener que su
gobierno creía que las evidencias que proporcionaba el fiscal
general del Estado "son contundentes". Dijo también que el
Ministerio Público del Paraguay contaba con " informaciones"
proporcionadas por el gobierno colombiano que indican "que hay
vínculos directos entre los guerrilleros colombianos y los
involucrados en el secuestro y asesinato" de Cubas y que su gobierno
considerará cualquier "pedido de apoyo" de Paraguay en este caso.

¿Cómo se llegó a la persecución de Patria Libre en el caso Cubas lo
que llevaría a una polémica y extraña detención de los dirigentes
campesinos - Arístides Luciano Vera Silguero, Roque Rodríguez Torales,
Simeón Bordón Salinas, Basiliano Cardozo Jiménez , Agustín Acosta
González y Gustavo Lescano Espínola-en Argentina, quienes desde
mediados de febrero de 2006 están alojados en el Complejo
Penitenciario Federal N° 2 de la localidad de Marcos Paz, como si
fueran delincuentes peligrosos?.

Los campesinos paraguayos fueron imputados por el secuestro y
homicidio de Cecilia Cubas, hija del ex presidente paraguayo. Pero
esta acusación no fue acogida favorablemente por el juez del proceso
en Paraguay, el Dr. Pedro Mayor Martínez.

"Jamás el magistrado incriminó a los campesinos presos por los que
ahora reclamamos", afirmaron en una carta al presidente Néstor
Kirchner y a la Corte Suprema de Justicia, en agosto de 2007 .
organismos humanitarios y personalidades de Argentina.

Se recordaba que en el año 2006 los seis militantes de Patria Libre
pidieron refugio en la embajada argentina en Asunción pidiendo
refugio. Allí les dijeron que vinieran a nuestro país que los
recibirían. Y así lo hicieron. Acompañados con su abogada, se
presentaron ante el organismo argentino encargado del refugio, CePaRe
(integrado por el Ministerio del Interior, la Cancillería y el
Ministerio de Justicia) donde hicieron conocer su situación.

"Luego del trámite en el CePare, aparece una orden de procesamiento y
detención por parte de una autoridad judicial que no es el Juez
natural de la causa y por tanto violatoria de las mas elementales
normas del Derecho a la Defensa en juicio en virtud tanto de las leyes
paraguayas como argentinas. Esta resolución se emite sin que antes
hubieran podido ejercer su derecho a la defensa", denunciaban los
organismos de Derechos Humanos.

El 14 de diciembre de 2006 el juez Ariel Lijo falló a favor de la
extradición de los campesinos. "El magistrado trabajó para disminuir a
su mínima posibilidad el derecho de la defensa, desestimando pruebas y
testigos fundamentales. Y luego en su fallo terminó diciendo que la
prueba ofrecida no alcanzaba para demostrar la persecución política de
que son objeto los campesinos en Paraguay", señalaron organismos
humanitario en sus demandas.

Y eso a pesar de que se conocía que existían más de 200 campesinos
asesinados en Paraguay en los últimos años, que constan las
persecuciones contra estos, que en mayo de 2005 se resolvió conceder
inmunidad a las tropas de Estados Unidos, en ese país, de donde nunca
se fueron. Y que estas tropas en maniobras constantes pertenecen a las
criminales Fuerzas Especiales de inteligencia, especialistas en
contrainsurgencia, la misma que se aplicó en el esquema de las
dictaduras del Cono Sur.

"Entendemos que conceder la extradición constituiría una tremenda
injusticia para con estas humildes personas y sus familias puesto que
les esperaría en Paraguay un proceso arbitrario, parcial y cargado de
preconceptos respecto de la militancia política a la que se encuentran
adscriptos", escribieron los organismos humanitarios aquí. Los
organismos humanitarios pidieron al gobierno en agosto de 2007 que se
rechazara la extradición.

"Tal como podrá verificarse en la causa que tramita ante ese Alto
Tribunal, estos seis campesinos militantes integrantes de un partido
legalmente reconocido en Paraguay como es el Partido Patria Libre y
del Movimiento Agrario Popular, jamás fueron objeto de llamados a
indagatoria por delito alguno en su país", dicen en la carta dirigida
a la Corte Suprema.

LOS DATOS DE LA REALIDAD

El 27 de julio de 2006 el presidente de Estados Unidos George W. Bush
solicitó al Congreso una ley para pedir a la Organización de Estados
Americanos (OEA) que forme una fuerza militar anti-terrorista en la
Triple Frontera (Argentina, Brasil y Paraguay), lo que fue denunciado
en sudamérica como una nueva intromisión que apunta a agravar la
situación creada por la presencia de tropas estadunidenses en
Paraguay.

Esto provocó denuncias de organismos humanitarios que repudiaron el
nuevo intento imperialista "que acentuará la militarización de la
región, con todas sus nefastas consecuencias para la vida de nuestros
pueblos (...) no queremos los efectivos militares de la OEA en la
Triple Frontera y exigimos el retiro de todas las tropas extranjeras,
que representan un proyecto integral de dominación violatorio de la
soberanía y la autodeterminación de nuestros pueblos".

Los intentos de instalar una base en la llamada Triple Frontera, en la
que participan activamente las inteligencias de Estados Unidos e
Israel, consisten en argumentos falsos-como los usados para invadir
Irak- sosteniendo que en Ciudad del Este está la organización
libanesa Hezbollah, a pesar de que esta nunca actuó fuera de su
territorio.
Hay una cantidad de argumentos falsificados en este caso,
tendiente a involucrar a esa zona estratégica, debajo de la cual
además está una de las más grandes reservas de agua dulce del mundo:
el acuífero Guaraní, en la guerra supuestamente antiterrorista.
No es
otra cosa que aplicar el terrorismo contrainsurgente del imperio a
nuestros pueblos y territorios.

La decisión de Bush se produjo unos días después de que varias
organizaciones y analistas participaron en una Misión Internacional de
Observación sobre las actividades de las tropas estadunidenses en
Paraguay y advirtieron sobre las graves consecuencias de esa
presencia que ya está dejando víctimas en ese país.

El objetivo de la Misión fue verificar "la situación del pueblo
paraguayo a partir del establecimiento(mayo 2005) de la Ley 2594 que
otorga inmunidad a los efectivos de las fuerzas armadas de Estados
Unidos- denunciada por el periódico La Jornada a fines de ese mismo
mes- " para lo cuál recorrieron distintos lugares de ese país
recibiendo denuncias e información de la población afectada, llegando
a gravísimas conclusiones que revelan desde actividades militares
policiales y paramilitares para reprimir campesinos, violaciones de
mujeres en las actividades de Acción Cívica (en realidad
contrainsurgencia)y otros.

Se registran desapariciones en las zonas rurales, y unos dos mil
campesinos están procesados, mientras se producen desalojos, quemas de
viviendas, violaciones, torturas y asesinatos.

"Los testimonios indican que los ejercicios MEDRETES, además de
ofrecer consultas médicas, incluyen operaciones adicionales de
filmación del lugar, infiltración en las comunidades y recolección de
datos".

Asemás las tropas estadunidenses entrenaban a cuerpos de seguridad
paraguayos en momentos en que la militarización del campo se agrava,
al regir el decreto 167 del año 2003 que autoriza a las Fuerzas
Armadas a actuar en tareas de seguridad interna, en colaboración con
la Policía nacional.

Esas tropas están relacionadas "con la creación de cuerpos de
seguridad inconstitucionales" como los Consejos y Comisiones de
Seguridad Ciudadana que son cuerpos combinados policiaco-militares y
están señalados como autores de las represiones, desalojos,
violaciones e incluso asesinatos de dirigentes y miembros de las
organizaciones campesinas.

"En Yvy Ja'u, (...) La Misión tuvo informes de 49 muertos y varios
desaparecidos por lo menos en los últimos dos años.(...) Además de
intimidar a la población campesina, los militares realizan actividades
de fragmentación comunitaria y proselitismo político". Se denuncia que
"Los empresarios sojeros se valen de una empresa denominada Guardias
Rurales, S. A. para realizar las expulsiones y apoderarse de las
tierras campesinas, a tal punto que se habla de 'zonas liberadas'
donde las fuerzas del Estado no intervienen".

Durante el trabajo de la Misión se comprobó la presencia de las
oficinas de prensa de la embajada (USAID) y "sus vínculos con las
principales organizaciones civiles que trabajan con la población local
y con la Municipalidad "
, así como tareas de espionaje en las áreas
marginales urbanas utilizando las Comisiones de Seguridad Ciudadana
"en actividades que corresponden a las funciones de los cuerpos
policiales y para fines relacionados con la fragmentación social".

Ahora ha asumido el gobierno del presidente Fernando Lugo, y existe
una gran esperanza en Paraguay. Pero los hechos de la realidad
mostraron que a días de la asunción del mando ya fue amenazado con un
golpe de Estado. Más allá de cómo evolucione la situación en
Paraguay, todo demandará un tiempo para cambiar las estructuras
mafiosas de un poder que se mantuvo más de 70 años y que abarca todos
los estamentos del Estado, entre ellos una justicia que aún conserva
los rasgos de una de las más largas dictaduras de América Latina. Es
el mayor problema que enfrenta el nuevo presidente de Paraguay,
elegido por la voluntad mayoritaria de un pueblo que espera vivir con
dignidad. En estas circunstancias que se debe dar protección y refugio
a quienes lo pidieron con causas justificadas. Más de dos años de
detención son suficientes para una injusticia comprobada.(fin)


As guerras cóbranse 30 veces máis vítimas inocentes que o terrorismo


As guerras cóbranse 30 veces máis vítimas inocentes que o terrorismo, segundo Intermón

? Un de cada seis países, un total de 2.700 millóns de persoas, está en perigo de guerra civil

MÁS INFORMACIÓN

ou Un 30% da poboación mundial cre que a política antiterrorista de EEUU fortaleceu a Al Qaeda

EUROPA PRESS
MADRID
A cifra de vítimas civís producida polas guerras que se libran no mundo actualmente é 30 veces superior ao número de persoas que morren como consecuencia do terrorismo cada ano, segundo denuncia o último informe de Intermón Oxfam. O documento, titulado Por un mañá máis seguro, denuncia tamén que "a guerra contra o terror" multiplicou o número de vítimas civís na maioría de conflitos.

No mundo existen actualmente 31 conflitos armados. De acordo coas cifras do documento publicado hoxe por Oxfam, 750.000 persoas morren cada ano só nas guerras da República Democrática do Congo, Darfur e Iraq e, aínda que o número de conflitos descendeu substancialmente desde a caída do muro de Berlín, 46 países, un total de 2.700 millóns de persoas, afrontan un alto risco de conflito violento debido á mal repartición da riqueza, a inseguridade e o cambio climático. Isto supón que un de cada seis países do mundo está en perigo de sufrir unha guerra civil.

A protección, prioritaria

Estas cifras representan só unha fracción das persoas que morren ou son secuestradas nas 31 guerras actuais. "A maioría deles están á marxe do panorama informativo internacional. Son conflitos esquecidos que se eternizan no tempo, como sucede en Sri Lanka ou en Colombia", dixo a portavoz de Intermón Oxfam, Pilar Orenes, durante a presentación do informe, e recordou que "a poboación civil é a gran esquecida dos conflitos armados".

Para combater o crecente número de vítimas inocentes nos conflitos e garantir a protección dos civís, Intermón Oxfam esixiu á comunidade internacional que estableza a protección dos civís como "prioridade absoluta" na resposta a calquera conflito e adopte "tolerancia cero" ante os crimes de guerra.

"Fai case 60 anos que a Convención de Xenebra estableceu o dereito de todos os civís a ser protexidos de calquera tipo de violación durante os conflitos armados", recordou Orenes. "A comunidade internacional debe actuar na protección dos inocentes non só por esixencias legais, se non tamén polo interese moral dunha sociedade civil que esixe xustiza e respecto por quen sofren", afirmou. "é importante que se unan voces para xerar nos países ricos a obrigación de actuar nos países en conflitos", dixo Orenes.

O comercio de armas

A ONG tamén solicitou aos gobernos do Norte que actúen con maior celeridade na protección dos civís, recordando a rápida actuación con que a Unión Europea e outras potencias occidentais actuaron no conflito do Cáucaso o pasado verán en contraste coa escasa atención a outros conflitos como o que se libra na República Democrática do Congo (RDC), país no que morren 1.500 persoas cada día debido a unha guerra civil que se levou por diante ao 8% da poboación do país. "Se Estados Unidos perdese unha porcentaxe similar de civís, morrerían 25 millóns de persoas, un número superior á poboación de Tezas", sinala o informe.

"A ameaza de conflito é máis grande que nunca, a menos que se actúe de forma substancialmente máis efectiva para reducila", conclúe o informe, que apunta ao comercio de armas como o principal responsable dos conflitos existentes. Por iso, solicitaron aos países desenvolvidos que adopten "canto antes" o tratado internacional sobre o comercio de armas.

Refuxiados de Afganistán e Iraq

Intermón Oxfam sinala tamén no documento que "a guerra contra o terror", iniciada tras os atentados do 11-S do 2001, multiplicou o número de vítimas civís no mundo. "Evidentemente, é importante loitar contra o terrorismo porque así se protexe a vida de moitos civís, pero non podemos permitir que as medidas para combater o terrorismo internacional cóbrense máis vidas", dixo Orenes, durante a presentación do informe, segundo o cal o 63% dos refuxiados do mundo no 2006 proviña de Afganistán e Iraq.

Aínda que a ONG admite que o terrorismo, pola súa propia natureza, é un crime contra os civís, denuncia que a invasión de Iraq e a conduta coa que foi levada a "guerra contra o terror" favoreceron o agravamento dos conflitos armados e do propio terrorismo.