HONDURAS1

Reflexiones del Compañero FIDEL: Muere el golpe o mueren las constituciones

Los países de América Latina luchaban contra la peor crisis financiera de la historia dentro de un relativo orden institucional.

Cuando el Presidente de Estados Unidos Barack Obama, de viaje en Moscú para abordar temas vitales en materia de armas nucleares, declaraba que el único presidente constitucional de Honduras era Manuel Zelaya, en Washington la extrema derecha y los halcones maniobraban para que éste negociara el humillante perdón por las ilegalidades que le atribuyen los golpistas.

Era obvio que tal acto significaría ante los suyos y ante el mundo su desaparición de la escena política.

Está probado que cuando Zelaya anunció que regresaría el 5 de julio, estaba decidido a cumplir su promesa de compartir con su pueblo la brutal represión golpista.

Con el Presidente viajaban Miguel d´Escoto, presidente pro témpore de la Asamblea General de la ONU, y Patricia Rodas, la canciller de Honduras, así como un periodista de Telesur y otros, hasta 9 personas. Zelaya mantuvo su decisión de aterrizar. Me consta que en pleno vuelo, cuando se aproximaba a Tegucigalpa, se le informó desde tierra sobre las imágenes de Telesur, en el instante que la enorme masa que lo esperaba en el exterior del aeropuerto, estaba siendo atacada por los militares con gases lacrimógenos y fuego de fusiles automáticos.

Su reacción inmediata fue pedir altura para denunciar los hechos por Telesur y demandar a los jefes de aquella tropa que cesara la represión. Después les informó que procedería al aterrizaje. El alto mando ordenó entonces obstruir la pista. En cuestión de segundos vehículos de transporte motorizados la obstruyeron.

Tres veces pasó el Jet Falcon, a baja altura, por encima del aeropuerto. Los especialistas explican que el momento más tenso y peligroso para los pilotos es cuando naves rápidas y de poco porte, como la que conducía al Presidente, reducen la velocidad para hacer contacto con la pista. Por eso pienso que fue audaz y valiente aquel intento de regresar a Honduras.

Si deseaban juzgarlo por supuestos delitos constitucionales, ¿por qué no le permitieron aterrizar?

Zelaya sabe que estaba en juego no sólo la Constitución de Honduras, sino también el derecho de los pueblos de América Latina a elegir a sus gobernantes.

Honduras es hoy no solo un país ocupado por los golpistas, sino además un país ocupado por las fuerzas armadas de Estados Unidos.

La base militar de Soto Cano, conocida también por su nombre de Palmerola, ubicada a menos de 100 kilómetros de Tegucigalpa, reactivada en 1981 bajo la administración de Ronald Reagan, fue la utilizada por el coronel Oliver North cuando dirigió la guerra sucia contra Nicaragua, y el Gobierno de Estados Unidos dirigió desde ese punto los ataques contra los revolucionarios salvadoreños y guatemaltecos que costaron decenas de miles de vidas.

Allí se encuentra la “Fuerza de Tarea Conjunta Bravo” de Estados Unidos, compuesta por elementos de las tres armas, que ocupa el 85 por ciento del área de la base. Eva Golinger divulga su papel en un artículo publicado en el sitio digital Rebelión el 2 de julio de 2009, titulado “La base militar de Estados Unidos en Honduras en el centro del golpe”. Ella explica que “la Constitución de Honduras no permite legalmente la presencia militar extranjera en el país. Un acuerdo ‘de mano’ entre Washington y Honduras autoriza la importante y estratégica presencia de los cientos de militares estadounidenses en la base, por un acuerdo ‘semi-permanente’. El acuerdo se efectuó en 1954 como parte de la ayuda militar que Estados Unidos ofrecía a Honduras… el tercer país más pobre del hemisferio”. Ella añade que “…el acuerdo que permite la presencia militar de Estados Unidos en el país centroamericano puede ser retirado sin aviso”.

Soto Cano es igualmente sede de la Academia de la Aviación de Honduras. Parte de los componentes de la fuerza de tarea militar de Estados Unidos está integrada por soldados hondureños.

¿Cuál es el objetivo de la base militar, los aviones, los helicópteros y la fuerza de tarea de Estados Unidos en Honduras? Sin duda que sirve únicamente para emplearla en Centroamérica. La lucha contra el narcotráfico no requiere de esas armas.

Si el presidente Manuel Zelaya no es reintegrado a su cargo, una ola de golpes de Estado amenaza con barrer a muchos gobiernos de América Latina, o quedarán éstos a merced de los militares de extrema derecha, educados en la doctrina de seguridad de la Escuela de las Américas, experta en torturas, la guerra psicológica y el terror. La autoridad de muchos gobiernos civiles en Centro y Suramérica quedaría debilitada. No están muy distantes aquellos tiempos tenebrosos. Los militares golpistas ni siquiera le prestarían atención a la administración civil de Estados Unidos. Puede ser muy negativo para un presidente que, como Barack Obama, desea mejorar la imagen de ese país. El Pentágono obedece formalmente al poder civil. Todavía las legiones, como en Roma, no han asumido el mando del imperio.

No sería comprensible que Zelaya admita ahora maniobras dilatorias que desgastarían las considerables fuerzas sociales que lo apoyan y sólo conducen a un irreparable desgaste.

El Presidente ilegalmente derrocado no busca el poder, pero defiende un principio, y como dijo Martí: “Un principio justo desde el fondo de una cueva puede más que un ejército”.

Fidel Castro Ruz

Julio 10 de 2009

6 y 15 p.m.

COLOMBIA. COCA-COLA ASASINA. GUERRA Á COCA-COLA

COLOMBIA, GUERRA Á COCA-COLA.

O boicot dun sindicato de Colombia á bebida suma adhesións en todo o mundo.
A multinacional está acusada de empregar a paramilitares como sicarios.
A Universidade de Michigan foi unha das que suspendeu a venda de Coca-Cola aos seus

50.000 alumnos este primeiro de xaneiro, ocasionando á multinacional perdas estimadas en máis 1,2 millóns de euros (200 millóns de pesetas). Con todo, esa cifra poderá multiplicarse nos próximos días porque "alomenos, unhas 1.000 universidades e colexios universitarios de todo o mundo pensan unirse á campaña mundial" contra o consumo desa bebida, segundo afirma Edgard Páez, do Sindicato Nacional de Traballadores da Industria de Alimentos (Sinaltrainal), que congrega a 2.500 empregados de Coca-Cola en Colombia.
"Hai procesos en marcha en universidades e centros educativos de Estados Unidos, Canadá, Italia, Irlanda e o Reino Unido que deben decidirse nestes días, pois é no principio do ano cando se renovan ou non os contratos de subministración de alimentos e bebidas. Só no Reino Unido, o proceso do veto ao consumo de Coca-Cola está en marcha en 536 universidades. Ademais, esperamos que se nos unan outras organizacións sociais nos próximos meses", subliña Páez.
Segundo o diario The Atlanta Journal-Constitution, polo menos nove universidades norteamericanas suspenderon os seus contratos con Coca-Cola por mor da situación en Colombia.

Dous anos de campaña
Baixo o lema Porque amo a vida non tomo Coca-Cola, o sindicato colombiano iniciou fai dous anos a campaña internacional contra o consumo da bebida non alcohólica máis consumida no mundo. Ademais, a central ten abertos catro xuízos contra a multinacional en Estados Unidos, nos que a acusa de empregar a grupos paramilitares de ultraderecha para asasinar, entre 1992 e 2002, a nove sindicalistas que traballaban para a firma en Colombia, e de perseguir e intimidar a outros empregados.
Páez explica que o sindicato pretende que a comunidade internacional presione para que se abra unha investigación na empresa que opera en Colombia a fin de establecer responsabilidades sobre os nove asasinatos e sobre os secuestros, persecucións e intimidacións que sufriron os traballadores de Coca-Cola en Colombia por parte de grupos paramilitares presuntamente contratados pola firma. "Non queremos que iso quede na impunidade, especialmente agora, coas negociacións de paz entre o Goberno e os paramilitares", di.

Pesticidas na India
A Universidade de Michigan suspendeu a venda de Coca-Cola nos seus tres campus por considerar que a multinacional permite os abusos contra os dereitos humanos e a degradación ambiental, segundo denunciou nun comunicado no que anunciou a súa decisión, e tras recibir e avaliar queixas da Organización de Estudantes para a Igualdade Laboral e Económica (Students Organizing for Labor and Economic Equality). Esta organización estudantil acusa a Coca-Cola de conspirar con grupos paramilitares en Colombia para atemorizar aos líderes sindicais e de vender bebidas na India con elevados niveis de pesticidas.
A universidade afirmou inicialmente que renovaría os contratos con Coca-Cola de forma condicional, ata que a empresa realizase unha auditoría independente e implementara un plan correctivo. Ade-
máis, ofreceuse, xunto con outras universidades, para financiar a investigación, pero Coca-Cola informoulle de que non estaba preparada para examinar as súas prácticas comerciais e laborais en Colombia e a India, pois unha demanda civil impedíalle participar na investigación.
O director de comunicacións de Coca-Cola en Colombia, Pablo Largacha, atribúe a campaña do sindicato colombiano a unha das demandas que interpuxo ante os tribunais norteamericanos no 2001, na que relacionou por primeira vez á empresa co asasinato dun dos nove sindicalistas. Este crime ocorreu na planta de Carepa, na zona bananera de Urabá (no oeste de Colombia), fai case 10 anos.

Defensa empresarial
Ademais, Largacha afirma lamentar que as organizacións de dereitos humanos, laborais e ambientais, na súa maioría vinculadas ás universidades, "estean tan mal informados sobre o que sucede en Colombia" e resalta que a empresa ten probas de que os seus directivos non teñen relación coa morte do sindicalista. "Hai un veredicto que di que non hai indicio algún de que a embotelladora de Carepa tivese que ver coa morte destes líderes sindicais", asegura.
En Colombia existen 20 plantas embotelladoras de Coca-Cola, das que 17 pertencen á firma Panamco Colombia S.A. e 3 son dirixidas por particulares. Os traballadores destas embotelladoras están afiliados ao Sinaltrainal, un sindicato fundado en 1982 mediante a fusión doutros de compañías multinacionais de alimentos e bebidas.
Ademais de en Colombia, numerosos traballadores de Coca-Cola en Guatemala tamén denunciaron atropelos. Segundo fontes dos sindicatos, entre 1968 e 1980, seis dos seus dirixentes foron asasinados e outros catro desapareceron sen deixar rastro.
Respecto diso, Páez advirte: "En Colombia non deixaremos que os asasinatos nin os outros atropelos cometidos aquí queden na impunidade".

Campaña para Deter a Coca-Cola Asasina:
ACTUALIZACIÓN




Terra Incognita
Inverno '07 Non 7

A Campaña contra a Coca-Cola Asasina fundar en 2003 para sacar á luz a complicidade de Coca-Cola no secuestro, tortura e asasinato de sindicalistas e traballadores por parte de paramilitares colombianos. E1 pasado ano, Terra Incognita publicou a carta preliminar da campaña xunto cunha breve listaxe doutros abusos e infamias de Coca-Cola. O que segue é un resumo dos logros mais importantes da campaña desde entón, as novas accións levadas a cabo contra o xigante do refresco e os últimos escándalos da compania.

Decembro de 2005

- A Universidade de Nova York, a maior universidade privada de Estados Unidos, prohibe a venda e publicidade de produtos de Coca-Cola no seu campus debido aos abusos contra os dereitos humanos por parte da companyía en Colombia.

-Tres semanas despues, a Universidade de Michigan segue o seu exemplo, anunciando que suspenderá temporalmente a venda de produtos de Coca-Cola a partir do 1 de xaneiro de 2006. A universidade informa a Coca-Cola de que a suspensión estará condicionada polas conclusións que se obteñan dunha "investigación independente a cargo de terceiros" sobre as relacións laborais nas plantas de embotellamento en Colombia.

Abril de 2006

? Fraude de relacións públicas #1: Coca-Cola informa á Universidade de Michigan de que levarán a cabo diversas investigacións independentes tanto en Colombia como na India, pola Organización Internacional do Traballo (ILO) das Nacións Unidas no primeiro destes paises e a cargo do Instituto de Enerxia e Recursos (TERI) no segundo. O portavoz xefe para o Colectivo de Empresarios do ILO é Edward E. Potter, director de Relacións Laborais Globais e Responsabilidade no Traballo de Coca-Cola. Como corpo imparcial, TERI vai investigar o uso que fai a compañia das subministracións de auga locais, a pesar de que Coca-Cola India Ltd. é un dos seus patrocinadores corporativos. Sen máis consulta, a Universidade de Michigan anuncia entón que retomará a adquisición de produtos de Coca-Cola, aparentemente satisfeitos coa idea de Coca-Cola dunha "investigación independente a cargo de terceiros".

- Os estudantes da Universidade de East Anglia en Norwich, Inglaterra, votan prohibir Coca-Cola no seu campus.

-Global Village 2006 decide prohibir os produtos de Coca-Cola no seu campamento internacional en Kent, Inglaterra, debido á implicación da compañia na violenta represión de sindicalistas en Colombia.

- A Corte Suprema de Panamá ordena a Coca-Cola que pague unha multa de 300.000 dólares estadounidenses por verter 4.500 litros de colorante químico na bahía de Panama en 2003.

Maio de 2006

- Fraude de relacións públicas #2: o 18 de maio, a Asociación Latinoamericana (LAA) recoñece a Coca-Cola polo seu "Exemplar Liderado Corporativo" no xantar anual de condecoración da LAA, un evento patrocinado pola Compania Coca-Cola. Ademais, o presidente da xunta directiva da LAA é Frank Ross, que é tamén o vicepresidente adxunto de Asuntos Latinos para Coca-Cola.

- A Facultade de Dereito da City University de Nova York prohibe os produtos de Coca-Cola no seu campus por mor das violacións dos dereitos humanos cometidas pola compañía nas súas plantas de embotellamento en Colombia.

- A Asociación Antropolóxica Americana (AAA), que representa a uns 10.000 profesores de facultades e universidades estadounidenses, referenda un boicot a Coca-Cola en vista do brutal trato da compañía aos organizadores sindicais en Colombia.

Xuño de 2006

- O Parlamento de Estudantes da Universidade de Colonia (Alemaña) promove un boicot a todas as bebidas de Coca-Cola nos comedores universitarios e nas zonas comúns. Por agora máis de dúas ducias de colexios e universidades en Estados Unidos, Canada e Europa rescindiron ou suspendido os seus contratos con Coca-Cola.

Xullo de 2006

- O KLD de Boston, Massachussets (Estados Unidos), a maior fonte de avaliacións de responsabilidade social corporativa para investidores nos EEUU, elimina á compañía Coca-Cola do seu Indice Social de Mercado Xeral (BMSl). KLD basea a súa decision na contaminación de Coca-Cola dos acufferos na India, as violacións dos dereitos humanos en Colombia e a mercadotecnia agresiva dirixido aos nenos. Como resultado, a Asociación de Seguros e Renda Vitalicia de Profesores-Fondo de Xubilación Universitaria (TIAACREF), o maior fondo de pensións de Estados Unidos, vetará a Coca-Cola da súa carteira de investimentos socialmente responsable.

- Wall Street Journal informa de que Coca Cola se viu forzada a retirar dous millóns das súas bebidas embotelladas en Xapón tras descubrirse que contiñan po de ferro.

Agosto de 2006

-O estado meridional indio de Kerala impón unha prohibición total na produción e venda de bebidas de Coca-Cola e Pepsi tras descubrir que contiñan niveis perigosos de residuos de praguicidas. Kerala convértese no cuarto estado da India en prohibir vendas de ditas bebidas por esta razón, pero o primeiro en prohibir ademais a súa produción.

Para máis información, visita a páxina web da campaña en www.killercoke.org.

Nota do editor: Hai individuos que ridiculizan os esforzos da xente que traballa para conseguir que a campañía Coca-Cola sexa responsable dos seus crimes. Estes individuos tamén se burlan doutra xente que apoia estes esforzos. Está ben, porque o seu grosería desvela que senten profundamente inseguros e que non teñen vida interior da que falar. Así que, ride todo o que queirades, amigos; a campaña está sendo un éxito, gústevos ou non.

¡Seguide trogando no mundo libre!

traducido por Marta Garrote Salazar

PROHIBIDA VENDA DE COCA COLA EN KERALA -INDIA


KILLER-COCACOLA

Na india desatouse unha guerra contra as colas a noticia é que o goberno de Kerala na India do sur prohibiu a produción de Coca-Cola e pepsi neste estado e ao parecer pechasen as operacion por completo.

O principal ministro V.S. Achuthanandan indicou hoxe que a interdicción era imposta debido aos perigos para a saúde expostos por Coca-Cola e Pepsi. “chegamos a decisión para pedir coca e Pepsi para parar a produción e a distribución de todos os seus produtos, baseadas nos estudos científicos cales probaron que son danosos” dixo a Sr. Chief Minister V.S. Achuthanandan

O principal ministro Achuthanandan tamén sinalou á campaña de catro anos da comunidade de Plachimada en Kerala onde a comunidade protestou niveis da auga e a contaminación descendentes da auga subterránea e do chan -directamente como resultado das operacións de embotellados da compañía de Coca-Cola na área.

Honduras: Intereses Transnacionais farmacéuticos implicados no golpe de estado a Zelaya

Honduras: Intereses Transnacionais farmacéuticos implicados no golpe de estado a Zelaya

A participación de factores políticos e económicos ligados a laboratorios farmacéuticos transnacionais aparecía hoxe en Tegucigalpa como hipótese seria para explicar o movemento golpista impulsado por sectores da ultraderecha en Honduras.
A decisión destas mafias farmacéuticas de apoiar o movemento desestabilizador contra o presidente Zelaya, xurdiría fai algúns meses tras o ingreso á Alianza Bolivariana para os Pobos de América.
En Honduras, máis do 80% dos medicamentos son provistos por empresas multinacionais, sendo a materia prima para a súa produción 100% importada, principalmente desde Estados Unidos e Europa. Os países de orixe destes medicamentos son Panamá, Costa Rica, Estados Unidos e Guatemala: en Panamá atópanse situadas as plantas de laboratorios multinacionais como Glaxo , Sanofi e Smiyh Kline, mentres que en Costa Rica están Pfizer e Stein. En Guatemala atópanse Novartis, Bristol Myers e Aventis. A concreción dun acordo comercial establecido polos gobernos de Cuba e Honduras tras o ingreso ao ALBA incluíu como unha das principais temáticas de intercambio, a importación de medicamentos xenéricos desde a illa caribeña como forma de contrarrestar os altos prezos dos medicamentos que o estado hondureño debe custear para a provisión dos seus hospitais públicos.
A principios de 2009 o goberno de Honduras intentou comprar medicamentos xenéricos aproveitando os acordos establecidos polo ALBA pero se atopou cun escollo interposto polas transnacionais a través do colexio químico farmacéutico quen argumentou aspectos burocráticos para facer caer as importacións provenientes de Cuba a prezos alcanzables: os intereses do poderoso lobby farmacéutico norteamericano e europeo non permitirían a competencia da industria cubana ou doutras industrias nacionais farmacéuticas no mercado dos medicamentos de Honduras.

Como detonante final das accións desestabilizadoras, un feito máis colmaría a paciencia dos intereses privados transnacionales farmacéuticos: o 24 de xuño pasado, os presidentes do ALBA comprometéronse a promover un modelo de apropiación social do coñecemento que permita superar os obstáculos na produción de bens fundamentais para a vida, como a alimentación e a saúde, e nese sentido instruíron ao Consello de Ministros do ALBA constituír, nun prazo non maior a 30 días, un Grupo de Traballo para a Revisión da doutrina sobre Propiedade Industrial coordinado por Venezuela.

Esta decisión gatillóu automaticamente a orde de acelerar o movemento desestabilizador previo ás eleccións democráticas a desenvolverse no país conducido polo presidente Zelaya. O terrorismo farmacéutico emerxeu novamente nos golpes de estado contra gobernos que loitan pola súa independencia como ocorreu noutros momentos da historia latinoamericana.

Por: Observatorio Social Centroamericano

Data de publicación: 28/06/09

Honduras intervén almacéns petroleiros de transnacionais

O goberno hondureño interveu os tanques de almacenamento de carburantes das transnacionais petroleiras Shell e Texaco e a nacional Dippsa-Trafigura para polas a disposición de Conoco Phillips, gañadora dunha licitación destinada a baixar os prezos dos combustibles.
As medidas foron anunciadas despois de que no transcurso da semana houbo un desabastecemento parcial de combustibles nalgunhas cidades do país, o que alarmou a algúns sectores que temían que esa irregularidade se xeneralizase.
Honduras consome unha media de 42.000 barrís de combustibles ao día. "O Estado hondureño exerce este dereito soberano con fins de utilidade pública porque esas empresas negáronnos a oportunidade de avanzar no noso desenvolvemento", dixo o mandatario en rolda de prensa. "Este é un Estado de dereito... e somos respectuosos da nosa Constitución, das leis e dos contratos que o Estado asinou coas compañías transnacionales", engadiu. Zelaya anunciou así mesmo que o seu goberno pagará a Texaco e Shell tres centavos de dólar por cada galón de combustible almacenado. Acusou a ambas as transnacionais de realizar "un terrorismo enerxético" por "crear unha escaseza ficticia de carburantes en Honduras ao atrasar a chegada de barcos cargados con gasolinas e diesel". A escaseza deuse o luns e martes da semana pasada. "Vémonos obrigados a tomar estas decisións porque son necesarias para o desenvolvemento do país e traerán confianza ao investimento estranxeiro... e isto determina que en Honduras hai un goberno comprometido co seu pobo", subliñou.
A sorpresiva decisión foi adoptada tras un prolongado Consello de Ministros, o sábado pola noite, segundo consta no decreto "Utilización Temporal das Terminais de Almacenamento dos Combustibles", asinado polo presidente Manuel Zelaya.
O Estado hondureño exercerá o seu dereito contractual de uso das terminais de almacenamento dos combustibles con fins de utilidade pública das compañías importadoras de petróleo instaladas no país, expresou o mandatario.
As transnacionais negáronse a participar no proceso de poxa enerxética porque acusan que viola tratados comerciais e tamén se negaban a arrendar os seus terminais.
Segundo o decreto presidencial, nos contratos que se subscribiron para que as importadoras e Dippsa operasen figura unha cláusula na que se establece a obrigatoriedade de alugar os seus terminais por razóns de interese nacional.

"As compañías privadas practicamente estannos negando o dereito e a oportunidade de poder concertar un acordo para mellorar os niveis de competencia e de asistencia no mercado dos combustibles no mercado nacional e internacional", sinalou Zelaya. "O estado ten que declarar a súa liberdade e a súa soberanía para poder avanzar nos procesos de desenvolvemento", subliñou.
Pola súa banda, o ministro da Presidencia, Yani Rosenthal, dixo que a intervención das instalacións será efectiva poucos días antes de que se subscriba o convenio entre Conoco e o Estado.

Zelaya ademais asinou un decreto mediante o cal ordena unha rebaixa nos combustibles que oscila entre os 17 e 42 centavos de dólar, o que obedece á caída de prezos do petróleo no mercado internacional e ao proceso de licitación de combustibles que impulsa o Goberno. Polo menos durante as próximas dúas semanas os hondureños pagarán ao redor de 2,96 dólares polo galón (3,8 litros) de gasolina superior, a máis favorecida, que tivo unha rebaixa de 42 centavos de dólar. A gasolina regular caeu a 2,76 dólares, mentres que o diesel a 2,47 e o gas de uso doméstico a 1,61 dólares. Extraoficialmente, coñeceuse este domingo que as transnacionais Shell Texaco criticaron o decreto porque cren que o cambio afectará drasticamente a súa rendibilidade en Honduras.
"Cambiáronse as regras do xogo sen tomarnos en conta", dixo unha fonte próxima ás importadoras dos derivados do petróleo.
Zelaya xa advertira durante a semana que estas empresas estaban creando unha escaseza ficticia ao atrasar a chegada de barcos cargados de combustibles, algo que cualificou como "terrorismo enerxético".
O decreto sinala que o Estado hondureño "exercerá o seu dereito contractual de utilizar as terminais de almacenamento dos combustibles con fins de utilidade pública, das compañías distribuidoras de petróleo instaladas no país, mediante o pago dun xustiprezo". Esa decisión garantirá continuar co proceso de negociación de licitación pública internacional coa compañía que presentou a mellor oferta, engade. O decreto destaca que o Estado de Honduras "creará as condicións de competencia que sexan necesarias para a liberación dos combustibles a mediano prazo". Ademais, "continuarase co procedemento da licitación pública internacional para a construción de terminais de almacenamento de combustibles propiedade do Estado para contar coa capacidade estratéxica de almacenamento e poder tomar sempre decisións soberanas a favor do pobo hondureño".

O Goberno tamén advertiu que solicitará ao Ministerio Público e presentará as debidas evidencias á Procuradoría Xeral da República para que se investigue as causas de desabastecemento parcial dos combustibles que tivo lugar nesta semana e se deduzan as responsabilidade pertinentes que iso incumbe".
Se o desabastecemento non se xustifica, os responsables incorrerían en "delitos contra a economía nacional", conclúe sinalando o decreto.
A medida permanecerá vixente ata que Conoco constrúa as súas propias terminais, cuxo tempo non foi precisado. Zelaya tampouco dixo de cantos tanques dispón ambas as firmas estranxeiras. O mandatario sostivo que "o pobo coñece a miña vocación respectuosa dos dereitos alleos, a miña convicción permanente de permitir desenvolverse á empresa privada nun ambiente libre... e de combater ás compañías que controlan o mercado ao seu antollo pola forma monopólica con que operan".
Pero Mario do Cid, voceiro de ambas as firmas petroleiras transnacionais, asegurou que "non houbo ningunha escaseza ficticia" e indicou que "o goberno cambiou as regras do xogo sen tomarnos en conta, o que fará diminuír as nosas ganancias".
Conoco gañou a licitación que Zelaya comezou o outubro para abaratar o custo dos combustibles en Honduras a partir de 2007. Na licitación participaron 14 compañías de Estados Unidos, Europa, México e América do Sur. A firma local, con capital estadounidense, Gases do Caribe obtivo o contrato para abastecer o gas licuado.
A oferta de Conoco representa aforros anuais de 51,9 millóns de dólares á factura petroleira, segundo o goberno, e a de Gases do Caribe en 3,3 millóns de dólares. Os embarques de combustible obtidos coa nova modalidade chegarían a Honduras como moi tarde en febreiro. Emporiso, non presentaron ofertas Texaco, Esso nin Shell, que operan desde fai 80 anos en Honduras e que rexeitaron o proceso desde que Zelaya o anunciou en xuño. As tres firmas abasteceron o 58% de carburantes ao país. O goberno invitara a participar na licitación a 60 compañías estranxeiras.
Honduras investiu no 2005 uns 928 millóns de dólares na compra de combustibles e lubricantes. No 2006 a cifra sería superior aos 1.100 millóns de dólares. O 63,2% da xeración de 1.000 megavatios por hora en Honduras depende de seis plantas térmicas privadas, o que demanda máis combustibles importados. O restante 36,8% é producido por cinco hidroeléctricas estatais.

Honduras: outra guerra do TLC contra os pobos

O artigo orixinal está en http://colombia.indymedia.org/news/2009/06/103550.php

por Manuel Rozental Tuesday, Jun. 30, 2009 at 3:18 PM

É probable que o golpe militar que acaban de dar en Honduras, máis aló dun golpe contra o Presidente Manuel (Mel) Zelaya sexa unha nova batalla na guerra de implementación dos "Tratados de Libre Comercio", é dicir, un ataque cruento dos xestores e promotores do modelo do libre comercio contra as democracias e os pobos que defenden a súa soberanía, os seus dereitos, as súas liberdades e recursos fronte aos "dereitos corporativos" a explotar e someter para acumular.

Atrevémonos a suxerir sobre bases sólidas e leccións inocultables da historia, que en Honduras se libra unha segunda batalla de implementación pola forza dos TLC (neste caso o CAFTA).
A primeira foi a recente masacre na Amazonía Peruana para impor os decretos de implementación do TLC Perú-EEUU.
Unha segunda agresión armada para impor os acordos. Iniciouse unha nova era golpista no Continente: a dos golpes militares para implementar os acordos impostos.

- "O golpe atestado contra o goberno lexitimamente constituído do Presidente Manuel Zelaya, inscríbese nunha clara loita que se está a librar na rexión por desandar o camiño de sometemento e vulnerabilidade plasmado nos tratados de libre comercio con EE.UU. e a Unión Europea (CAFTA-DR e as negociacións dun Acordo de Asociación actualmente en curso), nas concesións extractivas (minería, forestal, agrocombustibles) e turísticas e en toda clase de endebedamento relacionado", manifestaron membros de Xubileo Sur en comunicado público fronte ao golpe de estado contra o goberno de Honduras.

Lemos en conxunto os feitos que se presentaron ata o momento, coas declaracións dos principais actores no marco de experiencias golpistas recentes como as de Haití e o autogolpe de Fujimori. Todo isto dá pé para asumir que este golpe é do poder transnacional orquestrado baixo a manga dos EE.UU.

Ademais, este non é un golpe militar en Cuba, en Venezuela, en Nicaragua ou en Bolivia. É un golpe militar en Honduras, é dicir, na base militar máis sólida que tiveron os EEUU en Centro América e, seguramente, en todo o Continente Americano.

En Honduras adestrouse, armouse e dirixiuse á Contra que atacou ao réxime Sandinista de Nicaragua.

Desde Honduras coordináronse accións militares contra o FMLN. Seguramente non houbo un golpe de estado, nin unha acción militar golpista en Centro América e o Caribe, co respaldo dos EEUU, que non conte co territorio, o Goberno e as forzas armadas dese país, baixo o mando dos EEUU.

Honduras foi, ademais, a cabeza de praia das iniciativas das corporacións transnacionales na rexión, desde a industria farmacéutica, ata o turismo corporativo, pasando polo Plan Poboa Panamá e a minería. De modo que, un golpe militar en Honduras non é calquera golpe militar. É, por principio un golpe do exército dos EEUU ao servizo dos intereses transnacionais. O desatinado non é plantexar esta premisa. Desatinado e carente de realidade sería pretender ignorar esta verdade e toda a historia que a apoia.

Como explicar, entón, o golpe?

Dun lado, vemos o xeito en que o Goberno dos EEUU e o propio Presidente Obama "rexeita" o golpe e ¡chama ao diálogo entre as partes!. É dicir, que pretende lograr dúas cousas: unha, presentarse como defensor da democracia e opositor do golpe e dous, no mesmo acto, lexitima aos golpistas, a súa acción criminal e a súa posición e intereses.
A Secretaria de Estado Hillary Clinton, á súa vez, anuncia que, aínda que se rexeita o que sucedeu en Honduras, non pode declararse que sexa un golpe de estado, xa que os golpistas e quen os apoian, reciben apoio financeiro dos EEUU e o recoñecemento dun golpe, obrigaría aos EEUU a lles retiraren o apoio económico.
En reunión co Presidente Álvaro Uribe en Wáshington, o Presidente Obama declarou onte que "o golpe é ilegal" e hai que buscarlle unha saída. É como revivir a reacción do Goberno de EEUU ante o Fujimorazo, ou ante o primeiro golpe ao Presidente Aristide. En suma: rexeitámolo, pero o aprobamos. Fixérono os nosos amigos, ao noso nome, pero é ilegal. Digámolo sen tanta diplomacia: o golpe sérvenos, pero tamén nos serve rexeitalo.

Polo tanto, se Obama consegue o diálogo que propón, lexitimaranse, pola vía da forza criminal, os intereses e os actores golpistas. Quenqueira que siga na Presidencia, aínda se é Mel Zelaya quen regrese (e Obama quere que este sexa o caso) quedará limitado como Aristide cando Clinton o enviou de volta a Haití logo de obrigalo a aceptar todas as condicións que lle impuxo o capital transnacional: coas mans atadas, é dicir, un Presidente lexítimo sen posibilidades de facer as reformas que limitasen o poder das transnacionais e mellorasen as condicións de vida e traballo do seu pobo.

A oposición apoiada por EE.UU, en articulación coas corporacións e o sector financeiro, validados e exercendo o poder a través do Presidente do pobo reducido á impotencia. Esta é a receita Haití repetida e actualizada.

Como Clinton, Obama xogará ao demócrata e defenderá, como xa o está facendo, a Zelaya á vez que llo entrega ao poder corporativo para que o someta e lávase as mans como defensor da Lei e da democracia. Lanzou a moeda para xogar ao cara e selo, só que nas súas condicións: "con cara gaño eu e con selo perde vostede",.

Doutro lado, é claro que en Honduras as forzas represivas non dan un só paso e menos, moven unha soa folla entre as elites, sen a orientación e o apoio dos EEUU. porque esta é a súa colonia e a súa "república bananera". Por iso, mentres saen as declaracións e se reune a OEA e anúnciase o retorno de Zelaya en condicións adecuadas, o exército golpista e as elites realizan o traballo suxo necesario para garantir estabilidade ao réxime axustado e sometido.
Xa asasinaron a Cesar Ham, deputado e candidato á presidencia pola esquerda, presidente de Esquerda Unida, o único partido de esquerda rexistrado. Xa arrestaron e seguramente torturaron a líderes de procesos sociais e opositores ao libre comercio. Xa porían "no seu lugar" as pezas de represión e vixilancia que garantan os intereses corporativos e a submisión do pobo. Algunhas destas cousas lamentaranse. Un que outra chiba expiatoria será castigada (no mellor dos casos) e a todas e todos quedaralles moi claro quen manda nesas Honduras.

Así mesmo, repasemos varios feitos que, desde a mesma lectura, crean a impresión dunha "posta en escena" que se desenvolve segundo un libreto: ao Presidente Zelaya levárono xustamente para Costa Rica, onde o recibe o Presidente Oscar Arias, un librecambista leal ao modelo, amigo dos EEUU e de quen tamén vale presumir que actúa en coordinación e ben informado polas fontes máis directas: que a OEA reaccione a favor do Presidente e que ademais o seu Secretario Xeral (Insulza) se ofreza a acompañalo para que regrese a Honduras; que os réximes de dereita rexeiten o golpe e ata os medios comerciais de comunicación, caixas de resonancia do modelo, informen a favor da democracia. Todo isto, ao parecer apunta a algo moi ben orquestrado para rexeitar abertamente o golpe e á vez lexitimar a axenda oculta que se persegue co mesmo. Tal como sucedeu con Aristide en Haití e con Fujimori en Perú, pero mellor. aprenderon. Aprenderon ademais, da reacción de UNASUR en respaldo a Evo Morais e aplican o mesmo método, pero con fins opostos.

En síntese, cremos que este golpe seguramente vén desde os intereses económicos e xeoestratéxicos corporativos e transnacionais, o que pon en evidencia unha trampa e un xogo ao que nos someteron, os aparentemente defensores das democracias; que en últimas apoian os obxectivos do golpe para tombar as políticas que Zelaya estaba implementando.

Se estamos no certo, máis que defender ao Presidente Zelaya e os seus intereses políticos particulares, a nosa énfase debe estar nas políticas que afectan a implementación do CAFTA e os intereses corporativos. O Presidente Zelaya introduciu a Honduras como membro pleno do ALBA. Esta decisión política ten impactos directos sobre os intereses das transnacionais. Así como non puideron tolerar a reforma agraria de Arbenz en Guatemala, nin as nacionalizacións de Allende en Chile e organizaron senllos golpes alí e noutros países, porqué ían tolerar o ingreso ao ALBA e as restricións á explotación desmedida que lles concede o TLC? Vale a pena neste sentido investigar pacientemente os feitos.

Pero, polo momento e mentres a evidencia fala á historia, xa aparece un interesante artigo en relación coas transnacionais farmacéuticas, que sustenta con fartura estes argumentos.

É claro desde a nosa mirada, que, mentres non se demostre o contrario, en Honduras co golpe militar en curso, estase librando outra guerra para a implementación cruenta do TLC, co concurso e cálculo dos EE.UU, pero desde as corporacións transnacionales e para beneficio e protección os seus intereses. Máis que un golpe contra o Presidente Zelaya, este é un golpe contra os dereitos dos pobos de Honduras e unha advertencia para quen crean que hoxe se pode cometer o atrevemento de querer vivir en liberdade e defender a vida e a soberanía.

Ante isto, insistimos na defensa do dereito dos pobos á súa liberdade, á non imposición dos TLCs e á denuncia contundente de quen seguramente están detrás desta operación sinistra.
Tamén insistimos, en que o Presidente Mel Zelaya debe regresar, porque é o lexítimo Presidente de Honduras, pero con el , deben regresar as políticas que empezan timidamente a sacar a Honduras do peso esmagador da bota con que a someteron a ser colonia dun imperio intolerante e despótico. Máis que Mel Zelaya, debe regresar o camiño á liberdade e á dignidade, pero non como o que fixeron con Jean Bertrand Aristide, senón máis libre para librarse do peso das condicións que impón elites e explotadores e resistindo ao modelo que desposúe aos pobos.
¡Que quede, non como axente do Libre Comercio, senón como líder da democracia e defensor dos dereitos e todas e todos os hondureños!. Cremos no pobo Hondureño. puidemos coñecer a súa enorme valentía en condicións adversas e terribles.

Non se nos esquecen as décadas en que as súas mulleres humildes eran prostituídas para a diversión dos soldados norteamericanos, nin nos pasan desapercibidas as grandes explotacións mineiras nin a intoxicación con agroquímicos de multitudes de agricultores.
Non se nos esquecen as masacres de mozas nos cárceres de San Pedro Xula e o poder represor das elites en convivencia coas corporacións. A pesar do silencio e da opresión, sabemos o que alí sucede e por iso entendemos que a montaxe que nos presentan sería verdade soamente se puidese ser certo, pero non o é. A segunda batalla cruenta para impor o TLC debe ser resistida desde os pobos en solidariedade e a conciencia.

Desde o Cauca rexeitamos o golpe de estado contra o pobo de Honduras e contra a súa liberación e desde acá unímonos na convocatoria global á solidariedade e ao respecto á democracia libre do libre comercio, que o Presidente Zelaya empezou a impulsar.

Tecido de Comunicación ACIN

O PEE ou o naufraxio do proxecto reformista.

"O capitalismo é a propiedade privada dos medios de produción e a anarquía da produción. Predicar unha distribución "xusta" da renda sobre semellante base é proudhonismo, necedade de pequeno burgués e de filisteo". Lenin.

"Os impostos han de aumentarse tanto sobre as ganancias como sobre o capital permitindo unha redistribución desde a cúspide á base" Programa de EU (membro do PEE) ás eleccións europeas.

Nos actuais tempos de crise xeral do capitalismo, cando as cuestións netamente de clase ponse en primerísimo plano debido á agudización das contradicións inherentes ao propio sistema, a batalla contra a influencia do reformismo no seo da clase obreira vólvese, se cabe, máis necesaria para os revolucionarios e revolucionarias.

Neste sentido é fundamental proceder a un deslinde de campos, definir con claridade cales son as posicións revolucionarias e cales as reformistas no ámbito da proposta política, da organización da loita e da presentación de alternativas.

A proximidade das eleccións europeas do 7 de xuño serviu para deslindar con maior claridade esa diferenza, para permitir visualizar ben cales son os obxectivos, as ferramentas e os suxeitos que participan no ámbito da esquerda a nivel europeo.

Por unha banda, 21 partidos comunistas e obreiros de toda Europa subscribimos un documento que, sen medias tintas, avoga pola ruptura coa Unión Europea, cualifícaa como bloque militar, económico e político imperialista, e caracteriza a crise sinalando que "as súas raíces atópanse na acumulación de riqueza en mans duns poucos por medio da flagrante explotación dos moitos que son condenados á pobreza, á incerteza e á inseguridade. A solución real para o pobo ha de buscarse na confrontación coa súa causa: a procura de beneficios, o propio capitalismo e non algún tipo de xestión do mesmo".

Fronte a esta proposta, o PEE (Partido da Esquerda Europea), no que participan algúns partidos denominados comunistas, sitúase na posición de expor un novo modelo de Unión Europea, por darlle "outros cimentos" e abrir "unha nova perspectiva".

A liña que hoxe deslinda os campos entre reformistas e revolucionarios sitúase, no ámbito dos países que compón a UE, na caracterización desta estrutura, dos seus obxectivos e das alternativas que teñen os pobos e a clase obreira de Europa.

Os comunistas do PCPE levamos anos analizando, xunto con outros partidos irmáns europeos, que é a Unión Europea e cales son as súas raíces e o seu desenvolvemento. Partimos da base de que a UE nace como vontade das oligarquías das principais potencias de Europa Occidental por garantirse un mercado sen restricións a determinados produtos fundamentais para a reconstrución capitalista da Europa devastada pola II Guerra Mundial. O carbón, o aceiro e a enerxía atómica foron dando paso, gradualmente, a unha maior ampliación dos produtos e servizos que gozaban da liberdade absoluta de movemento entre un grupo de países que ao mesmo tempo se ía ampliando. A sucesiva absorción por parte da entón CEE de cada vez máis materias tivo o seu punto álxido co Tratado de Maastricth, que estableceu as tristemente famosas catro liberdades básicas da UE (liberdade de circulación de capitais, bens, servizos e traballadores) e achandou o camiño para a Unión Económica e Monetaria que desembocaría en 2002 co euro e os posteriores intentos de elevar a rango institucional o capitalismo (non só o liberalismo) na errada Constitución Europea e no Tratado de Lisboa.

Se non partimos da base de que a Unión Europea é un instrumento en beneficio da oligarquía, cometemos un erro de apreciación fundamental que determina toda a práctica política posterior. Para un marxista, semellante ignorancia ou confusión sería equiparable á negación de que o Estado responde aos intereses da clase dominante e que, xa que logo, non fai falta un derrocamento revolucionario do mesmo, senón que vale ir aos poucos, reformando gradualmente as estruturas "neutras" do aparello estatal.

Salvando as distancias, pois a UE non é un superestado, da Unión Europea podemos afirmar algo similar. As posicións políticas do PEE, os seus documentos e a práctica diaria dos seus membros confirman a crenza por parte destas organizacións en que, se hai algo que se está facendo mal, é o rumbo dos últimos anos da UE, pero nunca se pon en dúbida a súa propia natureza. Consideran que a UE, per se, é unha construción positiva e que abre esperanzas para os pobos, pero lamentablemente caeu en mans das "políticas neoliberais" que foron predominantes nos últimos anos en todo o mundo.

O PEE é un proxecto reformista que apoia á socialdemocracia e ao capitalismo.

"A crise foi causada pola globalización neoliberal do capitalismo, levada a cabo polas elites irresponsables que controlan a economía e a política". Programa de EU ás europeas.

Nun momento como este, afirmar que a culpa da crise téñena as "políticas neoliberais", serve fundamentalmente para descargar de parte do peso da culpa ao capitalismo como tal, como sistema económico xeneral. Se a crise causárona as políticas neoliberais, vén afirmar o PÉ, evitaremos as crises con políticas intervencionistas, estatistas, pero que deixen intacto o núcleo verdadeiro xerador das crises: a propiedade privada dos medios de produción e a propia dinámica expansiva do capital. Falar de economía sostible sen expor a eliminación da contradición principal do capitalismo é xustificar este sistema e mostrar o seu "rostro humano".

"Nós estamos polos valores de solidariedade e cooperación, pleno emprego e unha relación racional coa natureza. Iso é posible só se cambiamos as normas presentes no sistema financeiro e económico internacional" Plataforma do PEE para as eleccións europeas.

A crise capitalista non será superada a través de medidas reformistas ou de receitas keynesianas. Tan só por medio do aumento da explotación, do saqueo, da restrición drástica de calquera dereito democrático; e apertando as porcas á clase traballadora e a cada vez maior número de sectores sociais pode o sistema capitalista remontala.

Quen creen na reforma son os partidos que agora compón o PEE, algúns deles cunha historia de loita e compromiso botada a perder pola asunción do eurocomunismo e as posicións máis reformistas (PCE, PCF, os sucedáneos do extinto PCI italiano). Pero non estraña tanto que expoñan este tipo de posicións cando sabemos que o resto de integrantes do PÉ son organizacións tan abertamente anticomunistas como o Synaspismos grego ou o Bloco portugués, ou tan socialdemócratas como o Die Linke alemán, a ODP turca ou o Partido do Socialismo Democrático da República Checa.

"A crise de lexitimidade da política pon en perigo o proceso de integración europea. A confianza nas institucións europeas nunca foi tan baixa. (...) A condición para que a UE sexa máis aceptada polos seus cidadáns é que haxa máis oportunidades para participar. A Esquerda Europea defende a democratización da Uníon Europea e da súa estrutura institucional". Tese do 2º Congreso do PEE, 2007.


A confusión que reina no PEE en canto á natureza e obxectivos da Unión Europea, coincide coa mesma confusión e mal análise que os partidos que a integran fixeron das súas relacións cos partidos da socialdemocracia clásica, hoxe entregados plenamente ao social-liberalismo. A maioría de partidos do PEE teñen un coñecido historial de apoio, en diferentes momentos do pasado recente, a partidos tan progresistas e obreiros como o PSOE, o PS francés, a Oliveira italiana, o PS portugués, o PASOK grego, etc. A ausencia de análise de clase leva ao partido reformista a caer en repeticións mecánicas do pasado e a avaliar erroneamente que intereses defenden os denominados partidos "socialistas" actuais. Se nos anos 30 a política das frontes populares e a alianza coa socialdemocracia de entón podía explicarse como muro de contención fronte á ben palpable ameaza fascista, a actual caracterización dos membros da Internacional Socialista como "de esquerdas" revela unha ausencia total de utililización de criterios serios de análises e unha especie de mixtificación, moi común hoxe, dos termos e as definicións. Non vale hoxe chamarse socialista e obreiro se o que se está facendo é favorecer á gran banca e aos monopolios. Non vale hoxe chamarse socialista se as propostas estrela programáticas son medidas de tipo superestructural que ignoran a base económica en que nos atopamos. Ningún socialista de verdade podería exporse unha reforma do mercado de traballo como vía de saída a unha crise económica. Pois ben, a todos eses socialistas "falsos", que enganan e manipulan á clase obreira, sérvelles de muleta esquerdista e "radical" unha forza que, en nome dun suposto socialismo "democrático", dun socialismo "que non dea medo", expón solucións novas que seguen sen entrar na raíz do asunto principal, da contradición principal: a contradición entre capital e traballo.

Se a algunha organización lle esqueceu, desde que dorme o soño eurocomunista, que a anterior é a principal contradición que sofre o sistema capitalista, non pode ser pola evidente e palpable realidade que nolo demostra cada día. As medidas que propón cada vez máis insistentemente as organizacións empresariais son unha mostra diso: EREs, deslocalizacións, ampliacións da idade de xubilación, ampliacións da xornada laboral... segue a ser a plusvalía a fonte de riqueza dos capitalistas, segue a ser o plustraballo a condena do traballador.


"Podemos acadar eses obxectivos só mediante unha profunda transformación da cultura política. Isto implica un gran esforzo de innovación teórica e práctica". Tese do 2º Congreso do PEE, 2007.

Os esquecementos algunhas veces son intencionados, necesarios para contentar aos novos aliados ou os novos teóricos que expón a caducidade das máis básicas teses marxistas. Un comunista non pode afrontar os erros e fallos do pasado asumindo as posicións da burguesía. A loita teórica, a loita ideolóxica segue estando moi presente e sendo máis necesaria que nunca. Quen asumen a crítica á construción do socialismo en Europa no século XX desde as teses burguesas, fan un fraco favor aos traballadores e os pobos de Europa e do mundo. Quen perdeu os instrumentos de análise marxista e se déixa levar por modas ou correntes teóricas novas que cambian o nome e a natureza do suxeito revolucionario (cidadanías, multitudes, etc.), pode defender calquera cousa se é para contentar aos novos aliados, ou para seguir contando coa simpatía dos burgueses.

"O Partido da Esquerda Europea creouse pola vontade de partidos políticos que propón a transformación social e democrática, e alternativas ás políticas neoliberais, por medio do noso compromiso activo no ámbito institucional e en varios movementos alternativos". Tese do 2º Congreso do PÉ, 2007.

Para os comunistas, o PEE fai augas, entre outros motivos, porque carece de unidade ideolóxica. Como pode ter unidade ideolóxica un suposto partido que non é máis que unha coordinadora de cargos públicos, eurodiputados e demais? Pode a iso chamárselle partido tan alegremente? Por pór uns exemplos: o Bloco portugués, o Synapsismos grego e a EU española son coalicións (no caso de EU non se sabe moi ben de quen con quen) nas que conviven visións ideolóxicas en grao sumo dispar, desde socialdemócratas ata trotskistas (en todas), maoístas e mesmo algunha organización ex-albanesa (en Portugal e Grecia). Boa sopa ideolóxica para facer un discurso coherente e compacto, boa base para facer unha formulación alternativa ao capitalismo. Se a isto engadímoslle as posicións abertamente dereitistas de organizacións como o PCF ou os partidos italianos, que pola súa mutación e deriva ideolóxica e organizativa acabaron ou acabarán perdendo toda a súa influencia entre a clase obreira e os sectores populares, podemos atoparnos con que as análises comúns faranse seguramente en base ao mero radicalismo e ao oportunismo, se non ao aventrurerismo e ao eclecticismo máis barato.

Os camaradas do Partido Comunista Obreiro Húngaro foron os que deron a proba da descomposición e naufraxio deste proxecto reformista que é o PEE. O seu comunicado de 25 de abril de 2009, anunciando o seu abandono do PEE, fala por si só e resume perfectamente a liña deste artigo: "Estamos convencidos de que non necesitamos unha "nova cultura política europea" senón unha moi consecuente loita contra o capitalismo, polos dereitos das masas obreiras. Non só hai que criticar ao capitalismo, senón organizar a loita obreira diaria. Queremos acabar co capitalismo; a Esquerda Europea quere melloralo. Nós temos a nosa base no marxismo-leninismo, a teoría e a práctica da loita de clases, os principios do internacionalismo proletario. A Esquerda Europea, desgraciadamente, baséase no reformismo. A Esquerda Europea loita contra o capitalismo só verbalmente, pero na práctica axuda a fortalecer a imaxe "democrática" da Unión Europea, do Parlamento Europeo e do sistema capitalista en xeral."

A Revolución Socialista non é unha quimera, non é unha entelequia, non é o resultado dun proceso gradual de reformas. O debate histórico entre reforma ou revolución volve cobrar plena vixencia. A reconstrución en claves marxistas - leninistas do movemento comunista internacional, como noutros momentos ao longo da historia de loita da clase obreira, será un elemento determinante no impulso do proceso revolucionario e do triunfo do socialismo.

Chegaron dúas décadas para comprobar que quen se apartaron do marxismo - leninismo, lonxe de avanzar cara ao que denominaban "socialismo democrático" ou "socialismo en liberdade", abrazaram en realidade a liña da integración no sistema, do reformismo pleno e, nalgún casos, do anticomunismo.

Quen menten á clase obreira, quen sementan ilusións respecto da posibilidade de refundación ou recomposición da Unión Europea, naufragaron. O PEE non pode expor alternativas porque é unha engrenaxe máis do armazón institucional da UE. A alternativa á construción capitalista de Europa non está en tratar de reconducir o capitalismo por outra vía, polo menos non está aí o interese dos traballadores e os pobos. Os comunistas habemos de expor a alternativa claramente socialista, orgullosos do noso pasado e confiados no futuro da nova vaga de revolucións socialistas para a humanidade. Esa é a proposta conxunta dos 21 partidos comunistas e obreiros ante as eleccións europeas. Esa é a proposta do PCPE para o 7 de xuño e para despois.


Ástor García e Raúl Martínez. Membros da candidatura do PCPE ás eleccións europeas.

RACHA AS CADEAS
VOTA PCPE

Entrevista de Kaosenlared a Carmelo Suárez, número un da candidatura do PCPE

O resultado do voto comunista ten sempre unha importancia significativa porque expresa dun xeito directo o grao de desenvolvemento da conciencia de clase


-O PCPE cumpriu 25 anos fai uns meses, que valoración facedes da vosa traxectoria ata este momento?

O PCPE, como non pode ser doutro xeito, viviu nos grandes cambios que se deron na escena internacional e na mesma realidade española. O noso inicio foi dun gran entusiasmo e dun apoio masivo ao proxecto de recuperación dun proxecto comunista sobre bases científicas, sobre as bases do marxismo-leninismo. Os apoios internacionais a ese proceso foron moi significativos e eran un aval, entón, ao camiño que iniciabamos.

Pero os anos posteriores foron de cambios moi inesperados na escena internacional e de descubrimento de todo tipo de prácticas oportunistas nunha parte da dirixencia do novo proxecto.

O elemento positivo nesas convulsións foi que o PCPE mostrouse como un proxecto revolucionario cun núcleo duro de enorme firmeza e de gran capacidade para enfrontar esas dificultades non previstas. Nin nos peores momentos da caída dos procesos socialistas nos países do leste o PCPE tivo ningunha veleidade ou cambio nas súas posicións político-ideolóxicas. Fomos conscientes de que os momentos eran malos para a causa da revolución e nos aprestamos a resistir esa situación con gran determinación.

Por outra banda o reformismo no comunismo español xerara unhas deformacións no estilo de traballo e da militancia que tamén afectaban ao PCPE nalgunha medida. Durante estes anos traballamos duro para superar esas cuestións, desde fai anos falamos dunha nova cultura revolucionaria e estamos construíndo un estilo de traballo e militancia que están caracterizados polo rigor, o reforzamento do leninismo e un compromiso coa causa do socialismo que impregna a totalidade da actividade do partido e que hoxe é aceno de identidade o PCPE.

Despois do VII Congreso fomos avanzando, e conseguindo obxectivos políticos e organizativos de gran importancia. Hoxe somos un partido que media directamente coa clase cada día máis, e que ten unha práctica de loita de masas de gran potencialidade.

Por outra banda os avances na coordinación internacional das organizacións comunistas son moi importantes, e nesa cuestión o PCPE realizou a súa particular achega. Estamos no grupo de cabeceira dese proceso.

-Que balance facedes da vosa situación no Estado Español? Como observades a esquerda no Estado Español?

Engadido ao anterior, hoxe o PCPE é a organización revolucionaria con presenza en todo o estado español. Iso caracterízanos dun xeito particular fronte ás outras organizacións que teñen unha presenza territorial parcial. O noso recente ensaio dunha Xornada Estatal de Loita o pasado día 22 de maio foi unha expresión desta realidade estatal da nosa organización e imos reforzar esa cuestión nos próximos tempos.

Non é doado dar unha visión da esquerda do estado español dun xeito xeral. Unha característica que pode ser común ás diversas organizacións pode ser é o da ausencia dun proxecto estatal forte, hai demasiadas visións moi parcializadas da loita de clases, con preocupacións moi conxunturais que impiden a moitos destacamentos ter unha visión máis serena da táctica e a estratexia da loita de clases en España. Hai como unha tendencia, en moitas ocasións, a saír correndo detrás do primeiro balón que alguén tira ao campo. Iso provoca un esgotamento de moitas enerxías de xeito estéril, e novas frustracións con ilusións que se xeran dun xeito irresponsable.

-E en Europa?

En Europa temos a realidade positiva de Grecia e Portugal cuns potentes partidos comunistas, e tamén a debilidade de Francia e Italia que retrocederon como consecuencia do reformismo extremo das organizacións históricas, aínda que no caso de Francia consérvanse unhas capacidades do movemento sindical de gran importancia.

Nese escenario a firma do documento sobre a UE por parte de vinte e un partidos comunistas é dunha gran significación. Se as cousas seguen avanzando por aí -e creo que así será- isto ten unha significación histórica. A recuperación dun movemento comunista coordinado en Europa ofrecerá á clase obreira destes países unha ferramenta dunha gran potencia. No escenario da actual crise capitalista isto pode avanzar dun xeito significativo.

-Cando sinalastes en varias ocasións que non sodes electoralistas, que importancia dades a estas eleccións na actual conxuntura política?

O resultado do voto comunista ten sempre unha importancia significativa porque expresa dun xeito directo o grao de desenvolvemento da conciencia de clase. Se a clase obreira segue cativa dos encantos dos distintos reformismos ou de proxectos que non van á raíz do sistema de explotación capitalista, a súa posición na loita de clases seguirá sendo fundamentalmente de debilidade. Un avance do voto comunista significaría un cambio da subxetividade en sectores da clase e unha inflexión nas súas condicións para defender os seus intereses e para encamiñar as súas forzas cara á revolución socialista.

Estas eleccións, polo contexto que se configurou finalmente, teñen unha gran importancia. Un apoio maior á proposta do PCPE será un elemento de fortalecemento das loitas obreiras nos tempos que veñen a continuación, que van ser moi duros para a clase obreira e o conxunto de sectores populares.

-Cales son os eixos centrais da vosa campaña?

Hai un eixo central da proposta política do PCPE nestas eleccións que é o carácter imperialista da UE e, xa que logo, a necesidade de confrontar co mesmo e saír del. Creo que esta posición non a defende ningunha outra opción das que concorren ás eleccións.

Ese carácter imperialista da UE analizámolo desde tres eixos:

1.- Intensificación da taxa de explotación: A UE vai configurando un sistema normativo que ten como obxectivo principal abaratar a forza de traballo. En quince dos vinte e sete países membros da UE a xornada laboral semanal ten un límite de 78 horas, a directiva Bolkestein rebaixa os dereitos adquiridos dos traballadores ao nivel dos países con maior taxa de explotación, a flexiseguridade ten como obxectivo a liquidación do dereito do traballo, o aumento da idade de xubilación é outro factor de abaratamento da forza de traballo.

2.- Privatización de todas as actividades: O Tratado de Lisboa -como continuación do Tratado Constitucional- considera os Servizos Públicos como "Servizos Económicos de Interese Xeral". Trátase de privatizar todos os servizos públicos, porque con iso o capital consegue unha clientela cativa que ten múltiples recibos mensuais que abonar en efectivo: auga, luz, televisión, teléfono, educación, sanidade, pensións, etc. Para o capitalismo senil, con dificultades crecentes para manter a reprodución ampliada do capital, isto convértese nunha liña estratéxica para tratar de sobrevivir. Trátase dun simple mecanismo de expropiación da clase obreira e dos sectores populares que ven esclavizados nesta lóxica infernal.

3.- Guerra e terrorismo de estado: Como as dúas grandes estratexias anteriores non son suficientes a oligarquía europea necesita os seus aparellos de violencia. Por unha banda a espionaxe universal, a represión violenta das liberdades, a persecución de calquera disidencia, a tortura e os crimes de estado. Pero por outra o recurso da guerra como estratexia do roubo e do saqueo. Zapatero envía á Armada a patrullar no Índico para garantir o espolio dos recursos pesqueiros por parte da flota pesqueira vasca e logo a operación amplíase coa participación doutros países da UE e esténdese cara ao sur do continente nunha estratexia de cerco militar a África que se complementa na outra beira co Frontex.

Fronte a esas estratexias colócase a proposta política do PCPE, e dos outros partidos comunistas que nos coordinamos, cunha proposta de saída do proxecto imperialista e de construción de procesos socialistas en Europa.

Gustaríanos ver que outras forzas políticas que se reclaman da esquerda situásense nesta lóxica nas súas análises.

-Que voto esperades recibir?

O voto do PCPE será un voto da base social máis radicalizada, desde o punto de vista das súas aspiracións á emancipación da clase e cara ao socialismo. O voto á nosa candidatura será un voto a todo o noso proxecto político republicano e de carácter confederal como estratexia para abordar a cuestión dos dereitos nacionais no estado.

O noso voto debe crecer naquelas realidades onde as nosas organizacións de base loitan directamente con colectivos obreiros e sociais contra a crise capitalista. O partido está traballando duro e, aínda que o voto comunista non se move con rapidez, cremos que os nosos resultados van ser mellores que en ocasións anteriores.

O chamamento de Unión Proletaria a votar a candidatura do PCPE foi un xesto que valoramos moi positivamente.

Por outra banda hai algúns aspectos singulares desta campaña electoral na que parece que converxen demasiados intereses no seu desexo que o voto comunista quede illado. Son cousas que non nos terminan de cadrar, e cando iso ocorre non debemos ser inxenuos. Esperaremos ao día 8 para, cos resultados na man, interpretar estas cousas que estamos vendo agora.

-Mantedes algunha relación destacable con outras formacións anticapitalistas no Estado Español?

As relacións do PCPE con outras formacións de esquerda son en xeral boas, a nosa cultura política é a do encontro e o diálogo. Pero nos termos da práctica concreta non se consegue articular outro tipo de relacións máis estables.

Coincidimos con outras organizacións na fronte republicana, no movemento sindical, na solidariedade, etc. Pero non hai en España relaciones de colaboración estables entre forzas da esquerda como tales, e o PCPE traballa nesa situación ata que as cousas cambien.

-O PCPE denunciou o proceso de ilegalización de Iniciativa Internacionalista, agora que o Tribunal Constitucional permitiu que se presenten ás eleccións, que opinión vos merece este cambio?

Non deixa de ser sorprendente o que pasou. No PCPE non cremos na independencia do poder xudicial e unha vez que empezou o proceso de ilegalización estabamos convencidos que o levarían ata o final. O por que non o fixeron é algo que non sabemos interpretar, quizais no futuro haxan máis datos e podamos formarnos unha opinión.

Alegrámonos por quen están traballando nese proxecto polo que significa de posibilidade de aproveitar as físgoas desta "democracia". Pero que teñan en conta que estas eleccións seguen sendo as da ditadura do capital, aínda que a eles lles deixaron presentarse.

-A nivel Europeo fixéronse grandes avances de coordinación comunista: que vos fixo aos vinte e un partidos chegar a un acordo a estas eleccións? Por que agora?

Son case quince anos de traballo para chegar a este documento público, moitas reunións e moita paciencia. O noso obxectivo é articular unha coordinación comunista internacional para dar presenza a un polo revolucionario na realidade internacional da loita de clases, e este foi un paso importante.

En ocasións anteriores asinamos documentos conxuntos sobre determinados episodios como cando se aprobou o Tratado de Lisboa, ou con motivo da masacre sionista en Gaza, de defensa a soberanía dos países e outros máis. Este documento ten máis entidade política, fixa unha posición máis definida sobre cuestións substanciais da loita política e, ademais, sitúase ante unha determinada loita política concreta. Iso xa significa un paso máis.

Fai cinco anos non estabamos en condicións de facer un pronunciamiento tan tallante e agora as condicións avanzaron e fixémolo sen forzar nada, tan só como resultado do traballo dos anos anteriores.

-En que consiste este acordo?

O acordo ten un elemento central que é a denuncia do carácter imperialista e irreformable da UE.

Isto deslinda o campo do reformismo do campo revolucionario na Europa, e é a súa principal virtude.

Pero ademais o documento avanza máis aló e coloca a proposta da construción da sociedade socialista na Europa como a única saída posible ao actual sistema de dominación.

Esta posición nos deslinda claramente do PEE(Partido da Esquerda Europea) onde se integran as organizacións reformistas que pretenden "mellorar" o proxecto da UE, como é o caso no noso país do PCE.

No futuro este escenario de colaboración irase ampliando e estendendo a outras cuestións. Todo iso repercutirá no avance e fortalecemento das posicións da clase obreira na loita de clases en cada país, e na Europa como conxunto.

-No caso de obter un eurodiputado, cal sería o seu rol no Parlamento Europeo?

O exemplo práctico é o que fan os eurodiputados do PC de Portugal e do PC de Grecia. Utilizar o Parlamento como altofalante para estas propostas plasmadas no documento conxunto e, ademais, utilizar eses cargos para impulsar a loita obreira e popular en cada país todos os días.

Os cargos públicos hai que utilizalos por parte das organizacións revolucionarias para dinamizar a loita de clases e non para facer política versallesca nas institucións.

-Que supón os votos para os distintos partidos comunistas europeos, aínda cando probablemente non sexan moitos os eurodiputados que se obteñan?

Cando nesta ocasión sumemos os votos totais dos vinte e un partidos comunistas estaremos sumando algo homoxéneo. A cifra total de votos será a expresión do apoio da clase obreira dos distintos países a unha saída revolucionaria á actual dominación capitalista. Tamén será unha expresión de vontade de loitar fronte á crise capitalista, impondo unha solución sustentada nos intereses das grandes maiorías.

Xa que logo ten unha gran importancia que este resultado mostre unha tendencia á alza, porque iso xerará máis confianza nas posibilidades de loitar naqueles sectores que aínda se manteñen indecisos.

Iso sábeo o capital e actúa consecuentemente. Na campaña electoral en Grecia tomouse como obxectivo compartido, tanto por parte de Nova Democracia como por parte do PASOK, o tratar de parar o avance do KKE. Lánzanse acusacións de todo tipo e trátase de romper a confianza que a clase obreira grega ten nas propostas políticas do KKE. O inimigo de clase sabe que é o importante, e cando avanza unha proposta que eles entenden de risco para os seus intereses lanzan toda a súa artillería para tratar de anular a quen ameazan os seus privilexios.

Xa que logo esperamos ter un bo resultado.

-Unha vez finalice a campaña electoral, cal será a relación entre os distintos partidos comunistas?

Os traballos de coordinación continuarán nas semanas seguintes ás eleccións. Pero non se dan só entre estes vinte e un partidos, hai foros de encontro de carácter mundial onde participan organizacións de todos os países. Dentro do noso plan de traballo xa hai fixadas varias convocatorias para os próximos meses con temas diferentes.

Seguramente nos próximos meses daranse a coñecer outros avances concretos.

Entrevista a Carmelo Suárez, secretario xeral do PCPE

Entrevista a Carmelo Suárez, secretario xeral do PCPE e cabeza de lista ás eleccións europeas
"O PCPE non está hoxe na lóxica da derrota, senón na lóxica do combate e da ofensiva"

José Daniel Fierro
Rebelión


O Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE) preséntase ás eleccións ao Parlamento Europeo do próximo 7 de xuño baixo a consigna “Racha as cadeas. Contra a Europa do Capital e a Guerra”. A súa candidatura está encabezada polo seu Secretario Xeral Carmelo Suárez, a quen Rebelión tivo a oportunidade de entrevistar.

O Partido Comunista dos Pobos de España defínese como revolucionario e pretende “organizar ao movemento progresista e revolucionario dos Pobos de España nunha fronte política e social de esquerdas que impulse un proceso de acumulación de forzas na loita pola democracia directa, o socialismo e o comunismo”. Ante tal declaración de principios por que non foi posible acadar acordos con outras candidaturas que defenden similares obxectivos? Tivestes contactos con estes outros grupos para valorar unha candidatura conxunta?

Tratar o tema da creación da Fronte de Esquerdas, ou dun xeito máis amplo a cuestión da unidade da esquerda, en clave electoral non é o mellor xeito de abordar a cuestión. Aínda que se se desen condicións para iso tampouco habería que deixar pasar a oportunidade, as cousas non sempre ocorren como un querería.

A unidade da esquerda esencialmente constrúese sobre a base da práctica da unidade na loita política diaria. Cando as cousas camiñan por eses camiños é cando se fraguan unidades fortes, e ese é o noso obxectivo.

O traballo do PCPE oriéntase cara ao obxectivo da unidade a diferentes niveis, unidade comunista, unidade da esquerda e unidade da clase. Iso exprésase en diferentes ámbitos da acción política. É un proxecto de traballo continuo e en cada un dos niveis interveñen diferentes suxeitos. O noso partido fundouse como a unidade de cinco grupos comunistas e logo fomos avanzando por ese camiño, nuns casos con unidades de organizacións (no 2000 o Congreso de Unidade co PCOE) e noutras ocasiones grupos de comunistas viñeron ao partido de xeito colectivo. Avanzamos e imos seguir traballando con esa mesma vontade nas condicións concretas que se vaian dando.

Ante esta convocatoria electoral producíronse dinámicas interesantes no ámbito da esquerda. Pero foron dinámicas diferentes.
Nun caso trátase dun grupo que, logo de moitos anos de participar aí sáese de Esquerda Unida. E sáese xa cun proxecto, o de ir nunha candidatura propia ás Eleccións Europeas. É un proceso que quere sintonizar coa reconversión do trostkismo que se deu en Francia, un proceso complexo que aquí se analiza moi superficialmente. Polo que vin no seu programa non expón a saída da UE, senón “un cambio de rumbo”. Non parece moi distinto da proposta de EU de engadir a “pata social” ao proxecto imperialista da UE. Parece esta unha iniciativa que vai na procura dun espazo político máis amplo sobre a base da renuncia a unha posición máis confrontada. Se tivésemos a ocasión de debater sobre isto con eles fariámolo, pero non houbo ata o momento ningunha ponte tendida que o permita.

No caso de II tivemos un contacto de moi última hora, cando ademais xa todo o tiñan decidido quen estaban no proceso. Na primeira reunión xa se nos deu a data de presentación en rolda de prensa da iniciativa, con cabeza de lista incluído. Aínda así dixemos que se se trataba dun proxecto non meramente electoralista o noso interese estaba claro. Preguntamos polos elementos que vertebrarían a continuidade política do proceso logo das eleccións e a verdade é que as cousas movíanse nuns niveis moi ambiguos, tampouco se sabía que forzas estaban. Para o PCPE non era posible participar nun acordo que xa estaba moi cociñado e do que non se coñecían os seus suxeitos; o noso proceso de toma de decisións non se resolve nunha reunión dun grupo de camaradas, isto decídese a nivel do partido cos seus mecanismos de participación. Iso non foi posible nos prazos que se nos expuxeron.

Deixamos constancia do noso interese se o proceso remontaba o 7 de xuño e creo que as cousas quedaron en termos moi claros e leais. A posibilidade de colaboración está aberta para o próximo futuro, pero será necesario abordar algúns temas como a cuestión do estado e tamén o carácter imperialista da UE. Quizais algún grupo dos que están aí non ten un proxecto de alianzas coa esquerda do estado e outros centran a súa aspiración en ser unha estrela máis da Unión Europea, e iso será unha dificultade. En todo caso, se se ten vontade política, seremos optimistas e estaremos intentándoo. Hai que dicir a este respecto que esa proposta de unidade fixémola desde o PCPE hai exactamente cinco anos, e entón esas mesmas forzas ou non contestaron ou simplemente dixeron que non.

Que particularidades presenta o voso programa de face á convocatoria europea con respecto ao das outras forzas de esquerda?

Esencialmente a caracterización que facemos da UE como un proxecto do imperialismo e, como tal, non reformable. Xa que logo a nosa posición é de saída da UE e a construción doutro proxecto rexional distinto que coloca o socialismo como elemento de referencia.
Non coñecemos nas outras forzas políticas de esquerdas unha posición así de clara. Gustaríanos debater esa posición dun xeito colectivo, pero ata o momento non se deu a ocasión.

Non deixa de ser contraditorio que por parte doutras propostas de esquerdas se reclame a intervención da UE para resolver en clave “democrática” cuestións internas do estado.

O PCPE conta cunha implantación que cobre a totalidade do territorio estatal, 2009 é ademais o ano do voso 25 aniversario, e con todo a mensaxe do PCPE parece ter dificultades para sintonizar con amplas capas da poboación ¿a que pensades que pode ser debido?

Como partido estamos dando avances importantes, coas nosas dificultades xa temos unha presenza xeneralizada no estado, nalgúns lugares con máis forza e noutros con menos. O que nós estamos construíndo é un partido para a revolución, un partido que non cabe neste sistema, e iso require dunha concepción militante moi particular, bolchevique na nosa terminología. Ese partido construímolo combatendo as vellas concepcións que difundiu o reformismo na cultura comunista deste país, hai que explicar moitas cousas á nova militancia, e á veterana, hai que explicar os métodos, cal é o compromiso, como é a loita de masas, como é a mediación directa coa clase. Estamos tentando superar décadas de lastre, de malformacións e de eurocomunismo. Non é doado.
Pero as cousas avanzan. Outra cousa distinta é a cuestión do voto que xa comento logo. Agora o partido é máis un partido de loita na rúa, un partido con menos reunións internas e con máis participación na loita obreira e popular. A nosa organización non vai sacarse unha foto ao Naval Xixón, o noso partido loita co Naval Xixón desde hai tempo e está aí participando nesa loita dun xeito continuado, por pór un exemplo.

A participación no movemento republicano impulsando organizacións activas, o traballo de solidariedade antiimperialista en decenas de organizacións, a loita obreira e sindical, as mobilizacións contra a crise. Nesta situación de dificultades do bloque dominante o partido empeza a sentirse moi ben organizando a resposta da clase en defensa dos seus intereses. Son moitas decenas de actos, concentracións, acampadas, actos de propaganda, manifestacións nas que está o partido. Aí estamos crecendo e superando dificultades. Agora necesitariamos moitos máis cadros para atender todo o que queremos e ímolos a ir incorporando na loita, está chegando unha nova xeración de comunistas que vai ser decisiva no futuro da loita revolucionaria deste país.

O salto a unha expresión de masas de maior dimensión vaise producir dun xeito natural co acumulado que estamos realizando. Eu, que tiven a oportunidade de coñecer as grandes mobilizacións dos setenta, onde convocabamos a milleiros de persoas, estou seguro de que estamos preparando as condicións para que volvan con maior forza e con maior madurez. Xa o inimigo de clase non vai durmir tan tranquilo.

Desde a esquerda sempre se relativiza a participación nas institucións fronte á militancia de base Cal creedes que debe ser a tarefa dun partido de esquerdas nas actuais institucións? Que traballo fai o PCPE nos barrios, nas fábricas, con asociacións...?

Creo que Fernando Sagaseta foi un exemplo de por onde teñen que ir as cousas nas institucións. Utilizalas como altofalante e como elemento para promover a mobilización popular, rachar con toda a cortesía versallesca que impón a política burguesa. Pero hai que preparar ao partido e aos seus cadros para que saiban estar aí, para que non se contaminen. Hoxe a dirección central do PCPE é unha dirección de cadros que militamos nos movementos de masas, que exercemos dirección política nas loitas obreiras e populares. Con esa preparación é como se pode chegar ás institucións, para continuar o mesmo traballo utilizando esa panca. Os cargos nas institucións teñen que ser do partido, os seus soldos e as súas facilidades directamente xestionados polo partido, pola contra o sistema termina contaminando e cambiando a conciencia de quen chegan aí.

O noso traballo na loita de masas vai avanzando como dicía antes, pero non estamos satisfeitos, isto é só o principio. Agora empeñámonos en que os nosos cadros fagan prácticas, que participen en organizacións populares e aprendan a liderar os movementos, a explicar a política e a convencer. Hai unha esquerda que se reclama moito pero que non está onde hai que estar. Cada comunista ten que ser un axitador/a social, pero tamén como comunista ten que ser comunista científico/a con capacidade para elevar o nivel de conciencia do pobo e ampliar a base social con conciencia revolucionaria.

Unha das candidaturas afíns, a de Iniciativa Internacionalista, encabezada polo dramaturgo Afonso Xastre, foi ilegalizada polo Tribunal Supremo e rehabilitada polo Constitucional. Que se pode facer fronte a unha criminalización que ameaza virtualmente con ilegalizar por contaxio ou contaminación ao conxunto da esquerda anticapitalista?

Cando parecía que a ilegalización era segura dicíasenos que non era coherente manter a nosa candidatura nese escenario. E agora que se quitaron esas trabas, as mesmas persoas din que triunfou o estado de dereito e que xa non hai cuestionamiento a estar nas eleccións, os primeiros precisamente os que foron obxecto de persecución.

Para nós non hai un salto cualitativo no antes e no despois. Trátase de eleccións convocadas na situación de control absoluto do proceso por parte do bloque dominante, eles deciden a forma de concorrer, os espazos electorais, os tempos, os horarios, etc. Son eleccións en situación da ditadura do capital, estas, a Eleccións Xerais e as Eleccións Locais. E eses procesos teñen como obxectivo a revalidación do sistema de dominación vixente, e todo se organiza para garantir que o resultado termine revalidando a hexemonía do bloque burgués de poder. Estas eleccións non son democráticas porque se terminara autorizando a presenza de II, e quen fan esa lectura fano desde un pensamento subsidiario da actual hexemonía, veñen revalidar ao bloque burgués dominante.

Algunha xente demostra ter pouca capacidade crítica coa democracia burguesa. Veñen aceptar os procesos electorais como procesos lexítimos cando estes se dan sobre normas comunmente aceptadas, e non hai eleccións na democracia burguesa que sexan eleccións en condicións de igualdade e de liberdade. Acudimos ás eleccións neste país desde a nosa fundación, pero nunca lexitimamos eses procesos como procesos democráticos e libres. Sempre son procesos tutelados a favor do bloque de poder dominante, sabémolo e loitamos nesas condicións que son as da ditadura do capital.

O PCPE, sempre que se presentou ás eleccións, soubo perfectamente a que tipo de proceso nos enfrontabamos, e sabemos, sempre, cales son as regras do xogo e que o camiño cara ao socialismo non se pode expor en clave electoral. As eleccións son unha batalla política máis, pero como todas as batallas que se dan neste país danse no contexto da hexemonía actual do sistema monárquico-burgués.

Quen hoxe expresan o seu entusiasmo ante as eleccións non están avalando o proceso?

Creo que é necesario manter unha posición ideolóxica independente e confrontada coa actual hexemonía ou o electoralismo xogaralle unha mala pasada a algunha xente.

A esquerda europea atópase nun continente subxetivamente vencido -en aberta decadencia política- no que a tendencia política é cara a propostas cada vez máis populistas ou neofascistas. Como se pode loitar contra ela?

Creo que é unha opinión que arraiga nunha visión moi desde o escenario da derrota das experiencias do leste. Pero non todo está quedo, as cousas móvense e hai unha realidade cambiante.

Precisamente ese proceso de facistización está axudando a clarificar as posicións, a que o pobo entenda que a burguesía non é unha clase inocente. Cada día enténdense máis os seus crimes, a súa responsabilidade directa nas grandes traxedias da humanidade. Hai unha forte loita ideolóxica, utilízase ás ONGs e a outras formacións movimentistas para tratar de amortecer a urxencia de posicións revolucionarias. É necesario combater iso con rigor e firmeza. Pero hai unha parte do pobo que empeza a comprender que Zapatero é hoxe o golpista de Haití, o carniceiro de Afganistán ou o torturador do Sahara. A política pon a cada cal no seu sitio dun xeito máis claro segundo o capital se exaspera para tentar manter o proceso de acumulación do capital.

Sen unha clara posición revolucionaria a esquerda está perdida, é engulida polo sistema e o seu traballo é absolutamente estéril. Pérdense moitas enerxías nisto, o sistema sábeo e crea mil estratexias de entretemento.

A loita vai ser moi dura, seguramente máis dura que a loita contra o fascismo na metade do XX. Fai falta xente disposta a dar esa batalla nesas condicións tan terribles, e esa xente só a imos a atopar nun partido comunista que teña unha base científica e que aprenda do acumulado histórico das loitas revolucionarias. Guantánamo, o secuestro de activistas, os asasinatos selectivos, a tortura máis sofisticada, a espionaxe universal, todo iso son expresións do grao de desesperación do bloque oligárquico ante a súa incapacidade para manter o ciclo de reprodución ampliada do capital. Obxectivamente xa existe a base material para a construción da sociedade socialista, o obstáculo é o capitalismo e a loita xa está definida, a práctica poranos a cada cal no seu sitio.

Europa non poderá evitar o seu deriva cara ao estado autoritario e policial, un réxime de ditadura explícita, inicialmente con consenso social e logo cunha resposta social e política crecente. Cando a esquerda deste país non é capaz de protestar polas accións militares das forzas mercenarias españolas no Índico é cando está perdida, por iso a confrontación coa estratexia política co bloque de poder en todos os campos é o punto de partida para calquera proposta e tamén para calquera análise. Nese escenario as organizacións revolucionarias imos saír adiante con enorme forza, e o PCPE dun xeito especial.

Fai uns días a vosa organización subscribiu unha declaración conxunta con 20 Partidos Comunistas e Obreiros europeos sobre o carácter da UE e o carácter da loita que deberían levar a cabo os pobos de Europa. Que importancia pode chegar a ter esta iniciativa?

Iso que aparece na véspera electoral é a expresión dun longo traballo de anos. foron moitos os encontros internacionais celebrados nos que se tivo unha gran capacidade de debate e achegamento de posicións. Ao principio non era raro acabar un encontro practicamente dicindo tan só que nos vimos e máis nada. Pero con ese traballo fóronse resolvendo algunhas cuestións e establecéronse acordos cada vez de maior calado.

Como parte dese traballo internacional situábase sempre a necesidade dun ámbito europeo de relación entre as organizacións comunistas. Este documento é a expresión de que esa realidade avanza, e precisamente nun tema que fai anos non fora tan fácil. É, xa que logo, un documento histórico, un documento que pode marcar un antes e un despois. Creo que será así.

Supoño que nos próximos meses daremos a coñecer outras iniciativas tanto no ámbito europeo como no internacional. Non todos os pasos serán tan espectaculares, outras veces son pequenos pasos necesarios para avances posteriores. Pero o importante é que creo hai base suficiente para que isto continúe despois e que unha coordinación comunista internacional vaia cobrando forza.

Á súa vez isto supón un deslinde coas distintas posicións do reformismo que axudan ao sostemento da dominación imperialista. Iso tamén ten unha gran importancia.

Aínda que non parece que a cidadanía teña moitas dúbidas en achacar a crise actual ao modelo neoliberal e os comportamentos e falta de control do sistema financeiro, a esquerda non está conseguindo canalizar ese descontento. O aumento do malestar político non se traduce nun aumento da súa forza, organización ou capacidade de intervención. Por que credes que ocorre isto? Que responsabilidade ten a propia esquerda?

Nós estamos analizando desde o principio da crise cal é a subxetividade da clase obreira e os sectores populares. Pulsando o seu estado de ánimo, a súa conciencia. Estase a dar un pulso entre as forzas do bloque dominante burgués e as forzas populares por gañar a conciencia da clase. Desde o goberno e os seus aliados (que é todo o arco parlamentario) chámase ao pobo á paciencia e á resignación ata que isto pase, para volver -dinlles- despois outra vez á economía-casino.

O noso traballo é o de explicar que a crise non é do neoliberalismo nin da financiarización, que a crise é sistémica e de longo ciclo. E que o capital só a vai remonta sobre a base da esclavización da clase e o espolio militar do planeta, se a clase obreira non loita. E a clase hoxe escoita a voz dos comunistas, comprende a nosa análise e compártea. Pero aínda non se dá a situación na que a clase decida pasar á acción. Toda a superestructura de dominación está traballando para evitar ese paso.

O PCPE non está hoxe na lóxica da derrota, senón na lóxica do combate e da ofensiva.

Canto tardará en iniciarse o proceso de mobilización? Iso non o podemos precisar con data, pero o proceso está empezando e a situación dos próximos meses acelerará máis esa situación.

O PCPE todas as semanas fai decenas de actividades con sectores de traballadores e do movemento popular que van atopando respostas cada vez máis amplas. Queremos estar á cabeza do proceso e temos confianza en conseguilo. Sería importante que outras forzas de esquerdas saian da súa indolencia e se incorporen a esta dinámica da loita de clases.

Que importancia ten para o PCPE o resultado das eleccións? Que resultado esperades obter?

O noso resultado debe ser mellor que nas convocatorias anteriores, fixemos moito traballo, as condicións cambian e a nosa política enténdese mellor. Pero sabemos que o voto comunista, que é un voto moi consciente, costa traballo ilo gañando.

Cantos máis votos teña o PCPE máis forza terá a clase obreira para organizar a defensa dos seus intereses. Para a militancia tamén é un aliciente un bo resultado electoral. Pero sempre preparamos á organización para que teña a disposición de aceptar un resultado electoral que nos pareza insuficiente.

O PCPE non vai de elección en elección. O PCPE loita todos os días e as eleccións son unha batalla máis.

Que vai ocorrer logo das eleccións do 7 de xuño? Espera o PCPE algún tipo de cambio ben sexa en Europa, ben no Estado español?

Non creo que vexamos ningún cambio neste escenario. Quizais un aumento do voto da dereita histórica como expresión da involución do sistema? Poida que se exprese algo disto, pero como a abstención en xeral será alta non é fácil facer un prognóstico neste sentido.

Poderías puntuar do 1 ao 10 aos seguintes líderes políticos? Zapatero, Obama, Fidel, Chavez, Felipe González, Julio Anguita, Gorbachov, Evo Morales, Correa.

Non me gusta a min o tema dos personalismos. Sempre as persoas son expresión de procesos, do lado da barricada no que se atopa cada cal.

Fidel, xunto con Evo, Chávez e Correa están empuxando na dirección do futuro dos pobos. Fidel coa vantaxe de que ten un currículo incuestionable.

Zapatero, Obama, Felipe González e Gorbachov están ao lado do crime, da explotación e do espolio. Ningún deles meréceme ningunha consideración, senón o meu máis absoluto desprezo.

En canto a Anguita direiche que foi o que nos expulsou de Esquerda Unida, cando eramos forza fundadora, e que o fixo coas peores formas con que se poida actuar na política...